email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ปีสี่ มีเรา (3) - เขินจริง กรี๊ดดดดดด

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ปีสี่ มีเรา (3) - เขินจริง กรี๊ดดดดดด

คำค้น : อวบ อวบอยู่ไหนจ๊ะ คิง ขุนพล อาทิตยา วรฤทธิ์ อวบอ้วน อวบจัง รักอวบ Honey Orapim

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2562 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ปีสี่ มีเรา (3) - เขินจริง กรี๊ดดดดดด
แบบอักษร

พอเดินมาถึงเตียงก็ตีสะโพกงอนเด้งของคนที่นอนตะแคงเบาๆ พร้อมกับเอ่ย 

“ขยับ” 

“อะไรเหรอคะ” อาทิตยาที่ยังไม่หลับหันหน้ามามองเขางงๆ 

“นอนข้างใน ชอบนอนดิ้นเดี๋ยวตกเตียง” 

ไม่ว่าเปล่ายังดันไหล่เธอให้ถอยเข้าไปนอนด้านในของเตียงที่ติดผนังอีกด้วย ที่จริงยัยอวบคงไม่ตกเตียงหรอก จะนอนฝั่งไหนก็น่าจะดิ้นๆ มาให้เขากอดอยู่ดี แต่ปกติเขาไม่ค่อยชอบนอนติดผนัง เลยอยากนอนฝั่งนี้เองมากกว่า 

“โคตรง่วง” พอเอนกายลงนอนได้ขุนพลก็บ่นไม่จริงจังนัก 

“ง่วงก็นอนสิคะ”  

“เรื่องอะไร รอวันนี้มาตั้งนาน อยู่ๆ จะมาให้นอน” 

“พูดอะไรก็ไม่รู้” 

“ทำไมจะไม่รู้ พูดตรงขนาดนี้” 

เอ่ยจบก็วาดแขนมาโอบรอบเอวเธอแล้วดึงเข้าไปแนบชิด ปากหยักก็จุมพิตไปทั่วดวงหน้านวลที่ใสกระจ่างยามล้างเครื่องสำอางออกไปจนเกลี้ยง 

“อืม...”  

แค่เสียงครางของเขาก็ทำเอาอาทิตยาขนกายลุกซู่ มือหนาที่ลูบไล้ไปทั่วร่างเธอนั้นทำเอาแม่สาวอวบกายสั่นเทิ้ม แม้จะเคยได้รับการสัมผัสจากเขามาก่อน แต่ตอนนั้นกับตอนนี้อาทิตยารู้สึกว่าความจริงจังมันต่างกันเหลือเกิน วันนี้เขาดูดุดันเหลือจะกล่าว 

ปากหยักดอมดมไล่หอมไปถ้วนทั่ว โดยเฉพาะซอกคอขาวๆ ที่เขาดูดเม้มไม่หยุดหย่อน แต่แม้จะรัวๆ แต่ก็ไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้แต่อย่างใด มือหนาที่คราแรกเกาะกุมอกอวบไว้ ก็เลื่อนต่ำลงไปลูบไล้ที่เอวคอด 

“อุ๊บกินเยอะไปหน่อย” อาทิตยาอ้อมแอ้มบอกเขาเสียงแผ่วอย่างอายๆ เมื่อมือหนาลูบไล้วนมาที่หน้าท้องที่ควรจะแบนราบได้มากกว่านี้ แต่เพราะตามใจปากมากไปตอนอยู่ในงานเลี้ยงที่เพิ่งเลิกรา ท้องมันเลยกลมไม่รักษาหน้าอาทิตยาแบบนี้...อายจุง 

“ไม่เป็นไร” คนที่ทาบทับกายอยู่ด้านบนไม่มีประเด็นกับเรื่องนี้สักนิด แถมยังปิดปากช่างเจรจานั่นด้วยจูบหนักๆ ต่อเนื่องติดๆ กัน ทำเอาคนไม่เคยจูบกับใครแม้แต่กับเขาหายใจเข้าสูดเอาอากาศแทบไม่ทัน 

“อื้อ...” สาวอวบครางประท้วง เมื่อเขาบ้าระห่ำกระหน่ำจูบใส่เธออย่างหนักหน่วง ก่อนจะบิดกายอย่างซ่านเสียว เมื่อเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวเดียวบนกายอันตรธานหายไป อย่าไปพูดถึงบ๊อกเซอร์ อาทิตยาจำไม่ได้จริงๆ ว่าเขาถอดดึงออกไปตอนไหน น่าจะเป็นตอนลูบๆ จับๆ พุงน้อยๆ ของเธอนั่นล่ะมั้ง 

“นมเบ้อเริ่ม อย่างกะซาลาเปา” ขุนพลอดจะวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้เมื่อได้เห็นเต้าเต่งเต็มตา แม้นี่จะไม่ใช้ครั้งแรกที่ได้มองหรือสัมผัสก็ตาม 

“บักแตงโมต่างหาก” อาทิตยาตอบโต้เขาจบก็หัวเราะคิกๆ แม้จะอายแสนอาย แต่พอได้เห็นหน้าตาเหวออึ้งของเขาแล้วสาวอวบก็ลืมความเขินอายไปหมดสิ้น 

“ปากดีจริงๆ”  

เขาว่าแค่นั้นแล้วก็ก้มลงมาดื่มด่ำราวกับคนกระหายน้ำมาแรมปี มือไม้ทั้งสองข้างก็บีบบี้จนบักแตงโมแทบจะเบี้ยวแบน อย่าถามหาการห้ามปราม เอาตรงๆ เลยนะ ตอนนี้อาทิตยาทำอะไรไม่ได้จริงๆ นอกจากนอนเสียว! 

“พี่คิง...” 

“หือ...” เขาขานรับอู้อี้ สติสตังตอนนี้จดจ่ออยู่แค่เนื้อกายหวานหอมของคนตัวอวบเต็มไม้เต็มมือนี้เท่านั้น ครั้นพอใจกับการเคล้นคลึงและดูดดึงยอดถัน ใบหน้าหล่อคมก็กระถดกายต่ำลงมา ไล่จูบไปเรื่อยๆ จนไปถึงจุดยุทธศาสตร์ที่ยังไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้นของใคร ก็คงจะมีแต่เขานี่ล่ะที่บุกมาตี 

“อย่านะ...อ๊ะ” อาทิตยาพยายามดันศีรษะเขาออกห่าง แต่สุดท้ายก็สู้แรงชายไม่ไหว จำต้องปล่อยให้เขาทำตามตำบลอำเภอและจังหวัดใจ และทำอะไรต่อมิอะไร ไล่ตั้งแต่เบสิกไปจนแอดวานซ์  

มันยาวนานเหลือเกินในความรู้สึกของอาทิตยา นี่น่ะหรือความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างชายหญิง ทำไมมันมากมายหลายขั้นตอน เดี๋ยวเขาก็แตะตรงนั้น เดี๋ยวก็หม่ำตรงนี้ เดี๋ยวก็ขยี้ตรงนู้น  

โอ๊ย...พี่คิงช่างใจร้ายกับอวบเสียจริง เขาจะรู้ไหมนะว่าทำให้เธอทรมานปนซ่านสุขแทบขาดใจ  

และแล้วทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี...สวยงามตลอดการเดินทางที่แสนเร่าร้อน 

แม้ขั้นตอนสุดท้ายจะทำให้เธอต้องเจ็บปวดและเสียเลือดเสียเนื้อจากการต่อสู้บนสมรภูมิสวาท แต่อริรักอริร้ายของเธอคนนี้ก็ควบขี่พาเธอไปจนถึงจุดสุดยอดที่พาให้สาวอวบใจปลิวและตัวเบาหวิว 

ครั้นความรู้สึกเหมือนล่องลอยราวกับอยู่บนยอดดอยผ่านพ้นไป ลมหายใจก็หอบกระชั้น อย่างกับไปวิ่งมาราธอนมาสักสิบห้ากิโลเมตร 

ขุนพลพลิกกายตะแคงลงนอนกอดคนตัวอวบไว้แน่น อดชมในใจไม่ได้ว่าเก่งจริงๆ ไม่ร้องงอแงออกมาสักแอะ ทั้งที่เขารู้ดีเชียวล่ะว่าเธอเจ็บแทบขาดใจ 

คครั้นคนตัวอวบสามารถปรับลมหายใจมาเป็นปกติได้ เขาก็กระชับอ้อมกอดให้เธอขยับมานอนชิดแนบอก ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มกว่าปกติ ดูเอาใจอยู่ในที 

“โกรธมั้ย” 

“ไม่โกรธ...” ถ้าจะโกรธอาทิตยาควรโกรธตัวเองมากกว่า ที่ไม่สามารถหักห้ามใจไม่ให้เผลอไผลไปตามเขาได้ แค่เขาเริ่มกอด เธอก็ระทวยรอแล้วล่ะ ยังไม่ทันจะต้องจูบต้องบีบอะไรเลยด้วยซ้ำ ฮ่วย! 

“เจ็บมากหรือเปล่า” ถามจบก็กดจูบเบาๆ ลงบนหัวไหล่กลมกลึง พร้อมกับลูบคลึงหน้าอกโตๆ ที่แดงช้ำจากการฟอนเฟ้นของเขาราวกับขอโทษขอโพย 

อาทิตยาส่ายหน้า ไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น ก่อนจะเฉไฉไปอย่างอื่น แต่เป็นอย่างอื่นที่เธอคาใจมานานแล้ว ไหนๆ วันนี้ก็เปิดนมให้เขาจับ ขอถือโอกาสเปิดอกคุยกันให้เคลียร์เลยดีกว่า 

“บางทีอุ๊บก็ไม่เข้าใจ” 

“ไมอะ” 

“ไม่รู้ว่าระหว่างเราคืออะไรกันแน่” บอกจบก็มองเขาตาละห้อย 

“หือ?” 

“ก็คิงไม่ชัดเจน” 

“บ้าหรือเปล่า ทำขนาดนี้ยังว่าไม่ชัดเจน เอาสมองหรือหัวนมคิดกันแน่ ฮะ!” 

“อ้าว...” อาทิตยาหน้าหงอยเมื่อโดนดุอีกแล้ว 

“อะไร ต้องการให้ชัดเจนยังไง ไหนบอกมาซิ” 

“ก็...ไม่รู้ค่ะ” 

“คนเราน่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดทุกอย่างออกมาหรอกนะ ดูที่การกระทำก็เข้าใจได้แล้ว” 

“ค่ะ” เมื่อเขาพูดออกมาเสียขนาดนั้น อาทิตยาก็เลยยอมเข้าใจง่ายๆ มันก็ถูกของเขานี่นะ 

“พรุ่งนี้เราไปที่ที่นึงด้วยกันนะ” 

“ไปที่ไหนหรือคะ” 

“เดี๋ยวก็รู้” 

ขุนพลว่าแค่นั้นก็กดจูบแรงๆ บนขมับ พร้อมกับบังคับให้คนที่โดนเขารังแกหลับตานอนพักผ่อน ส่วนเขาที่หายง่วงไปแล้วและยังต่อได้อีกยก ก็ได้แต่นอนมองใบหน้ากลมๆ ของคนในอ้อมแขน พร้อมกับบอกกล่าวคนขี้น้อยใจแต่นมใหญ่ในใจว่า 

เดี๋ยวได้ชัดเจนจนอึ้งแน่ 

-----------------------------

มาแล้ววววววววววววว ร้อนจุงเบยยยยย อิอิ อย่าว่าเค้าเขียนติดเรตน้าาาาา แค่อยากถ่ายทอดความรักของคนสองคนที่มากล้นเกินจะห้ามใจ อิอิ คิดถึงๆๆๆๆ

https://th-th.facebook.com/HoneyOrapim/ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว