ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เพื่อนใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2562 16:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนใหม่
แบบอักษร

สวัดดีครับผมชื่อซันนะครับทุกคน วันนี้เป็นวันเปิดเปิดเทอมมหาลัยวันแรกแต่ผมยังไม่ไม่เพื่อนเลยน่ะสิเพราะว่าผมไม่ได้มาทำกิจกรรมรับน้องเหตุด้วยต้องไปหายายที่ประสบอุบัติเหตุกระทันหันและผมก็ต้องคอยอยู่เฝ้าด้วย เพราะผมมียายแค่คนเดียว ยายเล่าว่าผมนั้นเกิดมาจากความไม่ได้ตั้งใจของพ่อกับแม่และเขาก็ไม่พร้อมที่จะเลี้ยงดูผม เขาจึงทิ้งผมไว้กับยาย แต่จนป่านนี้ผมก็ยังไม่เคยเห็นพ่อกับแม่มาหาผมสักครั้งเลย แต่ผมโอเคแล้วล่ะครับ ชีวิตนี้ผมมียายแค่คนเดียวผมก็มีความสุขมากแล้ว ตอนนี้ยายยังคงรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่ ถึงจะดีขึ้นแล้วแต่หมอก็ยังไม่อนุญาตให้กลับอยู่ดี

ตอนนี้ผมมาอยู่หน้ามหาวิทยาลัยแล้วครับ ผมมองไปทั่วด้วยความตื่นเต้น ที่นี่ใหญ่มากแล้วผมจะหาคณะผมเจอมั้ยเนี่ย!!

“โอ๊ะ!”

“โทษๆ”เขาเดินชนผมเล็กน้อยก่อนจะหันมาขอโทษ

“เอ่อ..ไม่เป็นไรครับ”

“ชื่อไรอะเรา อยู่ปีหนึ่งใช่มั้ย”

“ครับ”

“คณะไร?”

“วิศวกรรมครับ”

“โอ้! คณะเดียวกันเลย มีเพื่อนยังมาอยู่ด้วยกันมั้ย กูชอบมึงว่ะ!”

“หะ! เอ่อ..ครับๆ”จะว่าไปเขาก็ดูนิสัยดีอยู่ถึงจะดูพูดตรงๆไปหน่อยก็เถอะ

“กูเจ้าทัพ มึงล่ะ”

“ซันครับ”ผมตอบยิ้มๆ ในที่สุดผมก็ได้เพื่อนละโว้ยย

“ไม่ต้องสุภาพก็ได้มั้ง เพื่อนกันแล้วนะ”

“ครับ เอ่อ..อื้อ!”

“ดีมาก! ตามมาเร็วเดี๋ยวพาไปรู้จักเพื่อนกู” ผมตามอีกคนไปถึงโต๊ะหินอ่อนโต๊ะนึงที่อยู่ในสวน

“เห้ยพวกมึงกูพาเพื่อนใหม่มารู้จัก! นี่ไอซัน ไอซันนั่นไออาร์ค กับไอโรม”

“เอ่อ..ยินดีที่ได้รู้จักนะ”ผมพูดพลางยิ้มๆ ก่อนจะรู้สึกเกร็งเล็กน้อยเมื่อสบตากับคนที่ชื่อโรม

“อืม”คนที่ชื่ออาร์คตอบกลับมานิ่งๆแต่คนที่นิ่งกว่าก็คือโรมเพราะเขาไม่พูดอะไรเลย

“มานั่งคุยกันก่อนมา!”เจ้าทัพให้ผมไปนั่งซึ่งตอนนี้มันเหลือที่นั่งเดียวคือที่นั่งข้างๆโรม ผมเลยเดินเข้าไปนั่งข้างเขาอย่างช่วยไม่ได้

“มึงนี่ตัวเล็กจังนะ”อาร์คพูดขึ้นก่อนจะมองสำรวจตัวผมเล็กน้อย

“ก็นะ..แหะๆ”ผมไม่รู้จะตอบยังไงเพราะผมก็ตัวเล็กจริงๆนั่นแหละ

“แล้วอย่างนี้พวกกูต้องคอยปกป้องมึงมั้ยเนี่ย ดูบอบบางชะมัด!”อาร์คพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแต่แปลกที่ผมกลับรู้สึกว่าเขาดูเป็นห่วงผม จนผมอดดีใจไม่ได้ที่มีคนเป็นห่วงผม

“เหอะ!”คนที่เงียบมาตั้งนานอย่างโรมสบดออกมาเล็กน้อยก่อนจะจับหน้าผมให้หันไปมองหน้าเขา

“ซัน..หึ!..มึงแน่ใจนะว่าจะเป็นเพื่อนกับพวกกูเนี่ย ไอทัพคิดไงเอามันเข้ากลุ่มวะ”โรมพูดกับผมก่อนจะหันไปถามเจ้าทัพแต่มือก็ยังคงจับหน้าผมไว้อยู่

“ก็ไม่ไง มันน่ารักดี แบบว่าถูกชะตาอะ”

“หรอ..”มันหันกลับมามองหน้าผมก่อนจะมองสำรวจทั่วใบหน้าแล้วปล่อยมือที่จับทิ้งแล้วเปลี่ยนมาเป็นขยี้หัวผมแทน

“ก็ดี..”เขาพูดเสร็จก็เอามือออกไปก่อนจะหันกลับเล่นโทรศัพท์ทิ้งไว้เพียงผมที่กำลังชะงักค้างอยู่กับที่ ก็ดีนี่อะไร ทำไมอยู่ผมถึงได้รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาได้นะ!

.

.

#เรื่องนี้เป็นเรื่องแยกมาจาก my brother มันไม่ใช่พี่กู!! นะคะ ฝากติดตามด้วยน้าาา💕

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว