ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สมภารกินไก่วัด

ชื่อตอน : สมภารกินไก่วัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ต.ค. 2562 22:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สมภารกินไก่วัด
แบบอักษร

ไม่ได้หนีหายไปไหน แต่ไม่มีเวลาเลย ถึงห้องเป็นอันต้องหลับ

บรรยากาศในการทานข้าวตอนเย็นเป็นบรรยากาศที่อึดอัดเหมือนเคยในความรู้สึกของณฉัตร เพราะคนขวางโลกอย่างสหรัฐที่คอยพูดให้กับเธอไหนว่าป้าจวงบอกว่านานๆเขาจะกลับที แต่นี้เขากลับบ้านสองวันติดกันแล้วนะ จะหลบหน้าเขาก็ไม่ได้ เพราะเธอต้องดูแลคุณย่า ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าหรือว่าตอนเย็น และเป็นแบบนี้ติดต่อกันเป็นอาทิตย์ที่เขากลับมานอนที่บ้าน ซึ่งสร้างความแปลกใจและพอใจให้กับคุณหญิงวิจิตรเป็นอย่างมาก 

           “นี่คุณเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไง ออกไปเลยนะ”ณฉัตรที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมามีเพียงผ้าขนหนูขนเดียว ต้องรีบกุมผ้าขนหนูเอาไว้ เมื่อเห็นสหรัฐนั่งอยู่บนเตียงของเธอ สหรัฐที่นั่งอยู่บนเตียงจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจาบจ้วง ผ้าขนหนูผืนเดียวไม่สามารถปกปิดอะไรได้เลย หน้าอกที่อวบใหญ่ล้นทะลักออกมา ไหนจะช่วงล่างที่ปิดเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่ เห็นแล้วอารมณ์ความต้องการก่อตัวขึ้นมาทันที 

           “ฉันเป็นเจ้าของบ้าน ฉันมีสิทธิ์ที่จเดินไปไหนมาไหนก็ได้ เพราะเป็นสิทธิ์ของฉัน ห้องนี้ก็เช่นกัน” 

           “ฉันไม่เถียงว่าคุณเป็นเจ้าของบ้าน แต่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ดังนั้นช่วยออกไปจากห้องนี้ด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องตะโกนให้คนอื่นเข้ามา”สหรัฐยักไหล่ไม่สนใจในคำพูดของณฉัตร 

           “เชิญ ต่อให้เธอร้องจนหลอดลมเธอแตกก็ไม่มีใครได้ยิน เพราะทุกห้องที่บ้านหลังนี้เก็บเสียงได้ เชิญร้องได้เลย”สหรัฐลุกขึ้นเดินเข้ามาหาณฉัตร ถอดเสื้อคลุมของตนเองออก เผยร่างกายที่สมบูรณ์แบบของเขาต่อหน้าเธอ โดยเฉพาะจุดกึ่งกลางกายที่ตอนนี้มันแข็งขืนจนชี้หน้าเธอได้ ส่วนอีกคนได้แต่เดินถอยหลัง จนแผ่นหลังของเธอชิดกับผนังกำแพง 

           “ร้องสิ ทำไมไม่ร้อง ปิดปากเงียบทำไม ไม่แน่จริงนี่”สหรัฐเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ มือหนากระชากผ้าขนหนูออกจากตัวเธอในครั้งเดียว ร่างกายที่อวบอิ่มเผยแก่สายตาของเขา สายตาของเขาจ้องมองด้วยความหื่นกระหาย มืออีกข้างของสหรัฐยันผนังเอาไว้ ปิดช่องทางหลบหนีของเธอ ณฉัตรยกมือไหว้คนตรงหน้า 

           “ฉันขอโทษที่ต่อว่าคุณ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันต้องไปนอนเป็นเพื่อนคุณย่า ป่านนี้ท่านกำลังรอฉันอยู่ ฉันต้องไปอ่านหนังสือให้ท่านฟัง นี่ก็เลยเวลามาแล้ว” มือหนาลูบไปตามใบหน้าของเธอ บีบปลายคางของเธอเอาไว้ ให้ตายยังไงเขาก็ไม่ปล่อยเธอไป เธอฉลาดมาก รู้ว่าเขาจะเข้ามากินตับ หาเรื่องไปนอนกับคุณย่าทุกคืน จนเขาจะลงแดงตายอยู่แล้ว วันนี้เขาจึงดักทางของเธอเอาไว้ 

           “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันบอกป้าจวงไปอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าแล้ว บอกว่าเธอไม่สบาย ป่านนี้ท่านคงเข้านอนไปแล้ว ส่วนเธอต้องดูแลฉันจนกว่าน้ำจะหมด ถ้าน้ำไม่หมด ฉันไม่ให้เธอนอน เธอกล้ามากที่ไปนอนกับคุณย่าละเลยหน้าที่นางบำเรอของตนเอง” 

           “ฉันไม่ใช่นางบำเรอของคุณ ปล่อยฉันไปเถอะ” 

           “ทำไมจะไม่ใช่ ตั้งแต่เธอย่างเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้เธอคือนางบำเรอของฉัน ทำหน้าที่ของตนเองซะ หรือว่าอยากให้แม่กับน้องชายของเธอลำบาก”สหรัฐให้ลูกน้องของตนเองไปสืบประวัติเกี่ยวกับณฉัตร เผื่อเธอมีจุดอ่อนให้เขาเอาไว้เล่นงาน และเธอก็มีจุดอ่อนจริงๆ ณฉัตรเงยหน้าขึ้นมองสหรัฐทันที 

           “ทั้งสองคนไม่เกี่ยวคุณอย่าไปยุ่งกับพวกเขานะ” 

           “ทำไมจะไม่เกี่ยว ถ้ายังอยากมีเงินไปรักษาแม่ อยากมีเงินสงน้องชายเรียนก็ตามใจฉัน เป็นนางบำเรอให้กับฉัน นอนถ่างขาให้ฉันเอาทุกคืน และอย่าคิดที่จะเล่นตุกติกด้วย ไม่อย่างนั้น เธอจะตกงาน ไม่มีเงินไปให้ครอบครัวของเธอ”ณฉัตรจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเกลียดชัง ที่เขานำเรื่องของครอบครัวเธอมาบีบังคับ ให้เธอเป็นนางบำเรอของเขา ในความรู้สึกของเธอในตอนนี้ทั้งโกรธ ทั้งเกลียดในตัวเขาและเกลียดตัวเองที่สู้เขาไม่ได้ มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น ข่มน้ำตาไม่ให้ร้องไห้ออกมา เธอจะไม่ให้ผู้ชายคนนี้เห็นความอ่อนแอในตัวเธอ 

           “นับตั้งแต่วันนี้ไปเธอไม่ต้องไปนอนที่ห้องคุณย่า เดี๋ยวฉันจะให้เหตุผลกับท่านเอง ดังนั้นเวลาที่ฉันมาหาเธอจะต้องเห็นเธอนอนรอฉันที่เตียง และตอนนี้ทำหน้าที่ของเธอได้แล้ว”สหรัฐพูดจบเดินกลับไปนั่งที่ขอบเตียง มองมาที่ณฉัตรด้วยอารมณ์ปรารถนา 

           “มาดูดให้ฉันหน่อย ส่วนตรงนี้ของฉันอยากได้ปากของเธอปลอบประโลม แค่เห็นเธอเปลือยเปล่าก็แข็งชูชันปวดร้าวไปหมด”รู้ว่าเป็นคำสั่งให้เธอเดินไปหา แต่ณฉัตรยังยืนอยู่ที่เดิม สายตาที่เขาจ้องมองมา เหมือนกับบอกว่าอย่าให้ต้องพูดเป็นครั้งที่สอง เธอเดินไปยืนอยู่หน้าเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ฉันทำไม่เป็น 

           “เรื่องแบบนี้ไม่มีใครทำเป็นตั้งแต่เกิดหรอก นั่งคุกเข่าลง เดี๋ยวฉันสอน”ณฉัตรนั่งลงตามที่เขาบอก ตรงส่วนนั้นของเขาชูชันชี้หน้าเธอ เป็นเธอที่ต้องเบือนหน้าหนี แต่มือของเขาบีบปลายคางให้เธอหันหน้ากลับมา 

ความคิดเห็น