facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 17 : การเริ่มต้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 : การเริ่มต้น

คำค้น : #เริ่มต้น #หมอ #กาย #ไทป์ #มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 55k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2563 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 : การเริ่มต้น
แบบอักษร

#กาย  

 

        หลังจากไอบ้าไทป์พาผมไปนอนที่บ้าน วันนี้มันทำผมเกือบมาทำงานสายอีกแล้ว ไม่ยอมปล่อยให้ผมลุกออกจากเตียงสักที ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าสิ่งที่ไอบ้าไทป์กำลังทำอยู่มันคืออะไร 

 

       “เหม่ออะไรครับกาย?” เสียงคุณหมอผู้แสนดีทักผมขึ้นมา เปลี่ยนตัวกันได้ไหม เอาหมอต้นชื่อไทป์แทนผมคงจะมีความสุขมากกว่านี้ 

 

       “เปล่าครับ แค่คิดอะไรเพลินๆหนะหมอต้น” ใครจะไปกล้าบอกว่าคิดเรื่องของหมอต้นกับไอบ้าไทป์อยู่กัน

 

       “อ้อครับ” เสียงสูงเชียวนะหมอต้น 

 

       “เราไปช่วยอาจารย์หมอกันเถอะครับ เห็นบอกว่าวันนี้มีเคสโดนยิงมา” มีคนโดนยิงหรอ ทำไมคนสมัยนี้โหดจังวะ แต่ใช่ว่าผมจะไม่เคยเห็นนะ

 

       “ได้ครับ งั้นเราไปกันเถอะ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนไข้อาการเป็นยังไงบ้าง” ผมกับหมอต้นรีบไปห้องฉุกเฉินทันที 

 

        "O_O คุณแม่!” ผมตกใจที่เห็นแม่ของไอบ้าไทป์อยู่ที่นี่ 

 

         “กาย กายช่วยน้องด้วยนะลูก” เดี๋ยวนะ น้องหรอ ถ้าอย่างงั้นผู้ชายคนที่ถูกยิงก็คือน้องของไอบ้าไทป์หรอ ไม่อยากคิดภาพแฟนน้องจะเป็นยังไง ไอบ้าไทป์เป็นคนหวงน้องมาก 

 

        “ผมจะช่วยน้องให้เต็มที่นะครับแม่ แม่อย่าพึ่งคิดอะไรมากนะครับ น้องจะต้องไม่เป็นอะไรครับ” ผมพูดบอกแม่ออกไปแล้วรีบเดินเข้าห้องฉุกเฉินทันที

 

         อาการน้องของไอบ้าไทป์น่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน กระสุนโดนจุดสำคัญ แต่น้องเข้มแข็งมาก สมกับเป็นน้องของไอบ้าไทป์จริงๆ แฟนของน้องก็คงจะเป็นห่วงมาก แต่จะน่าห่วงมากกว่านี้ก็หลังจากนี้ต่อไปต่างหาก 

 

        ถึงแม้ผมจะอยู่กับไอบ้าไทป์ได้ไม่นาน ผมก็พอจะมองนิสัยไม่ดีของมันออก คำแรกที่ไอบ้าไทป์จะสั่งแฟนของน้องชายน่าจะเป็นให้เลิกยุ่งกับน้องชายของตัวเองแน่นอน 

 

       "แกร็ก)))"

 

       “หมอน้องผมเป็นยังไงบ้าง?” นั้นไงโผล่มาถามก่อนใครเพื่อนเลย ใจร้อนเป็นบ้า 

   

       “ปลอดภัยแล้วครับ ถึงแม้กระสุนปืนจะโดนจุดสำคัญจนทำให้เสียเลือดมาก แต่น้องชายของคุณเข้มแข็งมาก ตอนนี้หมอจะให้อยู่ห้องไอซียูดูอาการก่อน ถ้าคนไข้อาการดีขึ้น ไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อน หมอก็จะอนุญาตให้พาคนไข้ไปห้องฟักฟื้นได้” ผมร่ายยาวบอกไอบ้าไทป์ออกไป 

 

       “ขอบคุณมากหมอ”เป็นคำขอบคุณที่ทำให้ผมหัวใจเต้นแรงเมื่อได้ยิน

 

      ผมไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป เดินเข้าห้องพักของตัวเอง เคสของน้องชายไอบ้าไทป์ผมขอร้องอาจารย์หมอว่าผมขอเป็นหมอเจ้าของไข้เอง เพราะผมเป็นห่วงน้องเหมือนกัน อีกอย่างเป็นห่วงไอบ้าไทป์ด้วย เดี๋ยวจะเป็นประสาทไปสะก่อน

 

       ..........

 

       ..........

 

       พอเสร็จงานแล้วผมก็กลับที่พักทันที วันนี้ผมเหนื่อยมาก วันพรุ่งนี้ต้องมาดูคนไข้แต่เช้าอีก

 

       วันนี้ไอบ้าไทป์ไม่ได้มาก่อกวนผมแม้แต่น้อย สงสัยจะเป็นบ้าไปแล้ว ผมกลับมานอนที่โรงแรมอย่างสบายใจ 

 

        "ก็อก))) ก็อก))) ก็อก)))" 

 

        ใครมาเคาะวะ คนกำลังจะหลับจะนอน เคาะผิดห้องหรือเปล่าวะ ผมสะบดกับตัวเอง ผมตัดสินใจลุกขึ้นเดินตรงดิ่งไปหน้าประตูแต่ยังไม่ได้เปิดประตูทันทีดูขอส่องดูก่อนว่าใครมา  

 

       O_O ไอบ้าไทป์ คิดว่าวันนี้ผมจะได้นอนสบายๆแล้ว นะเนี่ย  

 

       "แกร็ก))" 

 

       "หมับ))) @[email protected] เห้ย! คุณเป็นอะไรเนี่ย หืมกลิ่นเหล้าหึ่งเลย” ไอบ้าไทป์มันกินเหล้ามาหรอเนี่ย 

 

        ผมพาคนเมามานั่งลงโซฟา ท่าทางจะเป็นเอามากถึงกินเหล้าขนาดนี้ ผมเลยเดินไปเอาน้ำเปล่ามาให้ 

 

       “ทำไมน้องฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้กาย” มาแปลกเรียกชื่อของผมด้วยแหะ พอเหล้าเข้าปากก็รั่วเหมือนกันะเนี่ย  

 

       “ไม่มีใครอยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหรอกคุณ” ผมพูดปลอบไอบ้าไทป์พร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้เผื่อจะได้ดีขึ้น  

 

       “นายกลัวไหม?” ถามอะไรวะผมงง อยู่ๆก็มาถามว่ากลัวไหม 

 

       “ผมไม่รู้ว่าคุณหมายความว่ายังไง” ผมถามคนเมาออกไป แต่เค้าบอกว่าคนเมามักจะไม่โกหก  

 

       “ฉันกำลังถามนายอยู่ว่าถ้า...นายโดนเหมือนที่น้องฉันโดนนาย...จะกลัวไหม?” ถามบ้าอะไรออกมาวะเนี่ย ใครมันจะไม่กลัวบ้างวะ โดนยิงนะไม่ใช่เข็มทิ่มมือที่เจ็บแปบๆก็หาย  

 

       “กลัวสิ ใครจะไม่กลัวโดนยิงนะ” ผมตอบออกไปตามคงามรู้สึกของตัวเอง 

 

       “หึนั้นสินะใครๆก็ต้องกลัวกันทั้งนั้น แต่ทำไมน้องชายของฉันมันถึงไม่กลัวนะ” นี่คนเมาจริงหรืออเปล่าเนี่ย แลดูมีสติกว่าคนไม่เมาอีก  

 

       “ที่น้องชายของคุณไม่กลัวก็เพราะน้องชายของคุณรักแฟนของเค้ามากยังไงหละ น้องชายของคุณเชื่อว่าต่อให้ต้องเจออะไรที่เลวร้ายกว่านี้ ก็จะมีผู้ชายที่เค้ารักคอยปกป้องดูแลเสมอ” ดูสิคนเมาจะว่ายังไง  

 

       “แต่มันทำผิดสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน มันต้องออกไปจากชีวิตของน้องฉัน” แรงใช้ได้เลย แฟนน้องแทนต้องลำบากแน่  

 

       “ก็อย่างที่บอกไป ไม่มีใครอยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอกนะไทป์” นี่เป็นครั้งที่สองที่ผมพูดชื่อของไอบ้าไทป์ออกไป ครั้งแรกโดนบังคับ  

 

       “ฉันจะลองดูว่ามันจะรักน้องฉันได้มากแค่ไหน ถ้ามันผ่านบททดสอบนี้ไปได้ ฉันอาจจะให้โอกาสมันอีกครั้ง” นึกว่าจะไม่มีหัวใจสะแล้วไอบ้าไทป์ ได้ยินแบบนี้ผมค่อยยิ้มได้หน่อยไม่งั้นน้องแทนต้องเสียใจยาวแน่ 

 

      “อืม จะอาบน้ำก่อนไหมจะได้สดชื่น” ผมถามคนเมาที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนเมาแล้วตอนนี้   

 

      “ไม่แล้ว หมับ)) นอนกันเถอะ” ครับกอดผมอีกละร่างกายบ้านี่ก็ไม่รักดีโดนเค้ากอดนิดหนึ่งก็ขยับเข้าหาเค้าง่ายดายเชียว  

 

      ผมไม่รู้ว่าไอบ้าไทป์กำลังคิดอะไรอยู่ ผมคงได้แค่มองแล้วให้กำลังใจน้องแทนห่างๆก็แล้วกัน ผมเชื่อว่าไอบ้าไทป์จะไม่ใจร้ายกับน้องของตัวเองหรอก..... 

 

            ************************** 

#ไทป์  

 

       "ฟอด)) ตื่นได้แล้วคุณหมอ ฉันจะไปดูอาการของน้อง” ผมปลุกร่างบาง 

 

        “อือ...อื้อคุณก็ไปอาบน้ำก่อนผมสิ” ขนาดพูดออกมายังไม่ลืมตาเลยขี้เซาจริงๆ  

    

        “นายต้องไปอาบกับฉัน” ผมลองพูดแกล้งร่างบางออกไป  

 

         “ไม่ต้องเลย อาบใครอาบมันเลย ขืนอาบด้วยกันมีหวัง....” ตอบเว้นไว้แล้วหน้าแดงเชียว  

 

         “มีหวังอะไร?” ผมเลยแกล้งถามต่อไปอีกดูสิร่างบางจะตอบว่ายังไง  

 

         “ไม่บอก ไปอาบน้ำดีกว่า” นั้นไงว่าแล้วเขินแล้วหนีตลอด  

 

         หลังจากร่างบางเข้าไปอาบน้ำผมก็นั่งคิดเรื่องของน้องชาย ที่จริงผมก็ไม่ได้อยากจะขัดขวางอะไรน้องชายของผมมากหรอกนะครับ แต่ขอทดสอบน้องเขยสักหน่อยก็แล้วกัน  

 

        ........ 

 

        ....... 

 

         "แกร็ก)))" 

 

         “ไปอาบน้ำได้แล้วคุณ จะไปดูน้องไม่ใช่หรือไง” ออกจากห้องน้ำมาได้ก็เร่งผมเชียว บอกให้อาบด้วยกันก็ไม่ยอม  

 

         “รีบมากก็เข้าไปอาบให้เลยไหมหละ?” ผมแกล้งพูดออกไป ร่างบางหน้าแดงทันที  

 

         “บ้า! รีบไปอาบน้ำเลย เสื้อผ้าใส่ของผมไปก่อนก็แล้วกัน” เสื้อผ้าของร่างบางผมดูแล้วขัดตามาก มีแต่สีขาวกับพวกสีอ่อนๆ ใส่ทีแทบจะเห็นทะลุหมดเลย  

 

         “เสื้อผ้านี่สีขาวเยอะไปแล้วนะ สงสัยต้องพาไปซื้อใหม่ละ” ผมต้องพาไปซื้อจริงจังละ  

 

        “ใส่ๆไปเถอะ เพื่อนผมมันซื้อมาให้หนะ” รีบโบ้ยให้เพื่อนเชียวนะ... 

 

         หยิบเสื้อผ้าที่ตัวเองคิดว่าจะใส่ได้แล้วก็รีบเดินเข้าห้องน้ำทันที หวังว่าแทนจะได้ออกจากห้องไอซียูเร็วๆ 

 

        ..... 

 

        ...... 

 

         แล้วมันก็เป็นข่าวดีที่น้องชายของผมได้ย้ายไปอยู่ห้องผู้ป่วยพิเศษแล้ว แต่ผมยังไม่ลืมข้อตกลงกับไอดรีมไว้หรอกนะครับ มันต้องผ่านบททดสอบของผมให้ได้ก่อน  

 

        “อย่าใจร้ายกับน้องเค้ามากนะคุณ ระวังจะโดนเข้ากับตัวเองสักวันหนึ่ง” เสียงคุณหมอแสนดีพูดขึ้น  

 

         “ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่พี่ชายคนหนึ่งต้องทำ เพื่อให้น้องชายเจอคนดีๆที่จะดูแลน้องชายของฉันได้” น้องทั้งคน ผมทั้งห่วง ทั้งหวง   

 

        “ครับแล้วแต่คุณไทป์เลยครับ” ร่างบางเรียกชื่อผมอีกแล้ว บางทีการพูดชื่อก็ดูโอเคดีเหมือนกันนะ  

 

        ......... 

   

        ........ 

  

         [หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป..] 

 

         พอน้องชายของผมอาการดีขึ้น ร่างบางก็อนุญาตให้ผมพาน้องชายของผมกลับบ้านได้ น้องชายผมน่าจะเบื่อเต็มทนอยู่โรงพยาบาลมาเป็นอาทิตย์ 

 

         แต่จับแยกกับแฟนคราวนี้นี่ร่ำไรกันเหลือเกิน เห็นแล้วหมั่นไส้ คงคิดว่าผมจะสั่งให้เลิกยุ่งกันจริงๆ 

 

         ส่วนน้องชายผมตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล ก็ทำหน้าเหมือนคนเบื่อโลก วันๆก็ไปเรียน กลับบ้านมาก็ขึ้นห้องเลย ข้าวก็ไม่ค่อยกินจน...

 

         “ไทป์แม่ถามจริงๆนะ ลูกรักน้องหรือรักตัวเองกันแน่” สตั้นไปสามวิ แม่ถามมาแบบนี้ แลดูเป็นคนเลวขึ้นมาเลยทีเดียว

 

         “ผมก็รักน้องสิครับแม่ ทุกวันนี้ผมทำทุกอย่างก็เพื่อน้อง ผมเป็นห่วงน้องกลัวน้องจะเป็นอะไรไปอีก” ผมตอบแม่อย่างหนักแน่น

 

        “แม่ว่าไทป์รักตัวเองมากกว่านะลูก เพราะถ้าไทป์รักน้องจริง อะไรที่น้องทำแล้วมันเป็นความสุขของน้อง ไทป์ก็น่าจะยินดีด้วย” แม่พูดแบบนี้ผมนี่มีสะอึกเลย

 

       ผมไม่ได้พูดอะไรกับแม่ต่อ ขอตัวขึ้นบนห้องเลย แต่เห็นน้องชายตัวดียืนฟังอยู่พอดีน่าจะได้ยินที่ผมคุยกับแม่หมดแล้ว 

 

         น้องชายของผมไม่เคยขัดใจผมเลยสักครั้ง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน บอกจะเลิกยุ่งก็ได้ถ้าทำให้ผมสบายใจ น้องทำเพื่อผมขนาดนี้ผมคงต้องยอมปล่อยน้องชายสุดที่รักของผมไปให้ไอดรีมดูแลแล้วสินะ.......ไม่มีความกลัวเลยจริงๆน้องชายผม ถ้าผู้หญิงคนนั้นคิดแบบน้องชายของผมก็คงจะดี

 

        และผมเองก็ควรที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้แล้วก่อนที่ผมจะเสียของที่สำคัญที่สุดสำหรับผมไป เพราะช่วงนี้ยิ่งมีพวกมารคอยจ้องจะคาบไปกินอยู่..... 

  

        ผมหวังว่าน้องผมจะมีความสุขจริงๆสักทีนะ และนี่ก็คงจะเป็นสิ่งที่พี่ชายอย่างผมทำให้น้องชายได้ คือการปล่อยให้คนที่รักน้องชายของผมได้ดูแลน้องชาย น้องชายมีความสุขพี่ชายอย่างผมก็มีความสุข 

 

      ‘การเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ยากอย่างที่เราคิด ขอแค่เปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้ใหม่อีกครั้ง แล้วเราจะรู้ว่าโลกใบนี้ยังมีอะไรให้เราได้เรียนรู้อีกมากมาย’  

 

          ***************************** 

#พี่ชายที่แสนดี  

#การเริ่มต้น 

      **เอาแล้วหมอกายตั้งรับไว้ให้ดีนะจ้า ไทป์เราเค้าจะเริ่มต้นใหม่แล้วนะ มาดูกันว่าผู้ชายปากหนักอย่างไทป์จะเริ่มต้นใหม่ยังไง มาติดตามกันนะจ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ คอมเม้น ติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ้า รักรีดทุกคน ** 

        

 

         

 

       

 

       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว