ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 01. TRAP : อดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01. TRAP : อดีต
แบบอักษร

คุณเคยแอบชอบใครสักคนมั้ย?

ฉันว่าการแอบชอบมันเป็นความรู้สึกที่ดีและวิเศษมากๆเลยล่ะ มันทำให้ฉันมีความกล้าที่จะทำในหลายๆเรื่องที่ฉันไม่คิดว่าจะกล้าทำ อย่างเช่น 'สารภาพความรู้สึกของฉันออกไปให้กับเขาได้รับรู้'

แต่...ทุกๆอย่างมันย่อมไม่ได้เป็นไปดั่งที่เราหวังเสมอไป เช่นอะไรน่ะหรอ?

ฉันโดนเขาปฏิเสธด้วยสายตาที่มองมาที่ฉันด้วยความเย็นชาและคำดูถูกซึ่งฉันจำมันได้ไม่เคยลืม

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว

"พะพี่โรมคะ เดี๋ยวก่อนค่ะ"

ฉันรวบรวมความกล้าของตัวเองทั้งหมดเอ่ยเรียกร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งที่ฉันกำลังเฝ้ามองเขามาสักพักกำลังจะเดินผ่านหน้าฉันไป โอกาสนี้แหละที่ฉันจะได้บอกเขาซะที ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขา

"เรียกฉัน?" พี่โรมพูดพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัว

"อ่า ค่ะ"

"มีอะไร?"

เขาหยุดเดินแล้วยืนมองฉันด้วยสายตาที่เรียบเฉย ต่างกับฉันที่กำลังเกร็งตัวแบบสุดๆ อีกทั้งไอ้หัวใจบ้านี่ก็เต้นแรงจนฉันกลัวว่ามันจะหลุดออกมาเต้นโชว์เขาเสียให้ได้

"ฉะ ฉันชอบพี่ค่ะพี่โรม ชอบมา...ตั้งนานแล้ว >~<" พะพูดออกไปแล้ว โอ้ยย ทำไมฉันต้องอายมากขนาดนี้ด้วยนะ

". . . ." พี่เขาเงียบ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเลย

"ฉันคิดว่าวันนี้ฉันควรจะบอกให้พี่ได้รู้ความรู้สึกของฉันได้แล้วจริงๆค่ะ"

ตึกตักๆๆๆๆ เสียงหัวใจของฉันที่เต้นดังจนฉันต้องยกมือขึ้นมาทาบอก

"คิดดีแล้วเหรอ ถึงกล้ามาบอกชอบฉันแบบนี้เธอน่ะ"

"เอ๊ะ อ่ะค่ะ ฉันคิดดีแล้วจริงๆ"

"หึ ดูตัวเธอเองก่อนมั้ยว่ามีอะไรที่ฉันจะต้องสนใจ ยัยแว่น"

"!!!!" ฉันยืนสตั้นกับคำพูดดูถูกของเขา

ใช่ฉันอาจจะไม่สวยแต่งตัวเป็นยัยป้าใส่แว่น เมื่อมาคิดๆดูตามคำบอกของเขาฉันก็ก้มมองตัวเองอีกครั้ง นั่นสินะ สภาพแบบนี้มีอะไรที่พี่เค้าจะต้องสนใจและชอบฉันด้วยล่ะ

"ถ้าอยากให้ฉันสนใจเธอจริงๆ คุกเข่าลงแล้วตะโกนบอกว่าชอบฉันให้คนทั้ง ม.ฟังสิบางทีฉันอาจจะสนใจเธอขึ้นมาก็ได้ "

"พะ พี่โรม ทำไมพี่ถึงพูดกับฉันแบบนี้ล่ะ"

"หึ แล้วเธอกล้าทำตามที่ฉันบอกไหมล่ะ"

". . ."

"ถ้าไม่กล้าทำก็ไสหัวไปไกลๆซะ ยัยขี้เหร่"

"พี่โรม..." ฮึก น้ำตาของฉันอยู่ดีๆก็ไหลออกมาเมื่อคำพูดสุดท้ายที่เขาพูดกับฉันจบลง

ฉันยืนร้องไห้อยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังมองมาที่ฉัน ตอนนี้พี่โรมเขาได้เดินออกไปแล้วโดยไม่ได้สนใจเลยว่าฉันจะต้องอับอายกับสายตาของผู้คนที่กำลังยืนหัวเราะเยาะและสมเพจฉันอยู่ในตอนนี้

ถ้าไม่ชอบฉันอ่ะฉันเข้าใจ แต่ทำไมต้องพูดจาแบบนี้ใส่กันด้วย ฮึก!! นี่น่ะเหรอผู้ชายที่ฉันทนแอบชอบเขามานาน เขา...เป็นคนแบบนี้เองสินะ

"ต๊ายยย ตายย ยัยคริสตัลกล้าดียังไงนะถึงได้กล้ามาสารภาพรักกับพี่โรมเค้าแบบนั้น ช่างไม่ดูตัวเองเลยซะจริงๆ"

"นั่นน่ะสิ คิดว่าพี่เค้าจะสนใจคนแบบเธอรึยังไงยัยแว่น555"

"คะคนแบบฉันมันเป็นยังไงเหรอ?"

"นี่ยังไม่รู้ตัวอีก งั้นฉันจะบอกให้ก็แกมันไม่มีอะไรดีเลยไงทั้งรูปร่างและหน้าตา หึ"

"โฮะ!! น่าสมเพจเนาะพวกเรา ป๊ะ ไปกันเถอะ ขืนยืนที่นี่นานกว่านี้มีหวังฉันคงจะหัวเราะไม่หยุดแน่ๆ555"

แล้วยัยพวกนั้นก็เดินจากไปจากที่ๆฉันกำลังยืนอยู่เหลือเพียงแค่ฉันที่ยังคงยืนจมอยู่กับความเสียใจที่ไม่สามารถพูดออกมาให้ใครฟังได้ว่าฉัน....รู้สึกผิดหวังในตัวของผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน

ปัจจุบัน

พลอย : ยัยคริส นี่แกเหม่ออะไรอยู่ห๊ะ!!

ฉัน : อ่ะ เอ่อ...เปล่าๆไม่มีอะไร

พลอย : จริงนะ

ฉัน : อืม ดื่มเถอะหน่าพูดมากอยู่ได้"

เกร๊งงงง

เอ้าชนนนนนน

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ผับแห่งหนึ่งในย่านกรุงเทพ สาเหตุที่ต้องมาที่นี่เพราะพวกยัยเพื่อนของฉันอยากเลี้ยงต้อนรับฉันที่กลับมาอยู่ไทย ลืมบอกว่าฉันพึ่งย้ายกลับมาจากออสเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพราะพ่อแม่ต้องกลับมาดูงานที่นี่สักพักมันเลยทำให้ฉันต้องย้ายกลับมาที่นี่อีกครั้งและที่สำคัญ...ฉันกำลังจะกลับไปเรียนปี3ต่อที่มหาลัยเดิม ที่ๆความทรงจำเลวร้ายของฉันเกิดขึ้นที่นั่น

ฉัน : พลอยแกเมาแล้วป๊ะเนี่ย

ฉันถามในขณะที่ยัยเพื่อนตัวดีของฉันเริ่มยืนด้วยความเซ

ไฟ : คริสแกดูไอ้พลอยมันหน่อยดิ แม่งเล่นยกเอาๆ อย่างกะคนอดอยากมานานหลายปี

ไฟเป็นเพื่อนของฉันอีกคนเราค่อนข้างที่จะสนิทกันและอีกคนก็คือ

นิน : นี่เริ่มไม่แน่ใจละ ว่าตกลงมาเลี้ยงฉลองยัยคริสกลับมาอยู่ไทยหรือมาเลี้ยงเหล้าปลอบใจที่อีพลอยมันโดนหักอก

ญานินเพื่อนอีกคนของฉันเอ่ยขึ้น เพื่อนของฉันมีอยู่เท่านี้แหละค่ะ ซึ่งสาเหตุที่ทำให้ฉันย้ายที่เรียนยัยพวกนี้ต่างก็รู้และให้กำลังใจฉัน พอพวกมันรู้ว่าฉันจะย้ายกลับมาเรียนที่เดิมพวกมันต่างก็ถามไถ่ว่าฉันโอเครึเปล่าที่จะต้องเจอกับ...เขาคนนั้นอีกครั้ง

ไฟ : คริสแกยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะว่าแก โอเครึเปล่าที่แกจะกลับไปเจออะไรเดิมๆที่มันไม่ดีอ่ะ แกคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะกลับมาเรียนที่นี่จริงๆ

ไฟถามฉันขึ้นมาอีกครั้งส่วนอีกมือก็ยังคอยประคองยัยพลอยเอาไว้ไม่ให้เซล้มลงไปกองที่พื้น

ฉัน : ไฟ เอาจริงๆนะเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วและที่สำคัญฉันคิดว่าเขาคงจะจำฉันไม่ได้แล้วล่ะเพราะตอนนี้ฉันไม่ใช่ยัยแว่นคนเดิมคนนั้นอีกต่อไปแล้ว

นิน : นั่นสิ พวกแกดูตอนนี้ยัยคริสของเราแซ่บยิ่งกว่าพริกยกสวนซะอีก

พลอย : แกเปลี่ยนไปมากจริงๆว่ะคริส สวยขึ้นมากขนาดฉันที่เป็นผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ ยังต้องเหลียวมองแกอ่ะ

ฉัน : ความอับอายทำให้คนเราอยากที่จะพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ฉันต้องขอบคุณเขาแล้วก็ยัยพวกนั้นแหละที่ดูถูกฉันในวันนั้น

ไฟ : พรุ่งนี้แกไป ม.วันแรกใช่ไหม?

ฉัน : อืม

ไฟ : ไปไงอ่ะ ให้ฉันไปรับปะ

ฉัน : ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง เผื่อบางทีอยากตื่นสายไม่อยากให้แกต้องมารออ่ะ

ไฟ : เปลี่ยนทุกอย่างยกเว้นความขี้เกียจเลยนะแกอ่ะ

ฉัน : มันติดเป็นสันดานของฉันไปซะแล้วล่ะ

พลอย : ชิ เห็นว่าสวยหรอกนะงั้นให้อภัยก็ได้

ฉันยิ้มให้ยัยพวกนี้ก่อนที่ตัวเองจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพราะตอนนี้เริ่มรู้สึกปวดฉี่

ฉัน : งั้น...ฉันไปเข้าห้องน้ำแปปนะเดี๋ยวกลับมา

นิน : รีบๆมานะเดี๋ยวโดนฉุดขี้เกียจไปตามหา

ฉัน : ไม่เป็นแบบนั้นหรอกหน่า ไปแล้วนะ

ฉันปลีกตัวออกมาจากโต๊ะแล้วรีบเดินหาทางที่จะไปยังห้องน้ำทันที ตลอดทางฉันรู้สึกได้เลยว่ามีสายตาหลายคู่ที่กำลังจับจ้องมองมาที่ฉัน

แต่ช่างเถอะใครอยากจะมองก็มองไปจนกระทั่งในที่สุดฉันก็เดินมาจนถึงทางเข้าห้องน้ำที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีผู้คนจะเรียกว่าไม่มีเลยก็ได้เพราะมันเป็นอีกโซนที่มีแต่เฉพาะลูกค้าวีไอพีมั้งคนเลยไม่ค่อยจะมาใช้เท่าไหร่ ซึ่งนั่นแหละมันก็ดีแล้วฉันจะได้ไม่ต้องรอคิวแต่ในระหว่างที่ขาของฉันกำลังจะก้าวเพื่อเข้าห้องน้ำไป ทว่าจู่ๆหูของฉันก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังแว่วๆออกมาจากห้องน้ำห้องที่อยู่ริมสุด

สะเสียงนี้มัน...

"อ๊ะๆๆๆๆ อ๊า ระโรมคะ ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ อ๊า"

"อ่าาห์ อย่าเสียงดัง ฉันรำคาน"

"อ๊าาาา กะก็ได้ค่ะ อื้ออออ"

อะไรกัน!!! มีคนกำลังทำเรื่องอย่างว่ากันในห้องน้ำงั้นเหรอ นี่ฉันต้องซวยมากแค่ไหนถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้

แต่!!...ที่สะกิดใจฉันมากไปกว่าเสียงร้องครางนั่นก็เห็นจะเป็นชื่อของผู้ชายคนที่อยู่ในห้องน้ำนั่นที่ฉันบังเอิญได้ยินแว่วๆว่าน่าจะชื่อโรม

ขอเถอะอย่าให้มันเป็นแบบที่ฉันคิดเอาไว้ก็พอ พอยืนนิ่งอยู่ได้สักพักจากนั้นฉันก็ทำทีเป็นไม่สนใจเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระของตัวเองให้เสร็จจะได้รีบๆออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

"อ๊ะๆๆๆๆๆ กะใกล้แล้ว จาอร๊ายยย"

"หื้มมมม อ่าาาห์ ฟัค!!เธอแม่งโคตร"

เสียงของคนพวกนั้นเงียบลงไปแล้วพร้อมๆกันนั้นฉันก็ทำธุระเสร็จพอดี และในจังหวะที่ฉันเปิดประตูห้องน้ำออกมา สายตาของฉันก็ดันไปปะทะเข้ากับผู้ชายคนนั้นเข้าพอดิบพอดีในจังหวะที่เขาเดินออกมาใส่เข็มขัดกางเกงข้างนอก

โลกมันจะกลมเกินไปไหม?

ใบหน้าของเขาทำให้ฉันยืนสตั้นก้าวขาไม่ออก ในขณะที่เขาเองก็มองมาที่ฉันเหมือนกัน ขอร้องเถอะให้เขาจำฉันไม่ได้ก็พอ ใช่!! เขาคือพี่โรมจริงๆ

"เธอได้ยินอะไรรึเปล่า...เมื่อกี้?"

เขาถามฉันพร้อมๆกับก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆ ให้ตายเถอะ ฉันควรทำตัวให้ปกติแล้วทำเป็นไม่รู้จักเขา

"มะไม่ ฉัน...ไม่ได้ยินอะไร"

เขามองหน้าฉันอีกครั้งก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมานิดหน่อย

"หึ ก็ดี"

พูดเพียงแค่นั้นเขาก็เดินผ่านหน้าฉันออกไปจากห้องน้ำในทันทีโดยระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมากไปกว่านั้น

ฟู่ววว เกือบไปแล้วมั้ยล่ะยัยคริส

"ดีแล้วที่เขา...จำแกไม่ได้"

 

ความคิดเห็น