ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ วายร้ายมายด์ซัน ( 2 ) 100%

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วายร้ายมายด์ซัน ( 2 ) 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2559 14:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วายร้ายมายด์ซัน ( 2 ) 100%
แบบอักษร

     "  คุณหนูซัน ปล่อยพี่ค่ะ  พี่เจ็บนะคะ  " ร่างอรชรอยู่ภายใต้ร่างกายของมายด์ซัน ที่รูปร่างสูงใหญ่ หุ่นไปทางชาวต่างชาติ

" ผมมองพี่มาตลอด ตอนเป็นเด็กอาจจะใช่ที่ผมไม่เข้าใจในความหมาย แต่ตอนนี้ผมโตแล้ว ผมเข้าใจความรู้สึกของตัวเองดี ว่าผมรู้สึกกับพี่ยังไง ผมรักพี่โฉม รักพี่  พี่อย่าจากผมไปแต่งงานกับลุงกรได้มั้ย " มายด์ซัน ซบหน้าลงไปบนทรวงอกนุ่ม เขาซบนิ่งอยู่อย่างนั้น น้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ เมื่อมือบางเล็กลูบปลอบโยนไปที่ผมสีน้ำตาลทองนุ่มลื่นอย่างแผ่วเบา 

" พี่ขอโทษนะคะ คุณหนูซัน พี่ต้องแต่งงานกับคุณกร เรารอเวลานี้มาเกือบสิบปี คุณกรเขาเป็นห่วงคุณหนูซันมากนะคะ คุณกรอดทนรอพี่มาถึงวันนี้ พี่ไม่ได้ไปไหนไกล ยังไงพี่ก็รักและคิดถึงคุณหนูซันอยู่ตลอด คุณซันอย่าโกรธคุณกรเลยนะคะ " 

" รักและคิดถึงอยู่ตลอดเหรอ พี่กำลังจะเป็นผู้หญิงของลุงผม ทั้งที่ผมอยู่กับพี่มาตลอด " 

        โฉมพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่งจนได้ มือบางประคองกอบกุมใบหน้าคมคายไว้  มือเรียวยาวของมายด์ซัน จับมือของพี่เลี้ยงไว้แน่น ซันพยายามถ่ายทอดความรู้สึกอย่างที่ใจเขาปรารถนามาตลอดเมื่อเข้ารู้ใจตัวเอง โฉมรีบชักมือกลับเปล่งเสียงปรามห้ามคุณหนูของเธอ

" อย่าทำแบบนี้คะ คุณหนูซันลงไปทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่นะคะ คุณท่านก็กำลังรออยู่ "  

" ผมไม่หิว พี่รังเกียจผมเหรอ " 

" พี่ไม่เคยรังเกียจคุณหนูซันเลยนะคะ แต่คุณหนูกำลังทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง พี่ขอตัวลงไปข้างล่างก่อนนะคะ " ร่างอรชรกำลังเดินออกจากห้อง สองแขนแกร่งตวัดพี่เลี้ยงเข้ามาไว้ในอ้อมกอด 

"คุณหนู!!! "

" ถ้าพี่เป็นของผม ลุงกรยังคิดจะแย่งผมไปอีกมั้ย " มายด์ซันใช้พละกำลังดันร่างบางไปจนติดผนัง ร่างกายที่สูงใหญ่บดบังไม่ให้เธอดิ้นรนออกไปได้ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าหาซบ

ลาดบ่าเล็ก

" คุณหนู!!! อย่าทำแบบนี้ ไม่ดีนะคะ พี่ขอร้อง " 

              เซนวัย52  แต่ดูยังหนุ่มยังแน่นเพราะเขาดูแลรักษาสุขภาพร่างกายตลอดเวลาเพื่อภรรยาวัย38 เขายังทำหน้าท่ีสามีได้อย่างดีเยี่ยม เซนกับชมจันทร์สังเกตุว่า โฉมขึ้นไปนานเกินไปน่าจะเกลี้ยกล่อมลูกชายเขาให้เข้าใจได้แล้วแต่ทว่า สถานะการณ์ยังไม่มีทีท่าว่ามายด์ซันกำลังจะลงมา น้องสาวที่น่ารักอย่างซอลวัย10ขวบ ที่นั่งรอพี่ชายรอทานอาหารด้วยกันตาแป๊ว ไม่รู้เรื่องรู้ราว ได้แต่นั่งเฝ้ารอ พี่ชายใช้ช้อนซ่อมเคาะจานดัง " เป๊ง!!!" 

" ซอล อย่าเคาะค่ะ ลูก ถ้าคุณปู่คุณย่านั่งอยู่ด้วยโดนเอ็ดใหญ่เลยนะคะ " 

"  คะ คุณแม่ แต่หนูหิว หนูทานก่อนไม่ได้เหรอคะ " 

" งั้น ซอล ทานก่อนเลยคะ เดี๋ยวพ่อเซนกับแม่ขึ้นไปดูซันแป้ปเดียว ไปคะคุณเซน " ชมจันทร์รีบลุกจากเก้าอี้พร้อมกับสามี รีบพากันเดินขึ้นไปชั้นบนห้องของลูกชาย  มือใหญ่ผลักประตูเข้าไปในห้อง 

" ซัน ทำอะไร พ่อบอกให้หยุด " 

" ซัน ทำไมทำแบบนี้ แม่ผิดหวังในตัวซันมาก " ร่างบอบบางกำลังจะทรุด เซนรีบเข้ารับประคองภรรยา 

" โฉม เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย " เซนหันไปถามพี้เลี้ยงที่ดวงตามีน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตลอด 

" คะ โฉมไม่เป็นไร "

" พาภรรยาฉันไปพักที  ที่รักผมจะคุยกับลูกเอง อย่าหว่งไปเลย " เซนเดินเข้าไปหาลูกชาย

" คุณเซนคะ คุณหนูซันยังเด็ก อย่าทำร้ายคุณหนูนะคะ โฉมไม่เป็นอะไรคะ คุณหนูซันไม่ได้ทำอะไรจริงๆค่ะ " พี่เลี้ยงใบหน้าอ่อนเยาว์ เธอกลัวว่าเซนจะโกรธจัดจนถึงขั้นตีซัน 

" ซัน ลูกทำอะไร ทำไมล่วงเกินโฉม เธอเป็นคนเลี้ยงซันมานะ " ใบหน้าที่เริ่มมีรอยตีนกาที่ปลายหางตา เซนว่ากล่าวตักเตือนลูกน้ำเสียงเข้มลั่น

" ผมรักพี่โฉม แต่พี่โฉมกำลังจะทิ้งผมไปแต่งงานกับลุงกร เหมือนว่าทุกคนจะยินดี แล้วผมล่ะ พี่โฉมเป็นคนของผม ทำไมทุกคนถึงไม่รั้งพี่โฉมให้อยู่กับผม " 

" ลูกพูดอะไรออกมา ซันรู้จักความรักมากแค่ไหน ถึงได้ทำอะไรป่าเถื่อนแบบเมื่อกี้  ซันยังต้องเจออะไรอีกมากมาย ความรักไม่ใช่แค่ความผูกพันธ์  มันมีอีกหลายอย่าง หลายเรื่อง โฉมจะแต่งงานตั้งแต่5ปีที่แล้ว  แต่เพราะเธอเป็นห่วงซัน เลยยังไม่แต่งสักที ถ้าซันรักพี่โฉม ซันก็น่าจะดีใจที่พี่โฉมของซันกำลังจะมีครอบครัว มีความสุขสิ " สีหน้าของเซนโกรธจัด 

" ผมไม่ยอม ให้พี่โฉมแต่งงาน ผมรักพี่โฉม พ่อไม่มีวันเข้าใจ พ่อไม่ช่วยผม ไม่รักผม " 

" ซัน!!!!!" ฝ่ามือหนาฟาดลงตรงแก้มลูกชายฉาดใหญ่ ใบหน้าหล่อคามคายไม่แพ้ผู้เป็นพ่อถึงกับหันไปตามแรง

" พ่อ!!! พ่อตบหน้าผมทำไม  ผมทำอะไรผิด ในเมื่อพี่โฉมอยู่กับผมมาตลอด พี่โฉมก็ต้องเป็นของผม " มายด์ซันหันหน้าไปสบตาคู่เข้มที่แดงก่ำ 

" พ่อจะย้ายซันไปโรงเรียนประจำ  พ่อผิดเองที่รักลูกจนเกินไป " เซนหันหลังเดินออกไปจากห้อง เขามองมือที่ตบหน้าลูก เซนรู้สึกถึงความเจ็บปวด เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยตีลูกเลยแม้แต่ปลายเล็บสักครั้งเดียว 

           คุณย่าลักคณารู้เรื่องราวที่หลานชายคนโปรดกำลังจะโดนให้ย้ายไปอยู่โรงเรียนประจำ นางรีบไปบอกสามี ให้ไปช่วยพูดกับลูกชาย  แต่คุณปู่โรเบิร์ตกลับเห็นดีเห็นงามกับเซน เพราะซันโตขึ้นกลับยิ่งเอาแต่ใจและร้ายขึ้นทุกวัน 

" คุณพ่อครับ ผมทำถูกใช่มั้ยครับที่จะส่งซันไปอยู่ต่างประเทศ " เซนสีหน้าเรียบนิ่งปรึกษาผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อน

" ที่เซนทำมันก็เหมือนกับการหนีปัญหา  พ่อกลัวว่าซันจะไปก่อเรื่องที่ต่างประเทศอีก ยิ่งไปกันใหญ่ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เจ้าซันมันไม่มีทางลืมแน่ ก็ลองดู ส่งซันไปต่างประเทศแล้วจ้างคนไปคุม คอยรายงานพฤติกรรม " ชายวัยชรามองหน้าลูกชาย ยกมุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้กำลังใจ

              ชมจันทร์นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่หมองเศร้าเคล้าน้ำตาตลอด มายด์ซันเดินเข้ามาหย่อนกายลงนั่งบนพื้น เขายื่นมือไปจับมือบางของผู้หญิงที่เขารักมากกว่าใครทั้งหมด 

" แม่ครับ ผมขอโทษที่ทำให้แม่ร้องไห้ ผมไม่อยากไปอยู่ต่างประเทศ แม่ช่วยพูดกับพ่อให้ผมหน่อยสิครับ " 

" ซัน แม่เจ็บปวดมากกว่าซันหลายเท่านัก ที่รู้ว่าความรักที่แม่คอยประคบประหงมซัน มันทำให้ซันกลายเป็นคนที่เอาแต่ใจมากมายขนาดนี้ ไม่มีเหตุผล และที่สำคัญ ซันกำลังจะทำเรื่องหน้าอายกับคนที่เลี้ยงซันมา  "

" หน้าอายตรงไหนครับ ผมรักพี่โฉม  ผมอยากให้พี่โฉมอยู่ด้วย "

" ซัน อายุซันแค่15 ยังต้องเจออะไรอีกมาก แม่อยากให้ซันใช้ชีวิตให้คุ้ม เติบโตเป็นผู้ใหญ่ สานต่อกิจการของครอบครัว และเป็นเสาหลักของทวีจิรไพศาส  มากกว่าเรื่องรักๆใครๆแบบเด็กๆของซัน   "

" ผมไม่ได้รักแบบเด็กๆนะครับแม่ ผมจริงจัง ผมอยากแต่งงานกับพี่โฉม ผมรู้ว่าอายุผมต่างกับพี่โฉมมาก ผมพยายามรีบเรียนให้จบ ทีพ่อกับแม่อายุยังต่างกันมาก ทำไมยังรักกันได้ " 

" ซัน!!! " ชมจันทร์ตะคอกให้ลูกชาย พร้อมกับเงียบไป มายด์ซันเห็นผู้หญิงอันเป็นที่รักแน่นิ่ง เขารีบวิ่งไปหาพ่อ 

" พ่อครับ !!! แม่เป็นลม " เซนได้ยินก็รีบสาวเท้าขึ้นไปหาภรรยา แล้วรีบอุ้มพาไปโรงพยาบาลทันที โดยมีตัวแสบนั่งกอดแม่แนบอก 

               โรงพยาบาลเอกชน 

   ชมจันทร์นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยโดยมีสายน้ำเกลือระโยงแขวนไว้ เป็นภาพที่มายด์ซันรู้สึกผิดอย่างมหันต์และเจ็บปวดลึก ไม่นึกว่าความรู้สึกจริงๆที่เขาพูดออกไปจะทำให้แม่ชมจันทร์ต้องเข้าโรงพยาบาล เซนนั่งเกาะกุมมือภรรยาไว้ตลอดเขาหันหน้าไปถามลูกชาย 

" พ่ออยากให้ซันทบทวนดูใหม่ ว่าซันควรจะดำเนินชีวิตของตัวเองต่อจากนี้ยังไง อะไรที่พ่อกับแม่ทำให้ซัน มันคือความรัก อยากให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี มีอนาคตที่สดใส เข้าใจมั้ยซัน " 

" แต่ว่า ....ผมไม่อยากไป " มายด์ซันตอบพ่อไปด้วยน้ำเสียงอ่อย

" พ่ออยากให้ซัน ลองไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองดู พอถึงเวลานั้น ความรักที่ซันคิดว่าซันรักพี่โฉม ยังเป็นความรักแบบที่ผู้ชายรักผู้หญิงคนนึง และต้องการที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตหรือเปล่า  พ่ออยากให้ซันเข้าใจพ่อกับแม่ แค่นี้พ่อกับแม่ก็ผิดหวังกับซันมากพอแล้ว "

" ครับ ผมจะยอมไปอยู่ต่างประเทศตามที่พ่อต้องการ ผมจะไม่ทำให้แม่ชมจันทร์ผิดหวัง รวมทั้งคุณปู่กับคุณย่า "

_______________

" พ่อจะให้อิสระกันซันเต็มที่  พ่ออยากรู้ว่าลูกชายคนโตของทวีจิรไพศาล จะทำได้อย่างที่พูดมั้ย  " 

" ครับพ่อ "

                 หลังจากที่ชมจันทร์ออกจากโรงพยาบาทได้หนึ่งสัปดาห์ โฉมก็ลาออกไปแต่งงานกับกร ก่อนที่กรจะพาโฉมย้ายออกไปใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันที่ต่างจังหวัด เข้าได้พูดคุยกับหลานชาย เพราะเขาก็รู้ว่า ซันนั้นรักโฉมมากแค่ไหน 

" ซัน ลุงขอโทษ ที่พาคนที่ซันรักมาแต่งงานกับลุง แต่ลุงรักโฉม ลุงสัญญาว่าจะไม่ทำให้คนของซันต้องเสียใจ ถ้าซันมีอะไรโทรหาลุงได้เสมอ ลุงก็รักซันเหมือนลูก เหมือนกับที่โฉมรักซันเหมือนลูก " 

"ถึงพี่โฉมจะแต่งงานไปอยู่กับลุง แต่ผมก็ยังรักพี่โฉมเหมือนเดิม ผมจะรีบเรียนให้จบและกลับมาหาพี่โฉม ผมหวังว่าลุงกรจะดูแลพี่โฉมเป็นอย่างดีนะครับ" คำพูดคำจาของซัน บอกกับลุงอย่างมุ่งมั่น แต่กรก็ไม่ได้ถือสาอะไร เพราะเวลาจะทำให้ซันรู้เองว่าความรักที่ซันมีต่อโฉมนั้นเป็นรักแบบไหน 

                 กรประสบความสำเร็จจากการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แค่อพาร์ตเม้นให้เช่าเพียงไม่กี่ห้อง แต่ปัจจุบันเขาสามารถขยับขยายจนกลายเป็นเศรษฐี มีที่ดินให้คนเช่าหลายร้อยไล่ พร้อมกับอพาร์เม้นให้เช่าที่มีอยู่ทั่วจังหวัดตาก เรือนหอของกรเป็นบ้านไม้สักทั้งหลัง ใหญ่โตโอ่อ่า จนเป็นที่รู้จักนับนาถือตา ในฐานะเสี่ยกร  

" โฉม คิดอะไรอยู่เหรอ ดูเศร้าๆ " 

" โฉมคิดถึงลูกคะ ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงมั่ง คงโตเป็นหนุ่มแล้ว  โฉมไม่มีโอกาสได้ดูแลอลันเลยคะ  "

" ผมเข้าใจ ผมว่าลูกชายคุณน่าจะสบายดี คุณอย่าวิตกกังวลไปเลย ผมจะช่วยคุณให้ได้พบกับลูกชาย  " 

" ขอบคุณ คุณกรมากนะคะ ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงใจแตกอย่างโฉม "

" ไม่เอาน่า ชะตาชีวิตมันลิขิตกันไม่ได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะยังไงผมก็รักโฉม  เราจะอยู่ดูแลซึ่งกันและกัน และหาลูกชายคุณให้พบ "

        กรก้มลงจุมพิตที่หน้าผากภรรยาที่อ่อนกว่าวัย ด้วยความรักทั้งหมดที่เขามีและเฝ้ารอเวลานี้มานาน ทำให้กรนั้นรู้ว่าช่วงชีวิตของคนเรานั้นจะมีอะไรมากมาย นอกจากได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรา

         ชมจันทร์กำลังนั่งมองรูปครอบครัวที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง  นิ้วมือเรียวเล็กลูบขึ้นลงที่กรอบรูปวนไปวนมา ด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างเศร้า เซนรีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆโอบกอดภรรยาไว้ ศรีษะชมจันทร์พิงไปบนไหล่กว้าง 

" เป็นอะไรจ้ะ ที่รัก นั่งมองรูปหน้าตาเศร้าสร้อยเชียว เมียผม " 

" ชมจันทร์คงคิดถึงซันแย่เลยคะ ชมจันทร์ไม่เคยห่างลูกเลยนะคะ "

" มันถึงเวลาแล้วชมจันทร์ เราต้องลองปล่อยให้ซันไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองดู เราก็คอยดูอยู่ห่างๆ ไม่ได้ทิ้งลูกเลยซะหน่อย คิดถึงเมื่อไหร่เราก็บินไปหาซันกัน "

" คุณมั่นใจเหรอคะ ว่าซันจะไม่ทำเรื่องเหลวใหลอีก ยิ่งใช้ชีวิตอยู่คนเดียวไม่มีคนปรามด้วย "

" ผมมั่นใจในสายเลือดของเรานะ ว่าเขาจะดำเนินชีวิตได้ด้วยตัวเอง อาจมีเกเรบ้างตามประสาวัยรุ่น เราก็คอยเป็นแกนหนุน คอยเตือนลูก ผมคิดว่าซันต้องไม่ทำให้เราผิดหวัง อย่างน้อยต้องได้นิสัยผมไปบ้างล่ะนะ "

" ก็นิสัยคุณไปบ้างนี่ล่ะคะ ที่ชมจันทร์เป็นห่วง เจ้าชู้ หื่น เอาแต่ใจตัวเอง ดีเหรอคะ ชมจันทร์อยากจะรู้ "

" แต่ผมก็เป็นกับคุณคนเดียวนะ " 

" ก็ลองเป็นกับคนอื่นสิคะ ชมจันทร์จะอาระวาดให้หนัก จะจับไอ้นั่นของคุณตัดทิ้งแล้วเอาไปโยนให้เป็ดกิน " 

" แก่แล้วน๊า เมียจ๋า ผมจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปทำเรื่องอย่างว่ากับคนอื่นได้เล่า สู้ผมเก็บเรี่ยวแรงไว้ทำให้ภรรยาผมมีความสุขคนเดียวก็พอแล้ว "

" งั้นหมายความว่า ถ้าคุณยังไม่แก่ คุณจะแอบมีเล็กมีน้อยใช่มั้ย "

" ใช่ เอ๊ย!! ไม่ใช่ ผมจะไปมีเล็กมีน้อยได้ยังไง ผมมีแต่คุณคนเดียว ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ ไม่เอ่าน่า ผมว่าผมแก่ แต่คุณยังสวยน่ารักเหมือนเดิมรู้ตัวรึป่าว "

"  ชมจันทร์รู้ตัวคะ ว่ารักคนแก่อย่างคุณเซนไม่มีวันเปลี่ยน  ไหนขอดูหน้าสามีของชมจันทร์หน่อยสิคะ ไม่เห็นจะแก่เลย "มือของชมจันทร์ทาบลงที่แก้มสากทั้งสองข้าง ริมฝีปากสีชมพูจูบที่ปลายคางสามีด้วยความรัก 

" ชมจันทร์ คืนนี้เราออกกำลังกายด้วยกันนะ เรียกเหงื่อและกำลังวังชาเผื่อมีเจ้าตัวเล็กหลงมาอีก ผมคิดดีใช่มั้ย "

"  คะ คุณคิดดีแล้วก็ทำดีด้วย   ว่าแต่ลงไปข้างล่างดีกว่าคะซอลน่าจะใกล้กลับมาจากโรงเรียนแล้ว รายนั้นก็แก่นแก้ว ไม่รู้ไปได้นิสัยนี้มาจากใคร ทำอะไรห่ามๆอยู่เรื่อย  " 

             ณ  กรุงโรมประเทศอิตาลี 

      เมืองแห่งศิลปะ และสถาปัตยกรรมของโลก  มายด์ซันวัยสิบห้า ต้องมาพักอาศัยอยู่กับญาติในคอนโดสุดหรู แต่จะมีแม่บ้านเข้ามาคอยดูแลแบบเช้าไปเย็นกลับ เขาเป็นญาติทางฝั่งคุณปู่โรเบิร์ต ลูกพี่ลูกน้องของซันวัย17ปี ลูกครึ่งอิตาเลี่ยน  อัลแบโต้ อลัน เฟอร์ลีน  

" เฮ้!! เจ้าหนู  การอยู่ร่วมกันต้องมีกฏ " อลันบอกเสียงห้าว 

" กฏอะไรของพี่  อย่ามีหลายข้อ เพราะผมจำกฏไม่ค่อยได้ " มายด์ซันรีบถามกลับ

" ฟังนะ 1. ห้ามละลาบละล้วง 

            2. ห้ามพาเพื่อนมาสังสรรค์ 

            3. ห้ามกลับบ้านดึกเพราะฉันขี้เกียจตาม 

            4. ห้ามมีเรื่อง ห้ามเสพติด ทั่งที่นี่แล้วก็ที่อื่น 

           ข้อ5 นี่สำคัญ ห้ามพาผู้หญิงมาฟันตอนฉันอยู่  " ดูจากแววตา และใบหน้าที่หล่อเหลาไม่แพ้กันทำเอาซันเกือบจะกลัว 

 " ทุกข้อผมทำได้หมด ยกเว้นข้อ5 แต่พี่อลันยังพอมีเวลาปรับตัว เพราะผมยังไม่คิดจะทำแบบนั้นตอนนี้หรอก  แต่ไม่รู้ตอนไหน"

ใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตร หนุ่มอายุน้อยกว่าอลัน2ปี นัยน์ตาสะท้อนออกมาอย่างมีความหมาย "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* อะไรน๊ะ!!ซัน ยอมแล้วเหรอ ( ไรท์จะพยายามรีบปั่นนะคะ อย่าลืมภาคต่อของซันตอนวัยเลยเบญจเพศมา2ปีนะ เชื่อในเรื่องลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นมั้ยคะ )

ความคิดเห็น