ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตัวอย่างตอนพิเศษ (เฉพาะรูปเล่มเท่านั้น)

ชื่อตอน : ตัวอย่างตอนพิเศษ (เฉพาะรูปเล่มเท่านั้น)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2562 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตัวอย่างตอนพิเศษ (เฉพาะรูปเล่มเท่านั้น)
แบบอักษร

 

ฮัลโหล ~ ไม่ได้มาอัพนานเลยคิดถึงกันป่าววว ทางนี้คิดถึงมากน้า

คือช่วงนี้ปั่นเรื่องต่อไปเพลินไงเลยเพิ่งนึกได้ว่าเออ เรายังไม่ได้อัพตัวอย่างตอนพิเศษในเล่มให้คนที่อยากซื้อหรือลังเลได้ตัดสินใจเลย วันนี้ก็เลยเอ้อ แวบมาอัพหน่อยละกันเนอะ

ตอนพิเศษในเล่มมีทั้งหมด 5 ตอนนะคะ ทั้ง NC แซ่บๆ และความหวานของเฮียกับน้องจิณณ์ ความซน ความป่วนของก๊วนหนุ่มๆ ยังคงอยู่เหมือนเดิมแน่นอน ส่วนตอนไหนจะหวาน จะแซ่บ จะ cut ก็ไปเดาเอาเด้อ อิอิ

------

 

เมื่อคนโหดเมา

เฮียนักรบเคยเมาบ้างหรือเปล่าวะ?

คำถามหนึ่งแล่นเข้ามาในความคิดของควัน ขณะที่เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งกำลังจับจ้องเจ้าขวดสีใสที่ถูกส่งตรงมาจากโปแลนด์บนโต๊ะตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เท่าที่จำได้ครั้งเดียวที่มันเมาจนไม่มีสติ คงเป็นตอนที่เพิ่งเริ่มกินเหล้าครั้งแรกมั้ง หลังจากนั้นกูก็ไม่เคยเห็นเหล้ายี่ห้อไหนล้มมันได้เลยสักครั้ง” จากนั้น เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอันสมบูรณ์แบบจึงค่อยเอ่ยบอกเสียงเรียบ

“แล้วมึงถามทำไม หรือคิดแผนอะไรในใจเอาไว้อีก”

“หึๆ ผมอยากเห็นเฮียรบเมาว่ะ เรามาร่วมมือกันทำให้เฮียรบเมากันดีกว่า”

“มึงคิดว่าคนอย่างไอ้นักรบจะโง่ ยอมปล่อยให้มึงมอมเหล้ามันง่ายๆ เหรอวะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่าเฮีย ถ้าเป็นเฮียฮังหลงยังไงก็ทำได้อยู่แล้ว เชื่อผมดิ”

“ยังไงวันนี้กูก็กะจะให้ของขวัญพิเศษกับ ‘น้องสะใภ้’ อยู่แล้ว…จัดให้ตามคำขอมันสักหน่อยก็ได้” เท่านั้นแหละ คนที่ร้องขออยากจะเห็นพี่ชายที่เคารพและรักไม่ต่างจากพี่ชายแท้ๆ เมาสักครั้งในชีวิตก็ยกยิ้มกว้าง ร้องเฮในใจอย่างรู้สึกพอใจกับคำตอบที่ได้รับเป็นที่สุด

เชื่อเถอะ ว่าคืนนี้จะเป็นอีกหนึ่งคืนที่น่าจดจำในชีวิตของสะใภ้ผู้น่ารักคนแรกแห่งพรรคมังกรดำอย่าง…จิณณ์ จิรนนท์แน่นอน

ก็ของขวัญสุดพิเศษที่ว่าน่ะมันคือ Spirytus…เหล้าที่แรงที่สุดในโลกยังไงล่ะ

-----

ที่หนึ่งในใจ

“คุยกับใครวะ”

“เฮียยีนส์” คนป่วยตอบเสียงแหบแห้ง ลืมตาแดงเรื่อเพราะพิษไข้ ขยับริมฝีปากแห้งแตกถามเพื่อนทั้งสองที่อมยิ้มขำอยู่ข้างๆ

“แล้วนี่พวกมึงมาทำเหี้ยอะไรกัน…แค่ก”

“มาเยี่ยมหมา เอ๊ย! มาเยี่ยมคนป่วยหมดสภาพ”

“เพิ่งรู้ว่าตัวแสบอย่างมึงก็ป่วยเป็นเหมือนกัน”

“ถ้าจะมากวนตีนก็กลับไปเลยไป แค่ก…วันนี้กูไม่มีอารมณ์จะเล่นกับพวกมึง” บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ไม่มีแรงจะเถียงกับพวกมันหรอกนะ

“ฮ่าๆ เฮียนักรบโทรไปบอกพวกกูเมื่อเช้าว่าวันนี้มึงลาป่วย ถ้าใครว่างอยากให้แวะเข้ามาดูมึงหน่อย อยู่บ้านที่มีแต่ผู้หญิงแบบนี้เฮียแกกลัวอาการหนักขึ้นมาแล้วจะแย่” คนที่แกล้งแหย่เจ้าตัวแสบของอู่ให้หงุดหงิดได้แต่หัวเราะลั่น ก่อนจะบอกเล่าประโยคตามที่เจ้านายไหว้วานเขาผ่านทางโทรศัพท์มือถือเมื่อเช้าเกือบทุกประโยค

“แล้วเฮียนักรบพูดอะไรอีกไหมวะ”

“ก็ไม่นะ เฮียบอกแค่นั้นแล้วก็วาง”

“เฮียลืม”

ยอมรับว่าตอนที่ถามคอปเตอร์ออกไป ควันเองก็แอบตั้งความหวังเอาไว้พอสมควร ว่าพี่ชายที่เคารพรักอาจจะฝากคำพูดสักคำหรือสองคำเอาไว้ให้ ก่อนจะออกไปพักผ่อนวันหยุดข้างนอกกับพี่จิณณ์เหมือนที่เฮียยีนส์อุตส่าห์โทรข้ามทวีปเพื่ออวยพรเขา

สุดท้ายก็ไม่มี

“ลืม? ลืมอะไรวะ”

“แค่ก…วันนี้ แค่ก…วันอะไร”

“อ๋อออออ” จบประโยค เพื่อนสนิททั้งสองก็ถึงกับร้องรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ปกติเฮียไม่ได้ทำอะไรให้ มึงก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร”

“ก็ทุกปีเฮียไม่เคยลืม” ถึงจะไม่ได้พิเศษไปกว่าวันอื่นๆ แต่วันนี้ของทุกปีนอกจากทำงานอยู่ที่อู่แล้ว เฮียนักรบก็ไม่เคยออกไปไหน

วันที่สำคัญกับชีวิตของควันอีกวัน

วันที่เฮียนักรบช่วยเขาออกมาจากขุมนรกที่เรียกว่าบ้าน

วันที่เฮียนักรบให้ชีวิตใหม่แก่เด็กคนหนึ่งที่พ่อแม่ไม่ต้องการ

วันเกิดของนายคทาธร

-----

แค่มีกัน

“จะออกมาทำไมไม่รอพี่”

“อ้ะ! พี่นักรบ”

ท่อนแขนแกร่งที่โอบกอดรัดแผ่นหลังบาง พร้อมน้ำเสียงแหบพร่าฟังดูเหนื่อยหอบที่กระซิบดังมาจากทางด้านหลัง ทำเอาจิณณ์ถึงกับสะดุ้งตกใจ ดวงหน้าหวานเอี้ยวกลับไปมองชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของอ้อมกอดอุ่น

“ทำไมไม่รอพี่ก่อน ออกมาคนเดียวทำไม”

“ผมเห็นพี่กำลังหลับสบาย เลยไม่อยากกวนน่ะครับ” เสียงใสเอ่ยบอก พลางยกมือเรียวขึ้นช่วยปาดหยดเหงื่อเม็ดใสที่เกาะพราวออกจากใบหน้าหล่อเหลา สงสัยตื่นมาไม่เจอใครนอกจากข้อความที่เขาทิ้งไว้ให้ข้างเตียงก็คงจะรีบวิ่งลงมาเลยสินะ เหงื่อถึงได้ท่วมตัวแบบนี้

“กวนที่ไหน ยังไงก็ต้องลงมาหาอะไรกินด้วยกันอยู่แล้ว ออกมาคนเดียวแบบนี้มันอันตราย” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโขดหินข้างกัน ก่อนจะละมือหนาข้างหนึ่งจากเอวบางแล้วเอื้อมไปปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปรกหน้าออกให้อย่างเบามือ

“พี่นักรบอย่าลืมสิครับว่าจิณณ์ก็เคยอยู่ ‘เมกามาก่อนนะ” ประโยคเรียบง่าย หากแต่มันกลับส่งผลให้คนฟังยิ่งยิ้มกว้าง จับมือข้างนั้นมาแนบแก้มตัวเองอย่างเบามือ

“รู้ แต่ตอนนี้เรามีพี่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปไหนมาไหนคนเดียวอีก” นักรบว่าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมลูบแก้มขาวเนียนไปมาเบาๆ จนคนฟังรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งดวงใจ

“ครับ”

“แล้วนี่ทำอะไรอยู่”

“ชมวิวครับ” คนถูกถามเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จิณณ์เอนศีรษะลงพิงกับช่วงไหล่กว้างเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยมองท้องทะเลกว้างอย่างเลื่อนลอย

“ชอบไหม”

“ชอบครับ” จิณณ์กระชับมือใหญ่ที่กอบกุมของเขาแน่นเพื่อเน้นย้ำคำตอบจากใจจริง ไม่ใช่แค่เรื่องที่มาเที่ยวทะเลกันแบบนี้แต่เขาชอบทุกอย่างที่อีกฝ่ายมอบให้กันตลอดมา

“คิดอะไรอยู่ บอกพี่ได้ไหม” ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบาพลางโน้มหน้าลงมากดปลายจมูกโด่งข้างขมับขาวของคนที่คงจะไม่รู้ตัวว่าเอ่ยตอบเขาด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“เปล่าครับ”

“ตอบอะไรช่วยดูหน้าเองด้วย อย่าลืมสิว่าเราน่ะไม่เคยหลอกพี่ได้เลยสักครั้งนะ” เป็นอีกครั้งที่จิณณ์ต้องชะงักนิ่ง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรงอย่างนึกกลัวว่าจะเผลอพูดในสิ่งที่คิดออกไป

“มีอะไรไม่สบายใจก็บอกพี่ได้นะ”

“…”

“…”

“จิณณ์คิดถึงตอนที่ต้องหนีมาอยู่ที่’ เมกากับพ่อแม่น่ะครับ”

นานหลายนาทีที่ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา จนกระทั่งจิณณ์เลือกที่จะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น ร่างบางผละออกจากช่วงไหล่กว้างก่อนจะช้อนนัยน์ตาเรียวที่ฉายแวววูบไหวขึ้นมองสบกับดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย

“พี่ไม่น่าพาเรามาที่นี่เลย”

ก้อนเนื้อภายในอกแกร่งด้านซ้ายบีบรัดแน่นจนเจ็บปร่าไปหมดกับคำตอบที่ได้รับ นักรบนึกโทษตัวเองที่ลืมไปเสียสนิทว่าที่นี่…อเมริกาคือที่ที่คนรักของเขาสูญเสียครอบครัวไปอย่างไม่มีวันหวนคืนและบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชายตะวันตกคงจะสะกิดบาดแผลในใจเข้าให้

“ไม่ใช่ความผิดของพี่นักรบหรอกครับ” และจิณณ์เองก็รู้ว่าคนตัวสูงกำลังคิดอะไร มือเรียวทั้งสองประคองโครงหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ แนบหน้าผากเนียนกับหน้าผากกว้างของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางจูบซับลงบนเปลือกตาหนา

“ผมแค่คิดถึง แต่ไม่ได้เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ”

“พี่ขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษ แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกผิดนะครับ ผมมีความสุขที่มีพี่อยู่ตรงนี้”

-----

พรรคมังกรดำ

“พี่นักรบ พี่จิณณ์น่ารักเปล่าวันนี้ นี่ฝีมือน้องเลยนะ” แผ่นหลังบางถูกอาร์ทติสคนสวยดันเข้าไปใกล้จนใบหน้าน่ารักปรากฏชัดในดวงตาคู่คม ริมฝีปากหนาพลางกดยิ้มน้อยๆ แทนคำตอบ ทำเอาจิณณ์ถึงกับไปไม่เป็น เลื่อนมือทั้งสองขึ้นมาปิดหน้าอย่างเขินอาย

จะไม่ให้เขินได้ยังไง ปกติเขาแต่งหน้าที่ไหนกันล่ะ

“พี่จิณณ์ของพี่เคยไม่น่ารักด้วยเหรอครับ น้องคริสตัล”

“ก็รู้ว่าน่ารักทุกวัน แต่วันนี้มันพิเศษไงพี่ควัน พิเศษ ~ นี่น้องอุตส่าห์จัดเต็มสุดความสามารถเลยนะ ไม่คิดจะชมกันบ้างเลยหรือไงเล่า”

“โอ๋ๆ พี่ล้อเล่นครับ ฝีมือเรายังดีเหมือนเดิมแหละน่า”

“ไม่เสียแรงที่จบจากปารีสเลยนะคริสตัล”

“แน่น้อน! ระดับคริสตัล จางแล้วแค่นี้สบาย ~” แปะมือไฮไฟท์กับพี่เลโอหนึ่งที ก่อนแขนเรียวทั้งสองข้างจะยกขึ้นไขว้กันในระดับอก ใบหน้าสวยสง่าตามแบบฉบับของคุณหนูเชิดขึ้นน้อยๆ อย่างภูมิใจกับคำชื่นชมในผลงานคราวนี้ของตน

และดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่คริสตัลมีความสุขที่สุดในชีวิตอีกวันเลยก็ว่าได้ เพราะนอกจากบรรดาพี่ชายที่รักทั้งหลายจะมาอยู่ด้วยกันครบก๊วนแบบนี้ เธอยังได้เห็นสิ่งที่ใฝ่ฝันอยากจะเห็นมาตลอด…รอยยิ้มของพี่นักรบ

“เอ้า พี่นักรบอย่ามัวแต่ยิ้มสิคะ ตอบน้องก่อนตกลงพี่จิณณ์น่ารักไหม” เพราะนักรบเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบแถมยังเอาแต่มองร่างบางตรงหน้าไม่หยุด ให้คนที่เหลือได้หมั่นไส้เล่น หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวภายในคฤหาสน์สุดหรูของพรรคมังกรดำเลยถามซ้ำพร้อมยักคิ้วกวนๆ ทิ้งท้ายเสียด้วยเลยหนึ่งที

ช่วงขายาวภายใต้กางเกงเนื้อดีขยับก้าวเข้าไปใกล้คนที่เอาแต่แอบมองเขาผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว ก่อนน้ำเสียงทุ้มนุ่มจะกระซิบข้างใบหูขาวที่ค่อยๆ ขึ้นสีระเรื่ออย่างแผ่วเบา ทว่า หนักแน่นและจริงจังเหลือเกินสำหรับใจคนฟัง

“น่ารักสิ”

“…”

“สำหรับพี่ จิณณ์น่ารักเสมอครับ”

-----

บ้านของเรา

“คิดจะลักหลับพี่เหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นทั้งที่เปลือกตายังปิดสนิท จิณณ์ดันตัวเองขึ้นวางข้อศอกลงบนอกแกร่งเบาๆ พลางเอ่ยถามคนแกล้งหลับ

“ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“ตื่นตั้งแต่มีคนมาลูบแก้ม ลูบจมูก ลูบปากพี่เล่นแล้วล่ะ”

“ขี้โกง ตื่นตั้งนานแล้วนี่นา” คนฟังหลุดยิ้มขำออกมาอย่างอารมณ์ดี ความจริงจิณณ์เองก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าอีกคนน่ะตื่นแล้ว อยู่ด้วยกันมาก็เกือบปีทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าอันไหนแกล้งหลับ อันไหนหลับจริง

แต่ที่แกล้งลูบใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรนี้เล่น เพราะจิณณ์รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้สัมผัส

“แล้วจะลักหลับอยู่ทำไม บอกพี่ดีๆ ก็ได้”

ฟึ่บ!

“อ๊ะ! พี่นักรบ” นักรบพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างบางของจิณณ์อย่างรวดเร็ว เสื้อแขนยาวสีขาวตัวโคร่งร่วงหล่นจากบ่าเรียว เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนจนคนมองอดใจไม่ไหวต้องโน้มลงจูบหัวไหล่บางเบาๆ หนึ่งที

“พี่จะแกล้งจิณณ์เหรอครับ”

“ใครแกล้งล่ะครับ พี่เอาจริงต่างหาก” ฝ่ามือหนาดันปลายคางเรียวของคนใต้ร่างให้แหงนขึ้นนิด ดวงตาคู่คมมองสบสายตาก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะค่อยๆ โน้มลงไปใกล้ เพื่อมอบจูบแสนหวาน แต่ทว่า…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เฮียรบ ~ พี่จิณณ์ ~ ตื่นได้แล้ว เช้าแล้วคร้าบ”

<----->

ไว้เจอกันใหม่ในคู่ต่อไป แต่จะเป็นใครนั้น...ให้คุกกี้ทำนายกัน ~ อิอิ

รักและคิดถึง

Biizero

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว