ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 06เมียแต่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 11:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
06เมียแต่ง
แบบอักษร

"เราช่วยคุณพิมพ์ไม่ได้เลยหรอครับผู้การ ไอ้อลันมันเริ่มเหิมเกริมกับเรามากแล้วนะครับ"

ชายหนุมในชุดลำลองถามผู้เป็นนายขึ้น เขาร้อนใจตั้งเเต่เธอโดนจับตัวไปแทบไม่เป็นอันทำอะไรยิ่งหญิงคนที่รักอยู่ใกล้ศัตรูมากเท่าไหร่ใจก็หวั่นกลัวว่าใจเธอจะเปลี่ยนไป

"คุณก็ทราบดีหนิ ว่าถ้าเหยื่อเข้ามือเสือแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น"

ชายในชุดตำรวจกล่าวขึ้นอย่างความเคยชิน ภายในมือถือปืนคู่ใจเช็ดถูจนมันเงาแวววาว

"แต่เหยื่อต้องไม่ใช่คุณพิมพ์"

เสียงใหญ่ของคริสเริ่มโวยวายขึ้นเมื่อทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจ

ปั่ง!!! "สติหน่อยคุณคริส ถ้าอยากให้เหตุการณ์เกิดขึ้นเหมือนครั้งที่แล้วก็เชิญ"

ฝามือใหญ่ของผู้อยู่ตรงหน้าคริสฟาดลงบนโต๊ะเสียงดังหวังเรียกสติคืนให้กับลูกน้อง เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นสำคัญกับลูกน้องของเขาแต่ถ้ารีบร้อนเกินไปมีหวังจบเห่กันหมดแน่

"ผะ ผมขอโทษ"

"ไว้ผมมีสติผมจะกลับมาหาท่านใหม่"

ชายหนุ่มกล่าวขึ้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างคนเสียอาการ

.

.

.

"นี่มันก็เช้าแล้วนะครับนายเธอยังไม่ฟื้นเลย"

เจอาร์กล่าวขึ้นด้วยความสงสัยจากประวัติที่ผู้เป็นนายให้สืบเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ เธอเป็นคนที่ตื่นเช้าแต่วันนี้กลับแปลกไป

"มึงไปเอาน้ำเย็นมา"

อลันหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทของเขา เพราะวิธีเดี๋ยวที่จะดึงสติของคนที่นอนหลับไหลได้

"ได้แล้วครับนาย"

ไม่นานน้ำเย็นจัดที่ลูกน้องไปหามาให้ก็อยู่ในมือหนาของอีกคน

"พวกมึงออกไปรอที่อื่นไป"

"ครับ"

ปึ่ง!!! หลังจากเสียงประตูปิดได้ไม่นานร่างของอลันก็เดินอ้อมรอบเตียงพลางมองร่างของอีกคนที่หลับตาพริ้มสบายใจโดยหารู้ไม่จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้

"สบายนักหรอ"

พรึ่ม!! สายน้ำที่เย็นเฉียบถูกสาดออกจากภาชนะปะทะร่างบางที่นอนอยู่เข้าอย่างจัง

"อื้อออ"

ร่างบางที่นอนหมดแรงค่อยๆขยับตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า ความร้าที่สะสมมาทั้งวันทำให้หนังตาเธอหนักจนลืมไม่ขึ้น

"หมดเวลาที่เธอจะมาแสดงละครแล้ว"

อลันดึงร่างเล็กเข้าหาตัวเองก่อนจะอุ้มพาดบ่าออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เขาทนรอเวลาไม่ได้แล้วไม่งั้นทุกอย่างวันนี้จะพังลงทันที

"ปล่อย ฉันลงเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!!!"

พิมพ์ประภัสสติเริ่มกลับมาหลังจากที่รู้สึกถึงตัวที่ลอยขึ้น เริ่มทุบตีอีกคนจนมือบางเริ่มเจ็บ

"หยุด!!!"

เสียงประกาศิตของอลันดังกังวานจนทำให้คนที่แผลงฤทธิ์สงบลง รวมถึงลูกน้องที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันก้มหน้าด้วย

ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอย่างทะมัดทะแมงผ่านกลุ่มลูกน้องที่ยืนก้มหน้าตลอดทาง มุ่งหน้าขึ้นประจำที่บนเครื่องบินส่วนตัวที่เขาเป็นเจ้าของ

“คุณ คุณจะพาฉันไปไหน”

พิมพ์ประภัสที่เก็บความสงสัยไม่ไหวตัดสินใจถามชายตรงหน้าออกไป เมื่อวานจะฆ่ากันให้ตายแต่วันนี้จะมาพาไปไหนก็ไม่รู้

“.......”

คำตอบที่ได้อีกคนคือความเงียบ เขาเงียบใส่ทั้งๆที่เธอถามดีๆ

“คุณ คุณจะ.....”

“หุบปาก!!!”

ร่างบางที่พูดเจื้อยแจ้วจำเป็นต้องหุบปากสงบนิ่งเมื่ออีกคนสวนกลับมาอย่างเกรี้ยวกราด

“ไปเปลี่ยนชุดไป”

อลันพูดพลางปัดมือส่งๆให้อีกคนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“ทำไมต้องเปลี่ยน เปลี่ยนทำไม”

“พูดมากจริงๆเลยเว้ย มานี่!!!”

อลันไม่รอช้าจูงมืออีกคนกึ่งลากเข้าไปในห้องแต่งตัวบนเครื่องบินสวนตัว ร่างบางที่พอเห็นท่าไม่ดีก็ขัดขืนแต่แรงที่เธอมีมันช่างน้อยนิดนักเมื่อเทียบกับเขา

“ถอดเสื้อผ้าออก”

“คุณจะบ้าหรอ”

“บอกให้ถอดไง!!”

อลันเห็นอีกคนชักช้าจึงเอื้อมมือไปจับเสื้ออีกคนถอดออก แต่แม่ตัวเล็กก็เเรงเยอะใช่ย่อยจึงทำให้เสื้อตัวบางของเธอที่แย่งกันอยู่ขาดจนอกขาวประจักษ์ต่อหน้าคนตรงหน้า เสื้อในลูกไม้สีดำช่วยเพิ่มให้หน้าอกของเธอดูดึงดูดสายตาคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!!”

พิมพ์ประภัสขึ้นเสียงขึ้น มือน้อยๆยกขึ้นมาปิดบังจุดสำคัญที่เขาจ้องมองอยู่แต่ก็ยังถูกสายตาเหยี่ยวมองอยู่

“ทำมาเป็นปิด อีกเดี๋ยวเดียวเธอก็เป็นเมียฉันแล้ว ซี๊ด”

อลันพูดขึ้นก่อนจะซี๊ดปากเมื่อหน้าอกของเธอมันไปกระตุ้นต่อมบางอย่างภายในตัวเขา

“คนแบบนายคงได้แค่เห็น อย่าหวังว่าจะได้จับต้อง”

ร่างบางพูดขึ้นเสียงแข็ง เขาจะไม่มีวันได้จับสิ่งที่ฉันหวงแหนเด็ดขาด

“หรอ หึ”

“คุณออกไปได้แล้วฉันจะเเต่งตัว”

“เธอก็แต่งสิ”

อลันยืนกอดอกพิงประตูดูอีกคนอย่างคนดื้อด้านที่ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป

“ฉันขอร้องละคุณช่วยไปที่อื่นก่อนได้ไหมถือสะว่าฉันขอเป็นครั้งสุดท้าย”

ร่างบางใช้บทบาทอ่อนโยนเข้ามาช่วยเผื่อเขาจะเห็นใจ ซึ่งมันก็ดูจะได้ผลเมื่อเขายอมเดินออกไป

.

.

.

23ชั่วโมงผ่านไป

“งานทุกอย่างเรียบร้อยใช่ไหม”

พนักงานสาวต่างเร่งบรีพงานลูกน้องเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อแขกสุดพิเศษใกล้มาถึง

“เอาล่ะทุกคนฟังที่พี่พูดนะทุกอย่างที่นี่ต้องทำเเข่งกับเวลาถึงแม้จะมีคนไม่มากแต่เราก็ต้องจัดงานให้ใหญ่สมกับฐานะของแขกของเรา ดูแลเขาให้ดีเหมือนลูกของเรา เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ”

“เข้าใจครับ”

“ดีมาก ไปๆแยกย้าย”

ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง ทางฝั่งของพิมพ์ประภัสที่พอเท้าเหยียบแผ่นดินบ้านเกิดน้ำตาก็พลันไหลลินความโชคร้ายที่เธอเจอมันทำให้เธออ่อนแอ

“ถ้าเธอร้องไห้ที่นี่ คืนนี้ฉันจัดการเธอแน่”

อลันหันมากระซิบข้างหูของพิมพ์ประภัสกึ่งออกคำสั่ง เขาไม่ชอบให้มีคนมาร้องไห้ใกล้ๆเขายามมีคนอยู่ด้วย

“ขอต้อนรับคุณอลันกับ คุณ... อ้าวพิมพ์”

ผู้ดูแลงานเอ่ยเรียกชื่ออีกคนขึ้นอย่างตกใจเมื่อเจ้าสาวตรงหน้าคือคนที่พึ่งลางานไปไม่กี่วัน

“คะ..ค่ะพิมพ์เอง”

หญิงสาวคานรับอีกคนอย่างตะกุกตะกัก เธอลำบากใจที่ต้องมาพบกับทุกคนใสสภาพนี้ทั้งที่อาทิตย์ที่แล้วยังมีผู้ชายอีกคนตามจีบเธออยู่เลย

“พี่ไม่รู้ว่าพิมพ์คบกับเอ่อ คุณอลันอยู่ พี่นึกว่าพิมพ์คบกับคุณคริสเสียอีก”

“อะ..เอ่อคือพิมพ์”

“ผมไม่ชอบให้คนอื่นพูดถึงผู้ชายอื่นในงานของผมหน่ะครับ ถ้าคุณทำให้ผมโกรธคุณก็น่าจะรู้นะครับอะไรจะเกิดขึ้น”

อลันพูดขึ้นขนาดที่มือหนาที่ถือแก้วไวน์แกว่งไปมา

“ขะ ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับถือสะว่าเป็นบทเรียน”

อลันกล่าวขึ้นก่อนจะเดินออกไปหน้างาน ร่างเล็กไม่รอช้ารีบวิ่งตามไป

10นาทีผ่านไป

“สวมแหวนเลยครับสวมเลย สวมเลย”

เสียงเชียร์ที่ดังสนั่นเกิดขึ้นเมื่อถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องสวมแหวนให้กันและกัน

“ใส่สิ”

ชายหนุ่มกล่าวขึ้นเมื่อเห็นอีกคนดูลังเลจนนานเกินรอ แต่ก็ไม่นานสาวเจ้าก็สวมแหวนลงบนนิ้วมือของอลัน สายตาคมจับต้องใบหน้างามยามที่เธอบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วแกร่ง ก่อนที่จะถึงตาเขาที่บรรจงสวมแกวนลงบนนิ้วเรียวบางบ้าง

“คุณคงเตรียมทุกอย่างมาหมดแล้วสินะ ทุกสิ่งมันถึงได้เป๊ะขนาดนี้”

ร่างบางกล่าวขึ้นลอยๆหวังกวนประสาทให้ชายหนุ่มหัวเสียจนเดินออกจากงาน แต่เธอพลาดเมื่อคนตรงหน้ากลับนั่งนิ่งรอฟังเธอพูด

“พี่พิมพ์ แฟนพี่หล่อนะเนี่ยแต่เสียอย่างเดียวชอบทำหน้าบึ้ง”

รุ่นน้องของพิมพ์ที่ทำงานกล่าวขึ้นก่อนจะนำน้ำในแก้วมาวางไว้ให้ทั้งคู่

“ฮ่า ฮ่า”

ประโยคเมื่อกี้ทำให้พิมพ์ประภัสหัวเราะออกมาสุดจะกลั้น ทั้งที่หลายวันมานี้แถบจะไม่ได้หัวเราะเลย แต่ทุกอย่างต้องจบลงเมื่อเธอหันไปเห็นสีหน้าของเขา เขาโกรธแล้วสินะ

“ไอ้เจ ไอ้เจเว้ย!!”

อลันตะโกนเรียกลูกน้องจนดังลั่น เขาเริ่มจะเก็บอาการโกรธไว้ไม่อยู่จนจะทำลายข้าวของ มือที่กำหมัดบัดนี้เส้นเลือดปูดนูนจนเห็นได้ชัด

“คะ ครับนาย”

“เครียร์ทุกอย่างนี่กูจะกลับสเปนคืนนี้”

“ได้ครับ”

เจอาร์ก้มหน้ารับคำสั่งก่อนจะเดินเลี่ยงไปจัดการทุกอย่าง

“ทุกอย่างจบแล้ว คุณอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับฉันด้วยเรื่องที่จะไม่ทำร้ายคนอื่น”

พิมพ์ประภัสทักท้วงสัญญาที่เขาได้ให้กับเธอไว้ เพื่อให้เขาได้รู้ว่าได้ให้สัญญากับเธอ

“เพื่อความสบายใจของเธอฉันเลยทำสัญญาฉบับนี้มาให้เพื่อเป็นสิ่งที่จะทำให้เธอสบายใจ”

อลันกล่าวขึ้นก่อนจะยื่นซองสีน้ำตาลที่เขาพึ่งหยิบออกมาจากตัวของเขาให้อีกคน

“ใบสมรสฉบับร่าง หมายความว่าไง”

“หมายความอย่างที่เธออ่านนั่นแหล่ะ”

“ขออนุญาตพี่พิมพ์กับคุณอลันด้วยนะคะ พอดีทางบ้านสวนตะวันยิ้มมีของอยากจะมอบให้ทั้งคู่ ถ้าไม่รบกวนขอถ่ายรูปคุณทั้งสองนะคะ”

พนักงานสาวหน้าหวานพูดจาอ่อนหวานอย่างคนอ่อนน้อมถ่อมตน

“ได้ครับ ได้ค่ะ”

“ขอเป็นภาพที่ทั้งคู่มองหน้ากันนะคะ”

1 2 3 แชะ เสียงกดชัตเตอร์ดังขึ้นไม่นานภาพโพลาลอยด์ก็สกรีนออกมาเป็นรูปที่ทั้งคู่จ้องมองกันถึงแม้ไม่หวานมากแต่ก็พอทำให้เขิน

“ขออีกรูปนึงนะคะอันนี้โพสตามสไตล์ของทั้งคู่ได้เลย”

ชายหนุ่มค่อยๆสอดมือโอบรัดเอวของอีกคนที่พึ่งขึ้นชื่อว่าภรรยาเพื่อความสมจริงจนทำให้ร่างเล็กสะดุ้งนิดหน่อยกับสัมผัสครั้งแรกที่มีผู้ชายเข้ามาใกล้ขนาดนี้

“ท่านี้กำลังดีเลยค่ะ พี่พิมพ์ยิ้มกว้างๆหน่อยนะคะ โอเครค่ะ”

1 2 3 แชะ

“ขอให้คุณสองคนเก็บภาพนี้ไว้เป็นความทรงจำด้วยนะคะ”

หญิงสาวกล่าวก่อนจะยื่นรูปที่ถ่ายให้ ให้กับทั้งคู่ได้เก็บไว้

“นายครับ เสร็จทุกอย่างแล้วครับ”

“ดี จะได้กลับสักที”

“พี่พิมพ์จะกลับแล้วหรอคะ”

พนักงานสาวถามขึ้นด้วยความมึนงงเธอคิดว่าทั้งคู่จะพักที่นี่เสียอีก

“พะ พี่จะกลับแล้ว”

“ที่คุณถามแบบนี้อยากให้ผมอยู่ต่อใช่ไหมล่ะ”

เจอาร์ที่ยืนอยู่หลังพิมพ์ประภัสพูดขึ้นอย่างทันควัน

“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ฉะ ฉันไปที่อื่นดีกว่า”

ร่างบางเขินจนหน้าเเดงเดินออกไปด้วยความเร็ว

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว