กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ชื่อตอน : 11 สั่งสอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 441

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2562 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 สั่งสอน
แบบอักษร

สั่งสอน

 

“เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอดลยา!” เสียงพ่อเลี้งธนันประกาศกร้าวทันทีที่เด็กสาวก้าวพ้นประตู

“พ่อเลี้ยง” ดลยาตกใจหลงลืมความสุขที่ในใจไปโดยสิ้น รับรู้ว่าชีวิตกำลังอยู่ในอันตราย

“ว่ายังไง!!” พ่อเลี้ยงถามย้ำพร้อมกระชากร่างบางมาแนบตัว สายตาคมดุจริงจังสบกับสายตาหวั่นกลัวของเด็กวาวอย่างหงุดหงิดใจ

เขาไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง

และดลยาก็กำลังอยู่

ธนันรู้ว่าเธอต้องหนีไปงานวันเกิดเพื่อนตามที่เคยขอ

“หนูขอโทษค่ะ” ดลยายกมือไหว้พ่อเลี้ยงตัวสั่น

“ห่างบทลงโทษไปนานสินะ”

“อย่านะคะ!” ดลยาร้องห้าม

ธนันมองอย่างไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ลงมือกระชากชุดนักศึกษาที่เด็กสาวสวมใส่อยู่ดี

ใส่แบบนี้ก๋กระตุ้นเร้าอารมณ์เขาไปอีกแบบ มือหนาสอดเข้ามาในกระโปรงทรงแคบที่ยาวไม่ถึงเข่า บดเร้ามือไปที่กลีบกอดไม้สีหวานที่ยังปิดสนิท

“พ่อเลี้ยง!” ดลยาพยายามห้ามแต่ก็ต้านแรงเขาไม่ได้เลย

มือใหญ่เกี่ยวรั้งกางเกงชั้นในเธอหลุดลงมาตรงหน้าขาแล้วและอุ่มเธอมานั่งบนโต๊ะสูงที่วางอยู่ติดผนัง

“อย่านะคะ! เดี๋ยวใครมาเห็น!” ดลยาปราม

“ดึกแล้วไม่มีใครมาเดินหรอกนอกจากเธอจะร้องเสียงดังเกินไป” พ่อเลี้ยงบอกตามจริงจับแยกขาเรียวบางให้ห่างออกจากกันดันกระโปรงให้ยกสูงขึ้นไปที่เอว

เขาตวัดมือดึงชั้นในออกไปให้พ้นทางและกำลังเบียดกายเข้าไปหาเธอ

ความเป็นชายตื่นขยายพร้อมตั้งแต่ได้ลูบสัมผัสเนื้อกายนุ่มนิ่ม ปลดเข็มเข็ดรูดจับความเป็นชายมาจ่อไว้ตรงช่องทางรักที่ฉ่ำเยิ้มจากมือเขา

ดลยาเบือนหน้าหนีก่อนจะเอาหลังมือมาปิดปากเพื่อกักเก็บความรู้สึกเอาไว้ เธอรู้ดีว่าห้ามอะไรไม่ได้ยามนี้ความเป็นชายได้แทรกหายเข้ามาในตัวเธอแล้ว

“อือออ..” ดลยาปิดปากแน่นกลัวว่าเสียงจะดังจนคนงานได้ยินดังที่พ่อเลี้ยงบอก

เธอมีบทเรียนมาแล้วทำไมจะจำไม่ได้

พ่อเลี้ยงธนันขยับใบหน้ามาใกล้แถวซอกคอ

“เธอดื่มเหรอ?”

“ปะ…เปล่าค่ะ” ดลยาปฏิเสธ

ธนันได้กลิ่นเหล้าจากตัวเธอ การสังสรรค์ของหนุ่มสาวก็ไม่ต่างจากยุคเขาเท่าไหร่หรอกนะ แต่กลิ่นเหล้าบกลิ่นบุหรี่ที่ติดมากับเธอทำให้ธนันเผลอคิดไม่ดีในใจ

มือหนาวางท้าวบนโต๊ะกักตัวหญิงสาวเอาไว้ ร่างกายก็ขยับเข้ามาอย่างรุนแรง

กึกๆ …

เสียงขอบโต๊ะชนกับผนังตามจังหวะที่เขาโถมตัวใส่ แจกันทรงสวยที่อยู่ใกล้ก็เริ่มไหวช้าๆ มือหนาหยิบแจกันวางลงที่พื้นเกรงว่ามันจะตกลงมาแตกจนคนอคกตื่นเสียเปล่าๆ

“อื้อออ…” ดลยามองพ่อเลี้ยงอย่างทรมาน สายตาส่งเป็นสัญญาณว่าภายในนั้นรู้สึกเช่นไร

มันเสียวกระสันจนทรมานไปทั้งกาย…

จังหวะหนักที่กระแทกใส่ก็ดันให้สะบักหนังถูกดไปกับผนังจน้ริ่มเจ็บ

แต่พ่อเลี้ยงยังไม่หยุดมือหนาเขาเริ่มขยับมาบีบขยำเนินอกทั้งสองข้างอย่างแรง ดลยารู้ว่าพ่อเลี้ยงก็กำลังกระสันไม่ต่างกัน

จากอาการความรุนแรงที่เขาแสดงใส่เธอ

“ซืดดด…ดลยา” พ่อเลี้ยงสบตาคมเข้มมองมาที่เธอ

มือบางขยับไปลูบจับตรงหัวไหล่ก่อนจะฝังเล็บลงไปบนเสี้อเนื้อบาง

พ่อเลี้ยงธนันพอใจเหมือนได้ปลุกสัญชาตญาณร้ายๆ ออกมาจากตัวของเธอ

“โอบเอวฉัน!” พ่อเลี้ยงสั่ลพร้อมกับจับขาเรียวบางให้รัดรั้งไว้รอบเอว มือหนาจะบประคองสองขาไม่ยอมปล่อย

“อื้อออ…อ้าาาา” ดลยาครางอย่างลืมตัว เธอรีบกัดปากตัวเองอีกครั้งเมื่อพ่อเลี้ยงธนันดึงเธอเข้าไปอิงซบตรงไหล่

เธออยากฝังรอบเขี้ยวไว้ตรงไหล่เขา

เมื่อคิด…

เด็กสาวก็ทำ! ...

ปากเล็กขบลงบนไหล่หนาแต่แทนที่พ่อเลี้ยงจะฉุนเฉียวไม่พอใจเขากลับปล่อยให้เธอทำและตอบกลับด้วนการกระแทดเข้าช่องรักสุดแรงจนดลยาปละรอบเขี้ยวออกจากไหล่ไปส่งเสียงร้องครางอีกครั้ง

” อื้อออ…”

ทำอยู่แบบนั้น…กระแทกหนักๆ อยู่แบบนั้นก่อนจะปล่อยทุกอย่างเข้ามาในตัวเธอ…

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว