facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"คบกับผม แล้วผมจะปล่อยคุณไป"

ตอนที่ 6 ปฏิเสธ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ปฏิเสธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2562 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ปฏิเสธ
แบบอักษร

ในขณะที่พูด จิ้นหยวนก็ยกยิ้มดูเจ้าเล่ห์ เสียงทุ้มต่ำเจือความแหบห้าวเล็กน้อย คำที่พูดออกมาในห้องลอยเข้าไปยังหูของเฉียวซือมู่ 

เฉียวซือมู่ได้ยินคำถามแบบนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเรียวคู่งามขมวดเข้าหากัน เจือไปด้วยความไม่พอใจ 

เธอรู้ว่าบริษัทในเครือตระกูลจิ้นของจิ้นหยวนร่ำรวยมหาศาล เขาไม่สนใจตัวเลขเช็คอันน้อยนิดในมือเธอ แต่นี่ก็เป็นเงินจำนวนมากที่ตอนนี้เธอจะให้ได้ หากให้เพิ่มอีกก็ไม่มีแล้ว 

“ท่านประธานจิ้น คุณเป็นคนใหญ่คนโต กรุณาอย่าถือสาหาความผิดเมื่อเช้าของผู้หญิงตัวเล็กอย่างฉันเลย เช็คใบนี้ถือเป็นคำขอโทษเล็กๆ น้อยๆ จากใจของฉัน กรุณารับไว้เถอะค่ะ” 

เธอต้องอดทนไว้ คงรอยยิ้มสวยงามไว้บนใบหน้า น้ำเสียงที่พูดก็ต้องอ่อนลงอีกนิด ราวกับขนนกที่ปัดป่ายไปมาจั๊กจี้หัวใจของจิ้นหยวน 

หญิงสาวสวมหน้ากากแสดงละครอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้ยิ่งทำให้จิ้นหยวนไม่พอใจอย่างมาก 

เขาลืมตาขึ้น จ้องมองไปยังเฉียวซือมู่อย่างนิ่งๆ เจือไปด้วยความข่มขู่ที่ไม่คิดจะปกปิด ราวกับอยากจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ 

เขาลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวทีละก้าวมาจนถึงเบื้องหน้าของหญิงสาว นิ้วมือใหญ่บีบไปที่คางของเธอเบาๆ ตรงนั้นยังมีรอยแดงเมื่อครู่ที่ยังไม่จางหาย 

เฉียวซือมู่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมตั้งแต่เด็ก ผิวกายที่อ่อนนุ่มโดนกระทบกระแทกนิดเดียวก็เป็นรอยแดง เหมือนกับรอยช้ำตามร่างกายเมื่อคืน พอคิดถึงกายน้อยๆ ที่อยู่ใต้ร่างของตัวเองเมื่อคืน ก็ให้ท้องน้อยของจิ้นหยวนเกร็งขึ้นมา 

หลังจากได้รู้ตัวตนของจิ้นหยวนแล้ว เฉียวซือมู่ก็ไม่กล้าเผยความเย่อหยิ่งอย่างเมื่อครู่อีก ได้แต่ยอมให้เขาจับปลายคางของตัวเองดึงเข้าไปยังเบื้องหน้าของเขา 

แต่เดิมเธอก็เครียดพออยู่แล้ว ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มที่รินรดเธออยู่ร้อนจนเธอยิ่งไม่กล้าขยับตัวเข้าไปอีก เธอหลุบสายตาลง จึงเห็นเพียงเสื้อเชิ้ตสะอาดตาของเขาที่สว่างจ้าภายใต้แสงแดด 

ผ่านไปสักครู่ เสียงของชายหนุ่มเหนือศีรษะก็ส่งผ่านลงมา 

ใบหน้าไร้อารมณ์ของจิ้นหยวนมองไปยังเฉียวซือมู่ น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างชัดเจน ทั้งสง่างามและเยือกเย็น 

เขาพูด  “เป็นยังไง พอรู้ความจริงของเรื่องเมื่อคืนแล้ว แม่แมวป่าน้อยก็จะสะบัดผมทิ้งงั้นเหรอ?” 

เขาพูดไปด้วย นิ้วมือเย็นๆ ก็ลูบไปบนใบหน้าของเธอ ปลายนิ้วสากลูบไปบนใบหน้าที่นุ่มลื่น หัวใจของเขาชุ่มชื้นขึ้นมาก 

เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังท่าทางสงบและริมฝีปากเจือรอยยิ้ม อีกทั้งสายตาคมคายเปล่งประกายระยับของชายหนุ่มตรงหน้า 

ในใจของเฉียวซือมู่มีความคิดไม่ค่อยดีแวบผ่าน แค่เพียงพริบตาเดียว ความคิดนั้นก็เด่นชัดขึ้นมา 

ความหวาดกลัวน้อยๆ เกิดขึ้นในใจของเธอ เขตซีเฉิงใครไม่รู้บ้างว่าคุณชายตรงหน้าเจ้าชู้แค่ไหน ผู้หญิงข้างกายเขาไม่เคยมีใครอยู่ได้เกินสามเดือน ไม่ว่าคนคนนั้นมีพื้นเพเป็นอย่างไร ไม่ว่าเรือนร่างเย้ายวนขนาดไหน หรือไม่ว่านิสัยน่ารักเพียงใดก็ตาม 

แต่ทว่า ต่อให้เลิกรากันแล้ว ใครก็ไม่กล้าพูดถึงความแย่ของคุณชายคนนี้ ไม่ใช่เพราะว่าอำนาจเขาล้นฟ้า แต่เป็นเพราะเขาคบใครก็คบทีละคน ตอนที่เขาคบกับผู้หญิงคนหนึ่งก็จะไม่ไปคบซ้อนกับใครอีก เพียงแค่ผู้หญิงข้างกายไม่มากเรื่องเกินไป อะไรที่เขาให้ได้เขาก็ให้ รวมไปทั้งเงินค่าแยกทางก็ยังมี เหอะๆ 

‘รักสนุกแต่ไม่ผูกพัน’ เป็นสโลแกนของคุณชายตรงหน้า 

แล้วดูการกระทำของเขาตอนนี้ ขนแขนของเฉียวซือมู่ก็ลุกชันขึ้นมาแล้ว 

สีหน้าของเธอไร้พิรุธ แม้กระทั่งใบหน้าก็ก้มต่ำลงไปอีก น้ำเสียงเคร่งขรึมลง “ประธานจิ้น คุณรู้ดีว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นแค่ความผิดพลาด ฉันไม่อยากให้คุณกับฉันพลาดอะไรในชีวิตเพียงเพราะความผิดพลาดในครั้งนี้” 

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา ปากเล็กจิ้มลิ้มพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่กับเต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ “ประธานจิ้น หวังว่าคุณคงเข้าใจนะคะ” 

หญิงสาวตรงหน้าเป็นคนฉลาด จุดนี้จิ้นหยวนเห็นได้ชัดตั้งแต่แรก แต่เขาก็ไม่คิดว่าความระมัดระวังของเธอจะมากขนาดนี้ 

ในขณะที่เขากำลังคิดก็เงยหน้าขึ้นมาสบสายตา สายตาที่ร้อนแรงเป็นประกายก็ตกไปยังร่างของเฉียวซือมู่ 

มือใหญ่จับคางของหญิงสาวให้เชิดขึ้น สัมผัสนุ่มนวลส่งให้ใจของเขาเป็นสุขมาก เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หญิงสาว น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นริมหูของเธอ  “เด็กดี คุณน่าจะรู้ว่าผมหมายความว่ายังไง” 

“ประธานจิ้น ขอโทษด้วย ฉันโง่เกินไป ไม่เข้าใจหรอกค่ะ”  เฉียวซือมู่ปฏิเสธทันควัน 

ใบหน้าเล็กเย็นชาเป็นอย่างมาก เสียงของเธอเบาและนุ่มนวล เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้แสงแดดยามเช้า ใบหน้าของเขาสะอาดและอ่อนโยน ฝ่ามือใหญ่กุมอยู่ที่คางของเธอ ดวงตาของเขาสื่อความปรารถนาอย่างเป็นธรรมชาติ 

ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรจะมาหยุดเขาได้ 

และเฉียวซือมู่ก็ไม่ยินยอมกับเรื่องนี้อย่างที่สุด เธอมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ความเป็นจริงไม่สามารถมอบกายให้จิ้นหยวนได้ด้วยซ้ำ ต่อให้อิทธิพลเขาจะล้นฟ้าก็ตามที 

ไม่ยอมก็คือไม่ยอม 

จิ้นหยวนโกรธเล็กน้อย ผู้ชายที่ไม่เคยถูกปฏิเสธมาก่อนอย่างเขา กลับถูกผู้หญิงที่ตัวเองสนใจปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำอีก กระทบกับศักดิ์ศรีของเขาเข้าอย่างจัง 

สายตาของจิ้นหยวนมองไปยังเรือนร่างเพรียวบางสวยงามภายใต้แสงแดด ผมยาวสยายอยู่กลางแผ่นหลังและชายเสื้อ เขามองไปยังใบหน้าอ่อนโยนของเธอ นิ้วมือเรียวกุมกันจนแน่นอีกครั้ง 

ใบหน้าเล็กถูกบังคับให้เงยขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเจือความโกรธปรากฏขึ้นในสายตาของเฉียวซือมู่ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนของจิ้นหยวนตอนนี้ดูไร้อารมณ์ และกลับมีความโกรธความเยือกเย็นอยู่บนใบหน้าด้วย 

จิ้นหยวนถอนหายใจอย่างจนใจเล็กน้อย เขาชักปลายนิ้วของตัวเองกลับ ริมฝีปากเย็นชื้นประทับลงไปบนหน้าผากของเธอ ไล่ลงไปตามแนวใบหน้า ก่อนประทับแน่นไปบนริมฝีปากของเธอ 

ส่วนโค้งของริมฝีปากปนไปด้วยความจนใจ เขาพูดออกมาว่า “สาวน้อย เธอเข้าใจ แล้วเธอจะยอมใช่ไหม” 

นี่คิดจะมากล่อมงั้นเหรอ 

บนร่างเขามีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว ภายใต้เนื้อผ้าบางๆ ที่กั้นอยู่สามารถรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อแข็งและความร้อนบนร่างกายของเขา รวมไปถึงกลิ่นกายเฉพาะของผู้ชาย 

แต่ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ของเฉียวซือมู่ยังคงนิ่งสงบ ไร้ความอ่อนโยนในน้ำเสียง มีเพียงความเฉยเมยและความอดทนที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน 

เธอเงยหน้าขึ้น หลบเลี่ยงจากลิ้นของจิ้นหยวนที่กำลังจะสอดแทรกเข้ามา เธอจ้องไปที่นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้น ก่อนพูดออกมาทีละคำ “ประธานจิ้น ฉันไม่ยินยอม ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอม” 

‘เพราะฉะนั้น ประธานจิ้นเลิกหวังในเรื่องนี้เถอะ’ 

จิ้นหยวนโกรธจัดจนแทบจะทะลุออกมาจากอก 

ชั่วชีวิตของเขาเคยเจอผู้หญิงทำแบบนี้ด้วยที่ไหน เฉียวซือมู่ถือว่าเป็นคนแรก ใครจะรู้ว่าเธอไม่ยอมรับน้ำใจแม้แต่น้อยนิด กลับปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างเด็ดขาด 

เขาก้มหน้าลงมองไปที่เธอแวบหนึ่ง ใบหน้าอวดดีภายใต้แสงไฟกลายเป็นเงาสาดส่องลงมา มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจ พูดออกมาเบาๆ “แมวป่าน้อย คุณนี่รู้ดีจริงๆ ว่าจะยั่วโมโหผมได้ยังไง” 

เฉียวซือมู่ไม่ได้พูดอะไร เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ชายตรงหน้าโมโหไปคนเดียว 

ภายใต้โถงทางเดินที่สว่างจ้า น้ำเสียงของเขาเย็นชา การแสดงออกของเขาทำให้เฉียวซือมู่ไม่พอใจอย่างมาก น้ำเสียงกดต่ำของจิ้นหยวนพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ “แม่แมวป่าน้อย ผมจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย คุณจะยอมรับสินะ” 

ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคบังคับ 

นี่เขาใช้อำนาจมาบีบบังคับเธองั้นเหรอ 

จิ้นหยวนหรี่นัยน์ตาลง เจือรอยยิ้มอ่อนๆ ดวงตาสีดำสนิททั้งคู่ฉายแววลุ่มลึก 

การตอบโต้แบบนี้ยิ่งมีเสน่ห์จนเฉียวซือมู่รู้สึกหงุดหงิด 

ใบหน้าขาวสะอาดและเยือกเย็นยิ้มจอมปลอม เธอสบตาเขา “ประธานจิ้น ฉันบอกคุณได้อย่างชัดเจนเลยว่า ฉันไม่ตอบตกลงคุณแน่นอน เพราะฉันมีแฟนอยู่แล้ว และพวกเราก็รักกันมาก” 

รัก 

เป็นคำพูดเยาะเย้ยจริงๆ 

นัยน์ตาสีดำสนิทของจิ้นหยวนฉายแววดุดันแวบหนึ่ง เขาส่งเสียงฮึออกมาเบาๆ ฝ่ามือใหญ่บีบไปที่ปลายคางของเฉียวซือมู่แน่นขึ้นอีก แต่เขาก็ไม่ได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดของเธออีก ก่อนใช้ฟันขาวสะอาดขบไปที่ริมฝีปากแดงของเธอ ดูดซับเสียงร้องของเธอไว้ทั้งหมด 

เสียงของชายหนุ่มไม่ดีแต่ก็ไม่แย่ สายตาที่หรี่ลงมองไปยังหญิงสาวแวบหนึ่ง นัยน์ตาเจือไปด้วยความคลุมเครือ เขาเปิดปากพูดออกมาแบบไม่รีบร้อน น้ำเสียงเยือกเย็นเต็มไปด้วยคำพูดเสียดสี “หึ แฟนที่รักกันเหรอ แล้วแฟนของคุณรู้เรื่องคุณเสียครั้งแรกให้ผมเมื่อคืนนี้ไหม หืม?” 

คำสุดท้าย เขาขึ้นเสียงสูงแบบเจ้าเล่ห์ เป็นความเสียดสีเยาะเย้ยแบบลึกซึ้ง 

สีหน้าท่าทางของเธอเปลี่ยนไปทันที มุมปากของเฉียวซือมู่ยังคงยกขึ้นและพูดออกมาอย่างชัดเจน รักษาไว้ซึ่งรอยยิ้มตามมารยาท “ประธานจิ้น ต่อให้เกิดเรื่องเมื่อคืนขึ้น ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันมีแฟนแล้ว ยิ่งปฏิเสธความรักระหว่างฉันกับเขาไม่ได้ด้วยค่ะ” 

เขากระวนกระวายใจ  ไฟโกรธโหมซัดจนแทบระเบิดออกมา และสาดซัดไปยังหญิงสาวตรงหน้าแรงๆ 

เขาบีบไปยังปลายคางของเฉียวซือมู่ ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธอ ก่อนยกมุมปากขึ้น นัยน์ตาแสดงออกมาถึงความร้ายกาจที่เข้มข้นและรุนแรง “เป็นแมวเผยกรงเล็บจริงๆ พูดประโยคเสียดแทงคนอื่น แม้แต่ตาก็ไม่กะพริบ” 

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดลงบนใบหน้าของเธอ เป็นความร้อนที่เธอหลบหลีกไม่ได้ 

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าเย็นชาร้ายกาจ สายตาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องแน่วแน่มาทางเธอ 

ลึกซึ้ง จนหัวใจเต้นรัว 

ทว่าเฉียวซือมู่ยังกะพริบตาเรียวยาว เปี่ยมไปด้วยการปฏิเสธ 

“ดีมาก” จู่ๆ จิ้นหยวนก็ยิ้มออกมา ริมฝีปากบางเรียวโค้งขึ้น ฝ่ามือใหญ่เลื่อนลงจากปลายคางของเฉียวซือมู่ แล้วดึงปกเสื้อของตัวเองด้วยท่าทางหงุดหงิดและหยาบคาย ปกเสื้อที่แต่เดิมเปิดอยู่แล้วยิ่งหลุดลุ่ยมากขึ้น ชวนให้คนเห็นตกอยู่ในภวังค์ 

เขาถอยหลังไปไม่กี่ก้าว ไม่เพิ่มแรงกดดันให้กับหญิงสาวตรงหน้าอีก แต่ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นของชายหนุ่มกลับจ้องไปยังร่างของหญิงสาวแน่นิ่ง บรรยากาศยิ่งเยือกเย็นนิ่งขรึมลงไปอีก ถึงร่างกายปกคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว แต่กลับไม่สามารถปกปิดความทรงพลังจากตัวของเขาได้เลย 

เขามองไปยังเฉียวซือมู่และพูดออกมาทีละคำ “ได้ ตอนนี้คุณไสหัวไปได้แล้ว” 

ได้ยินดังนั้น เฉียวซือมู่ก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ เธอไม่แม้แต่จะมองไปยังจิ้นหยวน แต่วางเช็คที่ถืออยู่ในมือลงบนโต๊ะรับแขก แล้วหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา เดินไปสวมรองเท้าส้นสูงเตรียมออกจากห้องนี้ 

ก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปจากห้อง เสียงของชายหนุ่มด้านหลังก็ดังขึ้นมาอีกรอบ “หันกลับมา” 

“ท่านประธานจิ้น” 

“ผมบอกให้หันกลับมา” 

เฉียวซือมู่ไม่กล้าปฏิเสธ เธอทำตามที่เขาบอก 

เห็นเพียงสายตาดุดันคมเข้มของจิ้นหยวน ขายาวก้าวไม่กี่ก้าวก็มาอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างกายของเขาบดบังแสงแดด กลายเป็นเงาทอดยาวลงมา น้ำเสียงเจือไปด้วยความร้ายกาจ “คุณเป็นใคร” 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว