facebook-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ

ตอนที่44 ความจริง

ชื่อตอน : ตอนที่44 ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2562 19:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่44 ความจริง
แบบอักษร

ตอนที่44 ความจริง

“เอ้ะ ไอข้าวเป็นไรวะ นั่งเหม่อเชียว”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“...”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ไอข้าว!” ฉันสะดุ้งตกใจเล็กน้อยเพราะเสียงที่ตะโกนดังอยู่ข้างหู

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“หือออ แกพูดว่าไรนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ฉันถามว่าแกเป็นไร ทำไมนั่งเหม่อ แล้วนี่เลิกเรียนแล้วยังไม่กลับบ้านหรือไง” ซินดี้พูด พลางวางกระเป๋าลง แววตาเป็นห่วงของเพื่อนพลางทำให้ฉันอุ่นใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อ่อ ฉันคิดไรเพลินๆนิดหน่อยน่ะ” ฉันตอบซินดี้ไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แน่ใจเหรอวะ แกมีไรบอกฉันได้นะเว้ย”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แน่ใจดิ ขอบใจนะแก” ฉันซาบซึ้งในความเป็นห่วงเพื่อนจากใจจริง พวกมันมักจะอยู่ข้างฉันตลอดไม่ว่าจะเป็นตอนไหน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เออไม่เป็นไร แล้วนี่แกรอพี่ตะวันเหรอ” ชื่อของคนๆนึงที่ติดอยู่หัวฉันทั้งวันถูกกระตุ้นขึ้นมา จนน้ำตาพานจะรินไหล

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“..อะเอ่ออ ใช่ๆ แกกลับก่อนเลย”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ให้รอเป็นเพื่อนไหม”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“มะไม่เป็นไรๆ แกกลับเลยซินดี้ พี่ตะวันกำลังมาแล้ว” คำพูดโกหกก้อนโตที่ทำให้ฉันกลัวว่าเพื่อนรักอย่างมันจะรู้ว่าความเป็นจริงแล้วพี่ตะวันไม่ได้กำลังจะมารับอย่างที่ฉันบอกมันไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อื้อ โอเค นั้นฉันกลับแล้วนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“กลับดีๆนะแก”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เค พรุ่งนี้เจอกัน” ซินดี้ยอมกลับโดยดีเมื่อฉันพยายามยิ้มให้เพื่อนเห็นว่าฉันไม่เป็นไรจริงๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ฉันมองยัยซินดี้ที่เดินไปจนลับตา ก่อนจะกลับมาครุ่นคิดเรื่องของตัวเองอีกครั้ง ฉันนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนหลังจากพี่ตะวันเข้าไปอาบน้ำ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ตึ้ง!

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

‘พรุ่งนี้โซนวีไอพี โต๊ะ2 ร้านCX หนึ่งทุ่มตรงนะคะ แล้วเจอกันค่ะ’

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ฉันกำมือถือเครื่องหรูของเขาแน่น ภายในใจเจ็บจนบรรยายไม่ถูก ตลอดเวลาหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันทำตัวปกติทุกอย่างไม่ได้พูดหรือโวยวายอะไรไป เพียงแต่รอเวลาให้มีหลักฐานที่พอจะทำให้ตัวเองตาสว่างและตัดใจได้เท่านั้นเอง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

แล้วพอวันนี้ที่เห็นข้อความที่พวกเขานัดกัน ความเข้มแข็งที่เคยคิดว่าตัวเองต้องทำได้กลับมลายหายไป ภายในใจมันสับสนอย่างรุนแรง กลัวไปหมดไม่รู้ว่าจะไปรับรู้ความจริงดีไหม หรือยอมปิดหูปิดตาแล้วรักเขาไปแบบนี้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนสนิทตัวเองฟัง ได้แต่เก็บมันไว้ข้างในใจเงียบๆ กลัวเหลือเกินว่าทุกคนจะมองเขาเป็นคนไม่ดี ต่อให้เขาจะทำร้ายฉันแค่ไหน แต่สุดท้ายฉันก็ยังห่วงเขาอยู่ดี

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ไอข้าววว มานั่งทำไรตรงนี้วะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อ้าว มาได้ไง” ฉันขยับตัวออกเล็กน้อยพอให้นนท์นั่งด้วยได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ก็เลิกเรียนเดินผ่านมาพอดี มีไรหรือเปล่า ทำไมหน้าเครียดๆ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คืออ.. ไม่มีไรแก”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แน่ใจ?”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อืม”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“มีไรไม่สบายใจ ก็ไปเคลียร์ให้มันสบายใจเว้ย” คำพูดนนท์มันโคตรจี้ใจข้างในความรู้สึกของฉันตอนนี้เลยจริงๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ละแล้วถ้าความจริงมันเกินกว่าที่แกจะรับได้ล่ะ” ฉันกลั้นใจถามมันออกไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ขึ้นชื่อว่าความจริงก็คือความจริงป่ะวะ มันก็แค่ช้าหรือเร็วที่แกจะรับมัน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

สำหรับฉันถ้ามันช้าแต่ระหว่างนี้เราก็ต้องทนทุกข์ไปด้วย ฉันว่าสู้ทำให้จบๆไปดีกว่า เพราะถ้าเร็วมันอาจจะหายเร็วขึ้นก็ได้เว้ย”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

และคำพูดของนนท์ทำให้ตอนนี้ฉันมายืนอยู่หน้าร้านอาหารที่เป็นสถานที่นัดพบคืนนี้ของพี่ตะวันกับใครอีกคนจนได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

เข็มสั้นบนนาฬิกาวนมาบรรจบที่เลข7พอดีเป๊ะ ฉันยืนสูดลมหายใจอยู่หน้าร้าน พยายามเรียกและรวบรวมกำลังใจให้สามารถพาตัวเองเข้าไปข้างในได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เอาวะ” มาถึงตรงนี้แล้ว จะให้ถอยหลังไปไหนคงไม่ได้ ..

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

.............................................................................................................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว