ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 13อาหารเช้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 12:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13อาหารเช้า
แบบอักษร

พิมพ์ประภัสเริ่มรู้สึกตัวขึ้นในเช้าวันใหม่ของอีกวันความเพลียของร่างกายทำให้เธอหลับสนิทตลอดคืนจวบจนเช้า 

สายตาหวานค่อยๆเลื่อนหันไปมองคนที่นอนกอดกายเธอไว้จนเธออึดอัดด้วยความสงสัยภายในใจในเมื่อเขาอยากให้เธอตายแล้วทำไมต้องลงไปช่วยเธอด้วยทั้งๆที่สิ่งที่เขาต้องการมันกำลังจะสำเร็จ 

“เธอจะลักหลับฉันหรอจ้องขนาดนี้” 

ดวงตาเข้มที่หลับอยู่กลับลืมตาขึ้นมองคนที่แอบมองเขาอยู่เงียบๆเสียงของอลันดูก็รู้ว่าเขาน่าจะตื่นก่อนเธอนานแล้ว 

“คุณช่วยฉันทำไม” 

พิมพ์ประภัสแทบไม่สนใจคำพูดที่ออกมาจากปากอลันสิ่งเดียวที่เธอต้องการตอนนี้คือเขาช่วยเธอทำไม 

“ไม่ดีหรือไง” 

“คุณช่วยฉันทำไม” 

เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกับเธอเเต่สิ่งที่เธออยากฟังคือเขาช่วยเธอทำไม 

“มันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะตาย” 

อลันพูดก่อนจะกระชับร่างบางเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น 

“คุณปล่อย มันใกล้เกินไปแล้ว” 

ร่างบางพยายามทั้งหยิกทั้งข่วนหวังให้เขาปล่อยเธอแต่สิ่งที่ได้กลับมามีแต่สีหน้าที่ไม่สะทกสะท้านอะไรเลย 

เธอคงทนอยู่สภาพนี้ไปนานๆไม่ได้เพราะไอ้สิ่งที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มมันกำลังดุนดันขาเธออยู่อย่างเลี่ยงไม่ได้ 

“อยะ อย่าขยับ อ่าส์” 

เสียงคำรามดังออกจากปากอลันอย่างอดกลั้นจนทำให้ร่างของพิมพ์ประภัสที่ดิ้นไปดิ้นมาหยุดนิ่งทันที 

“ไม่ดิ้นต่อแล้วหรอกำลังดีเลย” 

“ไอ้โรคจิต” 

“โรคจิตอะไร ฉันหน่ะคือผัวเธอจำไว้” 

“ใครให้นายเป็นไม่ทราบ นายอย่ามาพูดจาพล่อยๆ” 

“ลองอีกสักรอบไหมเตือนความจำ ครั้งนี้สติเธออยู่ครบบางทีเธออาจจะ จะชอบใจ” 

อลันไม่พูดเปล่าสองมือแกร่งจับกดร่างบางให้นอนเรียบไปกับที่นอน เขาหวังจะกลั่นแกล้งเธอ แต่สิ่งที่อยู่กลางกายเขากับไม่เข้าใจปวดหนึบๆขึ้นทันตา 

“ตะ.. ตอนนี้ฉันหิวข้าวแถมตัวก็สกปรกฉันยังไม่ได้อาบน้ำเลยคุณอยู่ห่างๆฉันดีกว่า” 

พิมพ์ประภัสที่เห็นท่าไม่ดีรีบหาสิ่งอื่นมาพูดเพื่อเบี่ยงเบนความต้องการของเขา ทุกเรื่องที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงและตอนนี้ท้องน้อยๆของเธอมันก็ร้องดังมากแล้วด้วยเพราะเธอยังไม่ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน 

“หิว?” 

“ใช่ ใช่” 

เธอพยักหน้าจนหัวสั่นหัวคลอน 

“ไปอาบน้ำแล้วฉันจะพาเธอไปกินข้าว” 

“โอเคร” 

พิมพ์ประภัสแทบจะกระโดนลงจากเตียงทันทีที่อลันยอมถอยหาง เธอไม่อยากอยู่ใกล้เขานานๆเพราะคนอย่างอลันเดาอารมณ์ได้ยาก 

อลันไม่ได้สนใจอะไรพิมพ์ประภัสมากเพราะสิ่งที่เขาสนใจตอนนี้คือแกนกายเขาที่มันลุกชันจนชี้โด่ชี้เด่ทำให้เขาขยับตัวลำบาก 

กายแกร่งนั่งพิงหัวเตียงอย่างยากลำบากความคับแน่นทำให้เขาทรมานถ้าไม่ได้ปลดปล่อย วันนี้ทั้งวันคงไม่เป็นตาทำอะไรเป็นแน่ 

กางเกงบล็อกเซอร์ถูกดึงลงมาอยู่ที่ขาแกร่ง มือหนาจับท่อนเอ็นยาวยักษ์ออกมาสู่ภายนอกมือใหญ่ค่อยบรรจงโอบรัดรอบมังกรยักษ์อย่างเบามือก่อนจะเริ่มทำการขยับขึ้นลงตามความต้องการ 

“อืม อ่าส์” 

เสียงกระเส่าดังออกจากปากหนามาเป็นระยะตามอารมณ์ที่กำลังสุขสมใจ 

“ซี๊ดด อ่าห์” 

มือหนาเริ่มเร่งจังหวะเร็วและถี่ขึ้นเมื่อความต้องการกำลังจะถึงจุดสุดยอด 

“อ่าส์” 

กายแกร่งกระตุกเพียงสอง สามที่น้ำสีขาวขุ่นก็กระเด็นเต็มที่นอนรวมถึงเปรอะเปื้อนมือหนาด้วย ความต้องการที่อัดอั้นถูกปลดปล่อยออกมาแต่กายเขากลับยังรู้สึกไม่เพียงพอ 

“คุณ คุณอยู่ข้างนอกหรือเปล่า” 

เสียงใสตะโกนออกมาจากห้องน้ำ 

“มีอะไร” 

อลันกัดฟันตอบกลับอีกคนไป ร่างกายกับเสียงเขามันยังไม่เข้าที่ขืนแม่นั่นจับได้คงได้อายเธอพอดี 

“คุณพอจะมีเสื้อผ้า พวกเออ พวกซับในผู้หญิงแบบนี้ไหม” 

“ไม่มี เธออยู่กับฉันไม่ต้องใส่ก็ได้”  

“นี่ คุณจะบ้าหรือไงฉันเป็นผู้หญิงนะ” 

“ฉันเห็นของเธอมาหมดแล้วจะอายอะไร” 

“งั้นฉันใส่ของเก่าก็ได้” 

เธอคิดไว้แล้วว่าที่นี่คงไม่มีสิ่งที่เธอต้องการหรอกเพราะเท่าที่เธอเดินๆดูมาเธอเห็นผู้หญิงเพียงคนเดียวคือป้าอัญชลีก็คงไม่แปลกที่เขาจะไม่มีสิ่งที่เธอขอ 

“คุณ คุณ” 

“อะไรของเธออีกวะ” 

ความอดทนของอลันเริ่มน้อยลงเธอเอาแต่เรียกเขา ทั้งๆที่เขากำลังทรมานกับกลางกายอยู่ 

“ฉันขอเสื้อยืดคุณสักตัวได้ไหม เสื้อฉันตัวนี้มันเปียกน้ำไปแล้ว” 

“อะไรกันนักหนาวะ” 

มือหนาดึงบล็อกเซอร์ขึ้นดังเดิม ก่อนจะเดินไปยังโซนเสื้อผ้า เสื้อผ้าหลายตัวถูกหยิบออกมาเลียงตามสีแต่สีส่วนใหญ่ที่เขามีก็คงเป็นโทนขาวดำ 

“ได้ยัง” 

เสียงใสตะโกนถามอย่างสงใสเห็นเขาเงียบหายไปนาน 

ตึง ตึง “เปิดประตู” 

เสียงของอลันกล่าวขึ้น 

“คุณวางไว้ตรงหน้าประตูเดี๋ยวฉันหยิบเอง” 

“เรื่องมาก” 

เสื้อยืดสีเทาถูกวางลงหน้าห้องน้ำอย่างลวกๆจนทำให้เสื้อราคาแพงยับยู่ยี่ไปหมด 

“อีก5นาทีถ้าเธอยังไม่เสร็จฉันจะเปลี่ยนจากกินข้าวเป็นกินเธอแทน” 

คำพูดกึ่งสั่งของอลันทำให้สาวเจ้าที่อยู่ในห้องน้ำสะดุ้งเล็กน้อยเพียงเธอนึกถึงสิ่งที่มาโดนขาเธอกับคำพูดของเขาขนอ่อนที่เปียกน้ำกลับลุกชันจนน่ากลัว 

ร่างบางที่สวมเพียงเสื้อยืดสีเท่าเดินออกมาจากห้องด้วยความเร่งรีบเพราะคำที่อลันพูดไว้ยังดังก้องในหู 

ขาเล็กเรียวรีบวิ่งลงไปข้างล่างเพราะเธอไม่เห็นอลันอยู่ในห้องนี้แล้ว 

แล้วมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดคนตัวโตนั่งหน้ามุ่ยอยู่ตรงหัวโต๊ะทานอาหารเพื่อรอเธอคนเดียวจริงๆด้วย แต่อีกคนที่นั่งอยู่กับเขาเป็นใครก็ไม่รู้เธอไม่เคยเห็น 

“มาแล้วก็มานั่งนี่” 

อลันที่เห็นอีกคนเดินลงมาแล้วก็ตบลงบนตักแกร่งตัวเองหวังให้เธอขึ้นมานั่ง 

“เก้าอี้มีว่างตั้งเยอะทำไมฉันต้องนั่งบนตักคุณด้วย” 

ร่างบางท้วงขึ้นทันทีที่เขากล่าวเสร็จ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องให้เธอขึ้นไปนั่งบนตักเขาด้วย 

“ฉันสั่ง!!” 

เสียงตะคอกของอลันทำให้เดลที่นั่งอยู่เงียบๆรวมถึงตัวพิมพ์ประภัสสะดุ้งขึ้นพร้อมกัน 

เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าขึ้นเสียงทำไมแต่เห็นการเเต่งตัวของแม่นี่กับการขัดคำสั่งเขาต่อหน้าทุกคนมันก็ทำให้เขาอารมณ์ร้อนปรอทแตก 

“ฉันคงขัดอะไรคุณไม่ได้สินะ” 

ร่างบางตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งลงบนตักแกร่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ เเขนหนาโอบกอดเธอเอาไว้หนึ่งข้างส่วนอีกข้างเอาไว้ตักอาหารเข้าปาก 

อาหารมากมายถูกตักขึ้นใส่ปากของอลันอย่างไม่หยุดยั้งความหิวกระหายมาจากเมื่อคืนที่เขายังไม่ทันได้ทานอะไรก็ต้องนอนก่อนเพราะความเพลียจึงทำให้หิวเป็นพิเศษ 

พิมพ์ประภัสได้แต่มองช้อนของอลันช้อนแล้วช้อนเล่าก็ยังไม่ได้กินเธอหวังว่าเขาจะป้อนเธอบ้างแต่ก็คงทำได้แค่หวัง 

“ฉันอิ่มแล้ว ส่วนเธอกินได้” 

อลันให้ป้าอัญชลีตักข้าวใส่จานของพิมพ์ประภัสทันทีที่เขากินเสร็จ 

อัญชลีทำได้เพียงส่ายหัวกับการกระทำของผู้เป็นนาย แม่หนูตัวเล็กคงทำกรรมมาเยอะถึงต้องมาทรมานอยู่ที่นี่ 

พิมพ์ประภัสไม่รอช้าเธอจัดการอาหารทุกอย่างแทบหมดในพริบตา 

“ไอ้เดล ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหมที่ช่วยมึง” 

อลันตะโกนถามเดลขึ้นทั้งๆที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่คนที่กำลังกินแบบเอาเป็นเอาตาย 

“ใช่” 

“หึ” 

“เมียนายหรอ” 

แค่ก แค่ก คำพูดของเดลทำให้พิมพ์ประภัสกลืนอาหารผิดจังหวะจนต้องยกน้ำดื่มไปหลายอึก 

“ถึงกับสำลักเลยหรอครับ” 

เดลหันมาพูดกับเธออย่างอ่อนโยน 

“ผมคือคนที่คุณช่วยแบกเมื่อคืนก่อนไง” 

เดลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวมองมาเป็นเชิงสงสัยว่าเขาคือใคร 

“อ๋อ คุณนั่นเองขาคุณหายแล้วหรอคะ” 

“ดีขึ้นแล้วครับ” 

ทั้งคู่คุยกันออกรสจนลืมนึกถึงคนที่นั่งอยู่โดยเฉพาะพิมพ์ประภัสที่เอาแต่คุยกับคนอื่นโดยไม่สนใจเขา 

“ไอ้เดล!!” 

เดลหยุดชะงักทันทีที่อลันเรียกชื่อ เขารู้ดีว่ามันเป็นการสั่งให้หยุดพูดโดยทางอ้อม 

“เธอกินเสร็จแล้วก็เตรียมตัวฉันจะพาเธอกลับบ้าน” 

ร่างสูงพูดกึ่งสั่งพิมพ์ประภัสเพราะเขามีงานต้องไปสะสางถ้าปล่อยไว้กับไอ้เดลมีหวังแผนที่จะใช้แม่นี่เป็นตัวทำลายไอ้คริสจบเห่แน่ 

ช้อนซ้อมถูกรวบเก็บไว้ตรงขอบจานแสดงถึงว่าคนที่กินอยู่อิ่มมือเล็กไล่ลูบพุงที่ป่องขึ้นมานิดนึงวนไปวนมาเธออิ่มจนจุกไปหมด 

“อิ่มแล้วก็ลุกขึ้น” 

ร่างบางดีดตัวลุกทันทีที่เขาสั่ง เธอก็ไม่ได้อยากนั่งนานนักหรอกถ้าไม่ถูกบังคับ 

“จะกลับแล้วหรอ ฉันขอไปคุยกับป้าอัญชลีก่อนได้ไหม” 

“ไม่ได้ฉันจะกลับตอนนี้” 

อลันไม่สนใจว่าเธอจะขออะไรสิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือกลับบ้านให้เร็วที่สุด 

ร่างของพิมพ์ประภัสถูกลากขึ้นรถด้วยความเร็วและแรง รถสปอร์ตคู่ใจอลันสตาร์ทขึ้นถูกเหยียบออกไปทันที รถคันหรูถูกเหยียบเต็มที่หวังถึงที่หมายโดยเร็วจนสาวเจ้าที่นั่งมาด้วยเริ่มตัวซีดเพราะความกลัว 

“คุณขับช้าๆก็ได้” 

“ขับช้าถึงช้าฉันไม่ชอบ” 

หลังจากออกจากบ้านกลางป่าไม่นานรถสปอร์ตก็กลับเข้ามาจอดในที่ที่มันเคยจอดลูกน้องทุกคนต่างวิ่งมาต้อนรับอย่างดี 

 

————————————————- 

ห่วงเมียดูออก5555  

ฝากทุกคนช่วยคอมเม้นเป็นกำลังใจหรือมีอะไรก็ติชมกันได้นะคะ รับฟังทุกความคิดเห็นเสมอค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว