กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนพิเศษebook: พยาบาลที่บริการพิเศษ 100%

ชื่อตอน : ตอนพิเศษebook: พยาบาลที่บริการพิเศษ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 656

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2562 00:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษebook: พยาบาลที่บริการพิเศษ 100%
แบบอักษร

ตอนพิเศษ: พยาบาลที่บริการพิเศษ 

 

แถวนี้มีคนป่วยครับไม่รู้ว่าอาการหนักมากมั้ยแต่ที่รู้คืออ้อนหนักมาก

นอนซมหัวก็ต้องแปะเจลลดไข้ไว้ตลอด

ผมเป็นคนที่ทำอาหารไม่เป็นนะแต่วันนี้แหล่ะคงต้องแสดงฝีมือสักครั้ง ไอ้ตั๊นมันเบื่อโจ๊กที่ผมซื้อมาให้มันบอกว่าอยากกินข้าวต้ม

ผมก็เลยต้องทำ

เปิดยูทูปครับ… เขาบอกให้ใส่อะไรผมก็ใส่ตามหมดไม่บิดสูตรเลยสักนิดเดียวเสร็จออกมาหน้าตาก็ใช้ได้กลิ่นก็หอม

“ไอ้ตั๊นกินข้าวเร็ว” ผมปลุกคนตัวใหญ่ให้รู้สึกตัวมันงัวเงียตื่นขึ้นมามองข้าวต้มกุ้งสีสันหน้าตาน่าทานของผม

“นี่มึงทำเองเหรอ?”

“อืม…แดกได้รึเปล่ายังไม่รู้นะ” ผมว่าพลางตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าก่อนส่งเข้าปากมัน

ใจก็ลุ้นว่าที่มันเคี้ยวอยู่นี่จะกลืนหรือว่าคายทิ้ง

“เป็นไง”

“อื่ม…ใช้ได้”

“เหรอ…” ผมยิ้มกว้างอย่างโล่งใจ “งั้นมึงก็กินซะเดี๋ยวกูมา”

“มึงจะไปไหน”

“กูจะลงไปเอาผ้า”

“อย่าพึ่งไปได้มั้ยมึงอยู่ป้อนข้าวกูก่อน” มันบอกเสียวแผ่วพร้อมกับไอแค๊กๆ แบบน่าสงสาร ผมก็เลยยอมกลับมานั่งป้อนข้าวต้มให้มันต่อ

“ไหนกูชิมดิ” ผมตักข้าวต้มเข้าปากแต่พอเคี้ยวเท่านั้นแหล่ะ “แค๊กๆ …” เป็นผมครับที่ไอ

“ทำไมยิ่งเคี้ยวยิ่งเค็มวะแค๊กๆ” ผมรีบบ้วนทิ้ง “ทำไมมึงไม่บอกว่ามันเค็ม”

“ไม่นะกูว่ามันหวานออก”

“นี่ต่อมรับรสมึงพังด้วยเหรอไอ้ตั๊น”

“หวานจริงๆ” มันจับมือผมไปจูบที่หลังมือพร้อมกับส่งสายตาป่วยๆ มาสบตาผม “มือมึงหวานยิ่งกว่าน้ำตาลซะอีก”

“พอเลย” ผมรีบดึงมือกลับร้อนๆ หนาวๆ ไม่ต่างจากมันแล้วครับตอนนี้ “มึงรอแป๊ปนึงแล้วกันเดี๋ยวกูต้มบะหมี่ให้”

“ไม่ต้องกูกินได้จริงๆ”

“มันเค็มไตมึงจะวายเอา” ผมย้อน

หลังจากต้มบะหมี่รอมันกินยาผมก็ลงไปเอาผ้ามาตาก รู้สึกว่าพอมันป่วยนี่ผมกลายเป็นพ่อบ้านพ่อเรือนขึ้นเยอะ

“ไอ้นุ๊ก…”

“ว่าไง…มึงจะเอาอะไร”

“กูเหนียวตัวอยากอาบน้ำ”

“ไข้มึงพึ่งลดนะอาบน้ำแล้วไข้ไม่กลับเหรอวะ”

“ไม่อ่ะกูอยากอาบ” พูดจบมันก็ลุกจากเตียงเป็นผมที่ช่วยมันถอดเสื้อพามาส่งที่หน้าห้องน้ำ

ได้อาบน้ำไปดูร่างกายมันจะสดชื่นแจ่มใสขึ้นมากแต่ผมก็ยังยังคับให้มันนอนพักผ่อนมากๆ จะได้หายเร็วๆ ระหว่างมันหลับมาก็นั่งทำงานไปเรื่อย

“ไอ้…นุ๊ก” เสียงไอ้ตั๊นเรียกผม

“ว่าไงเอาไร”

“กูหนาว…”

ผมมองหน้ามันที่กลับมาซีดอีกครั้งสงสัยไข้จะกลับจริงๆ

“มึงห่มผ้าหนาๆ เดี๋ยวกูปิดแอร์ให้”

“ไม่…ไม่เอา” พูดจบมันก็ดึงมือผมจนล้มลงไปบนเตียงวงแขนหนาโผเข้ามากอดทันที

ตัวมันร้อนเพราะพิษไข้แต่ความรู้สึกในร่างกายกลับหนาว

“มึงต้องห่มผ้าหนาๆ ให้เหงือออก” ผมขยับตัวหยิบผ้าห่มผ้าเช็ดตัวมาถมใส่มัน

“ไม่พอ…หนาว…” มันว่าพร้อมกับปรือตามองผม

“รีดเหงื่อกูหน่อย”

“ห๊ะ! ..? เวลานี้มึงยังจะหื่นอีกเหรอวะ” ผมดุ

“ก็มึงบอกว่าต้องให้เหงื่อออก วิธีนี้แหล่ะเหงื่อกูออกเยอะสุด” มันดึงผมลงไปนอนบนเตียงอีกครั้งโยนผ้าที่ห่มตัวออกไปจนหมดลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าแล้วก็โถมเข้าหาผมอย่างจริงจัง

“กูไม่จูบนะเดี๋ยวมึงติดหวัด”

“เดี๋ยวนั่นไม่ใช่ประเด็นมึงป่วยไอ้ตั๊นมึงควรนอน”

“เอาน่า…ไม่ลองก็ไม่รู้”

“ดะ…เดี๋ยวไอ้ตั๊น…ไอ้ตั๊น…” ผมพยายามปัดป้องตัวเองจากมือปลาหมึกของมัน

“มาเร็วกูแข็งแล้ว…”

“มึงหื่นไอ้เชี่ย…อ่ะ! ...อ้าาา” ผมพูดได้เพียงเท่านั้นเพราะโดนอาวุธร้ายแทงสวนเข้ามาในร่างกายเป็นที่เรียบร้อย “ระ…ร้อนซืดดด…ของมึงร้อนมากอะ…ไอ้ตั๊น”

“มึงก็ร้อนไอ้นุ๊ก…อ่าาา…เพราะมึง…ซืดดด…กูถึงร้อนไปทั้งตัว”

 

บ๊ายยยย ..... เจอกันเรื่องหน้านะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว