email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 แบบนี้ต้องเอาคืน (3) - แกล้งน้องตลอด

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 แบบนี้ต้องเอาคืน (3) - แกล้งน้องตลอด

คำค้น : อวบ อวบอยู่ไหนจ๊ะ คิง ขุนพล อาทิตยา วรฤทธิ์ อวบอ้วน อวบจัง รักอวบ Honey Orapim

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2562 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 แบบนี้ต้องเอาคืน (3) - แกล้งน้องตลอด
แบบอักษร

เสียงกริ่งที่ดังขึ้นทำให้วรฤทธิ์ชะงักมือที่กำลังกดโทรศัพท์เลือกหาแอปพลิเคชันที่น่าสนใจ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปเปิดประตู ไม่ได้ตกใจสักเท่าไหร่เมื่อเห็นคนที่มาหา ต่างกับคนที่มาลิบลับที่ตาโตอ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง 

           “วาส...เข้ามาก่อนดิ” 

           วรฤทธิ์เอ่ย ก่อนจะเปิดประตูอ้ากว้างขึ้นประกอบคำเชื้อเชิญ วาสนาเดินตามเขาเข้ามาอย่างงงๆ พร้อมกับที่ความสงสัยพรั่งพรูเต็มหัว ตอนแรกที่ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อน ยัยเชอรี่ไม่ได้บอกอะไรเธอเลย นอกจากบอกว่า ให้เอาเสื้อผ้าใส่นอนมาให้ยืมสักชุดกับชุดนักศึกษา พอดีไม่ได้กับบ้าน แล้ววาสนาก็ได้รับโลเคชั่น เธอจึงดั้นด้นมาหาเพื่อนที่นี่ แต่กลับกลายเป็นว่าเจอเซอร์ไพรส์กลับชนิดที่เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง 

           “แล้วเชอรี่ล่ะ” เอ่ยถามเมื่อตั้งสติได้แล้ว  

           “อาบน้ำอยู่ ในห้องน่ะ”  

           ไม่ทันขาดคำ คนที่ถูกพาดพิงก็เดินออกมา เธอไม่มีเสื้อผ้าจึงต้องอาศัยชุดคลุมของเขาไปก่อน เมื่อเห็นเพื่อนก็รีบเดินมาหา 

           “ไปนอนกะวาสดิ เนี่ยกลับไปพร้อมกันเลย” วรฤทธิ์เอ่ยขึ้น แต่ชลิตาทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะปฏิเสธว่า 

           “ไม่!” 

           “อีเชอรี่ ทำไมมึงทำแบบนี้วะ อย่าบอกนะว่ามึงกะไอ้เล็ก...” 

           “โอ๊ย อีวาส กูถามหน่อย ถ้าเป็นมึง มึงจะเอามั้ยไอ้เล็ก”  

           วรฤทธิ์ได้ยินแล้วก็ของขึ้น เขาตบโต๊ะดังปัง ก่อนจะบอกกับวาสนาเสียงกร้าว  

           “ถ้าพูดถูกใจกูให้มึงสามพันเลยวาส”  

           “เล็กออกจะน่ารัก” วาสนาเอ่ยพร้อมทั้งหันไปพยักพเยิดกับวรฤทธิ์อย่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย 

           สำหรับวาสนาแล้ว เงินซื้อเธอไม่ได้ ถ้ามันไม่มากพอ! 

           “แหวะ จะอ้วก...ไหนชุด นี่เหรอ ขอบใจ เจอกันพรุ่งนี้นะ” บอกเพื่อนจบชลิตาก็คว้าถุงเสื้อผ้า เดินหายเข้าไปในห้องนอนที่ตนเพิ่งออกมาประหนึ่งว่าเป็นห้องตนเอง 

           วรฤทธิ์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตจะเดินมาถึงวันนี้ที่พาชะนีที่แสนงี่เง่าเข้าห้อง และเมื่อเห็นว่าวาสนายังนั่งอึ้งกิมกี่อยู่ ก็อดจะเอ่ยซักไซ้หาข้อมูลเพิ่มเติมไม่ได้ 

           “ถามจริงเถอะนะวาส ทำไมพวกเธอถึงได้ชอบรุมหัวแกล้งยัยอุ๊บกันนัก” 

           “เชอรี่มันไม่ถูกชะตา มันบอกว่ายัยอุ๊บเหมือนอีอ้วนที่เป็นเมียน้อยพ่อมันอะ”  

           “ไม่มีเหตุผลเลยนะเว้ย คนละคนกันไม่เกี่ยวกันสักนิด” วรฤทธิ์มองวาสนาอย่างตำหนิที่ส่งเสริมเพื่อนในทางผิดๆ  

           “แต่ยัยเชอรี่มันบอกว่ามันเกลียดจริงๆ เมียน้อยพ่อมันก็แบบนี้ ต่อหน้ามะพลับลับหลังตะโก อ้วนแล้วไม่เจียมกะบาล ชอบเอามันไปนินทา มันก็เลยเกลียด” 

           “แต่ยัยอุ๊บมันไม่ได้ทำอย่างนั้นเลยนะ” 

           “แต่มันก็แย่งคนที่อีเชอรี่ชอบไปปะ? อีเชอรี่อะมันมีปมมาตั้งแต่เด็ก แม่มันเสียตั้งแต่ตอนมันอนุบาล พ่อก็เจ้าชู้มีเมียใหม่ไปเรื่อย แล้วยังไงรู้ปะ เมียใหม่กี่คนต่อกี่คนก็มีแต่อวบๆ อ้วนๆ นิสัยขี้เมาท์เหมือนๆ กันหมด มีคนนึงนิสัยเสียมากชอบแกล้งอีเชอรี่ มีครั้งนึงแกล้งจนมันตกบันไดหัวแตกอะ เด็กแค่ไม่กี่ขวบนะเว้ยโดนแกล้ง” 

           “แล้วพ่อมันไม่ช่วยเหรอวะ” พ่อที่ไหนจะปล่อยให้ลูกโดนรังแกโดยไม่ทำอะไร เขาไม่อยากจะเชื่อเรื่องไร้สาระนี่เลยจริงๆ  

           “ตอนนั้นพ่อมันไม่อยู่บ้าน แต่ลุงมันมาเห็นพอดี ลุงมันช่วยไว้ทัน”  

           “แล้วพ่อเขาจัดการอะไรปะ” 

           “ก็เลิกไง แต่เลิกแล้วก็หาใหม่ได้อีก เหมือนเดิมเอาแต่อ้วนๆ อวบๆ แต่สวยทุกคนนะ ไม่ได้อ้วนตุ่มอะ เว้าโค้งทุกคน” 

           วรฤทธิ์คิดตามที่วาสนาบอกแล้วก็ค่อนข้างเห็นด้วย อย่างวันนี้ที่เขาได้เจอพ่อของชลิตากับสาวอวบที่ท่านควงมาด้วยนั้น นับว่าเป็นคนอ้วนที่สวยมากเลยทีเดียว ทรวดทรงก็ดีงาม ติดแค่เจ้าเนื้อไปหน่อยเท่านั้นเอง 

           “แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่แบบมีปมเพราะโดนคนอวบแกล้ง แล้วต้องมาแกล้งคืนปะ” 

           “ก็ใช่ แต่แบบเข้าใจมั้ยว่าคนมันมีปมอะ เหมือนโดนแย่งความรักไป พอรู้สึกชอบใครก็โดนคนอ้วนแย่งไปอีก” 

           “ใครวะ กูสงสัยจริงๆ มันชอบใคร กูไม่เห็นไอ้อุ๊บมันจะไปยุ่งกับผู้ชายที่ไหน”  

           “คิงไง อีเชอรี่มันชอบคิง มันเครซี่มาก มันบอกว่าผู้ชายคนนี้คือผู้ชายในฝัน เหมือนลุงมันเลย มันรักลุงมากอะ ถ้ามันไม่มีลุงนะ ชีวิตมันคงเละเทะไม่เหลือดีแล้ว” 

           “ฮะ! ชอบพี่คิง โอ๊ย ไม่เจียมบอดี้เลยเนาะ” วรฤทธิ์แทบอยากจะหัวเราะให้ฟันหัก ระดับพี่คิงหาเมียแบบมิสยูนิเวิร์สก็ยังไง แล้วอีเชอรี่เป็นใคร! 

           “แต่จากที่ฉันคบกับมันมาหลายปี มันไม่เคยชอบใครแบบนี้จริงๆ นะ” 

           “ก็ยิ่งมันแกล้งไอ้อุ๊บไง พี่คิงเขาถึงไม่แล บ้าเปล่า มึงไปแกล้งเพื่อนที่เขานั่งเรียนข้างๆ แล้วอยากให้เขามาสนใจนี่นะ” 

“ก็ทำไปแล้วอะ ให้ทำไง” สาวนาว่าพร้อมกับยักไหล่ ถามว่าเธอรู้สึกผิดไหม ก็นิดหน่อย แต่ทำไปแล้วอะ 

“แล้วลุงเขาไม่มีครอบครัวหรือไง ถึงมีเวลามาดูแลยัยเชอรี่ได้” 

           “มีเมียนะ แต่เลิกกันไปนานแล้ว ตั้งแต่สมัยยังไม่แก่อะ” 

           “เหรอ แล้วยังไงต่อ สรุปว่าแกล้งยัยอุ๊บเพราะอวบเหมือนแฟนใหม่พ่อ และเพราะพี่คิงเทกแคร์ยัยอุ๊บมากกว่า เลยรู้สึกเหมือนโดนแย่ง แค่เนี้ย?” 

           “จริงๆ อะ เรื่องแค่นั้นก็ไม่ใช่สาเหตุหลักสักเท่าไหร่หรอก” วาสนาอ้อมแอ้มบอก 

           “อ้าว แล้ว?” 

           “มีคนมาเล่ายัยเชอรี่บ่อยมาก ว่าอี...เอ่อ อุ๊บอะ เอาเรื่องพวกฉันสามคนไปเมาท์เสียๆ หายๆ หาว่าเป็นไฮโซจอมปลอมบ้าง หาว่าชอบอ่อยผู้บ้าง อะไรแบบนี้ ใครได้ยินงี้ก็โกรธเปล่าวะ” 

           “แล้วใครเป็นคนมาเล่าเรื่องน้ำเน่าพวกนี้” 

           และเมื่อได้ฟังคำเฉลย วรฤทธิ์ก็ถึงกับนิ่งเงียบไปด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนคนนั้นจะนิสัยแบบนี้... 

 

         เช้าวันต่อมา 

           ภาพที่วรฤทธิ์และชลิตาเปิดประตูเดินตามกันเข้ามา ทำเอาคนที่มาถึงห้องเรียนและนั่งประจำที่อยู่ก่อนแล้วต่างหันมองอย่างสนใจใคร่รู้ ถ้าเดินตามกันมาเฉยๆ ก็คงไม่เท่าไหร่ แต่นี่เปิดประตูรอให้กันเดินเข้ามา แล้วก็ปิดประตูให้ มันไม่ใช่อะ!  

           ก็แน่ล่ะ ใครๆ ก็รู้ดีว่าสองคนนี้ เจอหน้ากันทีไรก็ไม่ค่อยจะพูดกันดีสักเท่าไหร่ อยู่ๆ เดินตามกันต้อยๆ เข้ามา ไม่ว่าใครก็สงสัยทั้งนั้น ขนาดขุนพลที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ยังเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะใช้แขนสะกิดอาทิตยา พร้อมกับพยักพเยิดให้เธอดูด้วยเลย 

           “ทำไมเค้ามาพร้อมกันล่ะคะ” อาทิตยาแอบเขยิบไปกระซิบกระซาบถามใกล้ๆ เขา 

           “ฮื่อ ยุ่งเรื่องชาวบ้าน” เขากลับดุให้ซะอย่างนั้น 

           “แต่เมื่อกี้ คิงสะกิดให้อุ๊บดูเองนะ” เธอตัดพ้อเขา ก่อนจะทำหน้ามุ่ย อีกฝ่ายจึงยกมือขึ้นยีหัวเธอแรงๆ พร้อมกับเอ่ย 

           “กลางวันนี้รอถามมันดิ ถ้ามันไม่บอกไม่ต้องเอาข้าวกลางวันให้มัน” ขุนพลว่าพร้อมกับยักคิ้วให้เธออย่างเจ้าเล่ห์ 

           “ทำไมคิงเป็นคนอย่างงี้” อาทิตยาอดว่าเขาไม่ได้ เขาร้ายกว่าที่เธอคิดเยอะเลย สรุปแล้วผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่นะ เดาทางเขาไม่ถูกเลยสักครั้ง 

           “ก็เป็นงี้แหละ ทำไม รับไม่ได้เหรอ” 

           “เปล่า อุ๊บก็แค่งง ปกติคิงไม่ใช่อย่างงี้”  

           “คิดมาก เรียนๆ”  

           ว่าจบก็ไม่สนใจเธออีก ทิ้งให้อาทิตยาหน้างออยู่ครึ่งค่อนวันด้วยความไม่เข้าใจ และคิดมากเรื่องของเขานั่นเอง... 

------------------------------

มาแล้วค่ะซิส ถ้าคิดถึงกันขอให้เมนต์ว่า อวบจ๋าาาาาา อิอิ ขอบคุณทุกคนนะค้า ยังบ่อได้เกลาคำงามๆ เด้อ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว