email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 แบบนี้ต้องเอาคืน (2) - ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 แบบนี้ต้องเอาคืน (2) - ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!!!

คำค้น : อวบ อวบอยู่ไหนจ๊ะ คิง ขุนพล อาทิตยา วรฤทธิ์ อวบอ้วน อวบจัง รักอวบ Honey Orapim

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2562 23:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 แบบนี้ต้องเอาคืน (2) - ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน!!!
แบบอักษร

“อีอ้วน อีเลว!” 

           ชลิตาตะโกนลั่นก่อนจะกระโจนเข้าไปดึงผมอีกฝ่าย พร้อมกับเงื้อมือขึ้นตบใบหน้าหวานอูมนั้นอย่างแรง ชายวัยกลางคนคนนั้นไม่ทันจะได้ปัดป้องช่วยคู่ควง แต่เมื่อได้สติ เขาก็กระชากคนมือไวออกห่างหญิงอวบที่ตนพามาด้วย ก่อนจะจับชลิตาเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนพร้อมกับตะคอก 

           “แกเป็นบ้าอะไร ฮะ!” 

           “หนูจะบ้า หนูจะตบมัน พ่อทำแบบนี้ได้ยังไง ทำไมพ่อต้องมากับอีอ้วนนี่ด้วย” 

           วรฤทธิ์เพิ่งถึงบางอ้อตอนนี้เองว่าทำไมชลิตาถึงได้ปรี่เข้ามาตบผู้หญิงคนนี้ เฮ้อ ปัญหาโลกแตก ครอบครัวร้าวฉาน เขาล่ะไม่อยากมาเป็นพยานในเหตุการณ์แบบนี้เลยให้ตายเหอะ 

           “นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน แกไม่เกี่ยว มีหน้าที่อะไรก็ทำไป แล้วนี่ดูแต่งตัวซิ เหมือนตัวอะไร นั่นใครน่ะ แกมีแฟนแล้วเหรอ” 

           “เรื่องของหนู พ่อไม่เกี่ยว” 

           ย้อนกลับไปบ้างด้วยความอัดอั้น ก่อนจะหน้าหันจนเซถลา เมื่อมือหนาของพ่อตบฉาดลงมาบนใบหน้า 

           “ถ้ามึงท้องแล้วเรียนไม่จบนะ อย่ามาเรียกกูว่าพ่อ!” 

           ตบเสร็จและบ่นจบก็หันไปคว้าข้อมือของสาวอวบที่พามาด้วย เตรียมจะหันหลังกลับไป แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยหันมาหาวรฤทธิ์ 

           “ไอ้หนุ่ม” 

           “ครับ” 

           “อบรมแฟนเอ็งดีๆ ช่วยให้มันเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย จะทำอะไรก็คิดถึงอนาคตไว้ อย่างน้อยก็ตั้งใจเรียนกันให้จบ จะนอนคุยกันก็ไม่ว่า แต่ตักเตือนกันไปในทางที่ดีด้วย” 

           ว่าจบก็เดินจากไป ไม่นำพาเสียงกรี๊ดๆ ของลูกสาวที่กระทืบเท้าเร่าๆ ราวกับชาชินกับพฤติกรรมของเธอจนไม่มีความจำเป็นต้องสนใจอีก... 

            

           “ฮือๆ ฮึก กูเกลียดมัน อีอ้วนนั่นมันแย่งพ่อกู ฮือๆ” 

           ชลิตาฟูมฟายสะอึกสะอื้น ไม่อายคน แม้จะขึ้นมานั่งอยู่บนรถแล้ว เธอก็ยังไม่หยุดพรั่งพรูความเสียใจออกมา วรฤทธิ์เองฟังแล้วก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ทำตนเป็นผู้ฟังที่ดี และตอนที่เขาพาเธอขึ้นมานั่งด้วยกันบนรถเธอไม่ได้ขัดขืน ด้วยไม่อยากปล่อยคนไม่มีสติขับรถกลับเอง เขาเลยจะอาสาไปส่งเธอที่บ้าน 

           แต่ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้กลับบ้านกันไหม ก็ดูยัยเชอรี่เหม็นผีเข้าไม่หยุดไม่หย่อนสิ 

           “ไม่ร้องๆ พอแล้ว เอาน่า ใจเย็นๆ” 

           ปลอบใจใครไม่เป็นเสียด้วยสิ เคยแต่แซวเล่นสนุกปาก วรฤทธิ์เกาหัวแกรกๆ อย่างจนปัญญา ไม่รู้จะหาคำมาปลอบโยนอย่างไร อีกอย่างเขาไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย ไม่ได้ไปนอนอยู่ใต้เตียงในบ้านเธอนี่นะ ที่จริงวันนี้ตั้งใจมาหาซื้อของขวัญวันเกิด จะเอาไปเซอร์ไพรส์แม่ แล้วค่อยให้แม่เซอร์ไพรส์กลับด้วยการขอตังค์สักครึ่งแสน แต่เดินๆ อยู่ดันเห็นยัยเชอรี่เดินอ่อยเรี่ยราดอยู่คนเดียวพอดี ก็เลยกะจะมาเคลียร์เรื่องที่ยัยเชอรี่กับพวกแกล้งยัยอวบ แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างผิดแผนไปหมด เขาต้องมานั่งฟังมันร้องไห้ 

           กูอยากจะบ้า! 

           แม้จะอยากปล่อยคนขี้แงทิ้งลงกลางทางแค่ไหน แต่สุดท้ายวรฤทธิ์ก็ไม่ทำ ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก เขามีเมตตาต่อสรรพสัตว์ทั้งหลายอยู่แล้ว ประสาอะไรกับชะนี เอ๊ยสตรี! แต่ที่ทำให้เขาหงุดหงิดตัวเองก็คือ การที่ต้องพาเธอมาที่คอนโดส่วนตัวอันแสนหวงนี่สิ  

           และเขาก็ไม่มีทางเลือก เพราะไม่รู้ว่าบ้านเธออยู่ที่ไหน ถามอะไรมันก็เอาแต่ร้องไม่บอกสักที จนสุดท้ายก็ต้องมานั่งพิงพนักโซฟาเป็นหมาหงอยด้วยกันสองต่อสอง 

           “นี่คอนโดฉันเอง” วรฤทธิ์เปิดปากเป็นคำแรก หลังจากที่ต่างคนต่างนิ่งเงียบอยู่ในภวังค์กันมาสักพัก 

           “รู้ ไม่ได้โง่” ชลิตาว่าพร้อมกับหันมามองค้อนเขา 

           “อ้าว แล้วจะเอายังไง ถามว่าบ้านอยู่ไหนก็ไม่บอก ก็ต้องพามานี่สิ ไม่รู้จะไปไหนนี่หว่า” 

           “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” 

           “หมายความว่าไง” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย ดูเธอไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลยนะแม่นาง 

           “ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน ขอพักที่นี่สักคืนก่อนก็แล้วกัน” 

           “เฮ้ย ไม่ได้ นี่มันห้องชายโสด ฉันไม่เคยให้ผู้หญิงมานอนที่นี่” 

           “แต่นายพาผู้หญิงไปนอนที่อื่นล่ะสิ ไอ้หื่นกาม” ว่าพร้อมกับเบ้ปากใส่ ก่อนจะสะบัดหน้าหนี 

           “แหม...รู้กันน่า” วรฤทธิ์เกาท้ายทอยอย่างเขินๆ ที่โดนรู้ทัน 

           “ไม่รู้ล่ะ ขอพักคืนนึง ฉันไม่อยากกลับบ้าน นายไปทำอะไรมากินหน่อย หิวแล้ว”  

           เจริญเถอะแม่คุณ สั่งอย่างกะกูเป็นผัวเลยนะ! วรฤทธิ์ตีหน้าเข้มใส่ ก่อนจะเอ่ยจริงจัง 

           “อย่ามาเนียน ฉันไม่ใช่คนรับใช้บ้านเธอ และก็บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง ทำไมเธอถึงชอบแกล้งอุ๊บนัก” 

           “ฉันเกลียดมัน อีอ้วน เห็นหน้าแล้วอยากตบ” ชลิตาทำตาขวางใส่คนถาม พูดแล้วขึ้น! 

           “เธอเกลียดคนอ้วน เพราะมายุ่งกับพ่อเธอ” ชายหนุ่มตั้งข้อสังเกต 

           “ใช่” 

           “แต่เธอจะตามตบคนอ้วนทุกคนไม่ได้” เอ่ยอย่างอ่อนใจ ผู้หญิงเป็นเพศที่เข้าใจยากที่สุดในโลก เขารู้ซึ้งก็วันนี้ 

           “ไม่สนหรอก ฉันจะตามตบมันทุกคนนั่นแหละ อยากมายุ่งกับพ่อดีนัก” 

           “แล้วไอ้อุ๊บมันไปเกี่ยวอะไรด้วย มันไม่ได้มายุ่งกับพ่อเธอสักหน่อย” 

           “แต่มันมายุ่งกับคนที่ฉันชอบ” ชลิตาว่าพลางส่งเสียงฮึในลำคอ ก่อนจะเหลือบตามองค้อนเขา 

           “ฮะ กูเหรอ?” วรฤทธิ์อ้าปากค้างอย่างคาดไม่ถึง พร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวอย่าง 

           ชลิตาหันขวับมามองพร้อมกับกรีดร้องลั่นอย่างรับไม่ได้ 

           “อ๊าย ไอ้บ้าเล็ก ใครจะตาต่ำไปชอบมึง!” 

           “โอ๊ย อีคนตาสูง อีคนงาม สวยตายล่ะ” ว่าพลางยกมือขึ้นยีผมเธอแรงๆ รู้สึกเสียความมั่นใจไปนิด ไม่น่าออกตัวแรงเลยเมื่อกี้ ก็เขาไม่คิดว่าจะมีใครหล่อกว่าเขาแล้วนี่นาในคลาสนั้นน่ะ 

           “ไปไกลๆ เลยไป” ชลิตาว่าพลางผลักมือที่จับหัวเธออยู่ออกห่าง สะบัดสะบิ้งเหมือนรังเกียจ 

           “ใส่เสื้อสีเนื้อเหรอ” วรฤทธิ์ยื่นมือไปลูบเอวบางที่โผล่พ้นเสื้อเอวลอยขึ้นมาโชว์ความเรียบเนียน ก่อนจะสะดุ้งเมื่อโดนหยิกหลังมือแรงๆ  

           “อย่ามาทะลึ่ง ไปไกลๆ”  

           “พูดมาให้หมด เรายังคุยกันไม่จบ คิดว่าฉันอยากอยู่ใกล้เธอนักหรือไง” 

           ชลิตาแทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ไอ้คนปากไม่ตรงกับมือ ปากอย่างมืออย่าง  

           “จะถามอะไรก็ว่ามา” 

           “ถ้าเธอไม่ได้ชอบฉัน แล้วเธอชอบใคร มีคนน่าชอบกว่ากูอีกเหรอวะ”  

           “ไอ้เล็ก มึงไปส่องกระจกไป หน้าจิ้งเหลนแบบนี้ใครจะเอา” ชลิตาว่าอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะเหยียดยิ้ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้ามุ่ย รู้ว่าเขาเริ่มโกรธเธอขึ้นมาจริงๆ แล้ว  

           “โอ๊ย แม่คนงาม มีคนอยากได้เยอะนักนี่!” เขาประชด 

           “เรื่องของฉัน ไปทำอะไรมาให้กินหน่อยหิวแล้ว ไข่เจียวก็ได้ ง่ายๆ” หันมาสั่งอย่างกับเป็นเจ้าของห้อง ไม่ได้รู้สึกว่าต้องเกรงใจ ไอ้เล็กมันขับรถพาเธอมาเอง ไม่ได้ร้องขอ 

           “อยากกินก็ไปทำเอง ครัวอยู่ทางนั้น ไม่ทำก็อด จ้างให้กูก็ไม่ทำให้หรอก!”  

           ว่าจบวรฤทธิ์ก็ลุกเดินจากไปด้วยอาการฟึดฟัด ด้วยขัดอกขัดใจและขัดหูกับสิ่งที่อีกฝ่ายว่าตอกใส่หน้า เขาว่าเขาหล่อที่สุดในชั้นแล้วนะ อาจจะไม่ได้หล่อออร่าพุ่งกระจายมาแต่ไกล แต่มีเสน่ห์นะเฟ้ย ที่ผ่านมามีแต่สาวๆ มาอ้อนมาอ่อย ไม่มีหรอกมาด่าอย่างนี้ 

           ยัยเชอรี่นี่มันไม่มีวิสัยทัศน์เอาซะเลย! 

---------------------

คิดถึงอวบมั้ยค้าาาา ไม่มีใครเมนต์เค้าเยยย ถูกใจบ้างบ่อน้อออ อิอิ ขอบคุณทุกการติดตามจ้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว