ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CH.22 : รู้กัน รู้ใจ ---100%

ชื่อตอน : CH.22 : รู้กัน รู้ใจ ---100%

คำค้น : #ล่า #หัวใจ #ร้าย #ตลก #แสบ #แซ่่บ #ซ่า

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 565

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2562 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH.22 : รู้กัน รู้ใจ ---100%
แบบอักษร

ไม่กี่วันต่อมาพลอยใสต้องตกใจเพราะได้ยินข่าวว่าคนที่ปลอมเฟซบุ๊กเธอถูกทำร้ายอาการสาหัส แม้ว่าเธอจะไม่เอาความ แต่กรรมก็ยังตามทันแบบติดจรวด เพราะคนที่ลงมือคือคนที่ถูกหลอก 

          เฮ้อ... แล้วแต่บุญแต่กรรม 

          พลอยใสเลิกเรียนปุ๊บก็ตรงมาที่ห้องเสื้อของคนรู้จัก ซึ่งตัดชุดให้เธอเอาไปส่งลูกค้าที่สั่งจองไว้ ในอนาคตเธอจะต้องมีห้องเสื้อเป็นของตัวเองให้ได้ 

          “มาแล้วเหรอคะน้องพลอย ของเตรียมพร้อมเรียบร้อยหมดแล้วจ้า” ลิลลี่ เจ้าของห้องเสื้อทักทาย 

          “ขอบคุณที่เร่งทำงานให้พลอยนะคะ เดี๋ยวขอพลอยไปเช็กของก่อน แล้วจะลงมาเลี้ยงอาหารช่างทุกคน” 

          ลิลลี่รีบปรบมือเรียกความสนใจจากบรรดาช่างตัดเย็บคุณภาพที่มีหลากหลายช่วงอายุ “ได้ยินไหมคะทุกคน เถ้าแก่เนี้ยจะเลี้ยงอาหาร อยากกินอะไร?” 

          “ส้มตำไก่ย่าง” พลอยใสตอบแทนอย่างรู้ใจ ช่างทั้งหลายพากันหัวเราะชอบใจ “เดี๋ยวพลอยจะสั่งเจ้าเด็ดมาเลย เอาทุกตำที่มี โซ้ยให้หายเหนื่อย” 

          “ขอบคุณค่ะ” บรรดาช่างๆ ตะโกนบอก 

          “พี่ลิลลี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” 

          ลิลลี่ทำท่าคิด “...ผู้ชายค่ะ” 

          “โธ่เอ๊ยพี่ลิลลี่ อันนี้ยังจะต้องคิดอีกเหรอคะ” 

          ลิลลี่ค้อนตาเหลือก 

           

          หลังจากวุ่นกับการส่งของให้ลูกค้า พลอยใสก็ชวนพี่สาวไปพักผ่อนที่ทะเล เมื่อคุณหญิงผกามาศทราบข่าวก็รีบเสนอตัวว่าจะพาไป งานนี้ฟรีไม่อั้น พลอยใสตาลุกวาวรีบตอบตกลง วาดฝันวันพักผ่อนอย่างมีความสุข 

          แต่พอถึงวันเดินทางเธอก็รู้สึกว่าโลกในฝันของเธอพังพินาศ เพราะคุณหญิงผกามาศได้ชวนคุณนายทิพย์นภาและลูกๆ ไปด้วย 

          จบกัน... 

          “คุณป้าไม่เห็นบอกเลยว่าจะมีคนอื่นไปด้วย” 

          “บอกพลอยก็ไม่ไปน่ะสิ” 

          นับว่ารู้ใจหลานคนนี้จริงๆ 

          “เธอเอาชุดว่ายน้ำแบบไหนไปอ่ะ?” มิดเดย์เข้ามากระซิบถามในตอนที่ทุกคนกำลังเรียงกันขึ้นรถตู้ “วันพีซ? ทูพีซ?” 

          “แล้วมันไปหนักส่วนไหนของนายไม่ทราบ” 

          “ทำไมต้องอารมณ์เสียใส่ด้วย” 

          “ไปหื่นไกลๆ ไป๊” 

          “ไม่ไป เธอก็รู้นี่ว่าผู้ใหญ่อยากจับคู่ให้เรา” 

          “แล้วไง นายอยากคู่กับฉันจริงๆ เหรอ” 

          “ได้สักครั้งก็ดี” 

          พลอยใสเงื้อหมัดขึ้น พอเห็นว่าทุกคนมองก็รีบเอาลง มิดเดย์ที่ยกแขนขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณทำหน้างอน 

          “แต่งงานกันไปฉันจะกลายเป็นกระสอบทรายให้เธอไหมเนี่ย” 

          ทุกคนหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ พลอยใสถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด  

          ยังจะพูดอีก! 

          “ขึ้นรถได้แล้ว” มิดไนท์บอก พลอยใสกับมิดเดย์พร้อมใจกันหันไปมองเขา ก่อนที่มิดเดย์จะลากแขนพลอยใสขึ้นไปบนรถ 

          “เรานั่งด้วยกันเนอะ” 

          “ฉันจะไปนั่งกับพี่เพชร” 

          “ไม่เอาน่า มาเล่นเกมด้วยกัน” 

          พลอยใสชะงัก ก่อนจะหรี่ตาลง มิดเดย์ก็หรี่ตาลงเหมือนกัน 

          “ได้!” 

          “ต้องแบบนี้สิ พลอยใสที่ร๊าก~” 

          “ใครที่รักนายไม่ทราบ!” 

          “สองคนนี้ทำตัวอย่างกับเด็ก” คุณหญิงผกามาศเปรย คุณนายทิพย์นภาพยักหน้าเห็นด้วย 

          “นั่นน่ะสิคะ” 

          ก่อนที่ทั้งสองคนจะสบตากัน รู้กันในใจ หึๆ 

          มิดไนท์นั่งลงแล้วเสียบหูฟังฟังเพลงเงียบๆ พร้อมเพชรที่นั่งอยู่ข้างเขาเหลือบมองเขาแล้วมองคู่เด็กน้อยที่กำลังเล่นเกมอย่างเมามัน จากนั้นก็หันไปมองนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดว่าจะออกแบบผลงานชิ้นต่อไปยังไง 

 

 

หัวหิน 

          “เร็วๆ หน่อย” 

          “อ๊า... อ๊ะ... อ๊า....” 

          “เร็วอีก!” 

          “ฮึก! อ๊า...” 

          “เร็วกว่านี้” 

          มิดเดย์ทนไม่ไหว “ลดน้ำหนักบ้างนะ” 

          “หยุด!!!” 

          เอี๊ยด!!! 

          มิดเดย์กำเบรกอย่างกะทันหัน จักรยานจอดสนิทในทันทีจนล้อหลังเกือบยก พลอยใสเอาเท้าวางบนพื้นแล้วลุกขึ้นยืน 

          “พูดใหม่อีกทีซิ!” 

          มิดเดย์ถอดหมวกแก๊ปออกอย่างหงุดหงิด “เธอคิดว่าตัวเองเบานักเหรอ ฉันปั่นได้เร็วขนาดนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ฉันมาเที่ยวทะเล กะจะมาส่องสาวๆ ในชุดบิกินี่ แต่นี่อะไร ต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก” 

          คนที่ถูกหาว่า ‘เด็ก’ เบิกตากว้าง ชี้หน้าเขาสั่นๆ แล้วใครกันที่ชวนเธอเล่นเกมจนถึงหัวหินเนี่ย เป็นผู้ใหญ่มากเลยเนอะ 

          “นายมันอ่อนแอ ปั่นแค่นี้จะตายหรือไง” 

          มิดเดย์เช็ดเหงื่อแล้วเดินมาแก้เชือกที่ผูกอยู่ท้ายอาน ซึ่งเชื่อมต่อกับสเก็ตบอร์ดของเขาที่อุตส่าห์ยกให้พลอยใสเล่น เขากับพี่ชายต่างก็มีสเก็ตบอร์ดเป็นของตัวเอง เขากะว่าจะเอามาเล่นอวดสาวซะหน่อย พลอยใสอยากเล่น แต่ไม่มีปัญญาเล่น เขาเลยต้องผูกใส่จักรยานลากมาตามถนนริมหาดเนี่ย 

          เขามองไปที่ไกลๆ ซึ่งมีมิดไนท์กับพร้อมเพชรอยู่ พร้อมเพชรพยายามฝึกทรงตัวบนสเก็ตบอร์ดโดยมีมิดไนท์คอยประคอง แบบนั้นมันโรแมนติกมากเลยไม่ใช่เหรอ แล้วดูเขากับยัยนี่สิ 

          วันพีซทูพีซที่เขาอยากเห็นพลอยใสใส่ก็ไม่ได้เห็น เพราะแม่คุณเล่นใส่เสื้อยืดกางเกงยีน แม้จะเป็นขาสั้นก็เถอะ มันจะสู้ชุดว่ายน้ำได้ยังไง 

          “อยากเล่นก็เล่นไปเลย ฉันเหนื่อย ไปนอนดูสาวๆ ดีกว่า” พูดแล้วก็ปั่นจักรยานจากไป พลอยใสทำหน้าไม่อยากเชื่อว่าจะถูกทิ้ง ก่อนจะแลบลิ้นตามหลัง 

          พลอยใสคว้าเชือกแล้วลากสเก็ตบอร์ดกลับไปทางเดิม แต่ต้องชะงักเพราะมีเด็กผู้หญิงจากไหนไม่รู้มานั่งบนสเก็ตบอร์ดแทนเธอ อายุประมาณ5ขวบ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู 

          “ปู๊นๆ” 

          พลอยใสเอามือตบหน้าผาก มันใช่รถไฟที่ไหนล่ะ 

          “ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ” แม่ของหนูน้อยอุ้มลูกขึ้น แต่ลูกไม่ยอม แถมยังดิ้นพล่านงอแง 

          “ไม่! จะนั่งๆ ปู๊นๆ” 

          “นั่งได้ยังไงล่ะลูก มันไม่ใช่ของเรา” 

          “ให้น้องนั่งเถอะค่ะ” พลอยใสบอก แม่ของหนูน้อยเงยหน้ามองพลอยใสอย่างเกรงใจ 

          “ขอโทษจริงๆ นะคะ” 

          “ไม่เป็นไรค่ะ หนูกำลังเบื่ออยู่พอดี มีเพื่อนเล่นแล้ว ปู๊นๆ ใช่ไหม ปู๊นๆ” พลอยใสเลียนแบบเสียงรถไฟแล้วลากหนูน้อยไปตามทาง หนูน้อยหัวเราะชอบใจใหญ่ “จับดีๆ นะ” 

          “จับดีๆ แย้ว!” 

          “ปู๊นๆ” 

          “ฉึกฉักๆ” 

          พลอยใสหัวเราะที่หนูน้อยมีเสริม แม่ของหนูน้อยคอยเดินตามไม่ห่าง 

          “เป็นพี่เลี้ยงเด็กหรือพลอย” พร้อมเพชรไถสเก็ตบอร์ดผ่านมาถามขึ้น  

          “พลอยรักเด็ก” 

          พร้อมเพชรหัวเราะแล้วส่ายหน้าน้อยๆ มิดไนท์ที่วิ่งเหยาะๆ ตามหลังมาลูบหัวหนูน้อยอย่างเอ็นดู 

          “ชื่ออะไรครับ” 

          “หนูชื่อเดซี่ค่ะ” 

          “น่ารักจังเลย” 

          “ขอบคุณค่ะ” 

          พลอยใสทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ ก่อนจะลากหนูน้อยไปให้พ้นๆ เขา เขาคล้ายกับไม่รู้ หรืออาจจะรู้ แต่ยังเดินตามเธอมา 

          “ปู๊นๆ” หนูน้อยตะโกนทำให้คนที่ผ่านไปผ่านมาหันมามอง แล้วหัวเราะชอบใจเอ็นดู “ฉึกฉักๆ ปู๊นๆ” 

          “Your daughter is so cute.” นักท่องเที่ยวต่างชาติคนหนึ่งชม 

          พลอยใสหันไปมองมิดไนท์อัตโนมัติโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจ แล้วรีบส่ายหน้า “No! No! No! She isn’ t my daughter. She is my little sister.” 

          “Oh! Sorry.” 

          “It’s ok.” 

          พลอยใสอดคิดในใจไม่ได้ว่าเธอดูเหมือนแม่ขนาดนั้นเลยเหรอ 

 

          ตกเย็นมิดไนท์ชวนคนหนุ่มคนสาวไปเล่นวอลเลย์บอลชายหาด โดยมีพวกผู้ใหญ่คอยสอดส่องอยู่ในบ้านพัก พลอยใสอยู่ทีมเดียวกับมิดเดย์ ส่วนพร้อมเพชรก็แน่นอนว่าต้องอยู่ทีมเดียวกับมิดไนท์ 

          เล่นไปสักพักมิดเดย์ก็ส่ายหัว ขอเปลี่ยนตัวพลอยใสกับพร้อมเพชร 

          “ไว้หน้าฉันหน่อย” พลอยใสยืนจังก้าถลึงตาใส่มิดเดย์ 

          “ฉันจะจำฝังใจเลย คราวหน้าฉันไม่อยู่ทีมเดียวกับเธอแน่ Hell!” 

          “โอ้โห! จ้า พ่อคนเก่ง พ่อนักตบทีมชาติ” 

 

 

.. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว