facebook-icon

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่ผมเคยมีมันหายไปแล้วเมื่อเจอเขา มาเฟียฉายาเจ้าชายน้ำแข็ง ไม่สนใจใคร เอาแต่ใจ ถือความคิดของตัวเองเป็นใหญ่ และผมก็กำลังหลงกลเขาเข้าอย่างจัง

ตอนที่ 5 : แค่ขอโทษมันยาก?

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : แค่ขอโทษมันยาก?

คำค้น : #ปากแข็ง #เมิน #ป่วย #หมอกาย #มาเฟีย #ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 77.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2563 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : แค่ขอโทษมันยาก?
แบบอักษร

#ไทป์ 

 

         เมื่อคืนผมเผลอรุนแรงกับร่างบางไปอย่างคนไร้สติ ผมไม่รู้เพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะผมหวงของของผมใช่ไหม ...ถามใจตัวเอง เป็นแค่ที่ระบายของผม ผมจะหวงอะไรมากขนาดนั้น ผมนอนมองหน้าร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนของผม  

 

         "แปะ)))" ผมแปะหลังมือกับหน้าผากของร่างบางเบาๆ เหมือนจะไม่สบายอีกแล้วสินะ ร่างบางเวลาพยศผมมักจะทำให้ผมเกิดอารมณ์รุนแรงได้ง่ายมาก 

 

         "อืดดดดด))))) อืดดดดด)))" 

 

         เสียงโทรศัพท์ของร่างบางสั่นขึ้น ผมยังไม่อยากให้ร่างบางตื่นตอนนี้เลยค่อยๆถอดแขนออกจากหัวของร่างบางเพื่อจะรับโทรศัพท์ให้  

 

          [สายเข้า: พาฝัน] คงจะเป็นเพื่อนของร่างบาง 

 

          ไทป์: สวัสดีครับ 

 

           พาฝัน: คุณไม่ใช่กายหนิ ฉันขอสายกายหน่อย

 

           ไทป์: กายไม่สบายครับ น่าจะมารับสายของคุณไม่ได้ อ่อ ผมฝากลางานให้กายด้วยนะครับ 

 

           พาฝัน: หะกายไม่สบายอีกแล้วหรอ คุณทำอะไรกับเพื่อนฉันกันแน่

 

           ปลายสายพูดท่าทางเอาเรื่องผมอยู่เหมือนกันที่เป็นต้นเหตุทำให้เพื่อนของเค้าต้องไม่สบายอีกแล้ว 

 

          ไทป์: ไม่ได้ทำอะไรนอกเหนือจากทำหน้าที่ของสามีหรอกครับ

 

          พาฝัน: คุณมัน!...ฉันฝากดูแลเพื่อนของฉันด้วยก็แล้วกัน

 

           ไทป์: ถึงคุณไม่บอกผมก็ทำอยู่แล้ว 

 

         ผมไม่รู้ว่าอะไรโดนใจให้ผมพูดออกไปแบบนั้น ทำให้เพื่อนของร่างบางเงียบไปเลย

 

           พาฝัน: ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน ไม่งั้นคุณอาจจะเป็นศพได้ 

 

          คนเป็นหมอนี่น่ากลัวกว่ามาเฟียอย่างพวกผมอีกนะผมว่า ขู่เก่งเหมือนร่างบางเลยนะเนี่ย

 

          ไทป์: ผมไม่ปล่อยให้เพื่อนคุณเป็นอะไรหรอกครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับเดี๋ยวเมียตื่น 

 

          พาฝัน: ที่คุณทำแบบนั้นเมื่อวานคุณหึงเพื่อนฉันใช่ไหม? เพื่อนฉันไม่ได้อยากไปกับพวกฉันหรอกนะ แต่เพราะฉันพูดจนเค้าต้องจำใจไป ถ้าคุณทำอะไรไปก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย เพราะคุณผิดเต็มๆ

 

          "ตู๊ดดดดด)))) ตู๊ดดดด))))"  

 

         เพื่อนของร่างบางพูดบอกผมแล้ววางสายไปเลย นี่ผมเอาอารมณ์มาก่อนอีกแล้วหรอเนี่ย ที่ผมทำร้ายร่างกายของร่างบางเพราะเข้าใจผิดว่าร่างบางขัดคำสั่งของผมอย่างงั้นหรอ  

 

         ผมเดินเข้ามาในห้องเปิดน้ำอุ่นใส่กะละมังเพื่อจะเช็ดตัวให้ร่างบาง ร่างบางคงจะเพลียมาก ไม่รู้สึกตัวอะไรเลยเวลาผมเช็ดตัวให้  

 

          หลังจากเช็ดตัวร่างบางเสร็จ ผมก็เดินออกมาสั่งให้ลูกน้องของผมสั่งอาหารที่เหมาะสำหรับคนป่วย 

 

          "แกร๊ก))) เฉินมึงไปหาข้าวต้มหรือโจ๊กก็ได้มาให้หมอกายหน่อย” ผมเดินออกมาสั่งลูกน้อง  

 

          “ครับนาย คุณกายไม่สบายหรอครับ” ไอพวกนี้มันรู้ดีจริงๆ 

 

         “อืมไม่สบาย” ผมก็ตอบอาเฉินกลับไปเพราะร่างบางไม่สบายจริงๆ 

 

          “นายครับ ถนอมคุณกายหน่อยนะครับ คุณกายจะช้ำหมดแล้วนะครับ” ยังมีหน้ามาว่าผมอีก  

 

         “กูถนอมที่สุดแล้ว มึงเลิกพูดได้แล้วไปทำตามที่กูสั่ง แล้วเอาเข้าไปให้กูในห้องได้เลย” หลังจากว่าลูกน้องเสร็จผมก็เดินกลับเข้ามาที่ห้องเหมือนเดิมเพื่ออาบน้ำแต่งตัว และเตรียมยาไว้ให้ร่างบาง ยังดีนะคราวที่แล้วไอหมอบูมมันให้ยาไว้เยอะไ ม่งั้นผมคงต้องใช้บริการมันอีกแน่ๆขี้เกียจโดนมันบ่น  

 

        “อื้อ...พ่อครับ กายคิดถึงพ่อ กายอยากไปหาพ่อ ฮึก..ฮึก..” ไม่สบายจนละเมอออกมาอีกแล้ว ผมเลยล้มตัวลงไปนอนกอดร่างบางอีกครั้ง ร่างบางพอผมล้มตัวลงนอนก็หันหน้าซุกกับอกแกร่งของผมทันที เห้อมึงจะมาหลงร่างบางนี้ไม่ได้นะไทป์ มึงอยากเจ็บอีกหรือไงกัน 

 

         ถึงแม้ปากผมจะปฏิเสธออกไปแบบนั้น แต่ร่างกาย และใจของผมทำไมมันกลับทำสวนทางกันหละ ผมเอามือลูบกลุ่มผมของร่างบางเบาๆ ตอนป่วยนี่ปากแดง หน้าแดงหมดเลย ทำไมกูต้องรู้สึกผิดด้วยวะ  

 

         "ก็อก)))) ก็อกกก)))" หลังจากที่ลูกน้องผมหายไปพักใหญ่ มันคงกลับมาแล้ว  

 

         “เข้ามา” ผมส่งเสียงเบาๆบอกให้ลูกน้องเข้ามาได้ ผมไม่อยากให้ร่างบางตื่น 

 

          “ยืนมองกูทำไมวะอาเฉิน เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็รีบออกไปได้แล้ว” มองอยู่ได้ 

 

           “นายมีหัวใจสักทีนะครับ” ไอเฉินมันพูดแล้วยิ้มกริ่มเดินออกจากห้องไป ทำไมทุกคนต้องคิดว่าผมไร้หัวใจด้วยวะ  

 

          ผมปล่อยร่างบางนอนไปอีกสักพักเพราะนี่ยังเช้าอยู่ร่างบางต้องพักผ่อน.......ส่วนผมพอได้กอดร่างบางแล้วก็ทำให้เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ 

 

          ********************************** 

#กาย& #ไทป์ 

 

          ผมสะดุ้งตื่นมาในอ้อมกอดของไอหมาบ้าไทป์อีกแล้ว มันทำกับผมไว้รุนแรงมาก ตอนนี้ผมปวดเนื้อปวดตัว ปวดหัวไปหมด  

 

          "จ๊อก))) จ๊อก))") ไอท้องบ้า ไอท้องไม่รักดี พอได้กลิ่นอะไรหอมๆก็หิวขึ้นมาทันทีเลยนะ เมื่อวานผมโดนทั้งงาน ทั้งไอหมาบ้าไทป์สูบพลังงานไปหมด  

 

         "หมับ))) หึ หิวละสิ ท้องร้องเสียงดังเลยนะเมีย” อายไหมหละที่ไอบ้าไทป์มันพูดออกมา  

 

         “โอ้ยปล่อยได้แล้ว มากอดทำไมเจ็บ แล้วก็ไม่หิวด้วย” ผมดิ้นสุดฤทธิ์แต่ก็สู้แรงของไอหมาบ้าไทป์ไม่ได้ เจ็บตัวไปหมด ลุกก็ไม่ได้ด้วย ผมเหมือนคนเป็นอัมพาตเลย คิดแล้วก็สงสารร่างกายตัวเองที่ต้องมารองรับอารมณ์บ้ากามของไอบ้านี่ 

 

         “ไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็มากินข้าว จะได้กินยา” สั่งๆอยู่นั้นแหละ ถนัดเรื่องสั่งนักนะมัน  

 

         “ไปไหวที่ไหนกันหละ เจ็บจะตายอยู่แล้ว” ผมโวยวายแล้วมองแรงใส่ไอหมาบ้าไทป์ 

 

         “เดี๋ยวฉันไปเอาอุปกรณ์แปรงฟันมาให้” หึ ต่อให้มันทำดีกับผมแค่ไหนผมก็ไม่มีวันซึ้งในสิ่งที่มันทำให้ผมหรอก 

 

         ไอหมาบ้าไทป์เดินเข้าไปในห้องน้ำสักพักก็กลับออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ล้างหน้า และแปรงฟัน  

 

         “อะแปรงฟันแล้วก็ล้างหน้าลงในนี้ได้เลย เดี๋ยวฉันเอาไปทิ้งให้” ผมไม่สนใจที่จะตอบอะไร ผมเหมือนคนมีแค่ร่างกายแต่ไร้จิตใจไปแล้ว ผมรับอุปกรณ์แปรงฟันจากไอหมาบ้าไทป์มาแล้วก็จัดการกับตัวเองทันที เหมือนไข้จะสูงด้วยนะผม เป็นหมอซะเปล่าป่วยบ่อยฉิบหาย(ด่าตัวเองหน่อยเถอะ)  

 

         “อะนี่ผ้าขนหนูเช็ดหน้าเช็ดตาสะ” อย่าคิดว่าทำแบบนี้จะทำให้ผมขอบใจมันนะ ไม่มีทาง 

 

         “จะไม่พูดกันจริงๆใช่ไหม ก็ได้จะเล่นสงครามประสาทกับฉันใช่ไหม อย่าให้ได้ยินว่าพูดก็แล้วกัน!” ไอหมาบ้าไทป์ตะคอกใส่ผมอย่างหัวเสียที่ผมทำเป็นเมินใส่มัน 

 

        ผมไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป ปวดหัวด้วยอยากพักมากกว่า เอาเวลาไปเถียงกับคนอย่างไอหมาบ้าไทป์นี่เปลืองพลังงาน 

 

        “กินข้าว กินยาก่อนแล้วค่อยนอน” กำลังจะล้มตัวลงนอนก็มีเสียงดุเข้มออกคำสั่งให้ผมกินข้าวกินยาผมก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร รับข้าว รับยามากินตามที่ไอหมาบ้าไทป์สั่ง  

 

         ผมไม่ได้ปลิปากคุยอะไรกับไอบ้าไทป์เลยแม้แต่คำเดียว ผมรีบกินข้าวแล้วกินยาต่อกะจะล้มตัวลงนอนเลย 

 

         “อย่าพึ่งนอนกินข้าวพึ่งจะอิ่ม” ผมก็ลุกขึ้นมานั่ง แต่ไม่แม้แต่จะมองหน้าไอหมาบ้าไทป์ 

 

           ผมพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรไปบอกเพื่อนสักหน่อยว่าขอลาอีกสักสองสามวัน ให้พวกมันดูแลโรงพยาบาลไปก่อน 

 

           ผมหันไปเห็นโทรศัพท์อยู่บนหัวนอนพอดี เลยหยิบขึ้นมากะจะกดโทรออกหาเพื่อน 

 

           “จะโทรหาใคร? ถ้าจะโทรหาเพื่อนไม่ต้องโทรแล้ว เมื่อเช้าเพื่อนนายโทรมาหา ฉันบอกเพื่อนนายไปแล้วว่านายไม่สบายขอลา  

 

          “มันจะมากไปแล้วนะ นี่คุณมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของผมได้ยังไง คุณเห็นผมเป็นแค่ที่ระบายของคุณคุณจะทำอะไรกับผมก็ได้อย่างงั้นหรอ” ผมโมโหมากที่ไอหมาบ้าไทป์นี่มันจะยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของผมมากเกินไปแล้ว 

 

          "ปั้ง))))" ไอหมาบ้าไทป์ดูจะหัวเสียมากไม่ตอบอะไรผมแล้วเดินออกไปจากห้องปิดประตูเสียงดังมาก อยู่ๆน้ำใสๆก็ไหลออกมาจากตาน้อยๆของผทำไมผมถึงอ่อนแอจังวะ เมื่อไหร่มันจะเบื่อผมสักที ผมอยากออกไปจากที่นี่จะแย่แล้ว 

 

         "ฮึก....ฮึก...ฮื่อออออออ"  

 

         ผมไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้หนักขนาดไหน รู้แต่ว่าตอนนี้ปวดหัวมาก ไอบ้าไทป์ใจร้ายจริงๆ...สุดท้ายร่างกายที่อ่อนเพลียของผมบวกกับการที่กินยาเข้าไปทำให้ภาพตัดในเวลาไม่นาน  

 

        “หลับไปแล้วหละสิ ทำเป็นเมินฉันนะนายนี่ร้ายกาจจริงๆ” ผมเดินเข้าห้องมาหลังจากไปสงบสติอารมณ์ ร่างบางหลับไปแล้วน่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยา ตามแก้ม หางตามีคราบน้ำตาที่บ่งบอกว่าร่างบางพึ่งผ่านการร้องไห้มา  

 

         แล้วทำไมกูต้องมาสนใจความรู้สึกของมันด้วยวะเนี่ย ผมน่าจะเป็นบ้าไปแล้วแน่เลย ทำไมเวลาผมเห็นน้ำตาของร่างบางแล้วผมถึงรู้สึกไม่ดีขึ้นมา  

 

         ผมใช้มือค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่หางตา และแก้มของร่างบางเบาๆไม่อยากให้ร่างบางตื่น ผมจะปล่อยให้ร่างบางได้พักผ่อน....ผมเลยออกมาทำงานนอกห้อง ทีแรกกะจะเข้าบริษัท แต่เกิดเป็นห่วงร่างบางขึ้นมาเลยตัดสินใจให้ลูกน้องไปเอางานมาให้ผมทำที่นี่แทน  

 

         ผมนั่งตรวจเอกสารไปเรื่อยๆ บริษัทก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ธุรกิจสีเทาของผมก็สงบดีทุกอย่าง ถึงแม้บางครั้งอาจจะมีพวกที่มันปีกกล้าขาแข็งกับผมบ้าง ผมก็ยิงทิ้งทุกคนไม่ให้รอดมาทำอะไรผมได้  

 

          “นายครับ คนของเราที่นายให้ไปสืบเรื่องคุณแทนได้เรื่องแล้วครับ”  

 

          ผมเลยละสายตาจากเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้นมามองอาหยางที่มารายงานเรื่องของน้องชายผม  

 

         “ว่ามากูรอฟังอยู่”  

 

         “คือ..ช่วงนี้คุณแทนไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนหนึ่งครับ น่าจะเป็นรุ่นน้อง และที่สำคัญประวัติน่าสนใจเลยหละครับนาย” อาหยางพูดแล้วส่งซองเอกสารประวัติคนที่เข้ามายุ่งกับน้องชายของผม  

 

         “หึเป็นมาเฟียใหญ่เหมือนกันหนิ ธุรกิจสีเทาก็ไม่ต่างจากที่เราทำเลย มันเข้ามาใกล้น้องชายกูได้ยังไง ขืนกูยังปล่อยไว้แบบนี้น้องกูต้องเป็นอันตรายแน่ 

 

          “แล้วนายจะทำยังไงต่อไปครับ” ผมยังไม่ทันได้ตอบลูกน้องก็มีเสียงไอดังมาจากข้างในห้องนอน 

 

          “ไว้ค่อยคุยกันเรื่องนี้” ผมพูดปัดไปก่อนแล้วรีบเดินเข้าห้องมาดูร่างบาง  

 

           "แปะ)))" ไข้ยังไม่ลดลงเลยนะเนี่ย ผมเลยจัดการเช็ดตัวให้ร่างบางอีกที แล้วปลุกให้ร่างบางลุกขึ้นมากินยาอีกรอบ เพราะยาที่กินไปคงจะหมดฤทธิ์แล้ว  

 

           “นาย นาย ตื่นขึ้นมากินยาก่อน” ผมปลุกร่างบางหลังจากเช็ดตัวเสร็จ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าร่างบางจะตื่น ได้ไม่ตื่นใช่ไหมต้องใช้ไม้แข็ง 

 

           "ฟอดดดด)))) ฟอด))))))))" 

 

           “ไอ.....”แค๊ก)))) อะ เค๊ก))) อย่าพูดมากปลุกนานแล้วไม่ยอมตื่นเอง กินน้ำก่อน” ผมพยุงร่างบางขึ้นมานั่งพิงหัวกับหัวเตียงแล้วยื่นแก้วน้ำให้ ดูทำหน้าเข้า คนอะไรหยิ่งฉิบหาย เมินใส่ผมตลอด  

 

          “จะเมินใส่กันอีกนานไหม?” ร่างบางไม่ยอมตอบกลับมายังคงเมินใส่ผม 

 

“โอเค เอาเป็นว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นานเป็นแบบนี้ ก็นายชอบยั่วโมโหฉันเอง”  

 

         ไอบ้าไทป์มันแค่พูดคำว่าขอโทษออกมามันยากตรงไหนกันนะ พูดออกมามันคงจะชักตายสินะ 

 

         “อืมคนอย่างคุณคงจะพูดดีได้แค่นี้แหละ” ถ้าจะพูดได้แค่นี้ก็อย่าได้คุยกันเลยดีกว่า" ผมเกลียดมัน....... 

 

           ******************************** 

#ป่วย 

#ทำเมิน 

          **ไทป์แกแค่พูดคำว่าขอโทษมันยากมากขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย เป็นห่วงเค้าขนาดนี้ยังจะปากแข็งอีก เดี๋ยวๆต้องหาอะไรมากระตุ้นความปากแข็งสะหน่อยละ**  

                     

        

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว