facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อสูรละเลงรัก : บทที่ 1 [LOAD 30% ]

ชื่อตอน : อสูรละเลงรัก : บทที่ 1 [LOAD 30% ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2559 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อสูรละเลงรัก : บทที่ 1 [LOAD 30% ]
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/6751/396898985-member.jpg

EP.1

 

 

 

 

 “เพล้ง!!

 

ร่างบางผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดเหงื่อที่ผุดพรายออกมาเต็มดวงหน้า ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อผ่อนปรนความอัดอึดที่อัดแน่นอยู่ในอก

 

“คุณรัน!” เสียงแก้วที่ตกแตกนั้น ทำให้คนที่นอนอยู่ไม่ไกล รีบถลาขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง นั่งอยู่ข้างๆ เธอแล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งไปบีบกำมือของคนที่นั่งหอบหายใจอย่างรุนแรงนั่นเอาไว้แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พลอยชมพูคว้ากำมือของหญิงสาวเอาไว้แน่น ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็ทำหน้าที่ลูบแผ่นหลังบางขึ้นลง ขึ้นลง ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนปรนจังหวะให้ช้าลง

 

“ยูกิซัง” พลอยชมพูลากสายตาตัวเองกลับมามองคนข้างกาย ก่อนจะขยับริมฝีปากบางขึ้นเรียกชื่อของเธอออกมาเบา

 

“ใจเย็นๆ นะคะ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะคะ”

 

ยูกิโนะ ยูกิหรือ ยูกิ ยังคงพยายามลูบแผ่นหลังบางอันสั่นเทาของพลอยชมพูให้เธอสงบลง

 

แม้การกระทำและคำปลอบโยนจากยูกิจะเป็นเพียงแค่การกระทำธรรมดาๆ แต่การกระทำนั้นก็มีผลกับพลอยชมพูเป็นอย่างมาก จากที่หายใจอยู่ในจังหวะที่รุนแรง ลมหายใจเธอก็ค่อยๆ แผ่วเบาลงไปตามจังหวะที่ยูกิกำหนดให้

 

“หายใจช้าๆ ค่อยๆ นะคะ ไม่เป็นไรนะคะ ที่นี่ไม่มีอะไร ที่นี่มีแค่คุณรันกับยูกินะคะ” ยูกิพยายามปลอบพลอยชมพูด้วยถ้อยคำที่นุ่มนวล ทำให้เธอเชื่อและทำให้รู้สึกอุ่นใจมากที่สุดเท่าที่ยูกิจะทำได้ ทุกครั้งที่พลอยชมพูสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกหน้าที่ของยูกิคือต้องทำให้พลอยชมพูรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวและที่นี่ปลอดภัยไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น

 

“เดี๋ยวยูกิไปเอาน้ำมาให้นะคะ” พอลมหายใจของคนในอ้อมแขนเบาบางอ่อน ยูกิก็ไม่รอช้าจะเอื้อมมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายอยู่เต็มดวงหน้างาม ก่อนจะค่อยๆ ผละตัวออกห่างจากพลอยชมพู

 

เข็มนาฬิกาที่ชี้อยู่ตรงเลขสามทำเอาพลอยชมพูต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอไม่รู้นะว่ายูกิจะเหนื่อยบ้างไหมที่ต้องคอยมาดูแลคนแบบเธอ ต้องสะดุ้งตื่นตอนกลางดึก แต่ที่แน่ๆ ตัวพลอยชมพูช่างเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับสิ่งที่เธอไม่รู้ว่ามันเป็นแค่ความฝันหรือเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจริง

 

พลอยชมพูขยับก้าวเท้าลงจากเตียงไปหยิบเสื้อคุมสีขาวขึ้นมาสวมทับชุดนอนที่เป็นแบบเสื้อเชิ้ตแขนยาวแล้วเดินออกมาจากห้อง

 

ถ้าถามว่าทำไมพลอยชมพูไม่นอนต่อ เธอก็ตอบได้เลยว่าเธอนอนไม่ได้แล้ว ต่อให้นอนได้ เธอก็นอนไม่หลับ ในใจมันว้าวุ่น หวาดกลัว เกินกว่าจะบังคับขมตาให้หลับลงได้

 

“นอนไม่หลับเหรอ” ร่างบางสะดุ้งเฮือก! กับเสียงห้าวต่ำที่ดังอยู่ข้างหลังเธอ เธอรีบล่ะสายตาจากดวงจันทร์ดวงโตที่คล้อยต่ำลงตามเวลาแล้วหันมาตามเสียงเรียก ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่กับพื้น เขานั่งพิงผนังคล้ายว่าจะนั่งหลับอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้หลับซะทีเดียว ก็เขายังคงรับรู้ว่าพลอยชมพูยืนอยู่ตรงนี้และเขาก็เพิ่งทักพลอยชมพู

 

“คุณเก็น” พลอยชมพูครางชื่อของคนที่นั่งอยู่ออกมาเบาๆ

 

 

เฮียวโด เก็นหรือ เก็น ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในแบบฉบับหนุ่มลูกผสม ทว่าเขาไม่ใช่ลูกผสมแต่อย่างใด แค่ใบหน้าเขามันผ่าเหลาไปหน่อยก็เท่านั้น ทั้งที่ไม่มีใครมีเชื้อสายของคนฝั่งตะวันตก แต่ดีเอ็นเอบนใบหน้าเขากลับเบนไปทางนั้น ปัจจุบันเขาอายุยี่สิบเก้าสถานะโสด จะว่าเป็นพี่ใหญ่ของบ้านเฮียวโดก็ไม่เชิง เพราะทายาทของเฮียวโดมีอายุไม่ห่างกันมากนัก

 

“ทำไมมานั่งอยู่นี้ได้คะ”

 

พลอยชมพูมีสีหน้าที่ค่อนข้างงงเล็กน้อยที่เขามานั่งอยู่นี่ (ซึ่งก็เป็นที่ประจำของเขา) มันคงไม่แปลกถ้าหากว่าเขานั่งอยู่ในตอนกลางวัน แต่นี้เวลาตีสามเขากลับมานั่งหลับอยู่ตรงนี้ เขามีห้องนอนน่ะ ไม่ใช่คนกระจอกงอกหงอยขนาดไม่มีที่ห้องนอนเป็นของตัวเองหรอกนะ แต่เขาน่ะ มักจะนั่งอยู่ตรงนี้เสมอ... ในกรณีที่เขาที่ไม่ได้ออกไปไหนหรือไม่เหนื่อยจัดๆ พลอยชมพูไม่รู้นะว่าเขานั่งอยู่ตรงนี้นานแล้วไหม ก็พลอยชมพูไม่ได้สังเกตเลย อีกอย่างตัวเขาน่าจะติดภารกิจอยู่ที่เม็กซิโก กำหนดการกลับมันอีกตั้งเจ็ดวัน

 

“กลับมาแล้ว”

 

“เออค่ะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ” พลอยชมพูตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนจะโน้มศีรษะลงนิดหน่อย ให้คนที่นั่งพิงผนังอยู่ในท่าชันเข่าข้างหนึ่งขึ้น

 

“ไปหาสิ”

 

“...” ใบหน้าเรียวเล็กออกอาการงงนิดหน่อย แต่พอเธอลากสายตามองไปยังห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องเธอแล้วเห็นว่าในห้องถูกเปิดไฟเอาไว้จนสว่าง พลอยชมพูก็ไม่เปิดปากถามอะไรอีกเลย สองเท้าของเธอมันขยับก้าวเดินไปโดยที่เธอไม่ต้องสั่งการมันด้วยซ้ำ ส่วนเก็นพอเห็นว่าคนตัวเล็กเดินไปยังจุดหมายที่เขาบอก ตัวเขาก็ยันกายลุกขึ้นก่อนจะสืบเท้าเดินไปในทางที่ตรงกันข้ามกับพลอยชมพู

 

พลอยชมพูใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีในการเดินตามระเบียงที่ทอดยาวอ้อมไปยังห้อง ห้องหนึ่ง ซึ่งถ้าเดินตรงๆ ก็ใช้เวลาแค่แปบเดียว แต่ทว่ากฎของที่นี่คือไม่ให้เดินลัดสวนย่อมที่กั้นกลางระหว่างหน้าห้องของเธอและหน้าของเขาเอาไว้ เธอเลยจึงต้องเดินไปตามระเบียงแทน

 

พลอยชมพูค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นก่อนจะออกแรงดันให้ประตูเลื่อนออก เขาไม่ได้ล็อกห้อง และไม่เคยคิดจะล็อก พอเปิดประตูห้องได้ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็เริ่มสอดส่ายมองหาเจ้าของห้อง

 

ซ่าซ่าซ่า เสียงน้ำจากในห้องน้ำ ทำให้พลอยชมพูขยับก้าวเท้าเดินไปยังจุดที่เขาอยู่ รู้ทั้งรู้ว่าเขากำลังกำลังอาบน้ำ ทั้งที่ควรรออยู่ข้างนอก แต่พลอยชมพูก็ยังบ้าจะเดินเข้ามาหาเขา

 

คนตัวโตยืนหันหลังให้พลอยชมพูและยังคงยืนนิ่งปล่อยให้สายน้ำสาดรดร่างกายอยู่แบบนั้น แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสักรูปมังกรดูดุดัน น่าเกรงขามของคนตัวโตไม่ได้ทำให้พลอยชมพูรู้สึกหวาดกลัว ตรงกันข้ามรอยสักนั่นคล้ายจะดึงดูดให้เธอขยับก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้

 

พลอยชมพูเอื้อมเรียวนิ้วเล็กขึ้นไปแตะไล้บนแผ่นหลังกว้างนั้นเบาๆ รอยแผลเป็นที่มีความยาวตั้งแต่หัวไหล่ไล่ลงมาจนถึงกลางหลัง แม้จะสักรูปภาพปิดทับจนไม่เห็นว่ามันเคยเป็นรอยแผล ทว่ารอยแผลเป็นมันก็ยังเป็นรอยแผล แม้มันจะจางหายแต่พลอยชมพูก็ไม่เคยลืมตำแหน่งของมัน พลอยชมพูเคยถามเขาหลายครั้งแล้วนะว่าเขาไปได้แผลนี้มาได้ยังไง แต่เขาก็ไม่ยอมบอกอะไรเธอเลย

 

พอไล้ปลายนิ้วไปจนสุดปลายบาดแผล พลอยชมพูก็โน้มหน้าลงแล้วเอาหน้าผากแตะชนเข้ากับกลางแผ่นหลังกว้างใหญ่พลางขยับมือสอดเข้ากับเอวหนาของตัวโต

 

“เดี๋ยวก็เปียก” ก่อนที่คนตัวเล็กด้านหลังจะแนบร่างกายเข้าแตะชิดกับแผ่นหลัง ฝ่ามือแข็งแกร่งถูกเอื้อมขึ้นมาจับข้อมือเล็กของคนที่ยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังเพื่อแกะท่อนแขนบางของเธอออกจากเอว

 

เฮียวโด เคียวหรือ เคียว ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปี ปัจจุบันเป็นคนควบคุมดูแลกิจการทุกๆ อย่างเป็นของตระกูลเฮียวโด

 

เคียวกวาดสายมองดวงใบหน้าหวานของคนตัวเล็กด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง หากแต่ใครจะรู้ว่าพายุอารมณ์ที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่ถูกปลายนิ้วเล็กๆ ของเธอแตะละเลียดไล้ตามแผ่นหลังเมื่อกี้นี้ กำลังปั่นป่วนในระดับที่เรียกได้ว่าอันตรายเกินกว่าตัวเขาจะควบคุมเข้าไปทุกที

 

“นอนไม่หลับเหรอ”

 

“...เดี๋ยวไม่สบายนะค่ะ” พลอยชมพูเลือกจะไม่ตอบคำถามของเขา แต่เธอเลือกจะพูดเรื่องของเขาแทน ก็ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว แต่ที่รู้แน่ๆ คือตอนนี้เนื้อตัวเขาเย็นเฉียบไปหมดแล้ว

 

“นอนกับฉันไหม” นัยน์ตาสีดำรัตติกาลที่แสนเฉยชากวาดมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กไม่วางตา ในขณะที่ปากเอ่ยถาม แต่เรียวนิ้วแกร่งกลับกำลังเอื้อมขึ้นและดึงปมสายเสื้อคลุมให้หลุดออกอย่างเบามือ

 

มืออีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาแตะทาบแก้มใสที่แดงระเรื่ออย่างแผ่วเบาพลางรั้งดันให้พลอยชมพูเงยหน้ามองสบตา ดวงตาเขาที่จับจ้อง มองมาไม่ได้มีความเจ้าเล่ห์ ไม่ได้มีแววหื่นกระหายและไม่ได้หวานซึ้ง มีความนัยใดๆ ทั้งสิ้น

 

แต่แค่พลอยชมพูมองสบนัยน์ตาสีดำรัตติกาลคู่คมลมหายใจของพลอยชมพูก็เริ่มจะสะดุดกึกกักแล้ว ยิ่งพอคนตัวโตโน้มใบหน้าหล่อเหลาที่แสนนิ่งเฉยนั่นเข้ามาใกล้ หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นไม่เป็นส่ำ

 

“ว่าไง” เคียวกวาดสายตามองหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าอยู่ซ้ำๆ พลางไล้ปลายนิ้วโป้งแตะละเลียดไล้ไปตามผิวแก้มอ่อนใส และค่อยๆ ลากเลื่อนมาที่ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มของเธอ น้ำเสียงต่ำพร่าของคนตรงหน้าทำหัวใจพลอยชมพูสั่นระรัวเร็ว ผิวแก้มที่ถูกปลายนิ้วเย็นเยียบของเขาแตะละเอียดไล้ก็ร้อนฉ่าไปหมด

 

“ถ้าไม่ตอบ ฉันจะตอบเองนะ” 

 

 LOAD 30%

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/6751/1632571635-member.jpg

27/9/58

Talk พี่จันทร์เจ้าเอย

หุหุหุ เฮียเคียวธรรมดาซะที่ไหน กร้ากกกก >[ ]<

หวั่นไหวเว้ยเฮ้ย ใจสั่นเบาๆ กับสัมผัสของเฮียไหม อิอิอิ

เห็นเนิบๆ เนื่อยๆ แต่เฮียเราใช่ย่อยนะขอบอก 

ครึ่งแรกมาน้อยไปหน่อย แต่เดียวจะจัดเต็มให้ครึ่งหลังนะคะ

เดียวครึ่งหลังเรามาเจอ NC ของเฮียกันว่าจะแค่ไหน 

(พูดอย่างกับ NC ตัวเองร้อนแรงมาก 5555)

 

 ตอบคำถามจาก EP. ที่แล้วนะคะ

นิยายพี่จันทร์เจ้าเอย มีเรื่องไหนที่ออกเป็น E-book แล้วบ้าง

นิยายของพีจันทร์เจ้าเอย มี E-book อยู่ 2 เรื่อง ซึ่ง 2 เรื่องที่ว่า คือเรื่อง

บาปรัก พันธนาการเลือด

ล่ารัก พันธนาการเลือด

นิยายชุด พันธนาการรัก 

 

ซึ่งก็ไม่ได้มีความเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ นะคะ เรื่องนี้จะแยกตัวออกมา แต่ก็ยังคงต้นตระกูลอีก 

ไม่รู้จะเบื่อกันเหรอเปล่า ประมานว่า นิยายแนวนี้มาอีกแล้ว ตระกูล ผู้นำตระกูล พี่น้องกินกันเอง 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว