facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 18 : รุกแรง

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 : รุกแรง

คำค้น : #ขี้หวง #ขี้หึง #รุกแรง #ไทป์มันร้าย #หมอ #กาย #ไทป์ #มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.6k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2563 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 : รุกแรง
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

       หลังจากที่ให้โอกาสน้องชายสุดที่รักได้เรียนรู้การใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองต้องการแล้ว ผมก็คิดว่าผมควรจะเปิดโอกาสให้ตัวเองสักทีเหมือนกัน  

 

       ผมมาส่งน้องชายที่หอพักแล้วก็รีบไปหาร่างบางทันทีป่านนี้คงจะไปทำงานแล้ว ผมจะไปรอร่างบางที่โรงพยาบาล  

 

       ......... 

 

       ......... 

 

      [โรงพยาบาล 

 

       “ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าพอจะเห็นหมอกายไหมครับ เป็นหมอที่มาช่วยงานคนใหม่หนะครับ” ผมรีบเดินตรงดิ่งไปที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วถามขึ้น 

 

       “อ๋อหมอกาย น่าจะอยู่ในห้องตรวจกับอาจารย์หมอคะ ไม่ทราบว่าใครมาขอพบคะ? เดี๋ยวดิฉันจะแจ้งให้คุณหมอกายทราบคะ" 

 

        “ไม่เป็นไรครับ ถ้าอย่างงั้นผมขอนั่งรอตรงนี้ก่อนก็แล้วกันครับ” ผมไม่อยากรบกวนเวลาการทำงานของร่างบาง

 

         “เออ...คะ ถ้าอย่างงั้นก็ตามใจคุณก็แล้วกัน ถ้าหมอกายออกมาก่อนเดี๋ยวดิฉันจะแจ้งให้ทราบก็แล้วกันนะคะ” พยาบาลที่นี่ใจดีเนาะ

 

        “ขอบคุณมากครับ” ผมเอ่ยขอบคุณเป็นมารยาทเพราะเค้ายินดีที่จะช่วย

 

        ผมนั่งรอร่างบางจนรากจะงอกอยู่แล้ว ก็ไม่ออกมาสักที ผมไม่เคยต้องมารออะไรนานๆแบบนี้เลยสักครั้ง เพราะร่างบางเลยที่ทำให้ผมมานั่งรอแบบนี้ได้ 

 

        “คุณ! O_O” ร่างบางดูจะตกใจมากที่ออกมาจากห้องทำงานแล้วเจอผมนั่งรออยู่ ผมคนนะครับไม่ใช่ผีทำดูทำหน้าเข้า

 

        “เสร็จงานหรือยัง? ไปหาอะไรกินกัน” ผมเอ่ยชวนร่างบางก่อน คงจะแปลกใจหละสิที่เห็นผมพูดแบบนี้ออกไป แถมยังมานั่งรออีก

 

        “ยังไม่เสร็จเลย ตอนบ่ายผมมีช่วยอาจารย์หมอตรวจคนไข้ที่นัดไว้อีก” ร่างบางตอบตัดโอกาสของผมทันทีเลย

 

        “แสดงว่านายก็ไม่ว่างไปกินข้าวกับฉันสินะ” ผมถามร่างบางออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าสุดๆ นี่ผมต้องมาทำอะไรขนาดนี้เลยหรอวะไทป์เอ้ย

 

        “คุณมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่ามาถึงที่นี่เลย” ถามแบบนี้ถ้าไม่มีอะไรผมจะมาหาไม่ได้หรือยังไงกัน

 

        “ไม่มีอะไร ฉันแค่จะมากินข้าวกับนายเฉยๆ แต่ถ้านายไม่ว่างฉันกลับก่อนก็ได้” ผมไม่อยากรบกวนการทำงานของร่างบางทำท่าจะลุกแต่ก็....

 

        “ไม่ต้อง!” 

 

        “ผมจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนคุณ” พูดออกมาแบบนี้ยิ้มสิครับรออะไร ปกติผมเป็นคนยิ้มยากมาก แต่อยู่กับร่างบางทำไมผมกลายเป็นคนยิ้มง่ายขึ้นมาก็ไม่รู้

 

        “ขอบคุณ แล้วนายอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?” ผมถามร่างบางออกไป คงจะงงว่าทำไมผมถึงมาแปลก แถมยังถามเอาใจแบบนี้อีก

 

       “มาแปลกนะวันนี้ กินยาลืมเขย่าขวดหรอ? หรือโดนทุบหัวมา” ดูถามเข้า เดี๋ยวจะโดนดี คนอุตส่าห์จะไม่ชวนทะเลาะละนะ

 

        “ทำไม? อยากทำดีบ้างไม่ชอบหรือยังไง อยากให้ฉันโหดแบบเดิม?” ผมถามร่างบางออกไป

 

       “เปล่า ผมแค่ไม่ชินที่คุณทำแบบนี้ คุณไม่จำเป็นที่จะต้องมาฝืนทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบ” รู้ใจผมจริงๆแต่ผมตั้งใจจะทำแบบนี้จริงๆ ไม่ได้ฝืนอะไร 

 

       “งั้นก็ทำตัวให้ชินไว้เลยเลยนะครับ‘เมีย’ ต่อไปนี้เมียจะได้เจอแบบนี้ทุกวัน”  

 

        “พูดบ้าอะไรของคุณ ไปกินข้าวได้แล้ว กินที่โรงอาหารในโรงพยาบาลเนี่ยแหละ” ดูท่าทางร่างบางจะเริ่มหงุดหงิดผมแล้วสิ

 

        ร่างบางบางครั้งก็เหมือนเด็ก เวลาใครขัดใจอะไรจะชอบหงุดหงิด ชอบหนี แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ผมกลับยิ่งชอบเพราะมันน่ารักดี

 

         ผมเดินตามร่างบางมายังโรงอาหารของโรงพยาบาลคนเยอะมาก ปกติผมไม่ค่อยจะชอบที่ที่มีคนเยอะ 

 

        “กินได้ไหมคุณ? จะออกไปข้างนอกกับคุณก็กลัวกลับเข้ามาช้า ผมมีตรวจคนไข้กับอาจารย์หมอด้วย” ร่างบางกำลังเป็นห่วงผมอยู่ใช่ไหม 

 

        “ฉันกินได้ ขอแค่กินกับนายก็พอ” ผมไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรครับขอแค่ได้กินกับร่างบางผมก็โอเคแล้ว

 

       “จะบ้าหรอ! พูดบ้าอะไรเนี่ย” ร่างบางโวยวายใส่ผมทันที 

 

       “ถ้าฉันจะบ้า ก็บ้าเพราะนายนั้นแหละ” ผมเลยจัดไปอีกดอก 

 

        “จะมาบ้าเพราะผมทำไมกัน?” เถียงกลับมาทันทีไม่เคยจะยอมกัน 

 

        “บ้าเพราะฉันดันชอบคนอย่างนายยังไงหละ” หึอึ้งไปเลยหละสิครับ

 

        “คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย! คุณจะมาชอบผมได้ยังไงกัน ไหนคุณบอกว่าผมเป็นแค่ที่ระบายยังไงหละ จะมาแกล้งอะไรผมอีก” มาเป็นชุดเลย ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ด้วย 

 

         "หมับ))) มานี่มา” ผมลากแขนร่างบางเดินตรงมายังบันไดหนีไฟ เขตปลอดคน เพราะเป็นทางเอาไว้ใช้หนีไฟ 

 

         “ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ! แล้วก็หยุดเล่นกับความรู้สึกของผมสักที ฮึก....ฮึก” นั้นไงร้องแล้ว โอ้ยพูดเองเออเองคนเดียวเลย 

 

         "หมับ)) ร้องไห้เป็นเด็กไปได้นะนายหนะ แล้วใครบอกว่าฉันพูดเล่น” ผมกอดร่างบางแล้วพูดขึ้น ผมพูดความจริงหละไม่เชื่อ 

 

        “ตุ๊บ)) ตุ๊บ))) โอ้ย! นายมาทุบฉันทำไมเนี่ยฉันเจ็บนะ” ผมแกล้งเล่นใหญ่ไฟกระพริบเลย ร่างบางเงยหน้าขึ้นมามองผมทันที 

 

         “เจ็บมากไหม? ผมขอโทษ ฮึก...ฮึก” ร้องไห้อยู่ยังขอโทษได้ ฮ่า ฮ่า แต่เห็นน้ำตาของร่างบางแล้วทำไห้ผมใจแป้วยังไงก็ไม่รู้ 

 

         “ไม่เจ็บหรอก ฉันแค่อยากรู้ว่านายจะเป็นห่วงฉันไหม” ผมอยากลองใจร่างบางดูบ้าง 

 

        “ไอคนบ้า! ชอบแกล้งคนอื่นเค้าอยู่เรื่อยเลย” น่ารักจริงๆ ขนาดร้องไห้ยังน่ารัก

 

        “โอเครๆไม่แกล้งละ มานี่มา” ผมอ้าแขนรอให้ร่างบางเข้ามากอดผมอีกครั้ง ผมอยากรู้เหมือนกันว่าถ้าผมไม่บังคับร่างบาง ร่างบางจะยอมกอดผมไหม

 

        "หมับ))" กอดแหะ นึกว่าจะไม่กอดผมแล้ว ร่างบางต้องทำให้ผมหลงมากๆเข้าสักวัน 

 

        “ห้ามร้องอีก ฉันขอโทษ ขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ที่ฉันทำไม่ดีกับนายไว้นะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม?” ผมกอดร่างบางแล้วพูดขอโทษออกไป หวังว่ามันจะไม่สายเกินไปที่ร่างบางจะให้อภัยคนเลวอย่างผม 

 

         “ไม่!” 

 

         “ไม่อยากเริ่มต้นใหม่แล้ว ...เพราะตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้วนะ” ฟู่)) โล่งอกไปที นึกว่าจะกินแห้วสะแล้ว 

 

         “หึก็จริง ทุกวันนี้นายก็เป็นเมียฉันอยู่แล้วหนิ” ผมพูดออกไปร่างบางเริ่มหน้าแดงลามไปยันหูแล้ว 

 

          “พูดบ้าอะไรเนี่ย! หยุดพูด แล้วไปกินข้าวได้แล้ว ผมหิวข้าว” เด็กน้อยเริ่มโวยวายเพราะไม่ได้ไปกินข้าวสักที 

 

        “ถ้าหิวก็กินฉันแทนก่อนไหมหละ? แต่จะว่าไปเราก็ไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นกันนานเลยนะเนี่ย” ผมอดไม่ได้ที่จะพูดแกล้งร่างบางออกไป 

 

         “บ้า! ใครมันจะไปกินลง แล้วเลิกพูดเรื่องหื่นๆเลยนะคุณ ผมทำงานก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” ได้ทีบ่นใหญ่เลยนะ

 

         “หรอว้า นายคงไม่ได้ชอบฉันสินะ ถึงทรมานฉันขนาดนี้ โอเคฉันเข้าใจละ ไปกินข้าวกันเถอะ” อย่าว่าผมร้ายนะครับขอนิดหนึ่ง ผมไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า..กับร่างบางมานานอยู่เหมือนกันนะครับ 

 

         "หมับ)) จุ๊บ พอใจยัง? น้อยใจเป็นเด็กไปได้ คำนำหน้าเป็นเด็กชายหรือยังไง? แล้วอีกอย่างทำหน้าแบบนี้มันไม่ได้เข้ากับหน้าของคุณเลย” 

 

         O_O อึ้งครับ ค้างครับ ร่างบางจุ๊บปากผม ผมไม่อยากจะเชื่อว่าร่างบางจะกล้าทำแบบนี้ 

 

          "หมับ)) จ๊วบ)) อืม)) จ๊วบ)) อือ)) จ๊วบ))" ผมก้มลงจูบปากของร่างบางอย่างรวดเร็ว จูบครั้งนี้เป็นจูบที่เร่าร้อนมาก แต่ไม่ได้มีการรุกล้ำไปมากกว่าจูบ

 

          “อื่อ...อื้อ.” 

 

          เสียงร่างบางครางออกมา นี่ถ้าไม่ใช่ที่โรงพยาบาลนะผมจะไม่จบแค่จูบแน่ๆ ผมถอนจูบออกจากปากบางสีชมพู

 

         “แล้วนายคิดยังไงกับฉัน?” ผมถามร่างบางออกไป ดูสิจะตอบกลับมาว่ายังไง 

 

        .......

 

        ......

 

        เงียบครับทุกคน เงียบใส่ผมเลย เอาจริงๆผมก็กลัวร่างบางจะปฏิเสธผมเหมือนกันนะ แต่เห็นที่จุ๊บผมไปเมื่อกี้แล้วมันก็ทำให้ผมมีแรงฮึดที่จะกล้ายอมรับว่าผมชอบร่างบางเข้าให้แล้ว และอาจจะไม่ใช่แค่ชอบ

 

        “เออ....เอ..อ” 

 

         “ถ้าไม่อยากตอบก็ยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้นะ ฉันขอโทษก็แล้วกันที่ไปเร่งเอาคำตอบจากนาย นายอาจจะอึกอัด” ได้แต่ตัดพ้อตัวเอง

 

         “ใครบอกว่าไม่อยากบอก” 

 

          “ผมก็..ชอบคุณ” 

 

          ผมยิ้มได้ทันทีที่ร่างบางบอกตอบออกมาว่าชอบผม แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว

          

           “ยิ้มอะไร? เลิกยิ้มแล้วก็ไปกินข้าวกันได้แล้ว” เขินหละสิร่างบาง

 

           “มีความสุขก็เลยยิ้มออกมา ไปได้แล้ว ‘เมีย’” ผมไม่อยากแกล้งร่างบางแล้ว เดี๋ยวจะเข้าทำงานช้า 

 

           “ชิ))” เดินกระทืบเท้าไปทางโรงอาหารเลยครับ หึว่าผมเป็นเด็กใครกันแน่ที่เป็นเด็ก

 

         “กายครับ” ใครมาทักเมียผมวะ 

 

         “มีอะไรหรือเปล่าครับหมอต้น” เมียเสือกถามมันกลับไปอีก 

 

         “เออ..เอ..” มันจะเอออีกนานไหมวะไอห่าหนิ เดี๋ยวได้เจอดี 

 

         “พูดมาเถอะครับหมอต้น หมาบ้าแถวนี้ไม่กัดหรอก” โหยเมียแรงไปนะ เดี๋ยวเถอะ อย่าให้ถึงห้องเมื่อไหร่นะจะเอาให้มาทำงานตอนเช้าไม่ได้เลย

 

         “คืออาจารย์หมอเจ้าของโครงการที่เรามาอบรมเนี่ย แกอยากให้ต้นกับกายถ่ายรูปโปรโมทเพจอบรมของแกหน่อยหนะ” ถ่ายรูปหรอหึฝันไปเถอะ 

 

        “ฉันไม่อนุญาต!” เอาสิครับ ถ้าร่างบางกล้าขัดใจผมก็เอา

 

         “คุณมีเหตุผลหน่อยสิ มันคือการช่วยเหลือกันนะคุณ” รีบหาข้ออ้างทันที

 

         “ฉันไม่อยากให้ ‘เมีย’ ไปถ่ายมันผิดตรงไหน” ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังโคตรจะไม่มีเหตุผลเลยตอนนี้  

 

         “ไทป์คร๊าบ กายขอไปถ่ายรูปนะครับ นะ นะๆ ถือว่าช่วยอาจารย์หมอ” 

 

          มาไม้นี้ได้ยังไง มาเรียกแค่ชื่อผมแบบนี้ อ้อนเสียงหวานเชียว มีหรอคนอย่างผม...จะไม่ยอม แพ้ แพ้ทางเมียเต็มๆ 

 

          “ก็ได้! ฉันจะให้นายถ่าย แต่ฉันจะอยู่ด้วย แล้วอย่าให้มันจับตัวมาก อีกอย่างกลับไปห้องนายต้องตามใจฉันด้วย” ผมเป็นคนขี้หวงมากครับบอกเลย ในเมื่อร่างบางจะใช้ไม้นี้กับผม ผมก็จะใช้ไม้นี้กับร่างบางบ้าง 

 

         “ก็ได้” พูดง่ายๆแบบนี้ดีมาครับ

 

         “พูดแล้วนะทำให้ได้ด้วย” ผมไม่วายพูดย้ำเพื่อเตือนความจำของร่างบาง 

 

         “อือ รู้แล้วหนะ” 

 

          หลังจากจบการสนทนาแล้ว ผมกับร่างบางก็เดินไปซื้อข้าวทันทีโดยไม่สนใจไอหมอหน้าตี๋ที่ยืนนิ่งฟังอยู่เลย

 

          ........

 

          .........

 

         พอกินข้าวเสร็จ ผมก็ปล่อยให้ร่างบางกลับไปทำงานตามเดิม ส่วนผมก็หาร้านกาแฟนั่งจิบรอร่างบาง ผมจะปล่อยให้ร่างบางไปถ่ายรูปกับไอหน้าตี๋สองคนไม่ได้ 

 

        ผมนั่งรอร่างบางนานมาก นานจนผมกลับมาย้อนคิดเมื่อก่อนผมยังไม่เคยรอผู้หญิงคนนั้นแบบร่างบางเลย 

 

        "ติ๊ง)) ติ๊ง))" 

 

        [ไลน์: เมีย] 

 

        เมีย: อยู่ไหน? ผมเลิกแล้วกำลังจะไปถ่ายรูป  

 

        ไทป์: ร้านกาแฟ รออยู่หน้าเคาน์เตอร์ เดี๋ยวฉันเดินไปหา อ่อเอากาแฟไหมจะได้สดชื่น 

 

        เมีย: ไม่เอาเดี๋ยวตอนกลางคืนนี้นอนไม่หลับ  

 

        ไทป์: อือ เดี๋ยวไปรอแปบหนึ่ง  

 

        ผมรีบจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านกาแฟทันที ผมไม่อยากให้ร่างบางอยู่ใกล้ไอตี๋นั้นมาก เห็นแล้วหงุดหงิดลูกตา  

 

        ...... 

 

        ...... 

 

        พอเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ผมก็เห็นร่างบางยืนรออยู่กับไอหน้าตี๋  

 

        “ทำไมทำหน้าแบบนั้น?” หึใครมันจะไปยิ้มลง เมียจะถ่ายรูปคู่กับผู้ชายนะครับ แถมผมก็คิดว่าไอหน้าตี๋นี่คิดกับเมียผมเกินกว่าคำว่าเพื่อนแน่นอน 

    

        “ไม่มีอะไรก็รีบถ่ายเถอะจะได้รีบกลับไป...’นอนด้วยกัน’ ผมเน้นคำว่านอนด้วยกันออกไป ดูสิไอหน้าตี๋นี่ยังจะชอบเมียผมอยู่ไหม...... 

  

         *******************************

#กาย  

 

         อยู่ๆผู้ชายที่ผมเกลียดก็เดินเข้ามาหาผมแล้วบอกชอบผม ตามติดชีวิตเป็นเงาเลยทีนี้ ดูอย่างตอนนี้....

 

        “เมื่อไหร่จะถ่ายเสร็จสักที” ดูพูดเข้าครับ เล่นเอาทั้งตากล้อง ทั้งทีมงานหันมองขวับกันเลยทีเดียว 

 

        “ใจเย็นๆนะครับ เดี๋ยวก็เสร็จแล้วครับ” พี่ตากล้องตะโกนบอกออกไป คงจะกลัวไอบ้าไทป์จะไม่ได้ยิน 

        

        ดูไอบ้าไทป์ทำหน้าหงุดหงิดแล้วผมชักจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ ผมเลยแกล้งให้หมอต้นเอาแขนมาพาดลงบนไหล่ของผม... ดูสิไอบ้าไทป์จะทำยังไง

 

 

        ครืด))) ปั้ง))) ไอบ้าไทป์เดินออกจากห้องไปเลยครับ นี่อย่าบอกนะว่าหวงผมกับหมอต้นหนะ ไอบ้าไทป์เดินออกไปแบบนั้น คืนนี้มีหวังผมได้ง้อยาวแน่ ไอคนบ้ายิ่งชอบเอาแต่ใจอยู่  

 

        “เออ...เสร็จแล้วครับน้องกาย น้องต้น” พี่ตากล้องบอกผม ถ่ายเสร็จพอดีผมเลยวิ่งตามไอบ้าไทป์ออกมา  

 

        “เหม็น! นึกว่าจะกลับบ้านไปแล้วนะเนี่ย” ผมเอ่ยทักคนขี่หงุดหงิดที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่  

 

        “จะเลิกให้ ใครจะกลับได้ เมียตัวเองโดนแทะอยู่นั้นนะ” ดูพูดเข้าผมไม่ใช่กระดูกนะ  

 

        แต่ได้ยินไอบ้าไทป์พูดว่าจะเลิกบุหรี่ให้นี่ทำไมหัวใจผมมันถึงเต้นแรงแบบนี้หละ  

 

        “ไม่ใช่กระดูกนะถึงจะได้ให้หมาแทะ” ผมพูดแขวะไอบ้าไทป์ออกไป  

 

        “นายไม่ใช่กระดูก แต่นายเป็น ‘เมียของฉันยังไงหละ’” ผ่าม! สงสัยผีจะเข้าไอบ้าไทป์หนัก คำว่าเมียเนี่ย คือเรียกได้เต็มปากเต็มคำเลย ผมคงต้องฝึกให้ชินกับการเรียกแบบนี้สินะ   

 

        “ผมไม่เถียงกับคุณละ กลับกันเถอะผมอยากนอนเต็มทนแล้ว” เถียงไปก็เหนื่อยเปล่า 

 

        “ได้ครับเมีย แต่กลับไปนอนครางให้ฟังก่อนก็แล้วกันนะ โทษฐานที่ให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้มากเกินไป......” แล้วผมจะไปทำอะไรได้นอกจากตามใจ.......

 

                 ‘ชอบก็แค่บอก’  

 

             ***************************** 

#รุกแรง 

#ไทป์มันร้าย 

           **เค้ายอมรับว่าชอบกันแล้วจ้า ไทป์จู่โจมแรงและตรงมากเอาใจไรท์ไปเลย เล่นเอาสะหมองงเลยจ้า ไทป์มันร้าย ตอนหน้าเรามาดูกันว่าไทป์จะลงโทษหมอกายยังไงดี**  

         **มาแล้วจ้า ไรท์มาแล้วทุกคน กลับมาๆอ่านก่อนนะจ้า อย่าพึ่งทิ้งไรท์ไปไหนกันนะ มาฝากเรื่องใหม่ของไรท์ด้วย **เกียร์ (ชน) เกียร์ใครเมียมึง ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนอีกเรื่องนะจ้า ลองเข้าไปอ่านบทนำได้เลยนะจ้า อย่าลืมกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามให้กำลังใจไรท์กันด้วยนะจ้า รักรีดทุกคน **  

  

        

          

                 

              

 

       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว