ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ทุกคนคือความสุขของเราสัญญาว่าจะเขียนให้ดี แล้วน้อมรับทุกคำติชมของทุกคนนะคะ(แต่อย่าเเรงมาก555) เม้นกันเยอะๆนะคะ

ชื่อตอน : 02ใครคนนั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 10:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02ใครคนนั้น
แบบอักษร

สเปน

สองขาเรียวก้าวเดินอย่างเชื่องช้า สายตาหวานเบิกกว้างมองสิ่งรอบกายที่เธอไม่เคยเห็น ความใหญ่โตของที่นี่ไม่ต่างจากบ้านเรานักแต่ตอนนี้สิ่งที่เธอสนใจมากที่สุดคงเป็นเพียงคนตรงหน้าที่ดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

สีหน้าของคริสดูเคร่งครึมขึ้นทันทีที่เท้าของทั้งคู่แตะลงบนพื้นที่สเปน

“ขอต้อนรับสู่สเปนนะครับ”

เสียงพูดของคนมาใหม่ดึงสติให้ทั้งคู่หันมาสนใจแทบจะทันทีโดยเฉพาะแม่สาวคนไทย

“นี่คือ คนที่จะพาคุณพิมพ์ไปบ้านของผม”

ปากหนาเอ่ยพูดกับเธอเพื่อความสบายใจเขาไม่อาจไปส่งเธอที่บ้านได้ในตอนนี้ คนที่สามารถทำทุกอย่างเเทนเขาได้ก็คงมีเพียงลูกน้องคนสนิทเท่านั้น

“บ้านของคุณ”

พิมพ์ประภัสทวนขึ้น เธอไม่คิดว่าจะได้มาพักบ้านเขาเพราะเขาบอกเธอเพียงจะพาเธอไปพักเพียงโรงเเรมแถวสนามบิน

“ใช่ครับ”

“ที่นี่ไม่ปลอดภัยพอที่จะให้คุณอยู่ลำพัง”

เขาไม่อยากให้เธอไปพักเพียงลำพังเพราะว่าที่นี่มันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะไปนอนไหนคนเดียวได้ ยิ่งตอนนี้เธออยู่ใกล้เขา เขามั่นใจว่าทุกอย่างคงถูกจับตามองโดยคนที่เขาไม่ลงรอยอยู่แล้วเป็นแน่

“มันคือเรื่องจริงหรอคะ เรื่องที่คุณเล่าให้ฉันฟังตอนอยู่บนเครื่อง”

พิมพ์ประภัสถามด้วยความสงสัยเธอฟังเรื่องทุกอย่างที่คริสเล่าให้ฟังบนเครื่องบินอย่างตั้งใจจนพอจับใจความได้ถึงการสูญเสียครอบครัวอันเป็นที่รักไปโดยน้ำมือของคนชื่อซูตาน รวมถึงความโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ของครอบครัวนั้นอีก

“เรื่องที่ผมเล่ามันคือเรื่องจริง”

ดวงตาคมหลับลงไล่ความรู้สึกออกไป ยามที่นึกถึงครอบครัวที่ไรใจเขามันก็อ่อนไหวง่ายทั้งๆที่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นมานานหลายสิบปี

“คุณพิมพ์อยู่ที่นี่ต้องระวังตัวเองให้มากๆ ถึงแม้จะเป็นบ้านของผมก็ตาม แล้วพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวเอง แล้วสิ่งที่สำคัญอย่าเปิดประตูตอนดึกเด็ดคาดเพราะคืนนี้ผมไม่อยู่”

“แล้วคุณคริสจะไปไหนคะ”

“ผมต้องไปทำงานครับ ไว้พรุ่งนี้เราค่อยไปเที่ยวกัน”

มือหนาค่อยๆลูบหัวอีกคนอย่างอ่อนโยนเขาไม่อยากจากเธอไปเลยด้วยซ้ำแต่งานของของเขาก็บีบรัดตัวจนเลี่ยงไม่ได้

“คุณอย่าทำแบบนี้สิ อายคนอื่นเขา” ร่างบางพูดพลางก้มหน้าลงมองพื้น ใบหน้าที่แดงก่ำถูกปกคลุมด้วยเส้นผมที่ย้อยลงมาบดบังใบหน้าอันสวยงามปราศจากเครื่องสำอางถูกมือหนาจับขึ้นทัดหูให้อย่างอ่อนโยน

ทุกการกระทำปรากฏสู่สายตาคนที่เดินผ่านไปมามากมายจนร่างเธอบิดเขินมากกว่าเดิม

“คนกันเองทั้งนั้น ฮ่าๆ”

“ฉันไปขึ้นรถดีกว่า อยู่ตรงนี้นานๆมีหวังโดนคนอื่นเข้าใจผิดหมด”

ร่างบางรีบวิ่งขึ้นรถอย่างรวดเร็วขืนยืนตรงนั้นต่อมีหวังเธอได้หน้าร้อนผ่าวกว่าเดิมเป็นแน่ รอยยิ้มเล็กตรงมุมปากประดับขึ้นบนใบหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะความเขินอาย

“พาคุณพิมพ์กลับเข้าบ้านให้ไวที่สุดก่อนที่พวกมันจะออกมาเห็น”หลังจากละสายตาจากอีกคนเขาก็หันมาสั่งงานลูกน้อง

“โอเครครับ”

“อือ ไปได้”

รถยนต์คันหรูถูกขับออกจากสนามบินด้วยความรวดเร็วตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ถ้าช้ากว่านี้คงไม่ดีกับตัวของแม่ผู้หญิงคนนี้แน่

หลังจากรถแล้นออกจากท่าอากาศยานของเมืองไม่นานก็เริ่มเข้าเขตชานเมืองผู้คนเริ่มบางตาบ้านเรือนเริ่มเว้นระยะห่างกันเป็นจำนวนมาก หันไปทางไหนก็เจอเเต่ป่าไม้ขึ้นปกคลุมจนดูน่ากลัว

“คุณพิมพ์ครับก้มหัวลง”

อยู่ๆก็มีเสียงจากคนขับสั่งขึ้น เธอตกใจจนสะดุ้งแต่ก็ยอมทำตามอย่างง่ายดาย

“พิมพ์เงยหน้าขึ้นได้เเล้วใช่ไหมคะ”

หลังจากผ่านไปสักพักฉันก็ทวงถามคนขับรถขึ้น

"เงยขึ้นได้แล้วครับ"

“บ้านหลังนั้นเป็นของใครหรอคะ”

หญิงสาวตัดสินใจถามสิ่งที่อยากรู้ออกไปเพราะเธอแอบมองเห็นบ้านหลังงามที่ไม่น่ามาตั้งตรงป่ากลางหุบเขาได้มันดูอึมครึมน่าสงสัยจึงอดถามไม่ได้

“คุณคริสคงจะเล่าเรื่องของที่นี่ให้คุณพิมพ์ฟังบ้างแล้ว ผมขอบอกคุณไว้เลยนะว่าบ้านหลังนี้เป็นของซูตาน อิวาน พ่อของ อลัน อิวาน กับ แอลตัน อิวาน ผู้มีอิทธิพลแถวนี้ พวกเขาขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมที่สุดในสเปน เวลาผ่านบ้านหลังนั้นผมจึงให้คุณก้มหัวลง ถ้าพวกมันเห็นคุณ คุณอาจจะไม่รอดกลับเมืองไทย”

“ไม่รอดกลับเมืองไทยเลยหรอคะ?”

“ใช่ครับ เพราะตอนนี้พวกมันอาจกำลังสนใจคุณพิมพ์อยู่ก็เป็นได้”

ชายหนุ่มพูดออกมาตามความจริง เขารู้ดีว่าพวกนั้นกำลังหาทางทำให้นายของเขาเจ็บจนกระอักอยู่แล้วสิ่งเดียวที่สำคัญกับผู้เป็นนายตอนนี้ก็คงจะเป็นผู้หญิงไทยที่มีสีหน้าตื่นตระหนกตอนนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าอันตรายแต่กลับพาเธอมาล่อเหยื่อถึงที่

"ถ้าพวกเขารู้ว่าพิมพ์มาที่นี่เขาจะฆ่าพิมพ์ทิ้งหรอคะ แล้วถ้าเป็นคนอื่นที่มาพวกเขาก็จะฆ่าทิ้งใช่ไหม แล้วคุณคริสพาพิมพ์มาที่นี่ทำไม"ร่างบางพลั่งพลูคำพูดทุกอย่างออกมาตามใจนึก

เธอกลัวจนร่างเริ่มสั่นเทาเพราะไม่คิดว่าความโหดร้ายจะอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อม

"พวกนั้นไม่ฆ่าทุกคนหรอกครับ แต่สำหรับคุณพิมพ์ผมคิดว่าถ้าพวกมันเจอก็คงซวยหน่อย"

"ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าคุณคริสพาคุณมาที่นี่ทำไม แต่คุณคริสคงมีเหตุผลมากพอ"

"งั้นหรอคะ"

คำพูดของลูกน้องคุณคริสเริ่มทำให้ฉันกลัวการเที่ยวสเปนของฉันแล้วล่ะ

.

.

.

"เป็นไงเรื่องที่กูให้สืบ"

ชายหนุ่มทักทวงขึ้นเมื่อผู้เป็นลูกน้องเดินเข้ามา เขารอข่าวของไอ้คริสมานานหลายวันแล้ว

"เป็นไปอย่างที่เราคิด หลังจากมันไปไทยมา2เดือนก็มีผู้หญิงตามมาด้วยหนึ่งคน"

ลูกน้องของอลันตั้งหน้าตั้งตารายงานข่าวให้กับผู้เป็นนายฟังอย่างชำนาญ

"มึงมีรูปผู้หญิงคนนั้นไหม"

มือหนาหยิบรูปถ่ายออกจากกระเป๋าเสื้ออย่างเร่งรีบก่อนจะส่งถึงมือผู้เป็นนาย

"นี่ครับ"ลูกน้องพูดพลางยื่นรูปผู้หญิงคนนั้นให้ผู้เป็นนาย

"หึ ยัยจืดนี่นะหรอที่มันพามา" รูปถ่ายหญิงสาวชาวไทยถูกเผยสู่สายตาคมอันเฉียบแหลมเขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าไอ้คริสจะหลงรักผู้หญิงที่จืดชืดขนาดนี้

มือแกร่งปารูปหญิงสาวลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยกขายาวขึ้นมาพาดไว้กับโต๊ะทำงาน

บุหรี่ที่ถูกคีบด้วยนิ้วเรียวยาวถูกยกขึ้นสูบจนควัญเต็มห้อง คืนนี้เขามีงานใหญ่ด่วนที่ต้องทำจิตใจเขาต้องนิ่งพอเพื่อทำงานจนต้องอัดบุหรี่ไปหลายมวน

"ไปเรียกไอ้เดลเข้ามาพบกูด่วน คืนนี้มีอะไรสนุกๆให้มันทำ"

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว