facebook-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ

ตอนที่43 พรุ่งนี้

ชื่อตอน : ตอนที่43 พรุ่งนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2562 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่43 พรุ่งนี้
แบบอักษร

ตอนที่43 พรุ่งนี้

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมเบี้ยวนัดและไม่ได้ไปเมียตัวน้อยอีกตามเคย กลัวเหลือเกินว่าเธอจะน้อยใจกับการกระทำของผม

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ต้นเหตุครั้งแรกที่ผมไม่ได้ไปรับต้นข้าวทั้งๆที่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไปรับเธอ เป็นเพราะวันนั้นพ่อของสิตาเกิดเส้นเลือดในสมองแตก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

เธอตกใจมากและโทรหาผมเพราะไม่รู้จะไปพึ่งใครในเวลานั้น คุณแม่ของเธอเองก็ขวัญเสียพอๆกับเธอทำให้ในตอนนั้นมีเพียงผมที่พอจะเป็นเสาหลักให้เธอได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผมจำใจวกรถที่ใกล้จะหน้าคณะต้นข้าวแล้วไปโรงพยาบาลทันที อย่างน้อยในเวลานี้สิตาก็ต้องการผมมากกว่าต้นข้าว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

หลังจากนั้นการผ่าตัดวันนั้น ในช่วงแรกด้วยโรคเร้าต่างๆที่รุมล้อมทำให้อาการของท่านยังอยู่ในช่วงน่าเป็นห่วงถึงขั้นวิกฤต

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผมเองก็เทียวไปเทียวมาระหว่างโรงพยาบาลเพื่อเป็นเพื่อนและปลอบใจทั้งสิตาและคุณแม่

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

จนกระทั่งสองอาทิตย์หลังมานี้ อาการของคุณพ่อสิตาก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับจนคุณหมอออกปากให้สบายใจว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลในไม่ช้า

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

วันนี้เป็นอีกวันที่ผมมาโรงพยาบาลเยี่ยมพ่อสิตาและอาการที่ดีขึ้นของท่านทำให้ผมมีบางอย่างจะบอกสิตา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ใช่แล้วครับ พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายตามสัญญาที่เธอขอไว้ ก่อนหน้านี้ผมลำบากใจมากเพราะคุณพ่อเธอเองก็ยังไม่ดีขึ้น จะพูดอะไรก็กลัวกระทบสภาพจิตใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ถึงแม้ผมจะเป็นห่วงความรู้สึกสิตาแค่ไหน แต่ผมก็ยังไม่ลืมที่จะคิดถึงความรู้สึกของต้นข้าว ผมอยากป่าวประกาศให้ทุกคนรับรู้ความสัมพันธ์ของเรา อยากให้เธอแน่ใจว่าผมจริงจังกับเธอจริงๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

‘รอพี่หน่อยนะที่รัก อีกวันเดียวเอง’ ผมคิดในใจยิ้มๆ หลังจากนี้ผมจะบอกเธอทุกอย่าง เล่าให้เธอฟังทุกเรื่อง ผมรู้ดีว่าในใจต้นข้าวลึกๆเองก็กังวล อาทิตย์หลังๆมานี้ ผมสังเกตเห็นว่าเธอนิ่งผิดปกติจนผมเป็นห่วง แต่อีกแค่วันเดียว หลังจากนี้ผมจะคลายทุกความกังวลของเธอเอง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันคะ คุณมาแล้วเหรอ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ครับ สวัสดีครับคุณอา”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สวัสดีจ้ะ กินข้าวอะไรมายังลูก”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เรียบร้อยแล้วครับ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อาการคุณอาเป็นยังไงบ้างครับ” ผมหันไปถามคุณแม่ของสิตาเพราะตอนนี้พ่อของเธอจะขยับตัวหรือพูดอะไรก็ยังลำบาก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ดีขึ้นแล้วจ้ะ อีกไม่กี่วันหมอก็ให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่หลังจากนั้นก็แค่ต้องกลับมากายภาพบ่อยๆ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผมพยักหน้ารับรู้กับสิ่งที่ท่านเล่า พอเห็นอาการที่เริ่มดีขึ้นของท่านก็ช่วยให้เบาใจไปได้เยอะ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันพาสิไปกินข้าวสิลูก เดี๋ยวแม่เฝ้าพ่อเอง”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แต่แม่คะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ไปเถอะลูก ลูกยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลยนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ค่ะ ก็ได้ค่ะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

...

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิครับ” ผมตัดสินใจเอ่ยขึ้นในขณะที่เรามาเดินย่อยอาหารหลังทานเสร็จในสวนของโรงพยาบาล

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คะตะวัน”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คือ..” พอถึงเวลาเอาเข้าจริงๆ มันก็ไม่ได้พูดง่ายขนาดนั้นเลย ผมไม่รู้จะบอกยังไงดี

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“พรุ่งนี้แล้วใช่ไหมคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ผะผม..”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เป็นน้องข้าวใช่ไหมคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิ คือ..” ผมตกใจไม่คาดคิดว่าสิตาจะรู้ว่าเป็นต้นข้าว ผมกลัว กลัวว่าสิตาจะโกรธต้นข้าวจนพาลไปทำอะไรเธอหรือเปล่า

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ถ้าเป็นเธอ สิก็ดีใจค่ะที่คุณได้เธอมาดูแล คุณรู้ไหมว่าสิหายห่วงคุณไปเยอะเลยถ้าเป็นน้องข้าวที่ได้ดูแลคุณ” แต่สิ่งผมคิดดันผิดคาด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ผมขอโทษ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ไม่ต้องขอโทษแล้วค่ะ สิยอมรับความจริงได้แล้ว สิขอให้คุณกับเธอรักกันมากๆนะคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ขอบคุณมากนะสิ” ผมยิ้มอย่างโล่งอกที่เห็นเธอเข้าใจ เรื่องราวภายในใจต่างๆคลี่คลายลงสักที

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แต่สิยังมีเวลาอีก1วัน พรุ่งนี้ได้ไหมคะ ไปทานข้าวกับสิเป็นมื้อสุดท้าย”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“...”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“นะคะ ที่ร้านโปรดของสิ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ก็ได้ครับ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ค่ะ พรุ่งนี้สิจะคุณที่นั่นนะคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

.............................................................................................................................................................................

อ่านจบแล้วอย่าลืมเม้นน้าฮับบบบบบบบบ

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว