ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 11สั่งสอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11สั่งสอน
แบบอักษร

ร่างของอลันเดินเข้าบ้านมาด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา เขาต้องการกลับมาสะสางเรื่องที่เธอเสนอหน้าเข้าไปยุ่งแต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่า ภายในห้องกลับไม่มีร่างของคนที่เขาต้องการเจออยู่ 

“ไปไหนวะ” 

อลันออกเดินหาร่างของอีกคนตามห้องต่างๆแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เว้นเสียแต่ห้องครัวที่เขายังไม่ได้เดินไปเพราะนี่ก็เป็นเวลาเช้าวันใหม่แล้ว 

“อันนี้ต้องใส่น้ำตาลเท่าไหร่หรอคะ” 

เสียงใสตะโกนถามป้าแม่บ้านที่เธอขออาสามาช่วยทำอาหารเช้าให้เจ้าของบ้านที่ช่วยเธอ เธอไม่รู้ว่าคนที่ช่วยเธอคือใครแต่เธออยากจะขอบคุณเขาที่พาเธอมาที่นี่ 

“ใสนิดเดียวก็พอแม่หนู” 

หญิงสาววัยกลางคนตอบกลับเธออย่างเอ็นดูแม้เธอจะเจอกับแม่สาวน้อยในเวลาที่ไม่นานแต่เธอกลับเอ็นดูในความช่างสงสัยของเธอเวลาเธอไม่เข้าใจเธอมักจะถามเขาด้วยน้ำเสียงสดใสแบบนี้เสมอ 

“โอเครค่ะ” 

ร่างบางมัวเเต่เพลิดเพลินกับการทำอาหารจนไม่ได้สนใจผู้มาใหม่ 

สายตาคมจดจ้องการกระทำของอีกฝ่ายโดยไม่สนใจว่าใครจะหันมาเห็นเขาหรือไม่ ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงแผนการที่จะสั่งสอนผู้หญิงตรงหน้า 

ข้าวต้มร้อนๆถูกตักขึ้นใส่ถ้วยโรยด้วยกระเทียมเจียวตามแบบฉบับคนไทยกลิ่นหอมของข้าวต้มผสมกับกระเทียมเจียวชวนน่าลิ้มลองถูกยกขึ้นด้วยสองมือเล็กเพื่อจะนำไปเสริฟบนโต๊ะอาหาร 

“น่ากินเลยนะเนี่ยแม่หนู หนูเคยทำงานที่ร้านอาหารมาหรอเก่งขนาดนี้” 

คำชมออกจากปากผู้เป็นแม่บ้านไม่ขาดสายจนใบหน้าหวานเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส 

“พิมพ์ไม่เคยทำงานที่ร้านอาหารหรอกค่ะ พิมพ์เคยเห็นแม่ทำเลยจดจำมาเล็กๆน้อยๆเอาไว้ประดับตัวเท่านั้นเอง” 

ความถ่อมตัวของเธอทำให้คนตรงหน้าพอใจมากเว้นเสียแต่คนที่ยืนพิงประตูที่เขาไม่ค่อยเชื่อคำเหล่านั้นของเธอสักเท่าไหร่การกระทำของเธอมันดูขัดตาเขาไปเสียทุกเรื่อง 

“งั้นพิมพ์นำไปเสริฟเลยดีกว่ากำลังร้อนๆจะได้ไม่เซ็ง” 

“ให้ป้าเอาไปเสริฟก็ได้” 

“ไม่เป็นไรค่ะป้านั่งพักเถอะยืนนานๆมันไม่ดีเดี๋ยวพิมพ์เอาไปเสริฟเอง” 

“โถ่วแม่หนู” 

“ป้ากลับไปพักเถอะค่ะถ้าเจ้าของบ้านมาเดี๋ยวหนูบอกเขาเองป้าจะได้ไม่โดนด่า” 

ร่างบางส่งรอยยิ้มให้อีกคนด้วยความเต็มใจ เธอไม่อยากให้คนที่มีอายุมากแล้วต้องมาทำงานแทนเธอ 

ร่างอรชรหมุนตัวออกจากโซนเตาไฟที่ยังร้อนสองขาเล็กก้าวได้เพียงไม่เท่าไหร่ก็ต้องหยุดชะงัก 

สายตาคมที่จับจ้องเธอแข็งกร้าวขึ้นจ้องมองร่างตรงหน้าอย่างไม่ลดละ 

รอยยิ้มของพิมพ์ประภัสค่อยๆเลือนหายสิ่งที่มาแทนคือความตกใจ ใจแกร่งของหญิงสาวเต้นจนเเทบจะทะลุออกมาจากอก 

~เพล้งงง~ 

มือไม้ที่อ่อนเเรงเนื่องจากความตกใจทำให้ปล่อยถ้วยที่อยู่ในมือตกแตกกระจายข้าวต้มที่เคยน่ากินบัดนี้หกเลอะเทอะเต็มพื้นไปหมด 

“ว้าย ตายแล้วหนูพิมพ์” 

เสียงแหบพล่าของหญิงวัยกลางคนตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ 

“คุ..คุณอลัน” 

เสียงใสสั่นเครือ เธอตกใจที่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เธอหนีมา 

“เห็นหน้าฉันถึงกับมือไม้อ่อนเลยหรือไง” 

“คุณมาที่นี่ได้อย่างไง ไหนคุณบอกจะปล่อยฉันไป” 

“ฉันบอกเธอหรอประโยคนี้ฉันบอกเธอหรอ สิ่งเดียวที่ฉันพูดคือถ้าฉันเจอตัวเธอเมื่อไหร่ฉันฆ่าเธอแน่แล้วตอนนี้ฉันก็เจอเธอแล้วนี่” 

“มานี่” 

มือแกร่งจับหมับที่ข้อมือเล็กอย่างคนเอาแต่ใจ เขาเสียเวลามามากแล้วกับเธอมันคงถึงเวลาสักทีที่ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ 

“คุณปล่อยฉัน..ปล่อย” 

“คุณหนูปล่อยหนูพิมพ์เถอะ ป้าสงสารเธอ” 

อัญชลีที่ทนการกระทำอันป่าเถื่อนของผู้เป็นนายไม่ไหวร้องทักท้วงขึ้น เธอไม่อยากให้คนดีๆอย่างหนูพิมพ์ต้องโดนทำร้าย 

“ป้าก็รู้ถ้าผมโมโหจะเกิดอะไรขึ้น” 

เสียงที่ลดต่ำลงทำให้ความกลัวเข้าโจมตีอัญชลีเป็นอย่างดี เธอเคยเจออลันในคาบซาตานมาแล้วครั้งนึงภาพวันนั้นยังติดตาอยู่ในใจเธออยู่เลย 

“ป้าขอโทษค่ะ” 

มืออันเหี่ยวตามกาลเวลาถูกดึงกลับดังเดิม 

อาการของอัญชลีที่เปลี่ยนไปกลับสร้างความสงสัยภายในให้ร่างบางเป็นอย่างมาก เขาคือคนที่ร้ายกาจอย่างที่คุณคริสเล่าให้ฟังจริงๆหรอทุกคนถึงต้องเกรงกลัวเขาอย่างกับผี 

“มานี่!!” 

ร่างบางถูกดึงกระทบเข้าอกแกร่งอย่างเเรง 

“โอ้ย คุณฉันเจ็บ” 

“เจ็บสิดีจะได้จำ!!” 

“คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย ใครก็ได้ช่วยด้วยใครก็ได้” 

เสียงของพิมพ์ประภัสตะโกนล่าแต่ก็หามีใครเข้ามาช่วยไม่ 

“พี่ช่วยพิมพ์ด้วย” 

สายตาหวานขอร้องอ้อนวอนให้คนที่ยืนอยู่ใกล้เธอช่วยเหลือเธอหน่อยแต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมีเพียงเเค่การก้มหน้าหลบสายตาของเธอ 

“สายตาที่เธออ้อนวอนพวกมันไม่ได้ผลหรอกเพราะคนที่พวกมันฟังมีเเค่ฉันคนเดียว” 

“ฉันสั่งอะไรพวกมันก็ทำ สั่งให้พวกมันข่มขืนเธอต่อหน้าฉันมันก็ทำ” 

อลันก้มลงมากระสิบข้างหูของอีกคนอย่างยียวน สิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริงไอ้พวกนี้มันน่ากลัวกว่าพวกที่อยู่คฤหาสน์หลายร้อยเท่า 

“แต่ถ้าเธอจะลองก็ได้นะ” 

เพี๊ยะ 

มือบางพาดลงที่หน้าอันหล่อเหลาอย่างจังจนขึ้นรอยแดง สายตาที่ทุกคนมองการกระทำของเธอเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา 

“สกปรก จิตใจคุณมันสกปรก” 

“เธอ!!!” 

“ทำไมพอพูดความจริงแล้วรับไม่ได้หรอ หึ เสียชาติเกิดที่ได้เกิดมาเป็นคนแต่จิตใจไม่ต่างกับสัตว์เดรัจฉาน” 

“พวกมึงไปเอาเชือกมากูต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู เร็ว!!!” 

เสียงตะวาดของอลันทำให้ลูกน้องชุนละมุนตามหาเชือกกันรอบบ้าน รอไม่นานเชือกเส้นใหญ่ก็ถูกวางลงตรงหน้าชายหนุ่ม 

เชือกเส้นยาวถูกยกขึ้นสู่สายตาหญิงสาว เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการเอามันมาทำอะไรกับเธอเเต่ที่รู้ๆมันไม่ดีแน่ 

“คุณจะทำอะไร” 

ร่างบางถูกลากออกมายันลานจอดรถหน้าบ้านไหล่ขาวถูกกดลงให้นั่งลงอย่างเลี่ยงไม่ได้อากาศที่เริ่มหนาวเย็นทำให้ร่างบางสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ ผิดแต่เขาที่ไม่สวมเสื้อแต่กลับไม่มีท่าทีที่เเสดงว่าหนาวออกมาเขาคงจะชินกับอากาศแบบนี้ต่างกับเธอที่เริ่มสู้ไม่ไหว 

"ไหนดูสิจะเก่งได้แค่ไหน" 

เชือกเส้นใหญ่ถูกมือหนาทำการมัดติดกับร่างบางแขนทั้งสองถูกไขว้ไปทางข้างหลังก่อนจะตลบเชือกลงไปมัดขาสองข้างที่ร่างบางนั่งทับอยู่อย่างชำนาญการอลันใช้เวลาไม่นานร่างบางก็ถูกมัดจนหมด น้ำตาเธอไหลแล้วไหลเล่าขอร้องอ้อนวอนเท่าไหร่เขาก็ไม่สนใจ 

"คุณ หึก คุณอย่าทำแบบนี้กับฉันสิ คุณ หือ " 

น้ำตาพลั่งพลูออกมาจากใจอันสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ เธอต้องทรมานแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กัน 

"ถ้ากูเห็นใครแก้มัดให้ผู้หญิงคนนี้หัวพวกมึงเตรียมเป็นอาหารไอ้ชาลีได้เลย" 

ชาลีคือเสือหนุ่มที่เขาเลี้ยงไว้หลังบ้านคอยให้มันคุ้มกันเผื่อมีคนบุกมา คำสั่งของอลันสร้างความกลัวให้ลูกน้องเป็นอย่างมากจนไม่มีใครกล้าขัดเพราะเขาเป็นคนพูดจริงทำจริง 

ร่างใหญ่กล่าวเสร็จก็หมุ่นตัวกลับขึ้นไปนอนเพราะตั้งแต่เมื่อคืนเขายังไม่ได้พักผ่อนเลยจวบจนเช้าวันใหม่ยังต้องมาเคลียปัญหาต่างๆ 

"คุณ หืออ หืออ คุณ" 

พิมพ์ประภัสเเทบไม่มีแรงเปล่งเสียงทุกทีที่เธอเรียกเขามันทำให้แรงของเธอน้อยลงไปเรื่อยๆพอๆกับความหวังที่เขาจะเห็นใจเธอ 

"โถ่วหนูพิมพ์" 

อัญชลีที่เเอบดูอยู่ภายในบ้านสงสารสาวเจ้าอย่างจับใจ อากาศก็เริ่มเย็นแถมเสื้อที่เธอสวมใสยังบางเบาขนาดนั้นขืนนั่นอยู่ตรงนั้นนานๆมีหวังคงหนาวตายแน่แต่ก็คงเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้ 

. 

"โถ่วคุณพิมพ์" 

รูปถ่ายของพิมพ์ประภัสที่ถูกอลันกระทำกลางความหนาวถูกส่งเข้ามือถือเครื่องหรูของคริสนับไม่ถ้วน ฝีมือหนึ่งในลูกน้องของเขาที่ส่งเข้าไปสอดแนมถ่ายออกมาได้ชัดแล้วเห็นหน้าพิมประภัสได้ทุกรูป 

"ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ" 

ถึงเวลาที่เขากับพิมพ์ประภัสเจอกันไม่ได้มากมายอะไรแต่ใจแกร่งกลับผูกพันแล้วรักสาวเจ้าตั้งแต่เเรกเห็น ใช่เขาหลงรักเธอตั้งแต่รอยยิ้มแรกที่เธอมอบให้เขา แล้วทุกอย่างมันก็มาพังหมดเพราะไอ้อลันคนเดียวคนที่พรากสิ่งที่รักของเขาไปหมด 

"ผมจะช่วยคุณให้ได้" 

มือถือคู่ใจถูกปิดเก็บลงดังที่เดิม เขาไม่อาจทนดูรูปพวกนั้นได้นานๆเพราะความเจ็บปวดจากอดีตจนปัจจุบันมันอาจทำให้เขาคลั่งจนทำอะไรไม่คิดได้ 

สายตาคมหลับลงเพื่อพักสายตาก่อนจะคล้อยหลับไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว