facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 39 [ไม่เหมือนเดิม] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 39 [ไม่เหมือนเดิม] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 20:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 39 [ไม่เหมือนเดิม] 100%
แบบอักษร

 

 

 

รักต้องร้าย 39 [ไม่เหมือนเดิม] 

 

สามวันต่อมา

วันนี้ทุกคนจะไปเยี่ยมพี่ป่าที่โรงพยาบาล ฉันเองก็ไปอยู่เฝ้าเขาทุกวัน แต่พี่ป่าก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นเลย ลุงหมอบอกว่าร่างกายของพี่ป่าบอบช้ำมากโดยเฉพาะที่หัวของเขาเพราะถูกฟาดเข้าไปอย่างจัง

ตลอดเวลาสามวันฉันค้างที่บ้านพี่ป่า ส่วนพ่อเดย์ท่านกลับไปตั้งแต่เช้าของอีกวันนั้นแล้ว ไม่มีคนช่วยงานแม่พายท่านเลยต้องรีบกลับ

"พริก..." น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยเรียกจากคนตรงหน้าเขาคือลุงปืนค่ะ

"คะ?"

"ไม่ต้องคิดมากหรอก ไอ้ป่ามันเก่งอยู่แล้ว" ท่านว่าพลางขยับเข้ามานั่งข้างๆ ตอนนี้ทุกคนแต่รอให้พี่ป่าฟื้นเท่านั้น

"คุณลุงคะ หนู..."

"เรียกพ่อก็ได้นะ" ฉันยิ้มมองหน้าท่าน ไม่คิดว่าทุกคนจะรักและเอ็นดูฉันขนาดนี้ "ดีซะอีก พ่อจะได้มีลูกสาวเพิ่มอีกคน"

"ขอบคุณนะคะ"

ฉันไม่รู้ว่าต่อไปตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้าง อย่างน้อยๆ ก็ขอให้ฉันมีสติกับทุกเรื่องราวที่ต้องเจอหลังจากนี้ก็แล้วกัน

ตอนนี้ทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมพี่ป่า แต่สีหน้าของพ่อปืนดูไม่ค่อยโอเคเลย

"พี่ปืน โทรศัพท์เมื่อกี้ ใครโทรมาเหรอคะ" แม่มะลิเอ่ยถามถึงข้อสงสัยก่อนหน้านี้ "สีหน้าพี่ปืนดูไม่ดีเลยนะคะ"

"อืม แทนโทรมาบอกว่าไอ้ป่าฟื้นแล้ว" พ่อปืนบอกกับแม่มะลิ แต่สายตาของท่านหันมามองทางฉันแทนหรือมันมีอะไรที่นอกเหนือจากนั้น

"จริงเหรอคะ แล้วลูกเป็นยังไงบ้าง"

"ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว พี่ว่าลิรอดูเองก็แล้วกัน"

"ค่ะ" ฉันรู้สึกแปลกๆ กับประโยคของพ่อปืน แต่ไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะสีหน้าของท่านดูไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่ จนรถแล่นมาถึงโรงพยาบาล

พวกเราพากันเดินขึ้นไปด้านบน ไปยังห้องพักพิเศษที่พี่ป่ารักษาตัวอยู่ พอเปิดประตูเข้าไปฉันกลับต้องแปลกใจเพราะบุคคลที่ยืนอยู่ข้างๆ กับพี่ป่า

ไม่มีใครพูดอะไร จนพี่ชบาเดินเข้ามาหาฉัน จับมือฉันเหมือนให้กำลังใจ

"ป่า เป็นยังไงบ้างลูก" แม่มะลิว่าขึ้นรีบเดินเข้าไปหาพี่ป่าทันที ฉันมองภาพตรงหน้านิ่งๆ น้ำตาเหมือนจะไหลออกมา

ทำไมพี่แพงถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมเมื่อกี้พี่แพงกับพี่ป่าถึงจับมือกันแบบนั้น

"แม่ครับ ผมมีอะไรจะสารภาพ ทุกคนด้วยนะครับ" เสียงพี่ป่าดังขึ้น น้ำเสียงของเขาเหมือนตื่นเต้นมากๆ พอๆ กับเสียงหัวใจของฉันที่เต้นเหมือนจะระเบิดออกมา

พี่ชบามองหน้าฉันพร้อมกับรอยยิ้ม เธอออกแรงบีบที่ฝ่ามือฉันแน่นมาก

"อะไรเหรอ"

"ผมกับพะแพงคบกันอยู่ครับ" 

"หืม?" เสียงของแม่มะลิดังขึ้น ท่านหันมามองหน้าฉันทันที

ตอนนี้ไม่มีอะไรเจ็บเท่ากับประโยคเมื่อกี้ของพี่ป่าอีกแล้ว แต่เจ็บกว่านั้นคงเป็นความรู้สึกผิดหวัง ทั้งๆ ที่พี่แพงก็รู้ดีว่าเรื่องทุกอย่างมันเป็นยังไง

"พ่อ... ผม"

"เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน" พ่อปืนพูดแทรกขึ้นมาก่อนจะจับมือแม่มะลิออกไปด้านนอก

"พักก่อนเถอะป่า เดี๋ยวแพงจะดูแลป่าเอง" พี่แพงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แต่แววตาที่มองมาทางฉันเหมือนกำลังเยาะเย้ย

ตอนนี้ฉันทนดูภาพตรงหน้าไม่ได้อีกเลยรีบเดินออกมาจากห้อง นั่งสงบสติอารมณ์อยู่ด้านนอก จนพี่แทนเดินตามออกมานั่งข้างๆ

"พริก..."

"นี่เป็นเรื่องเดียวที่หนูกลัว" ฉันว่าขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม คิดว่าจะไม่อ่อนแอแล้วนะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ คนที่บอกว่ารักฉัน ทำไมวันนี้ถึงลืมกัน "พี่ป่าใจร้ายกับหนูอีกแล้ว"

"ไม่ร้องไห้นะคนเก่ง... ลุงหมอบอกว่าสมองไอ้ป่าได้รับการกระทบกระเทือน ความทรงจำบางช่วงจึงหายไป"

"เขาลืมหนูไหมคะ" พี่แทนเงียบไป เขาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากรั้งฉันเข้าไปกอดเอาไว้แทน

"ไม่มีใครลืมหรือถูกจดจำได้ตลอดไปหรอกครับ"

"อึก... หนูไม่เข้าใจ" ผละออกจากอ้อมกอดพี่ป่าพร้อมกับคำถาม

"ไอ้ป่ามีสิทธิ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม แค่พวกเราต้องช่วยกัน"

ฉันเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนน้ำตามันเหือดแห้งไป พี่แทนยังคงนั่งอยู่ข้างๆ จนพี่แพงเดินออกมา

"ถ้าจะมาหาเรื่อง พี่ว่าแพงกลับไปก่อนเถอะ"

"พี่แทนคิดว่าแพงเป็นคนแบบนี้เหรอคะ" ตอนนี้ฉันไม่อยากสู้รบกับพี่แพงเลยจริงๆ มันเหนื่อยไปหมด "แพงขอคุยกับพริกนะคะ... แค่สองคน"

ฉันหันไปมองหน้าพี่แทนพร้อมกับพยักหน้าให้ พี่แทนเลยลุกเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างเดิม

"มีอะไรจะคุยกับพริกเหรอคะ"

"เสียใจหรือเปล่า เพราะคนแรกที่ป่าถามหาคือพี่"

"..." ฉันเงียบไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไป

"เธอน่าจะรู้ตัวได้แล้วนะว่าจริงๆ ในหัวใจของป่า เขาไม่เคยลืมใคร" ฉันหันไปมองหน้าพี่แพงทันที แทบจะไม่เชื่อหูของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พี่ไม่เห็นว่าพริกเป็นน้อง" ฉันถามด้วยน้ำเสียงจริงจังเบือนหน้าขึ้นไปมองพี่แพงที่ยืนจ้องหน้าฉันอยู่ก่อนแล้ว

"ฉันไม่ได้อยากมีน้องสาว แต่เพราะพ่อขอ เธอมักจะถูกพ่อตามใจเสมอ ในขณะที่ฉันต้องทำตัวเป็นพี่สาวที่แสนดี"

"หึ! พริกไม่เคยคิดว่าพี่จะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้... ถึงพี่ป่าจะจำพริกไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะความจำเสื่อมตลอดไป!" ฉันลุกขึ้นยืนเพื่อเผชิญหน้ากับพี่แพง

"จะชั่วคราวหรือตลอดไป ฉันไม่สนใจหรอกนะ ป่าออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ พวกเราคงได้รู้กันว่าใครจะอยู่ ใครจะไป!" สีหน้าและแววตาของพี่แพงดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยจริงๆ

นี่น่ะเหรอ? พี่สาวที่แสนดีของพริกหวาน ทำไมวันนี้เธอถึงไม่เหมือนเดิม

"ถ้าพี่คิดว่าทำแบบนี้แล้วมีความสุข เชิญพี่ดีใจไปเถอะค่ะ งั้นก็ช่วยจำเอาไว้ด้วยละกัน พี่ได้แค่ตัว แต่หัวใจของเขาอยู่ที่พริก"

"พริกหวาน!"

ฉันมองหน้าพี่แพงพร้อมกับเหยียดยิ้มให้เธอ ไม่เคยคิดเลยว่าต้องมาทำตัวร้ายกาจแบบนี้ ถ้าพี่แพงไม่ร้ายใส่ฉันก่อน ฉันคงไม่ต้องทำตัวแบบนี้...

คนที่อันตรายที่สุดไม่ใช่พี่แพง แต่เป็นพี่ป่า! เขาน่ะตัวร้าย...

 

 

 

 

________________________

ไม่มีอะไรจะแหลง 5555

รอฆ่าผัวอย่างเดียว!

ใครตามเค้ามานาน จะรู้ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ... หักในหัก 😂😂😂

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ

ความคิดเห็น