facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 20 : ดัดนิสัย

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 : ดัดนิสัย

คำค้น : #หลงเมีย #มาเฟีย #ดัดนิสัย #กาย #หมอ #กาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2563 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 : ดัดนิสัย
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

       หลังจากที่เมื่อคืนผมเอาแต่ใจกับเมียสุดที่รักไป ณ ตอนนี้เมียยังคงไม่ตื่นเลย แต่ผมต้องปลุกแล้วหละครับ ไม่งั้นจะไปทำงานสาย  

 

       “กายครับ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปทำงานสายนะ” ผมจำใจปลุกเมีย  

 

       “อื้อ...ไม่อยากไปทำงานเลยอะ” นั้นไงพูดแล้วก็เอาหน้ามาซุกกับอกของผมอีก ตอนเช้าลูกชายผมมันยิ่งตื่นง่ายอยู่ ใจเย็นๆนะไทป์ ฟู่ๆๆ))  

 

       “ไม่ไปก็ได้นะครับ แล้วยังเจ็บอยู่ไหม?” ผมถามกายออกไปด้วยความเป็นห่วง เมื่อคืนเอาแต่ใจไว้เยอะด้วย 

 

       “เจ็บสิถามมาได้ ก็เล่นใส่มาไม่ยั้งแบบนั้นอะ” บ่นแล้วครับสงสัยจะหายง่วงแล้ว  

 

      “ขอโทษครับ ฟอด)))” ผมขอโทษกายออกไปพร้อมกับหอมแก้มไปฟอดใหญ่ ทำไมเมียน่ารักอย่างงี้วะ เป็นเอามากละผมหลงเมียตัวเอง 

 

      “อื้อ..ไม่ต้องมาพูดดีเลยนะ” โดนเมียงอลละผม ก็เมียน่าฟัดขนาดนี้ใครมันจะไปอดใจไหววะ 

 

      “ฟอด))) ก็เมียน่ารักน่าฟัดขนาดนี้ใครมันจะไปอดใจไหวหละครับ” ผมพูดออกไปสังเกตเห็นหน้าของกายขึ้นสีแล้วครับ  

 

       “เดี๋ยวนี้ชักจะพูดคำนี้บ่อยเกินไปแล้วนะ ไม่อายหรือยังไง?” โหยเมียถามออกมาแบบนี้ขึ้นเลย..อารมณ์ขึ้น  

 

       “อายทำไม ไทป์ไม่แคร์หรอก” ผมกล้าตอบได้เต็มปากเลยว่าไม่เคยคิดที่จะอายใคร เพราะผมแคร์แค่คนที่ผมควรจะแคร์เท่านั้น 

 

        แกล้งงอลแม่งเลย เมียพูดแบบนี้คนอุตส่าห์อารมณ์ดีแต่เช้า เมียพูดออกมาทำลายบรรยากาศหมดเลย  

 

       “.......” ผมไม่พูดอะไรนอนเงียบดูสิว่าเมียผมจะทำยังไง  

 

       “ไทป์งอลกายหรอ? กายขอโทษ” หืม ทำหน้าอ้อนแบบนี้ผมต้องลำบากแน่ถ้าเจอแบบนี้บ่อยๆ ใจบางครับ แต่ต้องสงบไว้ก่อน เดี๋ยวจะคิดว่าผมยอมไปหมดทุกอย่าง  

 

        “ไม่ได้งอลหนิ ไปอาบน้ำได้แล้ว” ผมสั่งกายไปอาบน้ำแต่.... 

 

        “ฟอด))) ไทป์ครับไม่งอลกายนะครับ กายขอโทษ กายไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นออกไป” โอ้ยไอไทป์ทนไม่ได้แล้วครับเมียง้อแบบนี้ 

 

        “ฟอด))) วันหลังไม่พูดแบบนี้อีกแล้วนะกาย ไทป์ไม่เคยคิดว่าการที่เราคบกันมันเป็นเรื่องน่าอาย” ผมไม่เคยคิดว่าต้องอายใคร  

 

        “คร๊าบกายจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้ว วันนี้ไทป์จะทำอะไรไหม? หรือไปไหนหรือเปล่า?” กายถามเหมือนจะชวนผมไปไหน 

 

        “ว่าจะไปดูบริษัทพ่อแล้วก็เข้าไปนอนที่บ้านสักหน่อยวันนี้ กายไปด้วยกันไหม?” ผมไม่อยากให้กายนอนคนเดียวผมเป็นห่วง 

 

       “กายขอนอนที่นี่ดีกว่าครับ มันใกล้ที่ทำงานของกายด้วย อีกอย่างเดี๋ยวอาทิตย์หน้ากายก็ต้องกลับฮ่องกงแล้วด้วย” เออลืมไปเลย พูดถึงผมก็มาอยู่ที่ไทยนานเหมือนกันนะเนี่ย ปกติผมมาไม่เคยเกินอาทิตย์หนึ่ง  

 

       “ตามใจ แต่อย่าได้คิดพาใครขึ้นมาบนห้องเด็ดขาดเลยนะ” ผมพูดเสียงดุออกไป  

 

        “จะพาใครขึ้นมาได้หละเจ้าที่แรงขนาดนี้” ดูพูดเข้าทำเหมือนผมเป็นสิ่งศักดิ์สิทธ์เลย  

 

        “คนครับไม่ใช่พระภูมิเจ้าที่”  

 

        “ฮ่า ฮ่า ครับๆ กายไปอาบน้ำก่อนนะ ฟอด)))” เอาเข้าไป หอมแก้มผมแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปเลยนะเมีย ร้ายนะเนี่ย จะทำให้ผมหลงไปถึงไหน เล่นเอาผมไม่อยากกลับบ้านเลย  

 

        ผมนั่งคิดอะไรเพลินๆรอกายอาบน้ำเสร็จ ผมว่าถ้าผมกลับไปฮ่องกงจะให้กายมาอยู่ด้วย แต่เจ้าตัวจะยอมผมไหม คือประเด็น.... 

 

        “คิดอะไรอยู่ไทป์? ไปอาบน้ำได้แล้ว” กายออกจากห้องน้ำมาทักเรียกสติผมขึ้น 

 

         “ครับเมีย จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” ผมไม่รอช้ารีบคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินตรงไปเข้าห้องน้ำทันที  

 

         ผมรีบจัดการกับตัวเองให้เร็วเดี๋ยวโดนเมียบ่นอีกถ้าไปทำงานสาย ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ากายกลับไปฮ่องกงเราจะได้เจอกันน้อยลงแน่ กายเป็นหมอยุ่งทั้งวัน แถมยังมีเข้าเวรอะไรนั้นอีก  

 

         "แกร็ก))" ผมเปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอเมียตัวเองแต่งตัวอยู่ หืมทำไมเมียน่ารักจังวะ ชักจะไม่อยากให้ออกไปไหนแล้วนะเนี่ย  

 

 

        “จะแต่งตัวอะไรเยอะแยะ” ผมไม่อยากให้กายดูน่ารักไปมากกว่านี้แล้ว บอกตรงๆผมหวงของผม  

 

         “ก็แต่งธรรมดาไหมหละ ปกติก็แต่งแบบนี้” ปกติของเมียแต่ไม่ปกติของผมครับ  

 

         “ก็มันไม่ปกติสำหรับไทป์หนิกาย” ผมพูดแล้วทำหน้างอ นี่กูต้องลงทุนทำถึงขนาดนี้ไหมเพื่อให้เมียเห็นใจ คิดแล้วก็ขำตัวเอง 

 

         “ไม่เอาหนะรีบไปแต่งตัวได้แล้ว วันนี้เข้าบริษัทพ่อไม่ใช่หรือไง?” รีบเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนเลยนะเมียผม  

 

         “ครับเมีย ไทป์จะรีบเดี๋ยวนี้” จบคำผมก็เดินไปแต่งตัวผมมีชุดที่จะใส่อยู่แล้วสีดำเหมือนเดิม สีแห่งความมืดมนผมชอบ  

 

 

        ผมเดินเข้ามาแต่งตัวส่วนกายก็คงจะแต่งหล่อเสร็จแล้วคนอะไรน่ารักไปหมด ...พอแต่งตัวเสร็จผมก็เดินไปหากายทันที  

 

        “ฟอด)) ไปกันหรือยังครับ?” ผมเดินไปถามกายแล้วหอมแก้มไปอีกฟอดใหญ่ คืนนี้ไม่ได้นอนกอดเมียตั้งคืนหนึ่ง  

 

        “อืมไปสิรออะไรหละ” กวนแล้วไงเมียผม เห็นผมยอมเข้าหน่อยไม่ได้เลยนะ เดี๋ยวจะเอาให้จมเตียง  

 

        “กวนนะครับเมีย เดี๋ยวได้นอนครางอยู่ห้อง”  

 

        “เพี๊ยะ))”  

 

         “โอ้ย)) กายไทป์เจ็บนะ” โดนเมียฟาดอะไม่เจ็บหรอก แต่ผมแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากเมีย  

 

         “พูดอะไรหะไทป์” กายน่าจะเขินที่ผมพูดออกมาว่าเดี๋ยวได้นอนคราง 

 

         “พูดความจริงครับเมีย จุ๊บ)) ไปกันเถอะเดี๋ยวเมียจะสาย” ผมรีบดึงมือกายเดินตามออกมาจากห้อง ขืนอยู่ต่อมีหวังกายคงไม่ได้ไปทำงานแน่นอน  

 

         กายยอมเดินตามผมมาแต่โดยดีไม่ได้ขัดอะไร ถึงแม้ผมกำลังจะจับมือกายอยู่ก็ตาม ผมนี่ยิ้มเลย  

        

        ........ 

 

        ........ 

 

        ผมใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะถึงโรงพยาบาลที่กายทำงานอยู่ 

 

       [โรงพยาบาล 

 

        “เลิกงานแล้วโทรหาไทป์ด้วยนะครับ ตอนบ่ายกินข้าวก็โทรหาด้วย” ผมสั่งกายออกไปกายก็ผงักหัวเป็นอันว่าโอเค ห่างเมียแล้วทำไมใจมันห่อเหี่ยวแบบนี้วะ นี่แค่คืนเดียวเองนะเนี่ย แล้วคิดดูถ้าเมียอยู่บ้านตัวเองผมจะห่างกันขนาดไหนอีก  

 

        “รับทราบ และจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเลย” เห็นเมียรับปากออกมาแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย 

 

         “ฟอด))) ดีมากครับเมีย งั้นไทป์ไปก่อนนะเดี๋ยวยังไงจะโทรหา” ผมพูดขึ้นแล้วขับรถออกจากโรงพยาบาลทันทีที่เห็นกายเดินเข้าไปลับตาแล้ว 

 

        ........

 

        ........

 

        ผมเข้ามาช่วยพ่อเคลียร์เอกสารที่บริษัทเอกสารเยอะมาก แล้วตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาบ่ายโมงกว่าแล้ว ตายละยังไม่ได้โทรหากายเลย พ่อนะพ่อ เอกสารหนะเคยเคลียร์อะไรบ้างไหมเนี่ย! ชวนแม่เที่ยวอย่างเดียวเลย 

 

        "ติ๊ง))) ติ๊ง)))" 

 

        กาย: ไทป์!! ทำอะไรอยู่กินข้าวหรือยัง  

 

        เมียไลน์มาหาเลยทีเดียว เพราะผมมัวแต่เซ็นเอกสารจนลืมดูเวลา 

 

         ไทป์: กำลังเซ็นเอกสารครับ ขอโทษด้วยนะที่ไทป์ไม่ได้โทรหากาย  

 

         ผมมัวแต่เซ็นเอกสารจนลืมดูเวลาเลยว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้ว ดีนะที่กายทักมา  

 

         กาย: มัวแต่ทำงาน แล้วไทป์กินข้าวหรือยัง? 

 

        ไทป์: ยังเลยคร๊าบ ไทป์มัวแต่เซ็นเอกสารเพลินไปหน่อยครับ  

 

         กาย: ไปหาอะไรกินเลยนะไทป์ เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก  

 

         เห็นเมียเป็นห่วงแบบนี้ใจมันก็มีแรงฮึดสู้กับงานที่กองอยู่บนโต๊ะของผมแล้วหละครับ  

 

        ไทป์: ได้ครับเมีย จะให้เลขาไปเอาข้าวมาให้เดี๋ยวนี้แหละครับ 

 

        กาย: ดีมากถ้างั้นกายไปตรวจคนไข้ต่อนะ 

 

         ไทป์: แล้วกายกินอะไรหรือยัง? 

 

         กาย: กินไปแล้วไม่ต้องเป็นห่วงครับ ห่วงแต่ตัวเองดีกว่าไหมไม่ยอมกินข้าว  

 

          ประชดประชันเก่งนะเมียผมเดี๋ยวนี้ เห็นเมียกินได้แล้วผมก็สบายใจ กลัวเมียจะไม่ได้กินข้าวยิ่งผอมๆอยู่  

  

         ไทป์: จะไปกินเดี๋ยวนี้เลยครับ กายดูแลตัวเองด้วยนะเจอกันวันพรุ่งนี้ 

 

          กาย: ครับ ไทป์ก็ดูแลตัวเองด้วยนะอย่าทำงานจนลืมดูแลตัวเอง 

 

          ไทป์: รับทราบครับเมีย  

 

          ผมคุยกับกายเสร็จก็รีบเดินไปบอกเลขาให้เอาอาหารที่เตรียมไว้ให้ผมเข้ามาให้ข้างในห้อง.... 

    

           ....... 

 

           ...... 

   

         กินข้าวเสร็จผมก็กลับมานั่งลงตรงโต๊ะที่มีเอกสารเรียงรายอยู่ ที่แทบจะมองไม่เห็นโต๊ะต้องเคลียร์ให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปกอดเมียนอนให้ชื่นใจ วันพรุ่งนี้  

 

          *************************** 

#กาย 

 

        วันนี้ผมตื่นมาเพราะเสียงปลุกของไทป์ ยอมรับเลยว่าเมื่อคืนกว่าจะได้นอนฟ้าเกือบเหลือง ไทป์เอาแต่ใจมาก แล้วผมก็เจ็บตรงรูรักของผมมาก เล่นใส่มาไม่ยั้งเลยสักนิด ผมรีบอาบน้ำจัดการตัวเองอย่างไว 

 

        ผมยอมรับว่าเจ็บ เจ็บมากแต่ก็ต้องอดทนไว้ ผมว่าถ้าทำเรื่องอย่างว่าบ่อยๆ บางทีอีกไม่นานผมอาจจะชินไปเอง  

 

        วันนี้ไทป์ก็มาส่งผมปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือไทป์จะต้องไปนอนที่บ้าน ผมใจหวิวๆขึ้นมาเลย ปกติจะนอนกับไทป์ตลอด ไทป์ชวนผมไปนอนที่บ้าน แต่ผมขี้เกียจ สงสัยคืนนี้ผมเนี่ยแหละที่จะเหงา 

 

         พอไทป์มาส่งที่โรงพยาบาลผมก็เดินเข้าตึกอย่างเร็ว กลัวตรวจคนไข้สายเอา...และจนป่านนี้เที่ยงกว่าแล้วผมก็ยังตรวจคนไข้อยู่เลย แต่ดีหน่อยคนไข้คนสุดท้ายแล้ว  

 

         "ก็อกๆ)))" มีคนมาเคาะห้องตรวจของผม คงไม่ต้องสืบหรอกครับว่าเป็นใคร หมอต้นนั้นเอง ผมกับหมอต้นอยู่ในสถานะเพื่อนกันนะครับ  

 

        “ไปกินข้าวกันครับกาย” เคาะแล้วเดินเข้ามาถามเลยหมอต้น ดีนะผมตรวจคนไข้เสร็จพอดี แต่คนไข้ทำไมยิ้มกริ่มแบบนั้นหละ ไม่ใช่คิดว่าผมกับหมอต้นเป็นแฟนกันหรอกนะ  

 

        “ครับหมอต้น เดี๋ยวผมสั่งยาให้คนไข้แปบหนึ่งแล้วจะตามไปนะ” ผมบอกหมอต้นออกไป 

 

        “ไม่เป็นไรเดี๋ยวนั่งรอหมอกายอยู่ตรงนี้ก็ได้ เหลือแค่สั่งยาหนิครับ” ในเมื่อคนรออยากรอผมก็ไม่ขัด  .... 

    

          พอตรวจคนไข้เสร็จ สั่งยาเสร็จผมก็ออกมากินข้าวกับหมอต้นเลยตอนบ่ายมีตรวจคนไข้อีกครั้ง  

 

           "พรึบ)))" 

 

           "หมับ)) เห้ยกาย เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูหน้าซีดๆ” โอ้ยทำไมอยู่ๆผมถึงมีอาการเวียนหัวขึ้นมานะ สงสัยจะเป็นเพราะพักผ่อนน้อย แถมเมื่อคืนไทป์ยังเอาแต่ใจทั้งคืนอีก  

 

           “สงสัยจะพักผ่อนน้อยไปครับ ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับหมอต้น ขอบคุณหมอต้นมากนะที่ช่วยรับตัวกายไว้ ไม่งั้นได้เอาหน้าไปคุยกับถนนแน่ๆ ” ผมพูดติดตลกแล้วยิ้มแห้งๆส่งไปให้หมอต้น  

 

          “ครับ พักผ่อนบ้างนะครับ” ทำไมหมอต้นพูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้นะ หรือจะคิดว่า...ผมกับไทป์ทำอะไรกันมา  

 

          ผมรีบเดินตรงไปยังร้านข้าวทันที เขินครับที่หมอต้นแม่งเหมือนจะรู้เรื่องผมกับไทป์น่าจะพัฒนาขึ้น 

 

          “ป้าครับ คะน้าหมูหมัก+ไข่ดาวอีกหนึ่งครับ” ผมสั่งข้าวทันที ขอกินอะไรง่ายๆก็แล้วกันนะครับ 

 

          “ส่วนผมก็เอาเหมือนกันครับ แต่ของผมเอาเผ็ดๆนะครับ” หมอต้นสั่งเหมือนผมแต่สั่งเผ็ดๆ คงจะชอบกินเผ็ดสินะ  

 

          ....... 

 

          ....... 

 

          รอข้าวที่สั่งอยู่สักพักข้าวที่สั่งก็มาแล้ว หืม)) หอมมาก ผมเลือกกินร้านในโรงพยาบาล เพราะนอกจากจะถูกแล้วยังอร่อยอีกด้วย ร้านนี้ถือเป็นร้านโปรดของผมเลยก็ว่าได้  

 

          กินข้าวเสร็จก่อนที่จะแยกย้ายกับหมอต้นไปตรวจคนไข้ ผมก็ไลน์ไปหาไทป์เพราะเห็นเงียบไปปกติ จะไลน์หาผมแล้วถ้าเที่ยงๆ 

 

          ผมไลน์ไปหาไทป์เสร็จ สั่งให้ไทป์ไปกินข้าวเสร็จ ผมก็กลับเข้าห้องตรวจคนไข้ตามเดิม  

 

          ......... 

 

          ......... 

 

         ผมนั่งตรวจคนไข้ไปเรื่อยๆจนถึงเย็น วันนี้คนไข้เยอะมากซึ่งวันพุธหมอส่วนใหญ่จะนัดคนไข้กัน 

 

         โอ้ยกลับที่พักดีกว่า ผมลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจทันที ได้กลับไปพักสักที เมื่อคืนนอนไปน้อยมาก อาการของผมช่วงนี้น่าแปลกจริงๆชอบเวียนหัว แต่คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง  

 

         "ก็อก))) ก็อก))) ก็อก)))" 

 

         ถ้าให้ผมทายว่าใครมาเคาะ ผมทายเลยว่าน่าจะเป็นหมอต้น น่าจะมาถามผมว่ากลับที่พักยังไง  

 

         “เชิญครับ” 

 

         “ตรวจเสร็จยังกาย แล้วกายจะกลับยังไงวันนี้” เป็นเพื่อนที่ดีมากดูแลผมดีมาก  

 

        “ตรวจเสร็จแล้วครับหมอต้น ว่าจะกลับแท็กซี่หนะ หมอต้น” ผมตอบหมอต้นออกไปวันนี้ไทป์ไม่ว่างมารับต้องเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท 

 

        “งั้นกลับกับผมก็ได้ เดี๋ยวผมไปส่ง” ดีไปอีก  

    

         “ถ้าอย่างงั้นก็รบกวนหมอต้นด้วยนะครับ” ผมจะไปกล้าปฏิเสธเพื่อนได้ยังไงกัน อีกอย่างไปกับเพื่อนก็ยังดูปลอดภัยกว่า 

 

         หมอต้นมาส่งผมถึงหน้าที่พักแล้วก็กลับไปเลย ดูเหมือนจะมีธุระเพราะเห็นหมอต้นจ้องโทรศัพท์ตลอดตอนอยู่บนรถ สงสัยจะนัดสาวไว้..... 

 

        พอถึงห้องได้ผมก็ล้มลงนอนบนเตียงนุ่มๆทันที เหนื่อยมากวันนี้ ผมพยายามลากสังขารของตัวเองไปอาบน้ำให้ได้.......รีบจับผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป  

 

        ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็กลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ แต่ทำไมวันนี้ไทป์เงียบจัง สงสัยจะงานเยอะถ้าว่างเดี๋ยวก็คงโทรมาหาผมเอง นอนพักเอาแรงก่อนดีกว่า อาการจะได้ดีขึ้น ผมยังคงรู้สึกมึนๆหัวอยู่  

 

         ......... 

 

         ......... 

 

        "ตึ๊ง))) ตึ้ง)) ตึ๊ง)))" 

     

        [สายเข้าไลน์: ไทป์]  

 

         กาย: ว่าไงไทป์ 

 

         ไทป์: มาดูคนป่วยให้หน่อยสิ คงจะเป็นไข้เพราะตากฝน  

 

         กาย: ตากฝน? เมื่อคืนฝนตก?  

 

         ผมตั้งสติได้มองดูไปยังผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทมีแสงเล็ดลอดเข้ามา นี่ผมหลับลึกถึงขนาดไม่รู้เลยหรอว่าเมื่อคืนฝนตก 

 

        ไทป์: ใช่เมื่อคืนฝนตก ไทป์เลิกงานแล้วโทรหากายแต่กายก็ไม่รับสายไทป์เลย  

 

        กาย: กายขอโทษนะไทป์ พอดีเมื่อวานกายคงจะเพลียไปหน่อยเลยหลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย ว่าแต่ใครเป็นอะไร?  

   

         ไทป์: แฟนไอแทนมันไม่สบาย เมื่อคืนคงโดนฝนทั้งคืนอะ ตอนนี้เลยเป็นลมไปแล้ว 

 

         กาย: ไปทำอีท่าไหนกันหะไทป์ ? อย่าบอกนะว่าไปแกล้งน้องเค้าหนะ 

 

         ยิ่งเป็นคนชอบทำอะไรบ้าๆอยู่ ไม่ชอบขี้หน้าแฟนของน้องชายด้วยแล้วต้องจัดการสักหน่อยละ ถึงผมจะเป็นหมอ กระดูกแต่เราก็เรียนพื้นฐานของการรักษาคนไข้เบื้องต้นมาก่อนหมดแล้วนะครับ ส่วนทำไมถึงมาเป็นหมอกระดูกก็เพราะผมเลือกเรียนเฉพาะทางนี้หนะครับ 

 

         ไทป์: ไทป์ไม่ได้ทำอะไรมันเลยนะ มันทำตัวของมันเอง  

 

         กาย: จะรีบไป เช็ดตัวให้น้องเขยไปก่อนก็แล้วกัน ทำเค้าไม่สบายก็รับผิดชอบเค้าด้วยทั้งคู่เลยนะ  

 

         ทั้งไทป์ทั้งน้องชายนี่แสบพอๆกันเลยนะเนี่ย ผมหละสงสารน้องเขยไทป์จัง เดี๋ยวต้องจัดการสักหน่อยละเรื่องชอบแกล้งคนอื่นนี่ถนัดนัก  

  

         ........ 

 

         ....... 

 

        ผมยอมโทรไปหาหมอต้นเพื่อยืมรถ ดีนะหมอต้นเป็นคนใจดี...ใช้เวลาไม่นานผมก็มาถึงบ้านไทป์ ทั้งพี่ทั้งน้องเลยออกมารอผมหน้าบ้าน ส่วนแม่ก็หน้างอมาเชียวคงจะจัดการสองพี่น้องนี่ไปเรียบร้อยแล้ว  

 

        “สวัสดีครับแม่” ผมเดินเข้าไปสวัสดีแม่ของไทป์ทันที  

 

        “มาแล้วหรอลูกกาย ขึ้นไปดูอาการน้องหน่อยสิลูกว่าเป็นยังไงบ้าง พี่น้องบ้านนี้มันใจร้ายใจดำ” แม่ได้ทีพูดประชดใหญ่เลยแอบยิ้มสะใจนิดๆทำอะไรไม่ค่อยจะคิดกัน  

 

        “แม่!/แม่" ประสานเสียงกันประหนึ่งกำลังร้องโอเปร่าขึ้นมาเชียว 

 

        “แม่ผมไม่ได้ทำนะ!” คนพี่พูดขึ้นก่อน  

 

        “แทนก็ไม่ได้ทำนะแม่ มันทำตัวเอง” คนน้องพูดขึ้นบ้าง เอาเข้าไป ร้ายทั้งพี่ทั้งน้อง แต่คนพี่เดี๋ยวเจอดีแน่  

 

        “ขอโทษครับ หมอจะไปดูคนไข้ได้หรือยังครับ หรือต้องรอให้คุณสองคนเถียงกันเสร็จก่อน” ผมพูดบอกสองพี่น้องออกไปทำหน้างอกันเลยทีเดียว  

 

       “น้องคนนี้เป็นไข้หนักอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ถ้านั่งนานกว่านี่อาจจะส่งผมต่อร่างกายหลายๆส่วนเลยนะครับ พวกคุณสองคนควรหยุดเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นได้แล้วนะครับ หมอจะฉีดยาให้แล้วให้ยาไว้ทาน อย่าลืมเช็ดตัวให้คนไข้ทุกทุกหนึ่งชั่วโมงนะครับ” ดีนะผมเป็นหมอพกอุปกรณ์ และเครื่องมือติดตัวตลอด 

 

       มันน่าโมโหจริงๆ นึกว่ามีงานอะไรสำคัญหรือเปล่าถึงไม่โทรมาหาเรา ที่แท้ก็มัวแต่เอาเวลาไปแกล้งคนอื่น ผมเลยขอตัวกลับที่พักทันที ต้องเอารถไปคืนหมอต้นด้วย  

 

       “ผมขอตัวกลับก่อนนะครับพอดียืมรถเพื่อนมา” ผมบอกลาทุกคนแล้วออกจากบ้านตรงไปที่รถทันที  

 

       "หมับ))" ยังไม่ทันจะเดินถึงรถก็มีมือมากระชากแขนของผมไว้  

 

       “ยืมรถใครมา?” เสียงเข้มใส่ผมเชียว เสียใจกายไม่กลัวหรอก เอาสิถ้าทำอะไรผมนะ ผมจะโกรธไม่คุยด้วยให้ดู  

 

       “ยืมรถหมอต้นมา” ผมตอบไปตามความจริง แต่เหมือนไทป์จะยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม  

 

       “แล้วทำไมต้องไปยืมรถของมันมาด้วย?” ขึ้นเสียงใส่ผมอีกนะ หึย)))  

 

        “ก็จะรีบมาดูคนไข้ยังไงหละ มาขึ้นเสียงทำไม!” เอาสิผมทำบ้างดูสิจะว่ายังไง  

 

       “กายไม่เอานะ ไม่งอลสิไทป์ไม่ได้แกล้งไอดรีมเลยนะ” รีบอ้อนเป็นแมวเชียวนะ เสียใจต้องลงโทษให้เข็ด  

 

       “กายขอตัวกลับก่อนนะครับแม่ มีงานต้องทำ!” ผมไม่สนใจว่าไทป์จะทำหน้ายังไง ต้องดัดนิสัยบ้างจะได้เลิกแกล้งน้องดรีมสักที เห็นแล้วก็สงสาร  

 

           ******************************* 

#สมาคมคนกลัวเมีย  

#มาเฟียกลัวเมีย  

         **เอาแล้วไงไทป์ เจอหมองอลเข้าให้แล้ว ทีนี้จะง้อยังไงหละครับแกล้งน้องเขยดีนัก หมอกายจัดหนักๆเลยนะไรท์จะคอยสมน้ำหน้าไทป์ซ้ำเอง** 

       **ไรท์ฝากตอนนี้ด้วยนะจ้า มารอสมน้ำหน้าไทป์กันว่าจะโดนหมอกายจัดการยังไง กับไทป์บ้าง ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า รักรีดทุกคน**  

    

 

         

 

 

        

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว