facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 32 [รักคนเดียว รักที่สุด] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 32 [รักคนเดียว รักที่สุด] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 32 [รักคนเดียว รักที่สุด] 100%
แบบอักษร

 

 

 

 

รักต้องร้าย 32 [รักคนเดียว รักที่สุด]

ช่วงสอบของพริกหวาน ก่อนหน้านี้เจ้าตัวขยันอ่านหนังสือเป็นพิเศษคงอยากเที่ยวนั่นแหละครับ ส่วนผมก็ไปทำงานปกติ กับพี่แทนไม่ได้ผิดใจอะไรกัน พวกเราคุยกันตลอด และมีข้อความเตือนจากพ่อกับพี่แทนมาเสมอ แต่ผมมันดื้อเลยฟังแบบขอไปที

"อันตรายมีอยู่รอบตัว ทำไมถึงยังให้พริกหวานอยู่ข้างๆ" ประโยคนี้พี่แทนพูดกับผม ถ้าผมเลือกจะไล่เธอไป คิดเหรอว่าเรื่องจะจบง่ายๆ เผลอๆ พริกหวานอาจจะเป็นอันตรายมากกว่าเดิมก็ได้

"ผมเลือกแล้ว อยู่ใกล้ผม ได้ปกป้องเอง มันอุ่นใจกว่า"

"มึงมันดื้อ!" พี่แทนมองหน้าผมโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก ผมยิ้มเลือกจะเดินออกจากห้องทำงานของเขา เดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง

หยิบโทรศัพท์ออกมากดใช้งาน ผมมีอีกเครื่องแต่พริกหวานไม่รู้ เวลาอยู่กับเธอผมจะซ่อนมันให้มิดที่สุด ผมกดส่งข้อความไปหาใครบางคน ผมเลือกจะปิดบังมากกว่าเปิดเผยออกมาตรงๆ ในตอนนี้

ผมอยู่บริษัทจนถึงบ่ายก็ขับรถกลับไปรับพริกหวานที่มหาวิทยาลัยเพราะเธอสอบเสร็จช่วงบ่าย พวกเรานัดแนะสถานที่กันไว้เรียบร้อย เป็นร้านเบเกอรี่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยนั่นแหละครับ พอมาถึงผมก็เห็นพริกหวานกำลังคุยอยู่กับใครก็ไม่รู้และที่สำคัญ มันเป็นผู้ชาย

ผมสาวเท้าก้าวยาวๆ เข้าไปแสดงตัวทันที พอมันเห็นหน้าผมก็รีบพาตัวเองออกไปจากร้าน

 

"ใคร?"

 

"หนูไม่รู้ค่ะ เขาเข้ามาคุยด้วย" เงยหน้าขึ้นมาตอบ ฝ่ามือจับข้อมือผมให้เดินไปนั่งข้างๆ "อย่าทำหน้าตึงสิคะ กินขนมกันไหม"

 

"พี่ไม่..."

 

"พี่คงอยากกินเหมือนหนู รอแป๊บนะคะ" ผมพูดตอนไหน นอกจากจะเถียงอะไรไม่ได้ยังต้องนั่งรอนิ่งๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ ผมรู้สึกเหมือนทุกก้าวมันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย แต่กลับทำอะไรไม่ได้นอกจากนิ่งและเงียบ

 

ไม่ใช่ว่าไม่อยากจัดการ แต่การงมเข็มในมหาสมุทร งมให้ตายก็หาไม่เจอหรอกครับ นอกจากรอให้มันผุดขึ้นมาเอง แต่เข็มเล่มเล็กนิดเดียวมีเหรอที่มันจะยอมขึ้นมาง่ายๆ ถ้าเราไม่สะกิดบ้าง

 

"เค้กช็อกโกแลตนะคะ"

 

"พี่ไม่ชอบ"

 

"สักนิดก็ยังดี หนูสั่งมอคค่ามาให้ด้วยค่ะ" ถูกยัดเยียดทุกอย่าง สุดท้ายก็ต้องรับเอาไว้ "พี่ป่าคะ มีคนโทรเข้ามา แต่ไม่ยอมพูด" พริกหวานว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ผมเครื่องที่เธอใช้อยู่ขึ้นมาส่งให้

 

"คงโทรผิดละมั้ง"

 

"แต่มีข้อความส่งมาด้วยนะคะ"

 

"ข้อความ?"

 

"ใช่ค่ะ" ผมเปิดโทรศัพท์เพื่อดูสิ่งที่พริกหวานว่าทันที ข้อความที่ส่งมาคือคำขู่ มองเงยหน้ามองพริกหวานเงียบๆ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจนอกจากกินเค้กตรงหน้าอย่างมีความสุข "หนูไม่ได้กลัว พี่บอกให้หนูเชื่อใจ หนูก็จะเชื่อ หนูไม่ดื้อ"

 

"เด็กโง่" ผมว่ายิ้มๆ ยื่นฝ่ามือไปวางบนหัวพริกหวานพลางโยกมันไปมา "เก่งกว่าที่พี่คิดไว้อีกนะ"

 

"อยากอยู่ข้างๆ พี่ หนูต้องเรียนรู้"

 

"อย่าหายไปไหนก็พอ"

 

"หนูไม่ไปหรอก"

 

ผมไม่รู้ว่าจะปกป้องพริกหวานได้ดีที่สุดมากแค่ไหน แต่ผมก็จะทำให้สุดดำลังเหมือนกัน นั่งกินกันจนอิ่มก็พากันกลับคอนโด แต่มันน่าแปลกตรงที่หน้าห้องของพวกเรามีแขกไม่ได้รับเชิญ พอพริกหวานเห็นเธอก็ขยับเข้ามายืนใกล้ๆ ผมพร้อมกับจับมือเอาไว้จนแน่น

 

"มึงไม่ควรอยู่ที่นี่"

 

"แพงรู้ แต่แพงอยากคุยกับป่าและพริก" พะแพงพูดพร้อมกับสายตาที่หันมองมาทางพริกหวาน แต่คนข้างๆ กลับเลือกจะเงยขึ้นมามองหน้าสบตาผมแทน "แพงอยากขอโทษ"

 

"เข้าห้องก่อนสิ" สุดท้ายผมก็เลือกจะเคลียร์ ก่อนจะเชิญพะแพงเข้าห้อง พริกหวานเดินตามเข้ามาเงียบๆ นั่งลงข้างๆ ผม "มีอะไรก็ว่ามาเถอะ"

 

"แพงอยากขอโทษเรื่องที่ผ่านมาระหว่างเรา" ผมนั่งจับมือพริกหวานตลอด จนทำให้รู้ว่าเธอกำลังกลัวเพราะฝ่ามือที่สั่นไหว "แพงผิดเองที่ตอนนั้นกลัวจนทำให้พวกเราเป็นแบบนี้"

 

"มันผ่านมาตั้งนานแล้ว มึงมาพูดตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก เพราะมันไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้ว" พะแพงเงียบไปทันที สายตาของเธอเปลี่ยนทิศมาทางพริกหวานที่เอาแต่นิ่งและเงียบก้มหน้าต่ำ "ตอนนี้เรื่องระหว่างกูกับมึงมันจบแล้ว แต่เรื่องที่เพิ่งเริ่มต้นคือกูกับพริกหวาน เลิกพยายาม เลิกทำให้กูรู้สึกเกลียดมึงไปมากกว่านี้จะดีกว่า"

 

"ป่าจะหลอกตัวเองไปทำไม ที่ป่าคบกับพริกเพราะอยากให้แพงเจ็บไม่ใช่เหรอ ตอนนี้แพงก็เจ็บแล้วไง" พริกหวานพยายามจะรั้งมือเธอออกไป แต่ผมกลับไม่ยอม ร่างเล็กข้างๆ เงยหน้าขึ้นมามองผมพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

 

"จริงอยู่ที่จุดเริ่มต้นของกูกับพริกหวานเกิดขึ้นเพราะมึง แต่มันเปลี่ยนไปตั้งแต่กูลองเปิดใจคบกับพริกหวานและมันก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อพริกหวานเป็นเมียกู!"

 

"อึก..." พะแพงร้องไห้สะอื้นออกมาทันที คนข้างๆ ผมก็ไม่ต่างกันหรอกครับ

 

"มึงกับกูแค่คบกัน พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยกัน ความผูกพันอื่นมันไม่มีอีกแล้ว อย่าเข้ามาทำให้ความรักของกูกับพริกหวานวุ่นวายไปมากกว่านี้เลยจะดีกว่า"

 

"อึก... ป่าเคยรักแพงบ้างไหม" พะแพงร้องไห้สะอื้นหนักกว่าเดิม พริกหวานเองก็พยายามจะรั้งข้อมือออกไปจนผมต้องหันไปมองด้วยสายตาดุๆ เธอถึงยอมหยุดและเสมองไปทางอื่นแทน

 

"เคย..." พริกหวานหันกลับมาจ้องหน้าผมทันที หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม พยายามจะลุกหนี แต่ผมกลับไม่ยอม "แค่เคย... เพราะตอนนี้คนเดียวที่กูรักคือพริกหวาน"

 

"อืม โอเค แพงเข้าใจแล้ว งั้นป่าก็ดูแลพริกให้ดีๆ ละกัน" พะแพงพูดจบเธอกยิบกระเป๋าจะเดินออกไป แต่ผมกลับรั้งเธอเอาไว้ซะก่อน

 

"กูไม่รู้ว่ามึงต้องการอะไรอีก แต่ช่วยจำไว้หน่อยก็แล้วกัน สำหรับกู พริกหวานไม่ใช่คนอื่น แต่พริกหวานคือเมียกู ใครทำให้เมียกูเจ็บ มันต้องเจ็บยิ่งกว่า" พะแพงนิ่งไปเธอค่อยๆ หันกลับมามองหน้าผมสลับกับพริกหวาน แววตาของพะแพงกำลังจะเปลี่ยนไป ผมไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการจะทำอะไร แต่ผมก็จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเหมือนกัน

 

ปัง!

 

ภายในห้องหลงเหลือเพียงความเงียบและเสียงสะอื้นของพริกหวาน สำหรับผมนี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เพราะมันยังมีอีกมากกว่านี้

 

"ไม่รู้หรอกนะว่าคิดอะไรอยู่ แต่ช่วยมั่นใจกันหน่อยว่าพี่ เลือกแล้ว รักแล้ว ก็อยากจะทำให้ดีที่สุด ที่ผ่านมาพี่ขอโทษที่เคยเอาพริกเข้ามาเกี่ยวข้อง อยากแก้แค้นพะแพงจนลืมนึกถึงความรู้สึกของพริก แต่ตอนนี้พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว พี่รักพริกจริงๆ รักคนเดียว รักที่สุด"

 

"อึก... ฮือออ" พริกหวานขยับเข้ามาสวมกอดผม เธอร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก ผมไม่เคยรำคาญหรอกนะเพราะต้นเหตุทั้งหมดมันมาจากผม "สัญญาแล้วนะ อย่าผิดสัญญานะ"

 

"ครับ"

 

"รักพี่ป่าเหมือนกัน รักคนเดียว รักที่สุด" พริกหวานนั่งกอดผมร้องไห้จนหลับ เชื่อเธอเลยจริงๆ หลับได้ทุกสถานการณ์มากๆ ผมเลยอุ้มเธอเข้าไปนอนในห้อง

 

"ขอบคุณที่ยังไม่หายไปไหนในตอนนี้..." ว่าพลางก้มลงไปจุ๊บหน้าผากพริกหวานแผ่วเบา นั่งมองหน้าเธอนิ่งๆ ก่อนจะลุกเดินออกมาจากห้อง

 

วันนี้ร้องไห้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นมาบ้าๆ บอๆ อีกตามเคย ผมชินกับพริกหวานไปแล้วครับ

 

 

 

_________________

ตอนแรกว่าจะดอง แต่ต่อตอนนี้ก่อนละกัน

เนื้อเรื่องเริ่มเข้านิยายบู๊เข้าไปทุกที 5555

 

ใกล้แล้วค่ะ ไม่รู้ว่าจะออกมาแบบไหน แต่จะทำให้ดีที่สุด

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ ❤️

ความคิดเห็น