email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พยายามเป็นพ่อ

ชื่อตอน : พยายามเป็นพ่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2562 03:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยายามเป็นพ่อ
แบบอักษร

หลังจากกลับจากโรงพยาบาล นิราพร รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เอกภพจะมาร่วมทานมื้อเย็นด้วย แม้จะย้ายมาบ้านเขาแต่ก็ไม่เคยได้พบหน้ากัน ตอนตั้งท้องใหม่ๆ เอกภพก็ทำนิ่งเฉย และบอกแค่ว่าจะหาทางออกเรื่องนี้ให้ ห้ามเธอไปทำแท้งเด็ดขาด แต่ใครละจะไปทำแท้งให้โง่ ได้ผู้ชายหล่อ รวย แบบนี้ใครจะไม่เอา นิราพร จึงดูแลท้องนี้เป็นอย่างดี ก่อนหน้าเธอก็เคยท้องกับแฟนเก่ามาก่อน แต่ตัดสินใจเอาเด็กออก เพราะผู้ชายไม่รับผิดชอบ ที่สำคัญเธอจะทำงานพริตตี้ที่ผับไม่ได้ ภาระส่งเงินทางบ้านก็หนัก ไหนจะค่าใช้จ่ายส่วนตัวอีก  

ทั้งนี้ การมาอยู่บ้านเอกภพก็ใช่ว่าจะดี เงินเดือนที่ได้รับจากทางบ้านของเขาน้อยกว่างานพริตตี้ หลายเท่า คิดแบบนี้ นิราพร ก็แอบเสียดาย นึกว่าจะได้ตกถังข้าวสาร แต่มาเจอเศรษฐีขี้งก แม่ผัวเจ้าระเบียบ น้องสาวผัวก็สุดแสบ ผัวก็ไม่ไยดี เย็นชา แถมแข็งทื่อ "รู้งี้ไม่น่าเอาไว้เลยว่ะ" นิราพรถอนหายใจคิดแล้วก็อยากย้อนเวลากลับไปเป็น แนนนี่ คนดังในผับดีกว่า  

"คุณอี้ ทานอันนี้สิคะ แนนนี่ตักให้" นิราพรตักปลากะพงทอดให้กับเอกภพ 

"คุณทานเถอะ ผมตักเองได้ ทานเยอะๆ นะ ลูกจะได้แข็งแรง" เอกภพพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา  

"อี้ เขาไม่ทานปลา เธอทานเถอะเมนูนั้นของเธอ" ปราณีพูดตัดบทด้วยความรำคาญ 

"เฮียอี้ จะค้างที่นี่ไหม พรุ่งนี้หมวยจะพาแม่ไปไหว้พระ ไปด้วยกันไหม"  

"อืมได้สิ แนนจะไปไหม" เอกภพหันไปถามนิราพร 

"ถ้าตื่นเช้ามาก แนนคงไปไม่ไหวค่ะ"  

"งั้นเธอก็อยู่บ้านไปละกัน" ธัญญาภรณ์ตัดบทอีกรอบ 

 

///// 

"เฮีย ตอนแนนคลอดแล้ว หมวยจะให้เงินแนน 5 ล้าน คนของเราสืบมาว่า แนนยังติดต่อคนที่ผับอยู่ บ่นใหญ่เลยว่าบ้านเราขี้งก แบบรู้งี้ไม่น่าเอาลูกไว้" ธัญญาภรณ์พูดด้วยความโมโห 

"แนนไม่รักลูกเลยเหรอ" เอกภพเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย 

"อันนี้หมวยก็ไม่รู้ แต่ให้อ้อยลองดูพฤติกรรมวันๆ ไม่ค่อยทำอะไร เล่นเกม คุยโทรศัพท์กับเพื่อน ที่หมอสอนเรื่องดูแลลูกก็ไม่สนใจ หมวยซื้อหนังสือมาให้อ่านยังไม่สนใจ บางทีแม่ก็แนะนำว่าต้องทำยังไง แนนก็เฉยๆ ฟังแต่ไม่ทำ" ธัญญาภรณ์ส่ายหน้าทันที 

"เขาเป็นแบบนั้นเพราะเฮียหรือเปล่า ไม่เคยให้ความรัก ไม่เคยสนใจ" 

"ไม่เกี่ยวหรอกเฮีย หมวยถามหน่อยแนนเคยแสดงความรัก ความห่วงใยให้เฮียไหม นอกจากไลน์ไปขอเงิน"  

"รู้ด้วยเหรอว่า เขาไลน์มาขอเงินเฮีย" เอกภพหัวเราะเบาๆ  

"เหอะๆ มีอะไรบ้างที่หมวยกับแม่ไม่รู้" 

"เฮียก็ให้เท่าที่ให้ได้ แต่พักหลังๆ เฮียก็ไม่ค่อยได้ให้นะมันถี่ไป"  

"ดีแล้ว ถ้าไลน์ไปอีกเฮียก็บอกให้มาขอที่หมวยแทน จริงๆ หมวยก็ไม่อยากแยกแม่ แยกลูกหรอกนะ แต่เราต้องคิดนะเฮีย เราจะให้แนนเลี้ยงลูกไม่ได้เลย หลานนิสัยเสียแน่ๆ ที่สำคัญพวกเราก็ไม่รู้ว่าแนนจะเป็นแม่ได้ดีแค่ไหน" ธัญญาภรณ์พูดด้วยความกังวลใจ 

"อืม เฮียรู้ ถึงอยากเป็นพ่อที่ดีให้ลูกไง" เอกภพเม้มปากด้วยความกังวล 

"หมวยขอถามอะไรเฮียหน่อยได้ไหม"  

"ได้สิ ถามเลย" 

"เฮียลืมพี่โอ๋หรือยัง" 

"ตอนนี้เฮียก็ยังคิดถึงเขาอยู่นะ แต่ก็รู้ว่าไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาแต่งงานไปแล้ว" เอกภพหน้านิ่ง 

"จะเป็นพ่อคนแล้ว หมวยรู้ว่าเฮียแยกแยะออก ตี๋น้อยอยากได้พ่อที่เข้มแข็งนะ" ธัญญาภรณ์ให้กำลังใจพี่ชาย 

"โชคดีของเฮียคือ การมีแม่ และน้องสาวที่เข้าใจ ขอบคุณหมวยเล็กนะ ที่เป็นธุระเรื่องนี้ให้เฮีย" เอกภพเดินมากอดคอน้องสาว 

"เรามีกันแค่นี้ เอาจริงๆ นะ หมวยอยากให้เฮียเจอคนดีๆ ที่รักเฮียจริงๆ ไม่ใช่แบบที่ผ่านมา" ธัญญาภรณ์ไม่อยากพูดถึงแฟนเก่าของเอกภพ ที่รักกันมา 10 ปี แต่ก็ตัดสินใจขอเลิกกับพี่ชายของเธอ เพียงเพราะไปเจอแฟนฝรั่งที่ดี และรวยกว่า เธอก็ไม่อยากจะโทษใคร ในเมื่อใครๆ ก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีให้กับชีวิตตัวเองด้วยกันทั้งนั้น 

"อีก 4 เดือนก็ได้เจอหลานแล้วนี่ ก็มีกัน 4 คนไง ไม่เหงาหรอก เฮียสัญญาว่าจะเป็นพ่อที่ดีให้กับตี๋น้อย" เอกภพส่งนิ้วก้อยให้น้องสาวเพื่อสัญญากันเหมือนตอนเด็กๆ  

"ถ้าตี๋น้อยออกมาแล้วก็กลับบ้านบ่อยๆ ช่วงนี้ก็อยู่คอนโดไปก่อนละกัน มาบ่อยๆ หมวยรำคาญผู้หญิงของเฮีย" ธัญญาภรณ์เบ๊ปาก 

"อือ เฮียรู้แล้ว ว่าจะไปนอนที่ร้านแทนช่วงนี้งานเยอะเหลือเกิน" เอกภพบ่ออุบอิบ 

"นอนที่ร้านก็ดี สะดวก ตามตัวง่ายด้วย เออวันนี้เฮียนอนไหน" 

"ที่ร้าน งั้นเฮียไปดีกว่า ไม่อยากกลับดึกมาก เดี๋ยวรปภ.แตกตื่นออกมาต้อนรับวุ่นวาย" 

"โอเค หมวยไม่ส่งนะ จะอาบน้ำนอนแล้วพรุ่งนี้เจอกันที่วัดอะ" ธัญญาภรณ์โบกมือลาพี่ชายที่กำลังหยิบกุญแจปอร์เช่ คาเยน เพื่อขับกลับร้านเอกภพฮาร์ดแวร์ 

 

///// 

สกาวใจ หยิบแผ่นอัลตร้าซาวด์ของลูกขึ้นมาดูเพื่อขอกำลังใจ เธอเลือกที่จะแปะแผ่นนี้ไว้ที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนลูบท้องไปมาแล้วพูดว่า "ลูกแม่ แข็งแรง โตขึ้นต้องเป็นเด็กเลี้ยงง่ายๆ นะลูก พรุ่งนี้แม่ต้องทำงานแล้ว แม่รู้ว่าลูกได้ยินทุกอย่าง ฟังเสียงพระเทศน์ พระสวดมนต์บ้างนะคะ ดีต่อใจแม่ และดีต่อใจหนูนะลูก แม่อยากเจอหนูไวๆ จัง แม่อยากกอด อยากหอมหนูจะแย่ ลูกรักของแม่"  

ระหว่างนั้นก็มีเสียงไลน์ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของเธอ สกาวใจเดินไปดู เมื่อเห็นเธอถึงกลับขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกดีที่อภิรักษ์ไลน์มา แต่ก็ยังมีคำถามในหัวว่าไลน์มาหาเธอทำไม 

พี่เป๊ก : ฝ้ายสบายดีนะ พี่คิดถึงฝ้าย 

ฝ้ายค่ะ : สวัสดีค่ะ สบายดีค่ะ 

พี่เป๊ก : สบายดีก็ดีแล้ว พี่มีเรื่องรบกวนฝ้าย 

ฝ้ายค่ะ : เรื่องอะไรคะ 

พี่เป๊ก : พี่อยากยืมเงินฝ้ายสัก 5 พัน ช่วงนี้พี่หมุนเงินไม่ทันเลย พรุ่งนี้หวานต้องไปหาหมอ จะซาวด์ดูเพศลูกแล้ว มันเป็นโรงบาลเอกชน เงินที่พี่มีอยู่ไม่พอแน่ๆ 

สกาวใจก้มอ่านไลน์ถึงกับน้ำตาคลอ หมดแล้วจริงๆ ความรักที่เคยมีให้กับอภิรักษ์ เหตุการณ์นี้ทำให้เธอรู้ดีว่า เขาไม่ควรจะให้เขาเป็นพ่อของลูกอย่างยิ่ง 

ฝ้ายค่ะ : ฝ้ายไม่มีให้พี่หรอกค่ะ ทำเองก็เลี้ยงเองสิคะ 

พี่เป๊ก : ทำไมงั้นอะ ไม่สงสารหลานเลยเหรอ ไม่รักพี่แล้วเหรอ 

ฝ้ายค่ะ : ถ้าจะไลน์มาแค่นี้ ก็ไม่ต้องคุยกันหรอกค่ะ ฝ้ายไม่สงสารใคร อีกอย่างฝ้ายก็ไม่ได้รักใครแล้วด้วย ขอโทษนะคะที่ต้องด่าว่า เฮงซวย 

จากนั้นสกาวใจก็บล็อกไลน์อภิรักษ์ทันที รวมไปถึงเฟซบุ๊ก และบล็อกเบอร์โทรศัพท์เขาด้วย น้ำตาแห่งความเสียใจก็พาไหลอีกครั้ง แต่สกาวใจสัญญาว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ร้องไห้ให้เขา หมดสิ้นสักทีเวรกรรมที่เธอกับเขาทำร่วมกัน

 

///// 

เช้าวันนี้ เอกภพขับรถไปรอแม่และน้องสาวที่วัดก่อนใครเพื่อนด้วยความที่วัดอยู่ไม่ไกลร้าน และเขาตั้งใจจะเดินเล่นรอบๆ ตลาด และวัด เพื่อดูความเปลี่ยนของอำเภอสัตหีบ หลายคนอาจจะคิดว่าเป็นที่ของทหารเรือเพียงอย่างเดียว แต่เดี๋ยวนี้ชาวต่างชาติหลายๆ คนก็เริ่มมองหาบ้านพักต่างอากาศที่เงียบๆ แทนการไปพักในพัทยา ส่งผลให้ตลาดในวันนี้จึงมีทั้งนักท่องเที่ยวไทย และต่างชาติมาจับจ่ายซื้อของกันหนาตา 

"วันนี้เสี่ยอี้ มาเดินตลาดเองเลย มาซื้ออะไรครับ แวะกินกาแฟร้านผมก่อนเลย เดี๋ยวผมให้เมียไปเอาปาท่องโก๋ กับขนมครกมาให้ เสี่ยนั่งนี่" ประวิทย์เจ้าของร้านกาแฟรีบเรียกเอกภพให้แวะร้านทันที คนในสัตหีบรู้จักเอกภพดี เขาเป็นคนดี นอบน้อมไม่ถือตัว แม้จะร่ำรวยแค่ไหน มีอะไรก็พร้อมช่วยเหลือคนในชุมชน เรียกได้ว่าถ้าเขาลงสมัครสส.ทุกคนก็พร้อมจะเลือก 

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้พี่วิทย์ ผมแวะมาทำบุญกับแม่ พอดีมาก่อนเลยมาเดินเล่น" เอกภพรู้สึกเขินเล็กน้อย 

"ไม่ได้หรอกเสี่ย อยากให้กินชงแป๊บเดียวครับ" ประวิทย์กุลีกุจอไปชงกาแฟทันที 

"พี่วิทย์คะ เอาโอวัลตินร้อนไม่หวานค่ะ" สกาวใจพูดพร้อมชี้ไปที่ขวดโอวัลติน 

"ได้ฝ้ายรอแป๊บนะ พี่ทำกาแฟให้เสี่ยก่อน"  

"ค่ะ" สกาวใจตอบรับ จากนั้นก็ยืนขยับต้นคอไปซ้ายที ขวาที เพื่อคลายความเมื่อย 

"นี่ครับเสี่ย กินให้อร่อยนะครับ" ประวิทย์ส่งกาแฟร้อนให้เอกภพ ทำให้เขาต้องหันไปที่หน้าร้าน และสะดุดตากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังขยับต้นคอซ้ายทีขวาที เมื่อสำรวจเธอก็พบว่าเธอน่าจะตั้งครรภ์อยู่ เพราะมีเข็มกลัดอยู่ที่ท้อง จะว่าไปผู้หญิงคนนี้เหมือนจะเคยเห็นที่ไหน เอกภพมองเธออยู่พักใหญ่จนรับของ และเดินจากไป แต่เขาก็นึกไม่ออก 

เมื่อดื่มกาแฟเสร็จแล้ว ธัญญาภรณ์ก็โทรเข้ามาพอดี เอกภพจึงเดินกลับเข้าไปที่วัดอีกครั้ง ก็เห็นแม่และน้องสาวรออยู่ที่หน้าศาลาแล้ว เมื่อถวายอาหาร สังฆทาน เสร็จก็แวะไหว้รูปปั่นเกจิอาจารย์ชื่อดังที่คนที่นี่ให้การนับถือ อยู่ๆ เอกภพก็ได้กลิ่นหอมอะไรสักอย่างที่เขาก็อธิบายไม่ถูก 

"แม่ได้กลิ่นอะไรไหม" เอกภพถามขึ้นหลังจากไหว้พระเสร็จ 

"กลิ่นอะไรเหรอ กลิ่นดอกไม้หรือเปล่า " ปราณีถามด้วยความสงสัย 

"ไม่ใช่อะแม่ มันหอมแบบบอกไม่ถูกอะ เหมือนจะเป็นกลิ่นแป้งเด็ก แต่ก็ไม่ใช่ หอมดีผมชอบ" เอกภพยังทำจมูกฟุดฟิด อยากดมให้แน่ใจ แต่ก็ไม่ได้กลิ่นนั้นแล้ว  

"งงกับอี้ เอ้าไปทำงานได้แล้วลูก เดี๋ยวแม่ขอคุยกับหลวงตาธรก่อน อีกพักก็กลับแล้ว"  

"ครับ งั้นผมกลับก่อน สวัสดีครับแม่" เอกภพยังทำจมูกฟุดฟิดเพื่อตามหากลิ่นที่ทำให้เขารู้สึกดี  

 

/////// 

"ผู้หญิงคนนั้นใครเหรอคะหลวงตา แล้วยายแมวไปไหนแล้ว" ปราณีชี้นิ้วไปที่สกาวใจ  

"อ๋อ โยมแมวกลับไปดูสวนแล้วโยม ส่วนนั่นก็ฝ้าย หลานยายศร โยมจำได้ไหมที่ขายของอยู่หลังวัดน่ะ" หลวงตาธรตอบพร้อมกับยิ้มไปด้วย 

"ยายศรที่เคยขายลูกชิ้นกับมาม่าใช่ไหมคะ ลูกๆ ของดิฉันชอบทานบ่อยๆ" ปราณียิ้มเมื่อนึกถึงอดีต 

"นั่นแหละโยม อาตมาให้โยมฝ้ายมาช่วยงานที่วัดแทนโยมแมว น่าสงสารเด็กคนนี้นะ แฟนของโยมฝ้ายมีผู้หญิงอีกคนแล้วท้อง เขาก็มาขอเลิก พอเลิกกันโยมฝ้ายก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองท้องเหมือนกัน ก็อย่างที่เห็นแหละโยม ผู้หญิงตัวคนเดียวที่ต้องมาเลี้ยงลูก เป็นแม่คนเดียวมันก็ไม่ง่ายนะ อาตมาสงสารเลยให้มาทำงานตรงนี้ก่อน พอคลอดก็ค่อยว่ากัน คนกำลังทุกข์ หาทางออกให้กับชีวิต มาอยู่วัดฟังเทศน์ฟังธรรม อย่างน้อยก็มีสติในการแก้ปัญหา และใช้ชีวิตนะ"  

"สาธุค่ะหลวงตา น่าสงสารจริงๆ" ปราณีมองสกาวใจที่กำลังขายดอกไม้ให้คนที่มาไหว้พระ เดินไปทำความสะอาดบริเวณที่ปักธูปไม่วางตา  

"นี่ก็ดีขึ้นเยอะ มาแรกๆ นะโยม สงสารกว่านี้ตาโยมฝ้ายเศร้ามาก" 

"ถ้าฝ้ายเขาขาดเหลืออะไร หลวงตาบอกดิฉันได้นะคะ" 

"เอาอย่างงี้ไหมล่ะ เดี๋ยวอาตมาเรียกโยมฝ้ายมาคุย เผื่อโยมปราณีมีงาน หรือมีอะไรจะให้ก็จะได้คุยกัน"  

"ได้ค่ะหลวงตา" ปราณีถูกชะตากับสกาวใจพอสมควร นับถือที่เธอไม่ทำแท้ง แต่กลับเข้มแข็งและยืนอยู่บนขาตัวเองด้วยความทรนง 

"กราบนมัสการหลวงตาค่ะ" สกาวใจยกมือไหว้หลวงตาธร และยกมือไหว้ปราณีที่เป็นแขกของหลวงตา 

"โยมปราณี มีเรื่องจะคุยกับโยมฝ้ายนะ คุยกันไปนะ หลวงตาขอตัวก่อน อ่อเดี๋ยวหลวงตาจะให้เณรเอานมมาให้นะโยมฝ้าย บำรุงหน่อย จะได้ไม่ต้องไปเสียเงินซื้อ" หลวงตาธรบอกเสร็จก็เดินกลับกุฎิ 

"ป้าได้ยินเรื่องของหนูจากหลวงตา หนูเก่งมานะลูก มีอะไรขาดเหลือก็บอกป้าได้นะ อันนี้นามบัตรและเบอร์โทรป้า อยากได้งานหลังคลอดก็โทรมา" ปราณีส่งนามบัตรให้กับสกาวใจ 

"ขอบคุณค่ะ คุณป้า แต่หนูเกรงใจเอาไว้หลังคลอดลูกแล้ว ถ้าหนูหางานจะโทรไปรบกวนคุณป้าเป็นคนแรกเลยค่ะ" สกาวใจยิ้มตอบรับคนใจดีที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน 

"ได้เลย อันนี้ป้าให้หนูเก็บไว้นะ ห้ามปฎิเสธด้วย ป้าอยากให้ลูกที่อยู่ในท้อง" ปราณีหยิบเงิน 1 หมื่นบาทออกจากกระเป๋า และจับมือสกาวใจให้รับเงินนั้นไว้ 

"คือ..หนู" สกาวใจพยายามดึงมือกลับ แต่ก็กลัวจะเสียมารยาท 

"รับไว้เถอะลูก เอาไว้ซื้อของจำเป็นให้ลูก ป้าอยากให้" ปราณีพยักหน้าให้สกาวใจยอมรับเงิน 

"ก็ได้ค่ะคุณป้า หนูจะรับไว้ แต่ถ้าคุณป้ามีอะไรให้หนูรับใช้บอกหนูนะคะ หนูยินดี หนูขอบคุณที่ป้าเมตตาหนูกับลูก ขอบคุณจริงๆ ค่ะ" สกาวใจน้ำตาคลอ ไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะโชคดีได้เจอคนดีๆ อีกครั้ง 

"จ้ะ รับไว้ดีแล้ว" ปราณียิ้มอีกครั้ง เด็กคนนี้ดีจริงๆ . 

///// 

มาแล้วค่าาาา สดๆ ร้อนๆ เช่นเดิม  

ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรานะคะ  

ถูกใจ ไม่ถูกใจบอกกันได้ค่ะ   

ความคิดเห็น