facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 23 : ข่าวดี

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 : ข่าวดี

คำค้น : #มาเฟีย #เมียมาเฟีย #ทัอง #พี่เมีย #หมอกาย #หมอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.5k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2563 00:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 : ข่าวดี
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

        "ผั๊วะ)) ผั๊วะ))" 

 

        “มึงเป็นใคร? มาทำแบบนี้กับน้องกูได้ยังไง” 

 

         “ไทป์เจ็บไหม” กายรีบวิ่งเข้ามาดูผม โดนพี่เมียต่อยไปสองหมัดแดกเลือดสิครับรออะไร หมัดหนักฉิบ 

 

        “ไทป์ไม่เป็นไร” แค่นี้ไกลหัวใจครับ

 

         "หมับ)) มานี่เลยนะกาย ทำไมแกไปอยู่กับมันได้หะ!” พี่เมียนี่ดุฉิบหาย พูดดีๆไม่เป็นหรือยังไงกันวะ 

 

         “ฮึก))...ฮึก))...พี่ซัน...ฮื่อ))...ฮึก))” นั้นไงเมียกูร้องไห้แล้ว เดี๋ยวก็ปวดหัวกันพอดี

 

         “กายไม่ร้องนะครับ เดี๋ยวปวดหัว” ผมพยายามพูดปลอบกาย 

 

         “มึงมายุ่งกับน้องกูทำไมหะ!” พ่นไฟใส่แล้วครับ ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่เมียนะ หึย)) ได้มีวางมวยกันแน่

 

        “เพราะผมรักน้องชายของคุณยังไงหละครับ” ผมไม่สนใจใครหรอกครับขัดขวางมากๆ จับทำให้ท้องแม่งเลย 

   

         “รักน้องกูหรอ? รักน้องกูแล้วเอาน้องกูไปเสี่ยงกับสิ่งที่มึงเป็นอยู่ทำไมกันหะ!” พี่เมียน่าจะรู้ว่าผมเป็นมาเฟีย เพราะในฮ่องกงไม่มีใครไม่รู้จักผม

 

         “กายไม่กลัวครับพี่ไทป์” เมียพูดแบบนี้ผมนี่สู้ตายเลยครับ 

 

         “ชีวิตของแกเลยนะกาย แกไม่กลัวบ้างเลยหรอหะ!” ตะคอกเข้าไป เมียกูตกใจหมดแล้ว เห็นเมียร้องไห้แล้วทำให้ผมเครียดขึ้นมาเลย 

 

         “กายไม่กลัว พี่ซันให้กายคบกับไทป์นะครับ กายขอร้อง...ฮึก...ฮึก..” เห้อน้ำตาเมียทำผมรู้สึกแย่เข้าไปอีก

 

         "หมับ)) กายรักไทป์” เมียสะบัดมือออกจากมือพี่ชายได้ก็เข้ามากอดผม 

 

        “แกจะรักมันไม่ได้พี่ไม่ยอม!” 

 

         “กายรักไทป์” เอาเข้าไปพี่น้องเริ่มเปิดศึกกันแล้วครับ 

 

         “ไม่เอาไม่ร้องนะครับ ไทป์ใจไม่ดีเลยนะ แล้วเดี๋ยวจะปวดหัวด้วย” ผมใช้มือปาดน้ำตาออกจากแก้มใส 

 

         "หมับ))) มานี่เลยกาย มาหาพี่” 

 

          "หมับ)) อย่าดึงสิครับ กายเจ็บ” 

 

         “แล้วมึงมาเสือกอะไรกับกู” โหยพี่เมียพูดจาแบบนี้ ทนไว้ไทป์ ทนไว้ ไทป์ทนไว้

 

           “ไม่เสือกไม่ได้ครับ กายเป็นเมียผม อีกอย่างตอนนี้กายก็ไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย คุณควรจะใจเย็นๆ” ผมบอกพี่เมียออกไป คนอะไรใจร้อนฉิบ 

 

           “กายมานี่” 

 

           “ใจเย็นๆสิคุณ เมียผมเจ็บ” ผมพูดแทรกขึ้น 

 

            “หมับ)) มานี่เลยนะกาย พี่เป็นพี่ชายของแกนะ ถ้าพ่อรู้ว่าแกคบกับมัน พ่อไม่เอามันไว้แน่” เอาพ่อตามาขู่ไปอีกเด็กน้อยไหมหนิ

 

            "พรึบ))) เห้ย! กาย!” เมียผมเป็นลมไปแล้วครับ พี่เมียแม่ง 

 

            “ปล่อยน้องกู กูดูแลเองได้” 

 

            “น้องของคุณเป็นเมียของผม” เถียงสิครับ ทำให้เมียผมเครียดเลย 

 

           ผมพูดแค่นั้นแล้วอุ้มกายขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที ผมกลัวกายจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ เพราะกายอาการไม่ค่อยดีตั้งแต่อยู่ที่ไทยแล้ว 

   

          .........

 

          .........

 

         [โรงพยาบาล]  

 

         ผมวางกายบนเปลนอนของโรงพยาบาล ภาวนาขอให้กายอย่าเป็นอะไรเลยนะครับ ผมคงขาดใจ ผมรักกายมาก และผมจะไม่ยอมให้พี่ชายหรือพ่อของกายมาขัดขวางเราได้แน่นอน  

 

        “น้องกูเป็นยังไงบ้าง?”  

 

        “หมอกำลังตรวจดูอาการอยู่” ผมตอบไปแค่นั้น ไม่อยากหาเรื่องคุยด้วยเดี๋ยวได้ต่อยพี่เมีย  

 

        “เป็นเพราะมึงเลยที่ทำให้น้องของกูเป็นแบบนี้” โทษผมฝ่ายเดียวเลย ไม่โทษตัวเองบ้างหละครับ  

 

       “เพราะคุณเหมือนกันแหละ” ผมสวนกลับทันทียอมที่ไหนหละ 

 

       “มึงโทษกูหรอไอนี่!” หาเรื่องอยู่ได้ 

 

       “แล้วแต่จะคิดครับ” ผมไม่ได้ตอบกวนตีนนะครับแต่อดไม่ได้ 

 

       ......... 

 

       ........ 

 

        ผมกับพี่เมียนั่งเงียบอยู่หน้าห้องฉุกเฉินกันอยู่พักใหญ่ๆคุณหมอก็เดินออกมา  

 

       “หมอครับ/หมอครับน้องผมเป็นยังไงบ้างครับ” ยังไม่ทันจะพูด พี่เมียก็พูดขึ้นมาก่อน 

 

        “ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วครับ อาจจะแค่พักผ่อนน้อย พวกคุณต้องพยายามอย่าให้หมอกายเกิดภาวะเครียดนะครับ เพราะมันจะส่งผมกระทบต่อร่างกายของหมอกาย ถ้าหมอกายฟื้นแล้วหมอจะมาตรวจอาการอีกครั้งนะครับ” ก็ยังดีที่เมียไม่เป็นอะไรมาก  

 

       “ครับขอบคุณครับ/ครับหมอขอบคุณครับ” ผมกับพี่เมียขอบคุณหมอ 

 

        ......... 

 

        ........ 

 

        หลังจากที่หมอบอกว่ากายไม่เป็นอะไรมาก หมอก็สั่งให้ย้ายกายไปห้องผู้ป่วยพิเศษได้ หมอบอกว่าอยากดูอาการของกายก่อน....... 

 

        “เลิกกับน้องชายกูสะ! ยังไงพ่อกูก็ไม่ยอมรับมึงแน่” สั่งอีกแล้ว  

 

        “ผมขอโทษนะครับ ผมไม่สามารถเลิกกับกายได้จริงๆครับ” ผมไม่มีทางเลิกกับกายแน่นอน 

 

        “มึงเป็นอะไรมึงรู้ดีใช่ไหม? แล้วยิ่งถ้าน้องกูอยู่กับมึงก็จะเป็นอันตรายมากขึ้น กูไม่อยากให้น้องกูมาข้องเกี่ยวกับคนอย่างมึง” โหยพี่เมียใช้คำพูดโคตรแรง 

 

        “ผมรู้ครับ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเมียผมง่ายๆหรอก” ผมมั่นใจว่าผมดูแลกายได้  

 

        “หึ ก็ลองดูว่าน้องกูจะเลือกใคร” ผมหละไม่ชอบพี่เมียเลย ถ้าให้เลือกจริงๆผมรู้อยู่แล้วหละครับว่ากายจะเลือกใครผมไม่อยากให้กายเลือก ผมต้องเอาชนะใจพี่เมียให้ได้  

 

        “ผมรักกายจริงๆนะครับ” ผมพูดย้ำชัดเจนกับพี่เมีย 

 

        “คนอย่างมึงไม่น่าจะรักใครได้ ฉายาเจ้าชายน้ำแข็งหนิ” ประมาทกันมาก  

 

        “แต่น้องคุณก็ทำน้ำแข็งละลายได้ในพริบตา”  

 

        “คิดจริงๆหรอว่าจะดูแลน้องชายกูได้?” พี่เมียพูดดูถูกกันมากเกินไปแล้ว 

 

        “ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรกายแน่นอนครับ” ผมตอบพี่เมียเสียงเข้ม เหมือนพี่เมียจะรักเมียผมมาก  

 

       “เห้อนี่กูต้องยอมใช่ไหมเนี่ย น้องกูคงติดมึงมาก ปกติไม่เคยขัดคำสั่งของกูเลย” เมียไม่ค่อยติดผมเท่าไหร่หรอกครับ ผมนี่สิจะติดเมียมากกว่าอีก 

 

        “เมตตาผมด้วยนะครับ ให้ผมเลิกกับกายผมทำไม่ได้จริงๆ ผมรักกายมาก” เอาวะพูดกับพี่เมียดีๆหน่อยก็แล้วกัน 

 

        “ถึงกูยอมรับมึง แต่พ่อของกูไม่มีทางยอมรับแน่นอน พ่อกูพยายามซ่อนน้องกูมาตลอดเพื่อให้น้องกูปลอดภัย แต่นี่น้องของกูกลับวิ่งเข้าไปหาอันตรายเอง” ผมเข้าใจทั้งพี่เมียแล้วก็พ่อตานะครับ แต่ตอนนี้ขอให้ผ่านด่านพี่เมียไปได้ก่อน ส่วนพ่อเมียผมก็จะต้องเอาชนะใจให้ได้เหมือนกัน ถึงแม้ผมจะต้องเจ็บตัวอีกก็ตาม 

 

        “ผมจะทำให้คุณ กับพ่อคุณเห็นว่าผมรักน้องชาย และลูกชายของเค้าจริง” คนอย่างไทป์พูดคำไหนคำนั้น 

 

           **************************** 

#กาย 

 

      “อื้อ....” ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็เจอ... 

 

      “พี่ซัน/ไทป์ ...คุยอะไรกันอยู่หรอครับ?”  

 

       “มึงไปตามหมอมาปะ เดี๋ยวกูคุยกับน้องกูก่อน” พี่ซันสั่งไทป์ไปตามหมอ 

 

        “กายพี่ชายขอโทษนะที่ทำให้น้องต้องเป็นแบบนี้” พี่ซันพูดขอโทษผม ผมรู้ว่าที่พี่ซันขัดขวางไม่ให้ผมรักกับไทป์เพราะอะไร ผมไม่เคยคิดที่จะโกรธพี่ซันเลยแม้แต่น้อย  

 

        “ไม่เป็นไรครับพี่ซัน กายไม่ได้โทษใคร กายผิดเองที่ทำตัวแบบนี้ ฮึก....ฮึก..” ผมปล่อยโฮออกมาสะงั้น 

 

        “กายน้องรู้ใช่ไหมว่าบ้านของเราทำให้เราเป็นยังไง กายจะเอาชีวิตของตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายหรอ? กายไม่กลัวหรอ?” ผมไม่กลัวหรอกครับ ผมเชื่อว่าไทป์จะปกป้องผมได้ 

 

        “ผมไม่กลัวครับพี่ซัน ผมรักไทป์ ต่อให้วันข้างหน้าผมจะเจออุปสรรคอะไร ผมก็จะรักไทป์” ผมตอบพี่ชายของผมเสียงเข้ม 

 

        “เห้อ แล้วพี่ชายที่รักน้องชายมากอย่างพี่ จะว่าอะไรได้หละครับ น้องชายพี่คงจะโตแล้วสินะ” ผมรักพี่ชายของผมก็เพราะพี่ชายของผมเป็นแบบนี้ยังไงหละครับ  

 

       “ขอบคุณมากนะครับพี่ซันที่เข้าใจกาย" พี่ชายผมน่ารักที่สุด 

 

       “แต่อย่าพึ่งดีใจไปนะกาย น้องก็รู้ว่าพ่อหวงน้องมากแค่ไหน เรื่องนี้น้องรู้ดีอยู่แกใจ” พูดถึงพ่อแล้วผมขนลุกเลย 

 

        “น้องขอร้องพี่ชายอย่าพึ่งบอกพ่อได้ไหมครับ” อย่างน้อยผมขอยืดระยะเวลาอีกนิด  

 

       “คิดจะปิดพ่อมันไม่คุ้มหรอกนะกาย ยังไงสักวันพ่อก็ต้องรู้ เพราะพี่คิดว่าพ่อกับแฟนแกน่าจะรู้จักกันดี”  

 

        "ก็อก))) ก็อก))) เชิญครับ”  

 

        “สวัสดีครับหมอ/สวัสดีครับหมอ” ผมกับพี่ซันสวัสดีอาจารย์หมอ 

 

        “สวัสดีครับหมอกายเป็นยังไงบ้างครับ” อาจารย์หมอถามผมทันที  

 

         นี่ผมต้องมากลายมาเป็นคนไข้ทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นหมอหรอเนี่ย แต่ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลของผมนะครับ ถ้าใช่เพื่อนสองตัวของผมคงได้รีบแจ้นมาหาผมแน่นอน  

 

         “ผมดีขึ้นแล้วครับ แต่ยังเวียนหัวอยู่นิดหน่อยครับ” ผมบอกอาจารย์หมอที่ถามผม อาจารย์หมอดูเหมือนจะมีอะไรอยากพูดแต่ก็ไม่พูด 

 

        “ครับ แต่หมอมีเรื่องที่จะต้องแจ้งให้หมอกาย และญาติทราบนะ” ชักจะใจคอไม่ดีแล้วแหะ  

 

        “ครับอาจารย์หมอ เชิญพูดได้เลยครับ” ผมไม่มีอะไรจะปิดบังทั้งพี่ซัน และไทป์อยู่แล้ว 

 

        “โอเค บางทีที่หมอกายมีอาการแบบนี้อาจจะเกิดจากการพักผ่อนน้อย เครียด จึงทำให้ส่งผมกระทบต่อร่างกาย.....” อาจารย์หมอจะเว้นทำไมวะเนี่ยลุ้นยิ่งกว่าวันหวยออกอีก  

 

         “แต่.........หมอกายก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะ เพราะหมอกายไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ” หือไม่ได้ตัวคนเดียวคืออะไร?   

 

        “อาจารย์หมอหมายความว่ายังไงครับ?” ผมเลยถามอาจารย์หมอออกไป ยังไม่เข้าใจที่แกพูด  

 

       “หมอกายท้องได้สี่สัปดาห์แล้วครับ หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะ ปกติผู้ชายจะท้องไม่ได้ แต่ในกรณีของหมอกาย หมอกายมีฮอร์โมนเพศที่ผิดปกติ แถมยังสามารถตั้งท้องได้อีกด้วย ส่วนใหญ่จะพบน้อยมาก  

 

       “หะ!! อะไรนะครับอาจารย์หมอ ท้อง!/น้องผมท้อง!/เมียผมท้อง” ที่ผมเวียนหัวบ่อยๆเพราะผมท้องอย่างงั้นหรอ?เป็นไปได้ยังไง ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยนะครับ  

 

       “ครับหมอกายท้องได้สี่สัปดาห์แล้ว ส่วนเรื่องคำแนะนำเกี่ยวกับการดูแลตัวเอง เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลมาอธิบายให้ฟังอีกที ถ้าไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวก่อนนะครับ” อึ้งกันไปเลยสิครับ ทั้งพี่ชาย ทั้งไทป์  

 

        “หมับ)) กายไทป์ขอบคุณนะที่ทำให้ไทป์ได้เป็นพ่อคนแล้ว” รีบกอดผมเชียว ผมว่าช่วงนี้ที่ไทป์ติดผมน่าจะเป็นเพราะลูกด้วยส่วนหนึ่ง  

 

        “เอออ...ออ ไทป์กอดแน่นไปแล้ว กายหายใจไม่ออก” ดีใจจริงๆเปล่าวะเนี่ย  

 

        “ขอโทษครับเมีย ก็คนมันดีใจหนิ” เห้อมาเฟียโหดของผม 

 

        “กายน้องท้องได้จริงๆหรอเนี่ย” พี่ซันดูจะไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ 

 

        “ครับพี่ชาย พี่ชายจะมีหลานแล้วนะ”  

 

        “หมับ))) พี่รักเรานะกาย รักมากด้วย” ผมก็รักพี่ชายคนนี้มาก  

 

        “กายก็รักพี่ซันมากนะครับ” ผมกอดพี่ชายตอบแล้วพูดขึ้น  

 

        “เห้อแบบนี้พี่ก็คงจะขัดขวางแกสองคนไม่ได้แล้วสินะ เดี๋ยวจะเป็นบาปอีกว่าพรากลูกพรากเมียชาวบ้าน” ดูพี่ชายผมพูดครับ  

 

        “พี่ซัน!”  

 

        “หึขอบคุณมากครับ” ไทป์ขอบคุณพี่ชายผมบ้าง 

 

        “อย่าดีใจให้มันมาก ถ้าพ่อรู้บ้านแตกแน่” พี่ชายผมพูดถูก พ่อของผมโคตรดุ  

 

        “อย่าพึ่งบอกพ่อเรื่องของน้องนะครับพี่ซัน น้องขอร้อง เอาไว้ถ้าน้องพร้อมน้องจะไปหาพ่อเองครับนะ” ผมพยายามขอความเห็นใจยากพี่ชาย 

 

        “ตามใจเราก็แล้วกัน ส่วนมึงไทป์ถ้ามึงทำน้องชายกูกับหลานกูเสียใจ หรือเป็นอะไรขึ้นมากกูเอามึงตายแน่” ขู่ไทป์เป็นงูจงอางหวงไข่เลยนะพี่เมีย 

 

       “ขอบคุณครับพี่ซัน/ขอบคุณครับที่เข้าใจเรา” ผมกับไทป์ขอบคุณพี่ซัน 

 

       “อืมพักผ่อนเถอะ พี่ขอตัวกลับก่อน แล้วเดี๋ยววันพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่” พี่ซันคงจะตกใจกับสิ่งที่เจอในวันนี้มาก แต่ก็ยังคงเข้าใจผมเสมอ 

 

       พอพี่ซันเดินออกจากห้องไปผมก็หันไปหาไทป์ทันที เจ้าตัวกำลังทำหน้าเหมือนคนร้องไห้  

 

       “เป็นอะไรครับไทป์? ทำไมทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้”  

 

       “ฮึก....หมับ)) ขอบคุณอีกครั้งนะกายที่ทำให้ไทป์เป็นพ่อคนแล้ว” นึกว่าเรื่องอะไร  

 

       ตอนแรกผมยอมรับว่าอึ้งมาก ผมเนี่ยนะท้องได้เป็นผู้ชายอีกต่างหาก ทุกอย่างมันสับสนตีวนกันอยู่ในหัวของผมจนไทป์พูดขึ้นว่า ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เป็นพ่อคนแล้ว ผมถึงรู้ว่าผู้ชายคนนี้รักผมมากแค่ไหน 

 

       “มันคงเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เราสองคนมาเจอกัน เกลียดกัน รักกัน แล้วได้มามีลูกด้วยกัน” ผมตอบไทป์ 

 

       “ฟอด)) ไทป์สัญญาจะดูแลกายเท่าชีวิตของไทป์ และจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุดเหมือนกันครับ” ผมรักผู้ชายคนนี้มากขึ้นทุกวัน  

 

      “ขอบคุณครับ” ผมขอบคุณไทป์อีกครั้งที่ไทป์ไม่เห็นผมเป็นตัวประหลาด  

 

       “ยินดีเสมอครับ ส่วนเรื่องของที่บ้านกายไม่ต้องห่วงนะครับ ต่อให้พ่อตาเอาปืนมาจ่อยิงไทป์ ไทป์ก็จะต้องทำให้ท่านยอมรับให้ได้” ไทป์พูดแบบนี้ผมชักจะใจคอไม่ดี  

 

       “พ่อกายคงไม่อยากให้หลานที่จะเกิดมาไม่มีพ่อหรอกครับ กายรู้ว่าไทป์จะทำให้พ่อของกายยอมรับในตัวไทป์ได้ สู้ๆนะครับ  

 

        “ฟอด)) บอกเลยว่ามีลูกกับเมียคอยให้กำลังใจไทป์สู้ตาย   

 

        “ครับ กายเชื่อว่าไทป์ทำได้เนาะ ลูกเนาะ” ผมให้กำลังใจไทป์แล้วลูบท้องคุยกับลูกไปด้วย วันนี้เป็นวันที่วิเศษมาก  

 

        “ให้กำลังใจพ่อด้วยนะครับลูก จุ๊บ)) พ่อรักลูกกับแม่ของลูกมากๆเลยนะครับ” ไทป์ก้มลงจุ๊บหน้าท้องที่แบนราบของผม ไม่น่าเชื่อว่ามาเฟียสุดแสนจะเย็นชาจะมาทำอะไรแบบนี้ด้วย  

 

       “หมับ)) กายกับลูกจะอยู่ข้างๆคุณพ่อไทป์คนเก่งเสมอนะครับ” เราสองคนกอดกันอย่างมีความสุข เราจะฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกัน  

 

        ‘กำลังใจจากคนสำคัญ ถือเป็นแรงผลักดันให้เราฟันฝ่าอุปสรรคไปได้’  

 

            *************************** 

#ลูกมาเฟีย  

        **ไทป์แกโชคดีมากเลยนะเนี่ยที่พี่เมียแกไม่คิดจะขัดขวางอะไรมาก แต่แกเตรียมรับมือกับพ่อตาไว้ให้ดีเถอะทำลูกเค้าท้องด้วย** 

        **มาแล้วจ้าไรท์มาแล้วอย่าพึ่งทิ้งไรท์ไปไหนกันนะจ้า มาดูกันว่าคุณไทป์ของเราจะผ่านด่านพ่อตาไปได้หรือไม่ จะมีอะไรเกิดขึ้นกับทั้งสองคนอีกไหมฝากติดตามด้วยนะจ้า ชอบก็อย่าลืมกดถูกใจคอมเมนท์ ติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า: ) รักรีด**  

  

    

      

 

        

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว