facebook-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ

ตอนที่37 ขอเวลา

ชื่อตอน : ตอนที่37 ขอเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2562 20:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่37 ขอเวลา
แบบอักษร

ตอนที่37 ขอเวลา

หลังจากผมออกมาจากคอนโด ตอนนี้ผมขับรถตรงดิ่งมาบ้านสิตา วันนี้เป็นวันเกิดเธอ และเป็นวันเดียวกันกับที่ผมตั้งใจจะมาจบเรื่องนี้สักที

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ไม่ผิดหรอกครับถ้าใครๆจะบอกว่าผมเห็นแก่ตัว บางทีคำนี้อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ผมเลือกแล้วที่จะไม่โลเล ผมไม่อยากให้ใครคนไหนต้องเสียใจไปมากกว่านี้ แบบนี้มันจะดีกับทุกฝ่ายโดยเฉพาะสิตา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผมสะบัดความรู้สึกฟุ้งซ่าน ก่อนจะวนรถเข้าในบานประตูใหญ่ที่เปิดรออยู่แล้ว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

วันเกิดสิตาทุกปีก็จะเป็นแบบนี้ เธอไม่ได้ชวนใครมา จะฉลองกันเล็กๆภายในครอบครัวไม่กี่คน แต่นี่เป็นครั้งแรกของการเผชิญหน้าระหว่างผมกับพ่อแม่เธอยิ่งสร้างความกดดันให้ผมไม่น้อย ถ้าเป็นปกติผมคงไม่ได้ตื่นเต้นอะไร แต่วันนี้ผมจะมาบอกเลิกลูกสาวท่าน ถ้าไม่รู้สึกอะไรคงไม่ใช่

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวัน คุณมาแล้วเหรอคะ พ่อแม่สิรอคุณอยู่ข้างในค่ะ รีบเข้าไปกันดีกว่านะคะ” ยังไม่รอทันที่ผมจะลงจากรถ สิตาก็เดินปรี่เข้ามาหาทันที

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ครับ” ผมพยักหน้าก่อนจะเดินไปกับเธอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คุณพ่อคุณแม่คะ ดูสิคะว่าใครมา”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สวัสดีครับคุณอา” ผมยกไหว้ยกผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนจะนั่งลงข้างสิตา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อาเอออะไร เรียกพ่อกับแม่เหมือนสิตาก็ได้ลูก”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เรียกอาไว้ก่อนก็ดีคุณ ลูกเราเป็นผู้หญิงนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผมได้ฟังเงียบๆ ไม่ได้พูดตอบรับอะไรกับผู้ใหญ่ เพียงส่งยิ้มบางๆให้ ก่อนที่อาหารทั้งหมดจะทยอยเข้ามา จนถึงช่วงเวลาเป่าเค้กของสิตา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อธิฐานสิลูก” แม่ของสิตาเอ่ยสะกิดลูกสาวที่ยังน้ำตาซึมกับการเซอร์ไพส์ของคนในบ้าน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิขอให้ทุกคนอยู่กับสิไปนานๆนะคะ ขอให้คุณพ่อคุณแม่สุขภาพแข็งแรง แล้วก็ขอให้รักของเราสองคนอยู่ไปนานๆนะคะตะวัน” ผมกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคออย่างลำบากใจปนรู้สึกผิด ผมยอมรับตามตรงว่าสงสารเธอเหลือเกิน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เป่าเทียนเลยลูก”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ฟู่ววววว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

หลังจากสิตาเป่าเค้กเสร็จ พวกเราก็มานั่งกันในห้องรับแขก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

บรรยากาศไม่ได้อึดอัดอย่างที่ผมคิดเท่าไหร่ ถึงแม้พ่อของสิตาจะดุไปบ้าง แต่ผมมองว่าท่านดูจริงใจดี และตรงไปตรงมาในทุกๆเรื่องที่เอ่ย ส่วนแม่ของสิตาท่านใจดีกับผมมาก แต่เรื่องที่ทำให้ผมลำบากที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่อง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เทอมนี้ก็เรียนจบกันแล้ว ลูกทั้งสองก็คิดๆเรื่องแต่งงานกันได้แล้วนะ แม่อยากอุ้มหลานไวไว”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แม่คะ สิเป็นผู้หญิงนะคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“โถ่ลูก แม่เองก็อายุไม่น้อยแล้ว ฐานะทั้งบ้านเราก็ใช่ว่าไม่มี แม่ไม่ให้ลูกทั้งสองมัวแต่ทำงานจนลืมเรื่องนี้ไป”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันคะ คุณว่าไงคะ” สายตาคาดหวังของสิตาส่งตรงมาให้ผมเพื่อถามความเห็นเรื่องนี้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เอ่อออ..”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“นี่ก็ดึกแล้วคุณ ผมอยากพักผ่อน ปล่อยให้เด็กๆคุยกันไปล่ะกัน” คำพูดของพ่อสิเหมือนระฆังช่วยชีวิตผม ผมเองก็ไม่อยากพูดทำร้ายใจใครเลย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สวัสดีครับคุณอา” ผมยกมือขึ้นไหว้ลาก่อนท่านทั้งสองจะเดินออกไป จนเหลือแค่ผมกับสิตาลำพัง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันคะ คืนนี้สิมีความสุขมากรู้ไหมคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ครับ” ผมยิ้มให้เธอ เชื่อจากใจจริงว่าเธอมีความสุขมาก และผมคงเลวมากที่กำลังจะทำลายความสุขเธอ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันคะ สิจำได้ว่าคุณมีอะไรจะพูดกับสิหลังวันเกิด อะไรเหรอคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“...” ผมรู้สึกสับสนในใจอย่างแรง ไม่รู้ควรจะพูดดีไหมตอนนี้ ทั้งๆที่เตรียมตัวมาแล้วแท้ๆ แต่พอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขจนปิดไม่มิดก็ทำให้ผมคิดหนัก ผมนี่เลวมากใช่ไหม

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เอ่ออ ครับๆ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ปะเปล่าครับ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“มีอะไรจะบอกสิหรือเปล่าคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ผะผม”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิ ผมขอโทษ” ผมตัดสินใจที่จะพูดมันไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ขอโทษ ขอโทษเรื่องอะไรคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ระ..เราเลิกกันเถอะนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“อะอะไรนะคะ ตะตะวัน คุณกำลังพูดอะไรคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ผมขอโทษ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

มันเกิดความเงียบปกคลุมเราสองไปสักพัก จนกระทั่งสิตาเธอพูดขึ้น ..

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิเข้าใจค่ะ สิพอรู้สัญญาณนี้จากคุณมาสักพักแล้ว” ยิ่งเธอเข้าใจ ผมยิ่งรู้สึกผิด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คะคือ ผมขอโทษนะสิ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ บอกได้ไหมคะ ใครกันที่ทำให้คุณเปลี่ยนไป”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“เอ่ออ..” จะให้ผมพูดได้ยังไง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิเข้าใจค่ะตะวัน แต่..”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“...”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะวันอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ได้ไหมคะว่าเราเลิกกัน สิตาขอเวลาได้ไหมคะ แค่1เดือน 1เดือนเท่านั้น สิตาขอเวลาทำใจ แล้วสิก็ไม่อยากให้คุณพ่อคุณแม่เสียใจ เพราะท่านเองก็คาดหวังอยากให้สิแต่งงานกับคุณ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ผะผม..” ผมเข้าใจที่สิตาขอนะ ผมเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่ผมไม่อยากทำให้ต้นข้าวเสียใจเลย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ไม่เป็นไรค่ะตะวัน ถ้าคุณให้ไม่ได้สิก็เข้าใจ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“คืออ.. โอเคครับสิ 1เดือนก็1เดือนครับ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“จริงนะคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ครับ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“แล้วตอนนี้สิยังกอดคุณได้ไหมคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“.. ได้ซิ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ผมกอดตอบสิตาที่โผล่เข้ามา ความรู้สึกในใจมันทั้งโล่ง ทั้งรู้สึกผิด และสงสาร มันหลากหลายอย่างปะปนกันไปหมด ผมทำถูกแล้วใช่ไหม

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“หลังจาก1เดือน เราจะยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหมคะ” สิตาผละตัวออก ก่อนถามผมทั้งน้ำตา ผมอดเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกละอายใจไม่ได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ได้สิ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ค่ะ นั้นคุณกลับดีๆนะคะ สิขอไม่ไปส่งนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ครับ ผมขอโทษนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ สิบอกแล้วไงว่าสิเข้าใจ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“นั้นผมกลับแล้วนะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ค่ะ” ผมเดินออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก เรื่องราวไม่ได้ยุ่งเหยิงอย่างที่คิด โชคดีที่เธอเข้าใจผม และผมคงต้องให้เวลากับเธอสักพักจนวันนึงที่เราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

...

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ตะกี้ถ่ายไว้ใช่ไหม”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ค่ะคุณหนู รูปชัดไหมคะ”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ดีมาก เอาเงินนี่ไป แล้วอย่าให้คุณพ่อคุณแม่รู้ฉันที่เลิกกับตะวันแล้วด้วย”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“ได้ค่ะคุณหนู”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ฉันจ้องมองภาพและวิดีโอเคลื่อนไหวในมือถือเครื่องหรูด้วยความแค้น

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

“สิรักคุณ และสิก็จะไม่ยอมให้คุณกับใครไปทั้งนั้น!!”

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

.............................................................................................................................................................................

อ่านจบแล้ว ขอเม้นหน่อยนะคะ จุ้บบ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว