ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 10สู้ยิบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 11:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10สู้ยิบ
แบบอักษร

“นี่มันผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะครับเรายังช่วยเหลืออะไรคุณพิมพ์ไม่ได้เลย” 

คริสเริ่มเดือดขึ้นอีกครั้ง นี่เป็นครั้งที่3ของสัปดาห์แล้วที่เขาเข้ามาพบผู้เป็นนายหวังขอกำลังเข้าต่อสู้กับอลันเพื่อช่วยเหลือพิมพ์ประภัสออกมาแต่สิ่งที่ได้มีแต่ความว่างเปล่า 

“คุณก็รู้จักพวกเขาดีนี่คุณคริส พวกเขาอยู่เหนือพีระมิดทุกอย่างทางที่ดีคุณควรแกล้งทำเป็นหลับหูหลับตาจะดีกว่านะ” 

“แต่คุณพิมพ์เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลย ผมอยากให้ท่านผู้การทบทวนดูอีกที ถือว่าผมขอล่ะ” 

ชายร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงมือเหี่ยวย้นที่บ่งบอกว่าทำงานมาหนักตบลงที่บ่าเเกร่งอย่างให้กำลังใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วยแต่สิ่งเสี่ยงแบบนี้ถ้าตัดสินใจผิดมีหวังโดนฆ่ายกที่นี่แน่ 

คริสที่เห็นท่าทีของอีกคนเขาก็พอจะเดาได้ว่าเรื่องที่เขาขอมันอาจไม่มีประโยชน์อะไรเลยเพราะต่อให้คุกเข้าขอร้องให้ใครช่วยคงไม่มีนอกจากตัวเขาที่ต้องเป็นคนทำเอง. 

. 

ร่างสูงใหญ่ที่สวมเพียงกางเกงยีนส์ท่อนบนเปลือยเปล่าเดินรอบบ้านเพื่อตามหาผู้เป็นลูกน้อง  

“มันยังไม่มาหรอวะ” 

ด้วยเวลาที่ยาวนานกว่าทุกครั้งทำให้เขารู้สึกถึงความแปลกประหลาดเพราะทุกทีที่ไอ้เดลทำงานสองชั่วโมงทุกอย่างต้องเสร็จแต่นี่เขานั่งรอมา4ชั่วโมงแล้วกลับไร้เงาลูกน้องคนสนิท 

“หรือว่า” 

ไวเท่าความคิดสองขายาวออกแรงวิ่งสุดชีวิตก่อนจะหยิบปืนคู่ใจไปอีกสองกระบอกเพื่อมุ่งหน้าไปทางตอนใต้ของป่า 

“พี่มันมากันเยอะขนาดนี้พวกเราสู้มันไม่ได้หรอก” 

หนึ่งในลูกน้องเดลพูดขึ้นพวกเขาสู้มาจะสี่ชั่วโมงแล้วพวกมันยังอยู่กันเยอะอยู่เลย 

“แถมพี่ก็มาเจ็บด้วยเราถอยก่อนดีกว่า” 

ร่างของเดลแทบจะเดินไม่ไหวขาซ้ายที่ถูกยิงเลือดก็ไหลไม่หยุดกว่าจะถึงมือหมอคงอาการแย่แน่ 

“ถ้ามึงกลัวตายมึงก็กลับไป!!” 

เสียงตะคอกดังกังวานทั่วป่าจนทำให้คนที่วิ่งตามมารู้ว่าลูกน้องของเขาอยู่ที่ไหน 

ร่างของอลันที่วิ่งมาสุดชีวิตมุ่งตรงตามเสียงลูกน้อง เขาไม่อยากยืดเยื้อเวลาไปมากกว่านี้มือที่ไม่ได้จับปืนมาหลายอาทิตย์บัดนี้คงได้ออกโรง 

ปัง ปัง ปัง  

เสียงปืนดังติดต่อกันหลายนัดฝีมือมาจากร่างใหญ่ที่ยังคงยืนหอบแต่ด้วยความแม่นยำจึงทำให้เขาไม่เคยพลาดที่จะเก็บชีวิตไอ้พวกเหลือขอพวกนี้ที่บังอาจมาล้วงคอเขาถึงที่ 

เดลกับลูกน้องที่นั่งหลบอยู่ต่างตาลุกขึ้นเมื่อคนที่มาสมทบช่วยคือผู้เป็นนาย รอยยิ้มพุดขึ้นบนใบหน้าทุกคนอีกครั้ง 

“มัวแต่นั่งโง่อยู่ได้ มึงจะรอให้พวกมันมาจอหัวยิงพวกมึงหรือไง!!” 

เสียงประกาศิตตะโกนขึ้นแข่งกับเสียงปืน เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าวันนี้ทำไม่พวกมันดูไม่กระตือรือร้นกันเลยจะตายกันหมดอยู่แล้วยังนั่งโง่อยู่ได้ 

เดลกับลูกน้องหึดสู้อีกครั้งด้วยแรงที่เหลืออันน้อยนิดกับกำลังคนที่หายไปครึ่งต่อครึ่ง 

“ไอ้เดลมึงโดนยิงหรอ” 

“โอ้ยยยย” 

มือของอลันกดลงที่แผลตรงขาของเดลอย่างแรงเพื่อดูอาการว่ามันหนักแค่ไหน 

หน้าที่เหยเกของเดลแทบไม่เหลือเคล้าความหล่อเหลาความเจ็บจี๊ดจนทำให้ต้องร้องออกมาทั้งที่ไม่เคยเป็น 

“มึงแบกไอ้เดลลงไปเดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง” 

อลันหันไปสั่งลูกน้องอีกคนขืนรอจนจบทุกอย่างมีหวังไอ้เดลตายแน่ 

ร่างของเดลถูกแบกลงเขาอย่างยากลำบากเพราะความตัวใหญ่ ทั้งคู่เดินหายไปในความมืดเหลือเพียงอลันกับลูกน้องที่เหลืออยู่แค่สิบกว่าคนเผชิญหน้ากับอันตราย 

“พวกมึงรู้จักคนอย่างกูน้อยไปเเล้ว” 

สองมือใหญ่เหนี่ยวไกปืนกระหน่ำใส่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะเพื่อความแม่นยำกับจำนวนลูกกระสุนที่มีจำกัดเขาต้องมั่นใจว่าทุกนัดมันเข้าเป่าเเน่ 

จวบจนเวลาล่วงเลยนับชั่วโมงผู้คนฝั่งตรงข้ามที่เคยหนาตากับบางลงเรื่อยๆ 

ปัง ปัง 

กระสุนสองนัดสุดท้ายถูกเจาะลงบนหัวของฝ่ายตรงข้ามอย่างความแม่นยำ 

“พวกมันเริ่มหนีไปแล้ว” 

หนึ่งในลูกน้องที่เหลือรอดของอลัดพูดขึ้นด้วยความดีใจที่ภารกิจนี้เสร็จสิ้นเสียที 

อกแกร่งเคลื่อนไหวตามการหอบหายใจ เหงื่อเม็ดใสไหลเต็มใบหน้าหล่อเหลาถูกปัดออกด้วยมือที่สากเทาตามการใช้งาน 

“พวกมึงที่เหลือจำคำกูไว้ตราบใดที่เรายังมีแรงสู้ให้สู้จนหยดสุดท้ายของชีวิตเพราะมันมีโอกาสชนะเสมอ” 

เหตุการณ์วันนี้เป็นสิ่งที่ทำให้เขาสูญเสียลูกน้องไปจำนวนมากแล้วเขาก็จะไม่ยอมให้ลูกน้องของเขามาตายฟรีเด็ดขาดในเมื่อพวกมันกล้าล้วงคอ เขาเนี่ยเเหล่ะจะเป็นคนตัดคอพวกมันเอง 

ร่างสูงใหญ่ของอลันเดินนำหน้าลูกน้องกลับเข้าบ้านอย่างสง่าเขาไม่ลืมที่จะเข้าไปหาเดลที่เจ็บหนักอยู่ในห้องพยาบาลของบ้าน ด้วยความที่พวกเขาต้องต่อสู้ตลอดเวลาจึงทำให้ต้องมีทีมแพทย์ภายในบ้านประจำรอเลย 

“วันนี้มึงทำงานพลาดเยอะเลยนะ” 

อลันกล่าวทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง 

เขาแปลกใจมากและไม่อยากจะเชื่อคนอย่างไอ้เดลพลาดถูกยิงทั้งๆที่มันไม่เคยโดนยิงเลยสักครั้งในการปฏิบัติหน้าที่ 

“คนเรามันพลาดกันได้” 

เสียงทุ้มกล่าวติดตลก เขาก็ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันที่วันนี้พลาดโดนยิงทั้งๆที่คิดว่าดูทุกอย่างดีแล้ว 

“แต่อย่าพลาดบ่อยก็แล้วกัน” 

“หึ” 

เขากับเดลเหมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องสะอีกเพราะมันเป็นคนที่รู้ใจเขาดีที่สุด ดีกว่าไอ้เจอาร์อีก 

“ว่าแต่ผู้หญิงที่เดินอยู่ในบ้านใครหรอครับ” 

เสียงทุ้มที่เงียบไปสักพักเอ่ยขึ้น 

“มึงเห็นหรอ” 

อลันตอบกลับแบบไม่ใส่ใจไม่แปลกที่ไอ้เดลจะเห็นมันเป็นพวกหูตาไวอยู่แล้ว 

“ก็เห็นตอนที่โดนแบกมาเธอเข้ามาทักผมแล้วก็ช่วยพยุงมาที่นี่” 

หลังจากผมฟังไอ้เดลพูดเสร็จอารมณ์ผมก็พุ่งพรวดขึ้นทันที 

“ผู้หญิงร่าน” 

กรามแกร่งถูกบดเข้าหากันด้วยอารมณ์ที่ครุกรุ่น เธอคงยังไม่รู้สินะว่าที่นี่ที่ของใคร 

ร่างสูงหมุนตัวกลับออกไปทันทีที่เดลพูดเสร็จ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว