ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

14แม่บ้านคนใหม่

ชื่อตอน : 14แม่บ้านคนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14แม่บ้านคนใหม่
แบบอักษร

อลันแทบไม่สนใจหญิงสาวที่นั่งมาด้วยใจของเขาตอนนี้มุ่งไปที่งานที่เขาต้องไปทำบริษัทขนส่งเรือขนาดใหญ่ของเขากำลังถูกโจมตีจากใครที่ไหนก็ไม่รู้จึงทำให้เขารีบมาส่งแม่เเน่งน้อยที่นี่ก่อน 

“มัวแต่นั่งบื้ออยู่ได้ลงไปสิฉันมีงานต้องไปทำต่อไม่ได้มีเวลามาอยู่กับเธอทั้งวัน” 

คำพูดจาถากถางถูกพ้นออกมาจากปากอลันอย่างไม่ใส่ใจ มือแกร่งกวักขึ้นเป็นเชิงไล่อีกคนลงไป 

มือบางเปิดประตูรถขึ้นอย่างรีบร้อนเธอไม่อยากทนนั่งฟังคำพูดที่ออกจากปากเขา 

“คุณพิมพ์!!” 

ทันทีที่เท้าบางแตะพื้นเสียงของเจอาร์ก็ตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ถูกปล่อยออกไปแล้วจะต้องกลับมาอยู่ลังเดิม 

ลูกน้องทุกคนต่างตกใจที่เห็นแม่สาวเอเชียคนนี้อีกครั้งเพราะเธอคงต้องทนทรมานจากผู้เป็นนายไปอีกนานคนอย่างอลันไม่มีคำว่าใจดีเป็นซ้ำสอง 

“.....” 

ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากบาง เธอกำลังรู้สึกเจ็บลึกในใจที่ต้องกลับมาที่นี่ ที่ทำให้เธออยากหายไปที่สุด 

“ไอ้เจต่อไปนี้มึงไม่ต้องจ้างใครมาทำความสะอาดบ้านกูแล้ว ไม่ว่าจะงานสวนหรืองานอะไรไม่ต้องจ้างมาต่อไปนี้แม่นี่จะเป็นคนทำทุกอย่างในบ้านหลังนี้” 

กระจกรถขันหรูถูกลดระดับลงจนทำให้เห็นหน้าของคนขับ เสียงแกร่งตะโกนสั่งงานทุกอย่างด้วยความเร่งรีบไม่เว้นให้ผู้ใดพูดแทรก 

“แล้วใครจะให้อาหารชาลีล่ะครับหน้าที่นี้ไม่มีใครทำแทนใครได้นะครับ” 

เจอาร์กล่าวถามอย่างเสียงสั่นแค่เขาคิดว่าแม่สาวเอเชียคนนี้ไปให้อาหารเสือหนุ่มชาลีขนหลังเขาก็พร้อมใจกันลุกชูชันขึ้น 

อลันเงียบไปสักพักกับประโยคที่เจอาร์บอกเขาลืมนึกไปเลยถ้ามีกลิ่นใดที่แปลกปลอมเข้าใกล้พ่อเสือหนุ่มมีหวังหลงเหลือแต่วิญญาณแน่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจชีวิตผู้หญิงคนนี้นักถ้าเธอจะเป็นไร 

“ทำทุกอย่างตามที่กูสั่งไม่มีคำว่าเเต่” 

“นายครับ นา..” 

“ไม่เป็นไรค่ะพิมพ์ทำให้ได้แค่นี้เองถ้ามันกัดพิมพ์ตายก็คงดี” 

เสียงใสกล่าวแทรกการสนทนาของทั้งคู่ รอยยิ้มหวานถูกส่งให้เจอาร์เป็นเชิงว่าเธอทำได้ไม่มีปัญหาอะไรแม้ในใจจะรู้สึกหวั่น 

“มึงจำไว้ไอ้เจใครเป็นนายมึงถ้ามึงสงสารคนง่ายขนาดนี้กูคิดว่าสักวันมึงกับกูคงต้องลาจากกัน” 

สายตาคมจ้องมองผู้เป็นลูกน้องอย่างไม่ลดละ มือแกร่งทำการหยิบกระบอกปืนออกมาโยนใส่เจอาร์เป็นการสั่งสอนโดยอ้อม 

ทุกสายตาก้มมองลงพื้นด้วยความเกรงกลัวขนาดเจอาร์คนสนิทยังโดนขนาดนี้ขืนเป็นพวกเขามีหวังโดนดินกลบหน้าแน่ 

นาฬิกาข้อมือถูกยกขึ้นมาดูเวลาก่อนจะวางลงดังเดิม 

“ไอ้เจมึงมากับกู ส่วนพวกที่เหลือเฝ้าแม่นี่ไว้อย่าให้หนีออกไปได้” 

สิ้นเสียงคำสั่งอลัน ขายาวของเจอาร์รีบก้าวขึ้นมานั่งที่ข้างคนขับอย่างเร็วไว รถสปอร์ตที่พึ่งจอดกลับถูกสตาร์ทอีกครั้งเท้าแกร่งเหยียบคันเร่งสุดชีวิตด้วยอารมณ์ที่ครุกรุ่นดั่งเปลวไฟบวกกับเหตุที่เกิดทางอู่เรือทำให้รถวิ่งแล่นเร็วจนเจอาร์ที่นั่งมาด้วยเหงื่อออกมือด้วยความกลัวเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่อลันเหยียบคันเร่งแบบสุดชีวิต 

. 

. 

“นี่แม่สาวคนไทยฉันว่าเธอเข้าไปข้างในดีกว่าก่อนที่พวกฉันจะซวย” 

หนึ่งในลูกน้องที่ยังยืนอยู่ของอลันพูดขึ้น พอปราศจากร่างของอลันกับเจอาร์ทุกคนก็ทำกับเธอเหมือนเธอเป็นตัวปัญหา 

“ค่ะ” 

ร่างที่ผอมแห้งลงจากเดิมเดินเข้าบ้านด้วยความจำใจ ถ้าเธอมัวแต่ยืนอยู่ตรงนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรสู้กลับไปตั้งหลักข้างในบ้านเสียยังดีกว่า 

“อย่าลืมทำงานตามที่นายสั่งด้วยล่ะ” 

เสียงตะโกนตามหลังดังขึ้น นิ้วเรียวยกขึ้นทำสัญลักษณ์โอเครเป็นเชิงว่าเธอเข้าใจก่อนจะเดินหน้าเข้าบ้านหลังใหญ่อันคุ้นตา 

เคร้ง เคร้ง 

ขวดเหล้าจำนวนมากมายถูกเตะโดยเท้าเล็ก พื้นที่เคยสะอาดบัดนี้เต็มไปด้วยขวดเหล้ายี่ห้อดัง 

“กินขนาดนี้น่าจะตับแข็งตายๆไปส้ะโลกจะได้น่าอยู่มากกว่านี้”ร่างเล็กก้มลงนั่งยองๆมือบางหยิบจับขวดเหล้าขึ้นมาเรียงให้เป็นระเบียบก่อนจะเดินไปเอาถุงดำมาใส่ แค่เธอเดินเข้าบ้านก็มีงานให้ทำแล้วดูก็รู้ว่าเกิดจากฝีมือใคร 

ถุงขวดเหล้าถูกนำมาวางไว้หลังบ้านเพราะเธอไม่รู้จะเอาไปไวไหน ถุงขวดมากมายถูกวางอย่างเป็นระเบียบ  

พิมพ์ประภัสมุ่งหน้าเดินกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้งมือทั้งสองข้างลากกระถางใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกร์ทำความสะอาดกับน้ำเปล่ามากมายเข้ามาด้วยความลำบากลอยคราบบนกระจกใบใหญ่กลางบ้านมีจำนวนมากมายกว่าจะเช็ดเสร็จก็ทำเอาร่างบางแขนล้าแต่แค่นี้มันยังไม่เสร็จเครื่องดูดฝุ่นถูกเปิดทำงานหลายชั่วโมงทั้งชั้นบนชั้นล่างความใหญ่โตของบ้านทำเอาหน้าเธอมืดเหมือนกัน  

“บ้านก็ดูสะอาดทำไมฝุ่นเยอะจัง” 

พิมพ์ประภัสบ่นกับตัวเองเบาๆด้วยความเหนื่อยล้า เธอห่างหายจากการทำงานมาหลายวันทำให้เหนื่อยง่ายกว่าปกติ 

สองมือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อที่พุดขึ้นบนใบหน้าด้วยความเคยชินแม้นี่จะเป็นฤดูหนาวก็ตาม น้ำยาถูพื้นถูกฉีดลงพื้นก่อนจะมีผ้าถูพื้นมาเช็ดจนเอี่ยมสะอาดตามด้วยกลิ่นหอมๆของห้องที่ถูกมือบางฉีดสเปรย์ดับอากาศทำให้บ้านหอมฟุ้ง 

กว่าทุกอย่างจะเสร็จเวลาก็เลยจวบจนเย็น ร่างบางล้มตัวลงนอนบนพื้นพรมด้วยความเหนื่อยล้าทั้งวันเธอมัวเเต่ทำงานจนลืมสนใจเวลาที่ล่วงเลยมาจนเย็น 

“นี่ เธอ” 

เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ร่างบางที่นอนกลิ้งอยู่กับพื้นสะดุ้งลุกนั่งอย่างอัตโนมัติ 

“คุ คุณมาหาคุณอลันหรือเปล่าคะ” 

ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงสองมือเล็กยกขึ้นจัดระเบียบให้ร่างกายอย่างลวกๆ 

“ใช่ ฉันมาหามัน”ชายหนุ่มที่หล่อเหล่าไม่แพ้อลันพูดขึ้น แขนแกร่งที่มีแต่รอยสักทำให้บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขาม 

“คือคุณอลันไม่อยู่หรอกค่ะไม่ทราบว่าคุณ...เอ่อ” 

“แอลตัน ฉันชื่อแอลตัลเธอก็เคยเจอฉันแล้วนี่” 

แอลตัลกล่าวขึ้น สองขาแกร่งก้าวเข้าหาร่างเล็กเรื่อยๆ ใบหน้าที่จืดชืดไร้เครื่องสำอางค์ของแม่นี่มันมีสเน่ห์จนเขาอยากเข้าไปดูใกล้ จากที่เคยเห็นไกลๆ 

“ฉันจำไม่ได้หรอกค่ะ แต่ตอนนี้คุณหยุดเดินเข้ามาได้ไหม” 

สองเท้าบางถอยหนีห่างแอลตันจนขาเล็กจะชนกับโซฟาที่อยู่ในห้องรับแขกแล้วแต่เขาก็ยังไม่หยุด 

“โอเครฉันหยุดก็ได้” 

แอลตันยอมถอยห่างกลับไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามกับเธอแทน 

ฟู้ว ลมหายใจถูกพ่นออกมาด้วยความโล่งอกเธอนึกว่าเขาจะหัวลั้นเหมือนอลันแต่เปล่าเลยเขายอมฟังคนอื่นมากกว่าอลันอีก 

ความเงียบครอบงำทั้งคู่ ทั้งสองต่างเงียบไม่รู้จะพูดอะไรโดยเฉพาะพิมพ์ประภัสเธอรู้สึกประหม่าที่ถูกสายตาแอลตันจ้องมองอย่างไม่ลดละ 

“ไอ้อลันมันคิดอย่างไงไม่เอาเธอไปด้วย” 

แล้วคนที่เป็นคนทำลายความเงียบก็คือแอลตัน 

“คะ?” 

“ทำไมมันปล่อยเธอไว้ที่นี่คนเดียว” 

“ไม่ทราบค่ะ” 

“มันนี่แปลกดีนะกล้าปล่อยเมียไว้กับลูกน้องผู้ชายหลายสิบคนเป็นฉันมีเมียสวยขนาดนี้ฉันจะเอาไปทุกทีเลย” 

สายตาคมจับจ้องใบหน้าหวานที่เอาแต่ก้มมองพื้น เขาอยากจะรู้นักถ้าไอ้อลันมันรู้ว่าเมียมันหายไปมันจะทำอย่างไร  

“พิมพ์ว่าเขาคงมีเหตุผลของเขามั้งคะ” 

ร่างบางกล่าวตามความจริงเธอคิดว่าเขาคงมีเหตุผลของเขา 

“หรอเป็นฉัน ฉันไม่ทำแบบนี้แน่นอน” 

“น่าอิจฉาว่าที่ภรรยาของคุณแอลตันนะคะเธอคงโชคดีมากที่ได้ผู้ชายที่แคร์เธอไปเป็นแฟน” 

คำพูดของพิมพ์ประภัสเหมือนเข็มที่ปักลงกลางใจแอลตัน เธอพูดจี้จุดเขาเข้าจังๆจนชายหนุ่มใจกระตุกวูบคำพูดของเธอมันทำให้ใบหน้าสาวไทยอีกคนรอยเด่นขึ้นมา 

“ผมก็รอวันนั้นอยู่เหมือนกัน” 

สายตาที่เหม่อมองไปยังที่ที่ว่างเปล่าเศร้าหมองลงจนคนมองรับรู้ได้ 

“พิมพ์ขอโทษนะคะ” 

สีหน้าและเเววตาที่เปลี่ยนไปของแอลตันทำให้เธอตกใจที่คำพูดของเธออาจไปแทงใจเขาได้ 

“ไม่เป็นไร เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วเอาเป็นว่าวันนี้ฉันมากวนเธอแค่นี้ก็แล้วกัน” ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเดินออกไปทิ้งอีกคนให้อยู่คนเดียวดังเดิม 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว