email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว (1) - รัก เขินนนนน

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว (1) - รัก เขินนนนน

คำค้น : อวบ อวบอยู่ไหนจ๊ะ คิง ขุนพล อาทิตยา วรฤทธิ์ อวบอ้วน อวบจัง รักอวบ Honey Orapim

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว (1) - รัก เขินนนนน
แบบอักษร

ตอนที่ 10 เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว 

เช้าวันต่อมา หลังจากที่ทั้งคู่ถ่อสังขารที่ค่อนข้างอ่อนเพลียไปทำธุระข้างนอกและกลับมาแล้ว ทั้งสองต่างก็หยุดยืนยิ้มให้กันอยู่คนละมุมของห้องรับแขก 

เป็นครั้งแรกที่อาทิตยารู้สึกได้ว่าพี่คิงกำลังเขิน และเขาก็เหมือนจะทำหน้าตาไม่ถูก เขาดูเขินกว่าทุกครั้ง แม้แต่ตอนที่ผ่านพ้นเรื่องนั้นเมื่อคืนและตื่นเช้ามาเจอกัน เขายังไม่เขินอะไรอย่างตอนนี้เลย 

“กินน้ำไหมคะ อุ๊บไปเอาให้” ไม่รอเขาตอบก็หันหลังทำท่าจะเดินเข้าไปครัว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนหล่อเข้มเต็มพิกัดไล่ความเขินกระเจิงไปแล้วและเรียกรั้งเธอไว้ 

“อวบ...” 

“ค่า” ส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะหลบตาและกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย เมื่อมองเห็นดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายแวววับ แกมขี้เล่นหน่อยๆ 

“มานี่ก่อน” แม้จะบอกให้เธอไปหา แต่กลับเป็นเขาที่เดินมาหยุดยืนตรงหน้า ก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นมาแนบที่แก้มตัวเอง 

อาทิตยาที่ไม่เคยเจอปฏิกิริยานี้ของเขามาก่อนถึงกับหัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้ง ก่อนจะดึงมือตนเองออกจากการเกาะกุมของเขาเบาๆ แล้วยกหลังมือขึ้นเช็ดซับเหงื่อที่เห็นว่าเปียกชื้นอยู่ข้างขมับเขา 

ไร้คำพูดจะเอื้อนเอ่ย แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าสายใยที่เชื่อมระหว่างกันนั้นแน่นเหนียว และต่างก็วาดหวังว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป 

“ทำไมแก้มแดง” รู้ทั้งรู้ว่าเพราะอะไรแต่ขุนพลก็อดแซวคนน่ากอดไม่ได้ 

“จริงเหรอคะ” แม่สาวอวบยกมือขึ้นลูบหน้าลูบแก้มแก้เก้อพัลวัน ก่อนจะหวีดร้องเบาๆ เมื่อโดนเขาพาลากมาล้มลงนอนบนโซฟาเบดโดยไม่ทันตั้งตัว 

“อุ๊ย เจ็บมั้ยคะ คิงน่ะเล่นอะไรก็ไม่รู้” ถามพลางลูบแก้มเขาเบาๆ เมื่อจังหวะที่ทิ้งตัวลงบนโซฟา เธอไม่ทันระวังจึงฟาดข้อศอกไปโดนหน้าเขา แม้จะเบาๆ แต่ก็ไม่อยากให้เขาเจ็บ 

“ไม่เจ็บ” 

“จะพาอุ๊บไปส่งบ้านตอนไหน นี่สิบโมงกว่าแล้วนะ” เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน แต่อาทิตยาก็ต้องถามเขานั่นแหละ กลับช้ามากเดี๋ยวแม่เป็นห่วง 

“บ่ายๆ ไง เดี๋ยวแวะไปสวัสดีแม่ด้วย”  

“ทำไมคิงดูโตเป็นผู้ใหญ่จังคะ ทั้งที่เป็นพี่อุ๊บแค่ปีเดียวเอง”  

“ทำงานมาตั้งแต่เด็กมั้ง อยู่ ม.สามก็ต้องไปช่วยงานที่บริษัทพ่อแล้ว ไม่ได้มีเวลาเที่ยวเล่น” 

“เก่งจัง” ชื่นชมเขาจากใจ พร้อมกับยกมือลูบที่หน้าอกเขาเล่น บางทีก็อยากจะหยิกตัวเองแรงๆ เพื่อคอนเฟิร์มว่านี่คือความจริงไม่ใช่ความฝัน คนที่นอนตะแคงกอดเธออยู่ตอนนี้คือขุนพลตัวจริงเสียงจริง 

“ไม่ทำก็ไม่ได้ไง พ่อกับแม่มีลูกชายคนเดียว” 

“แล้ววันนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอคะ” 

“ไม่อะ ไปตามอารมณ์ เป็นฟรีแลนซ์” 

“ดีจัง เรียนจบก็มีงานแล้ว ไม่ต้องหางานทำให้ยาก” 

“ไปมั้ยล่ะ จะได้ไปช่วยงานแม่” 

“แม่...ใครเหรอคะ” 

“แม่ผัวเธอไง ถามอะไรซื่อบื้อจังวะ” 

“บ้า...” ทุบอกแกร่งปึกๆ พร้อมกับหลบสายตาเขา ปากอวบอิ่มน่าจูบกัดเม้มเพื่อกลั้นยิ้มและกลั้นความเขินอายที่ปะทุขึ้นถึงขีดสุด 

“เอ้า พูดจริงก็หาว่าบ้าอีก” 

“อุ๊บว่าจะลองยื่นรีซูเม่ในเว็บหางานดูก่อนค่ะ ลองดูเผื่อมีใครเรียกไปสัมภาษณ์ แต่คงเริ่มหาเดือนหน้าเลย ช่วงเดือนนี้ก็จะได้ไปช่วยแม่ขายของได้เต็มที่หน่อย” บอกเล่าแผนชีวิตที่วางไว้คร่าวๆ ให้เขาฟัง  

ขุนพลลอบถอนหายใจ ที่จริงเขาอยากให้เธอไปสมัครงานที่บริษัทตนเองมากกว่า แต่ก็ไม่อยากบังคับ ปล่อยให้ลองหางานเองก่อนก็ดี จะได้มีประสบการณ์ ได้เรียนรู้ลองผิดลองถูกบ้างก็ดีแล้วล่ะ 

“ตามใจ หรือลองไปสมัครที่บริษัทไอ้สี่คนนั้นก็ได้ ลองดู” 

“ขอบคุณนะคะ” 

“เรื่อง?” 

“ก็...ทุกเรื่องเลยค่ะ” 

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลย มีแต่เอา...” ขุนพลชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อมืออูมยกขึ้นจะตีเขา มือหนารับมือเธอมากัดเม้มนิ้วขาวๆ เล่นอย่างอารมณ์ดี 

“เอาไว้วันนึง เราไปเที่ยวด้วยกันนะ” เปลี่ยนเรื่องพูด ด้วยไม่อยากแกล้งคนในอ้อมแขนให้อายม้วนมากไปกว่านี้ 

“คิงชอบไปเที่ยวที่ไหนเหรอคะ” 

“ไปได้หมด แต่ชอบไปเหนือ” 

“ทำไมล่ะ” 

“มีภูเขา”  

“แล้วไม่ชอบไปใต้เหรอคะ” แอบค่อนขอดเขาในใจว่าทางใต้ก็ภูเขาเยอะแยะเหมือนกันนี่นา 

ส่วนขุนพลนั้นทำหน้าครุ่นคิดนิดหนึ่ง ก่อนจะหรี่ตามองเธออย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับเอ่ย 

“ไม่ค่อย ใต้ป่าเยอะ เลยไม่ค่อยชอบ” 

อาทิตยามองหน้าเขาพร้อมกับทำหน้างง ก่อนจะพยักพเยิดเหมือนไม่ติดใจสงสัยอะไร เมื่อเขาไม่พูดอะไรต่อเลยลุกขึ้นนั่ง กะว่าจะเข้าไปในครัวเสียหน่อย 

แต่จังหวะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืน เพราะตั้งใจว่าจะไปปอกผลไม้มาให้เขากินเป็นของว่าง อีกฝ่ายก็ดึงข้อมือไว้ และรั้งให้เธอนั่งลงใกล้ๆ 

“จะไปไหน” 

“ไปเอาผลไม้มาให้ค่ะ อุ๊บเห็นมีแตงโมในตู้เย็นด้วย” 

“ไม่ถามเรื่องเที่ยวแล้วเหรอ” 

“ก็ไม่รู้จะถามอะไรนี่คะ รู้แล้วว่าชอบเที่ยวเหนือ” 

“ชอบภูเขา” เขาย้ำ นั่นทำให้อาทิตยายิ้มหวาน ก่อนจะพยักหน้ารัวๆ  

“ค่ะ” 

เธอคิดถึงภูเขาเลากาและภาคเหนือจริงๆ แต่หารู้ไม่ว่าอีกคนคิดไปไกลกว่านั้น และทันทีที่เธอทำท่าทางรู้ดีแต่ไม่รู้จริง เขาก็คว้าเอวหมับ ลากเขามานั่งตัก จากนั้นมือซุกซนที่แตกต่างจากท่าทางเคร่งขรึมของเจ้าของก็คว้าหมับยังภูเขาที่หมายตาว่าจะปีนป่ายขึ้นไปให้ถึงปลายยอด ทั้งที่เมื่อคืนเขาก็พิชิตยอดมันไปหลายครั้งหลายคราแล้วแท้ๆ 

“อื้อ...ทำอะไรคะ” 

“ไม่ได้หมายถึงภูเขาลำเนาไพรอะไรแบบนั้น” 

“อย่านะคะ ไม่จับ” พยายามแกะมือเขาออกจากเต้าทรวง แต่อีกฝ่ายก็ปัดมือเธอออกไป พร้อมส่งสายตาดุๆ ให้ซะอย่างนั้น  

           ใครควรต้องดุใครกันแน่! 

“หวงทำไม มากกว่าจับก็ทำมาแล้ว หรือแอบหวงไว้ให้คนอื่น มีกิ๊กเหรอ” 

-----------------------

มาแล้ววววววววววววว กรี๊ดดดดดดด รอกันอยู่ใช่ม้ายยยยยย ยังเปิดจองเล่มอยู่เด้อ ที่เพจเลยจ้า

https://web.facebook.com/HoneyOrapim/ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว