ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2558 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1
แบบอักษร

           

            “จะให้บอกกี่ครั้ง คุณถึงจะเชื่อ ว่าฉันไม่ได้มาขายตัว”

            ร่างเล็กในชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ยืนกำหมัดแน่น ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องหน้าคนที่นั่งไขว่ห้างพิงหลังไปกับเก้าอี้ตัวหรูอย่างไม่คิดจะยอมแพ้

            ที่เธอดั้นด้นมาพบเขาในวันนี้ ก็เพื่อต้องการจะตกลงบางอย่างกับเขา ไม่ใช่มาเพื่อที่จะทำอย่างที่เขากล่าวหาเลยแม้แต่น้อย

            “งั้นเหรอ?

            คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ยกยิ้มที่มุมปาก มองอาการโกรธจนตัวสั่นของหญิงสาวราวกับเห็นมันเป็นเรื่องสนุก

            “ขอร้องล่ะค่ะคุณลี ฉันเดือดร้อนจริงๆ ได้โปรดเห็นใจเราสามคนด้วยเถอะค่ะ”

            เธอพยายามกักเก็บความไม่พอใจเอาไว้ และยอมที่จะลงทุนอ้อนวอนคนตรงหน้า

            “ถ้าฉันยอมช่วย เธอจะให้อะไรฉันเป็นการตอบแทนล่ะ”

            ลี ชินกิ ถามเสียงเรียบเขาก็แค่อยากจะรู้ว่าแม่หนูจนตรอกอย่างเธอ จะมีปัญญาหาอะไรมาเป็นของกำนัลให้กับราชสีห์อย่างเขาได้

            “ทุกอย่างค่ะ ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ ยกเว้นเรื่องขายตัว”

            “เธอมีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ เงินตั้งเกือบล้านเชียวนะ หลักประกันก็ไม่มี ไหนช่วยบอกฉันทีสิว่ามันคุ้มสำหรับฉันหรือเปล่า”

            ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผิดกับใบหน้าที่กำลังยิ้มยวนลิบลับ เกือบล้านงั้นเหรอ สำหรับเขามันก็แค่เศษเงินเท่านั้นล่ะ

            “คุณต้องการอะไร”

            ร่างเล็กเสียงสั่น เธอกำลังถูกเขาไล่ต้อนจนแทบจะจนมุม ข้อเสนอทุกอย่างที่เตรียมมาก็โดนเขาปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

            ลี ชินกิ ยิ้มเย็น ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานตัวโปรด เดินเข้ามาหาหญิงสาวช้าๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ขยับถอยห่างเขาเช่นกัน

            เอาสิ ถ้าคิดว่าหนีคนอย่างฉันไปได้

            “อุ้ย!

            เธออุทานขึ้น เมื่อเอวบางถูกมือหนารวบเข้าไปแนบชิดกับเรือนกายที่เต็มไปด้วยความเป็นบุรุษเพศของเขา

            “อื้อ”

            ปากบางไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอหรืออุทธรณ์ใดๆ น้ำเสียงของเธอถูกกลืนหายโดยริมฝีปากร้ายที่ฉวยโอกาสก้มลงมาช่วงชิงความหอมหวานไปจากเธอ

            หญิงสาวนิ่งค้างราวกับถูกสาป เธอกำลังตกใจกับการถูกปล้นเอาจูบแรก ขนาดลิ้นร้อนชื้นของชายหนุ่มสอดแทรกเข้ามาภายในโพรงปาก เธอก็ยังไม่สามารถเรียกเอาสติกลับคืนมาได้เลย  ยามที่ลิ้นอุ่นของเขาดูดดึง หยอกล้อกับลิ้นเล็กที่ไม่ประสีประสาของเธอ สติก็ยิ่งหลุดออกไปไกล เธอรู้สึกคล้ายกับคนจะขาดอากาศหายใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงใจไม่ขาดสักที

            “หึ อ่อนชะมัด”

            ปากหยักบอกเสียงหยัน มองร่างเล็กที่อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน หลังจากที่เขาถอนริมฝีปากออก เธอหอบหายใจถี่รัว จนทรวงอกอวบที่ซ่อนอยู่ภายในเสื้อนักศึกษาขนาดพอดีตัวสะท้านขึ้นลง ใบหน้าแดงก่ำซบอยู่กับอกกว้างของชายหนุ่ม ในยามที่ร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้แต่สองขาก็แทบจะยืนไม่อยู่

            ฉันกำลังจะตาย เพราะจูบของผู้ชายคนนี้

            “พะ พอแล้ว”

            เธอครางประท้วง เมื่อปลายคางมนถูกเขาเชยขึ้น แววตาเธอสั่นระริกเมื่อประสานกับสายตาเจ้าเล่ห์ของเจ้าของฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้แผ่นหลังของตัวเองอยู่

            “อย่าขัดฉันสิ แม่ลูกหนี้คนสวย”

            เขาว่าเสียงเซ็กซี่ แลบลิ้นสีแดงสดปาดเลียลงบนกลับปากฉ่ำชื้นที่กำลังเผยออย่างนึกแกล้ง ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอน่าฟัดเองล่ะ

            “มะ ไม่แล้ว ไม่ขอให้ช่วยแล้ว”

            ร่างบางส่ายหน้าหนี บอกยกเลิกความต้องการที่จะให้เขาช่วย ถ้าเงินเก้าแสนต้องแลกกับการถูกเจ้าหนี้จอมหื่นอย่างเขาจับกินล่ะก็ เธอขอโบกมือลาดีกว่า

            “ช้าไปหรือเปล่า หืม”

            น้ำเสียงเยาะเย้ยของ ลี ชินกิดังชิดใบหูเล็ก พร้อมกับฟันคมที่ขบเม้มลงมา จนขนกายของหญิงสาวลุกซู่ ดูเหมือนว่าเธอจะเสียเปรียบเขาไปทุกทาง ขนาดเมินหน้าหนี เขาก็ยังแทะเล็มเธอได้อีก

            “ได้โปรด..”

            เธออ้อนวอนเขา เมื่อปลายนิ้วแกร่งบีบบังคับให้เธอหันกลับมา แต่ก็อย่างว่า โอกาสที่จะอุทธรณ์ของเธอ มันหมดไปตั้งแต่ก้าวเข้ามาเหยียบที่นี้แล้ว

            ลี ชินกิ กระตุกยิ้ม เขากวาดมองรูปหน้าของคนที่พึ่งหมดสติไปจากจูบมาราธอนของเขาอย่างชอบใจ ยอมรับว่าคนตรงหน้าสวยถูกใจเขาเป็นที่สุด ร่างสูงช้อนเอาร่างบางขึ้นมาอุ้มเอาไว้ ก่อนจะเดินผิวปากไปที่ประตูทางออกห้องทำงานอย่างอารมณ์ดี

 

            ทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาอารดาก็แทบกรี๊ดลั่นห้อง กับสภาพของตัวเองในตอนนี้ เธอกำลังเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ร่างบางรีบดีดตัวขึ้นมาจากเตียงนอนขนาดคิงไซส์อย่างรวดเร็ว พลางสำรวจทั่วร่างกายของตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ภาวนาว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดจะยังไม่เกิดขึ้น

            เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ร่างกายยังคงปรกติดี ก่อนที่จะสะดุ้งโหยงเมื่อน้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้น

            “ตื่นแล้วเหรอ”

            อารดาหันขวับไปมองเจ้าของเสียง แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความตื่นตะหนก แต่ก็แอบหน้าแดงน้อยๆ เมื่อสายตาไปปะทะกับร่างสูงที่สวมแค่เพียงกางเกงใส่ทำงานตัวเดิม ส่วนท่อนบนกลับเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกแพคของเขา

            “อย่าบอกนะว่าอาย”

            ลี ชินกิ เอ่ยเย้า เขาเลื่อนปิดประตูตรงระเบียงห้อง ก่อนที่จะก้าวเข้าไปหาคนที่นั่งห่อกายด้วยผ้าห่มอยู่บนเตียง ขยิบตาใส่หญิงสาวพร้อมกับดึงชายผ้าห่มขึ้นมากระตุกแรงๆ ทำให้ร่างบางแทบหัวคะมำไปกับการกระทำของเขา

            “คุณลี! ทำบ้าอะไรของคุณ” คนตัวเล็กใจเสีย เผลอตวาดออกไป ดูเอาเถอะถ้าเธอขืนตัวตะครุบผ้าห่มไว้ไม่ทัน มีหวังได้กลายเป็นชีเปลือยแน่ๆ

            “ห่างไป ไหนๆเราก็จะมาเป็นคนคนเดียวกันแล้ว เรียกฉันว่าชินกิก็ได้นะ ฉันใจดี”

            ชายหนุ่มว่าเสียงระรื่น น้ำเสียงแวดๆของเธอไม่ได้เข้าหูเขาเลยสักนิด

            “ดีกับผีน่ะสิ คนบ้า เอาเสื้อผ้าฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะ กรี๊ด! ปล่อยฉันนะปล่อย”

            อารดาหวีดร้อง เมื่อ ลี ชินกิ กระโจนขึ้นมาบนเตียงพร้อมกับค่อมทับและผลักเธอลงไปนอนราบกับที่นอน แถมยังยื้อแย่งผ้าห่มที่เธอใช้คลุมร่างอยู่อีก เห็นแบบนี้จะให้เธอนิ่งเฉย ไม่ดีดไม่ดิ้น ไม่ต่อต้านเขาก็คงจะเป็นไปไม่ได้

            “ให้ปล่อยใช่ป่ะ ได้ แต่ฉันขอผ้าห่มก็แล้วกันนะ”

            “จะบ้าหรือไง”

            ปากบางแวดใส่เขาอย่างลืมตัว ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งกลัวรุมตีกันไปหมด

            “ถ้างั้นก็เลิกดิ้นสักที ถ้าขืนยังดิ้นเข้ามากๆ ไม่แค่ผ้าห่มเท่านั้นนะที่จะหลุด”

            เขาขู่เธอไม่จริงจังนัก พลางไล่สายตาลงมาต่ำถึงระดับเนินอกอิ่มที่โผล่พ้นขอบผ้าห่มออกมา

            “ลามก”

            อารดาเสียงสูง นึกอยากจะเอานิ้วจิ้มตาซุกซนคู่นั้นเสียจริง แต่ก็ทำได้แค่คิด มือบางกำผ้าห่มเอาไว้แน่น มองเขาอย่างไม่ไว้ใจ

            “หึ อย่าเก่งให้มันมากปากน่ะ เดี๋ยวโดนพี่จับไอ้นี่ยัดปาก เดี๋ยวจะร้องไม่ออกเอา”

            ร่างสูงบอก ก่อนที่จะยักคิ้วให้หญิงสาว พร้อมกับบังคับให้สายตาของเธอมองไปจุดเดียวกับเขา ลอบยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นว่าใบหน้าของคนใต้ร่างแดงปลั่งยามเหลือบไปเห็นแก่นกายบวมเป่งที่ดุนดันอยู่ใต้กางเกงผ้าเนื้อดีของเขา

            “มันพร้อมที่จะออกรบเสมอ หากเธอกล้าขัดใจฉัน” เขาเตือนเธอเสียงเย้า

            ร่างบางรู้สึกเห่อร้อนไปทั่วหน้า ให้ตายเถอะ เธอไม่น่ามองต่ำลงไปใต้หว่างขาของเขาเลยสักนิด

            “พร้อมที่จะคุยกันดีๆแล้วใช่ไหม”

            น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งในตอนที่เอ่ยถาม เป็นสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าตอนนี้เขาจริงจังไม่ได้คิดที่จะเล่น

            หญิงสาวพยักหน้าให้ ยกมือบางขึ้นไปดันหน้าอกกว้างของเขาให้ขยับออก ซึ่ง ลี ชินกิ ก็ยอมผละออกไปแต่โดยดี ร่างสูงถอยไปนั่งขัดตะหมาด กอดอก จ้องหน้าเธอเขม็งอยู่ตรงปลายเตียงแทน ส่วนอารดาก็รีบลุกขึ้นนั่งแต่ไม่ลืมที่จะม้วนผ้าห่มมาพันรอบตัวเอง เธอทำตาปริบๆจ้องเขา ก่อนที่จะทำหน้าเหวอ หลับตาปี๋ เมื่อเขาโน้มตัวมาทางเธออีกครั้ง

            “อย่านะ อีตาบ้า ไหนว่าจะคุยกันดีๆยังไงเล่า” ร่างบางหลับหูหลับตาโวยวายใส่เขา คิดไปไกลว่าคนตัวโตจะเข้ามารังแกตัวเองอีก

            “ประสาทหลอนหรือไง”

            ลี ชินกิ ยิ้มขำกับอาการหวาดกลัวเขาจนเกิดเหตุของผู้หญิงตรงหน้า เขาก็แค่ขยับตัวไปหยิบเอกสารที่โต๊ะตรงหัวเตียง ไม่คิดว่าแม่คุณจะอาการหนักขนาดนี้

            อารดาลืมตาขึ้นมามองเขา ก็เห็นร่างสูงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เธอทำหน้าแหยๆ ก่อนที่จะยกนิ้วขึ้นเกี่ยวเอาเส้นผมไปทัดที่ใบหูแก้เก้อ

            “เซ็นซะ” เขาบอกเธอสั้นๆ ในตอนที่ยืนกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้หญิงสาว

            “อะไรคะ” เธอถามเขาเสียงซื่อ ไม่กล้าที่จะหยิบเอามันมาจากมือเขา

            “อย่าเรื่องมาก” เขายื่นคำขาด ส่งสายตาเป็นเชิงบังคับให้เธอรับมันไป

            “นะ นี่มันอะไรกันคุณลี คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”

            ร่างบางโกรธจนตัวสั่น หลังจากที่ไล่อ่านทุกข้อความในกระดาษแผ่นนั้น เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง นี่มันเป็นสัญญาซื้อขายร่างกายของเธอชัดๆ

            “ฉันบอกให้เธอเซ็น อย่าคิดที่จะทำตัวมีปัญหา ถ้าไม่อยากให้พ่อกับน้องเธอเดือดร้อน” ลี ชินกิ บอกเสียงเย็น ไม่ได้มีแววล้อเล่นหลงเหลืออยู่ในน้ำเสียง

            “คุณมันบ้า บ้าที่สุด เมื่อไหร่จะเข้าใจสักที ว่าฉันไม่ได้คิดที่จะขายตัว” แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ยอมอ่อนข้อให้กับเขาง่ายๆ

            “มันมีประโยคไหนไหมล่ะ ที่บอกว่าเธอขาย ฉันซื้อ แหกตาดูซะบ้างนะ”

            โทนเสียงของเขายังคงปรกติ ถึงแม้จะรู้สึกเคืองอารดาอยู่ลึกๆ มีผู้หญิงดีๆที่ไหนกล้าปฏิเสธเขา นอกจากจะวิ่งเข้าหา แต่ยัยนี่เป็นใคร ถึงกล้าอวดดี บอกปัดข้อเสนอที่เขาไม่เคยยื่นให้กับใครมาก่อน เผลอๆถ้าเธอทำตัวดีๆ เขาอาจจะให้เธอมากกว่านี้ด้วยซ้ำ

            “มันต่างกันมั้ยล่ะ แลกเปลี่ยนบ้าบออะไรกัน คุณเสียเงิน ฉันเสียตัวเนี่ยนะ มันยุติธรรมสำหรับฉันตรงไหน”

            อารดาเถียงเขาฉอดๆ เธอไม่บ้าที่จะรับข้อเสนอพิลึกกึกกือของเขาเป็นอันขาด ในสัญญาอาจจะระบุข้อตกลงอยู่หลายข้อ แต่ถ้าหากอ่านดีๆ แล้วจะรู้เลยว่าถ้าเธอยอมเซ็นเมื่อไหร่ เมื่อนั้นเธอได้กลายเป็นคู่นอนของเขาเต็มตัวทันทีแน่

            “จะเถียงเอาโล่หรือไง ถ้าอยากชนะฉันนัก ก็ไปเอาเช็คที่อยู่กับพ่อของเธอมาคืนฉันซะ” เขาโยนไพ่ใบเด็ดใส่เธอไป

            “คุณว่าอะไรนะ มะ หมายความว่าไง” เธอถามเขาตะกุกตะกัก เริ่มที่จะใจเสีย

            “ดูซะให้เต็มตา ว่านั่นใช่ลายมือของพ่อเธอหรือเปล่า” เขาว่า พร้อมกับหยิบกระดาษอีกแผ่นปาใส่เธอ

            มือบางรีบตะครุบมันมาอ่านอย่างรวดเร็ว ร่างกายเธอสั่นเทา เมื่อเห็นลายมือชื่อที่ระบุว่าเป็นผู้เซ็นรับเช็คมูลค่าหนึ่งล้านบาทไป ไม่จริง พ่อไม่มีทางที่จะทำแบบนี้กับเธอ

            “ที่จริงฉันก็ไม่ชอบฝืนใจใคร ถ้าสัญญานั่นมันทำให้เธอลำบากใจมากแล้วล่ะก็ ฉีกมันทิ้งซะ และฉันจะไม่ตอแยเธออีกต่อไป ทันทีที่เธอเอาเงินหนึ่งล้านบาทมาคืนฉันได้ แต่ก็ต้องลำบากหน่อยนะ เพราะฉันได้ข่าวว่าพ่อเธอเอาเช็คไปขึ้นเรียบร้อยแล้ว แต่จะเอาไปใช้หนี้หรือยังนั้น อันนี้ฉันก็ไม่รู้”

            เขาพูดกับเธอด้วยประโยคที่ยาวเหยียดเป็นครั้งแรก ก่อนที่จะลุกออกไปจากเตียงนอน

            หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบ แต่น้ำตาเริ่มคลอหน่วย หมดสิ้นแล้วสินะทางเลือกสำหรับเธอ

            ลี ชินกิ ซ่อนยิ้ม เหลือบไปมองคนที่นั่งก้มหน้าเล็กน้อย อารดาคงจะไม่รู้สินะ ว่าเธอตกลงไปในหลุมหลางที่เขาวางเอาไว้ตั้งนานแล้ว แต่ก็นะ เธอไม่มีทางที่จะรู้ หากเขาไม่คิดที่จะให้เธอรู้

            “ฉันจะให้เวลาเธอจนกว่าฉันจะกลับมา แล้วก็อย่าคิดหนี หากว่าเธอยังรักพ่อกับน้องเธออยู่ ฉันไม่ได้เตือน แต่ฉันเอาจริง”

            ร่างสูงขู่ทิ้งท้าย ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง ปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งกอดตัวเอง พร้อมกับปลดปล่อยเสียงสะอื้นที่กักเก็บไว้ออกมา

********************************************************************************************

อย่าพึ่งบ่นนะรีด ว่ามาแนวนี้อีกล่ะ (ไรท์ขอ)

ตอนแรกไรท์ว่าจะเขียนพี่ภีม แต่อยู่ดีๆอารมณ์เปลี่ยนอยากเขียนเฮียชินกิ

ไรท์ขอกำลังใจด้วยนะคะ

ปล.คิดถึงรีดมากเลยมาอัพให้ไวๆ อิ อิ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/15.gif

 

 

           

 

           

 

           

           

           

           

 

             

           

           

                                                                                                                                               

           

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว