facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 29 [พริกเป็นเมียพี่] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 29 [พริกเป็นเมียพี่] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 14:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 29 [พริกเป็นเมียพี่] 100%
แบบอักษร

 

 

รักต้องร้าย 29 [พริกเป็นเมียพี่]

 

ถือว่ายังไม่ได้เคลียร์ครับเพราะพริกหวานยังไม่พร้อมจะบอกอะไรผม ทั้งวันพวกเราใช้เวลาอยู่แต่ในห้อง นั่งกันคนละมุม ผมหยิบเอกสารขึ้นมานั่งอ่าน ส่วนพริกหวานนั่งดูทีวีไป

 

นั่งกันเงียบๆ จนโทรศัพท์ผมมีสายเข้า หยิบออกมาดูก็เห็นเบอร์แม่โชว์อยู่ ผมปราบตามองพริกหวานเล็กน้อยก่อนจะลุกออกไปคุยนอกระเบียงเพราะข้างในเสียงดัง

 

ผม "สวัสดีครับแม่"

แม่ (คุยกับน้องหรือยัง)

พ่อ (จะห่วงอะไรนักหนา ถ้ามันอยากโง่ก็ปล่อยไปเถอะ)

แม่ (พี่ปืน! ถ้าไม่อยากแยกห้องนอนก็อย่าพูดมาก)

พ่อกับแม่เถียงกันอีกจนได้ เรียกเสียงหัวเราะจสกผมได้เป็นอย่างดีเลยครับ

แม่ (ป่า ตกลงว่ายังไง)

ผม "คุยแล้วครับ แต่ยังไม่ได้เคลียร์เท่าไหร่ รอให้พริกพร้อม แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมขอโทษที่ทำให้แม่ต้องคิดมาก"

แม่ (อย่าลืมพาน้องมาค้างที่บ้านบ้างนะ)

ผม "ครับ"

 

ผมยืนคุยโทรศัพท์กับแม่นานพอสมควร ก่อนจะวางสายไป ยืนคืดอะไรไปเรื่อยจนด้านมีสัมผัสแผ่วเบาจากใครบางคนกอดอยู่ ผมเลยเอี้ยวตัวหันไปมองพริกหวานเล็กน้อย สัมผัสต่อมาคือเสื้อเปียก

 

"ร้องไห้ทำไม"

 

"พี่คุยกับใคร ทำไมต้องออกมาคุยตรงระเบียง" ถามผมเสียงสั่นกระชับอ้อมกอดไว้จนแน่น

 

"คุยกับแม่ ท่านโทรมา" ผมว่าพลางขยับตัวออกห่างหันหน้าหาพริกหวาน ยื่นฝ่ามือไปประคองใบหน้าเล็กเอาไว้ "เป็นอะไร กลัวเหรอ"

 

"ค่ะ กลัวพี่ทิ้งหนู กลัวพี่มีคนอื่นแล้วก็กลัวพี่รำคาญหนูด้วย" มองผมตาแป๋วเลยครับ น้ำตานี่คลอหน่วยเชียว

 

"เพ้อเจ้อ เข้าข้างในกันดีกว่า" ขยี้หัวพริกหวานเบาๆ จับมือพาเดินเข้าห้องมานั่งที่โซฟาอย่างเดิม แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิมตรงที่พริกหวานขึ้นมานั่งคร่อมขาผมนี่แหละครับ "ทำไมไม่นั่งดีๆ"

 

"เดี๋ยวพี่หาย นั่งแบบนี้จะได้กอดไว้แน่นๆ" ยิ้มทั้งน้ำตาโน้มตัวลงมาหสผม สองแขนโอบกอดรอบคอไว้จนแน่น "พี่ป่าเป็นของพริกหวานคนเดียว"

 

"หายใจไม่ออก" กอดโคตรแน่นเลยครับ

 

"พี่ป่า" พริกหวานขยับตัวออกห่างจากผมพร้อมเรียกชื่อ แววตาของเธอสั่นระริก แต่พยายามไม่ให้มีน้ำตา ผมมองหน้าพริกหวานแทนคำพูด "หนูไม่ใช่ลูกของพ่อเดย์แม่พาย..."

 

ในที่สุดคนตรงหน้าก็ยอมเอ่ยออกมา จากที่คิดว่าน้ำตาของพริกหวานจะไม่ไหล ตอนนี้มันไหลออกมาเรียบร้อยแล้ว

 

"แล้วหนูเป็นลูกของใครเหรอคะ" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามออกมา ผมมองหน้าพริกหวานนิ่งๆ

 

"พี่ไม่รู้ว่าพริกคิดอะไรอยู่ จริงอยู่ที่พริกไม่ใช่ลูกของลุงเดย์ป้าพาย แต่พวกท่านก็ไม่เคยมองพริกเป็นคนอื่น พริกแค่ทำหน้าที่ของตัวเองไป"

 

"พี่แพงเกลียดหนูหรือเปล่า" ฝ่ามือเล็กยื่นมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้ "พี่แพงจะมาแย่งพี่ไปจากหนูใช่มั้ย หนูควรถอยหรือเปล่าคะ"

 

"ไม่รักพี่เหรอ?" ผมตั้งคำถามกับพริกหวานน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"รัก... รักที่สุด" คนตรงหน้าตอบพร้อมกับรอยยิ้มและหยาดน้ำตาที่ไหลริน

 

"รู้สึกว่าช่วงนี้จะร้องไห้บ่อยไปแล้วนะ เลิกคิดถึงเรื่องที่ทำร้ายจิตใจตัวเองได้แล้ว ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข พี่จะเป็นคนสร้างให้พริกเอง เพราะฉะนั้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป พริกควรจำเอาไว้ถึงตัวเองจะไม่ใช่ลูกของลุงเดย์ป้าพาย แต่พริกเป็นเมียพี่ เมียของผู้ชายที่ชื่อป่าราบ ชีวิตพริกต่อจากนี้ไป พี่จะรับผิดชอบเอง เข้าใจมั้ย"

 

ฮืออออ

แทนที่จะตอบผมว่าเข้าใจ กลับร้องไห้ออกมาแทน ใบหน้าเล็กซบลงที่ซอกคอของผมพร้อมเสียงสะอื้นหนักๆ

 

"พี่อนุญาตให้พริกร้องไห้อีกแค่วันเดียวนะ พรุ่งนี้พริกต้องกลับมาร่าเริงเหมือนเดิม"

 

พริกหวานไม่ได้ตอบผม เธอยังคงร้องไห้และกอดผมเอาไว้จนแน่น ผมก็ปล่อยนะครับ ความสุขของเธอ อยากร้องก็ร้องให้พอ

 

***

 

กว่าพริกหวานจะหยุดร้องกินเวลาไปนานพอสมควร ร้องจนพอใจก็บ่นว่าหิวและที่น่าแปลกใจก็คือพริกหวานกลับมาทำตัวปกติใส่ผมจนน่าใจหาย ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอทำได้ครับ

 

"โอเคแล้วใช่มั้ย"

 

"หนูเป็นเมียพี่ หนูต้องเชื่อฟังพี่ ถ้าร้องไห้บ่อยๆ กลัวพี่เบื่อ" ผมถึงกับยิ้มเลยครับ พริกหวานกลับมาเป็นยัยผมเปียของผมอีกครั้ง แววตาและท่าทาไร้เดียงสาของเธอ ทำให้ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้มอง

 

"แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาเป็นยัยหมูตุ่มอีกล่ะ พี่ว่าแบบนี้ผอมไปนะ"

 

"พี่ป่า หนูไม่ได้อ้วนขนาดนั้น เดี๋ยวเถอะ!" ยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าผมเขม็งเลยครับ "ชิ!" พอเห็นว่าผมยิ้มใส่ก็เมินหน้าหนี

 

"อยากไปเที่ยวไหม"

 

"เอ๋?"

 

"เดี๋ยวพาไปฟังเพลง"

 

พริกหวานหันกลับมายิ้มให้ผมทันที ว่าง่ายเชียว ก่อนจะพากันไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ผมเป็นคนเลือกชุดให้ อย่าคิดว่าจะได้ใส่โป๊ๆ ครับ ไม่มีทาง

 

"หนูหายใจไม่ออก" ผมหาเสื้อคอเต่าเขายาวให้ใส่ครับ พริกหวานก็นั่งดึงคอเสื้ออยู่นั่นแหละ "ทำอย่างกับหนูมีให้โชว์"

 

"แล้วไง?"

 

"ทีตัวเองยังแต่งซะหล่อเลย ทีกับหนูแทบไม่มีรูให้หายใจ" ช่างเปรียบเทียบครับ อยากจะขำให้ แต่กลัวถูกงอนอีกเลยได้แต่เงียบ ขับรถไปเรื่อยๆ

 

ผมเลือกจะพาพริกหวานออกมาเปิดหูเปิดตา โดยนัดเพื่อนเอาไว้ด้วย อย่างน้อยๆ เพื่อนผมก็ควรได้รู้จักพริกหวานเอาไว้บ้าง ยกเว้นไอ้อ๋อง ผมว่ามันรู้จักจนแทบสนิทไปแล้วครับ

 

ร้านเหล้าแบบนั่งชิวคือสถานที่ที่ผมเลือกพาพริกหวานมาเปิดหูเปิดตา คนข้างๆ หันมายิ้มให้ผมก่อนจะยื่นมือมาจับ ผมยิ้มให้พริกหวานอีกครั้ง พาเธอเดินเข้าไปด้านใน ซึ่งมีเพื่อนผมนั่งร่วมโต๊ะกันอยู่แล้ว ทุกคนมาครบ ยกเว้นเมวดี

 

"เรื่องจริงดิ" คำทักทายแรกจากเพื่อนสาวในกลุ่มดังขึ้น สายตามองหน้าผมสลับกับพริกหวาน ก่อนที่สายตาจะมาหยุดตรงหน้าพริกหวานพร้อมกับรอยยิ้มและคำถาม "หลงกลไอ้ป่าได้ยังไงเนี่ย"

 

พริกหวานไม่ได้ตอบ เธอเลือกจะยิ้มแทน

 

"กูออกจะเป็นคนดี" ผมว่าก่อนจะรั้งข้อมือพริกหวานให้นั่งลงข้างๆ

 

"คนดีเหี้ยๆ" เสียงไอ้อ๋องดังขึ้น สีหน้ามันดูเหมือนหมั่นไส้ผมมากๆ "วันนั้นทำกูเกือบตาย ตอนพ่อมึงเข้ามาแล้วไม่เจอ กูนี่ขนลุกไปหมด"

 

"พ่อกูออกจะน่ารัก"

 

"ยิงมึงเขายังกล้า นับประสาอะไรกับกู" ไอ้อ๋องทำหน้าขยาดไปเลยครับ

 

"แล้วนี่มึงรู้หรือยัง พ่อเมถูกออกหมายจับแล้ว" ไอ้เขมถามขึ้น ผมหันไปมองหน้าพริกหวานทันที แต่เธอเลือกจะเงียบแล้วยิ้มออกมาแทน

 

"ไม่คิดว่าจะแอบค้าอาวุธเถื่อน" ไอ้เคนเสริมอีกคน

 

"แล้วไอ้เมเป็นยังไงบ้าง กูติดต่อไม่ได้เลย" ผมคิดผิดหรือคิดถูกเนี่ย ดันพาพริกหวานออกมารับฟังเรื่องแบบนี้

 

"พวกมึงจะถามให้เสียบรรยากาศกันทำไมวะ กูอยากนั่งดื่มนานๆ ไม่อยากให้แก้วปลิว" ปากไอ้อ๋องพูดก็จริง แต่สายตาของมันหันมามองหน้าผม

 

"กูขอโทษ" พวกมันคงลืมไปมั้งว่าผมไม่ได้มาคนเดียว แต่พอเห็นพริกหวานเงียบไม่พูดอะไร ทุกคนก็ชวนกันเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่อย

 

พริกหวานเริ่มเข้ากับเพื่อนผมได้มากขึ้น สนิทสุดก็ไอ้แตเพราะผู้หญิงเหมือนกัน คุยกันถูกคอเชียวครับ ส่วนผมกับคนอื่นๆ ก็คุยกันหลายเรื่อง นั่งดื่มกันจนดึก ไม่มีใครเมาหรอกครับ นั่งคุยกันผมกับไอ้เขมจะไปเข้าห้องน้ำ

 

"พี่ไปเข้าห้องน้ำนะ" หันมาบอกพริกหวานก่อนจะมองเลยไปที่ไอ้แต "ฝากด้วยนะ"

 

"หายห่วง" ผมพยักหน้าก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำพร้อมไอ้เขม ระหว่างทางก็มีเรื่องคุยกัน

 

"คนนี้จริงจังเหรอวะ ปกติมึงไม่เคยพาใครมาแนะนำเลยหรือจะพูดให้ถูก มึงไม่เคยคบใครนี่หรือพวกกูไม่รู้" มันถามผมด้วยสีหน้าสงสัย จะว่าไปตอนคบกับพะแพงเพื่อนผมก็ไม่มีใครรู้

 

"กูสามารถเรียกว่าเมียได้เต็มปาก"

 

"สุดจริงๆ งั้นกูคงไม่ต้องถามต่อแล้วแหละ ว่าแต่เรื่องไอ้เม มึงเคลียร์หรือยังวะ"

 

"กูคงไม่มีอะไรต้องเคลียร์อีก แค่ต้องระวังตัวไว้เท่านั้น คนที่จนตรอกมากๆ มันทำได้ทุกอย่างแหละ"

 

คุยกับอะไรเขมเสร็จก็แยกย้ายกันเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยก็เดินกลับโต๊ะแต่พริกหวานกลับหาย

 

"พริกหวานล่ะ?"

 

"ใจเย็นๆ น้องขอออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก โน่นไง" ไอ้แตตอบพร้อมกับปลายนิ้วที่ชี้ออกไปด้านนอก ผมมองตามก่อนจะรีบเดินออกไปดู

 

รู้สึกแปลกๆ ครับ ก่อนจะรีบเดินออกไป แต่เหมือนจะไม่ทันเพราะสายตาเหลือบไปเห็นรถเก๋งกำลังแล่นตรงเข้าหาพริกหวานเหมือนมันตั้งใจเพราะไม่มีการชะลอใดๆ เลย

 

เร็วเท่าความคิดผมรีบวิ่งออกไปทันที ริมฝีปากเอ่ยเรียกคนตรงหน้สเสียงดังลั่น

 

"พริก!"

 

บรื้น~~

 

กรี๊ด!

 

หมับ! ตุบ!

 

ผมไม่รู้ว่าพริกหวานจะเป็นอะไรไหม แต่สองขาก็วิ่งเข้าไปช่วยเธอไว้ได้ทัน ผมรวบคนตัวเล็กตรงหน้าเอาไว้จนแน่น พอแน่ใจว่ารถคันนั่นแล่นออกไปไกลแล้วถึงได้ยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง

 

"เป็นอะไรหรือเปล่า" พริกหวานนิ่งไปเลยครับ เหมือนกำลังตกใจอยู่ "พริก ได้ยินพี่หรือเปล่า พริกหวาน!"

 

"คะ?" พริกหวานสะดุ้งสุดตัวเงยหน้าขึ้นมองสบตาผมทันที

 

"ไอ้ป่า น้องพริก" เสียงเพื่อนผมดังขึ้นก่อนที่พวกมันจะวิ่งเข้ามาดู คนจากที่ร้านก็เริ่มมามุมพร้อมกับถามไถ่ว่าเป็นอะไรกันหรือเปล่า พริกหวานเงยหน้ามองผมนิ่งๆ เหมือนเธอยังตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่หาย

 

"เจ็บไหม"

 

"มะ ไม่ค่ะ ชุดที่พี่ป่าให้ใส่มาช่วบได้เยอะเลย" เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนพยายามฝืน

 

"กูพาพริกกลับก่อนนะ เรื่องค่าใช้จ่ายไว้ค่อยเคลียร์" ผมลุกขึ้นยืนรั้งพริกหวานให้ลุกตามหันไปบอกเพื่อนๆ ก่อนจะพาเธอกลับมาที่รถ

 

"พี่ป่าคะ พวกเรายังไม่ตายใช่มั้ย"

 

"ไม่! ไม่ตายและไม่มีวันตาย ขอโทษที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น กลับกันเถอะ"

 

"พี่ป่าคะ แล้ว..." ผมรู้ว่าพริกหวานกำลังตกใจเพราะเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ ตั้งคำถามค้างคาก่อนจะเงียบไป

 

ผมหันไปมองพริกหวานเป็นระยะแต่กลับต้องหักรถหลบเข้าข้างทางเพราะคนข้างๆ นั่งตัวสั่นเทาเลยทีเดียว

 

"พริก! พริกหวาน" ยื่นมือไปจับแขนพริกหวานเขย่าไปมา

 

"คะ?"

 

"ตั้งสติหน่อยสิ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว"

 

"..." พริกหวานเงียบไปเม้มปากเข้าหากันจนแน่น ยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างมาประคองใบหน้าของผมเอาไว้ "อย่าทิ้งพริกนะคะ อย่าหายไปไหนนะ"

 

"พี่ขอโทษ" ผมว่าก่อนจะรั้งพริกหวานเข้ามากอดจนแน่น "ก่อนหน้านี้คุยโทรศัพท์กับใคร"

 

"หนูไม่รู้ว่าใครโทรมา... ฮืออ พี่ป่า โทรศัพท์หนูล่ะ ต้องตกอยู่ที่ร้านแน่ๆ"

 

"กลับไปก็คงไม่เจอหรอก ไว้ค่อยซื้อใหม่"

 

"แต่เครื่องนั้นหนูเพิ่งได้มาเอง" ทำหน้าจะร้องไห้อีกแล้ว เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วจริงๆ

 

"ไว้ใช้เครื่องเดียวกับพี่ก็แล้วกัน หลังจากนี้ไปอย่าอยู่ห่างจากพี่นะ"

 

"หนูต้องไปเรียน"

 

"ไว้ค่อยว่ากัน โอเคขึ้นแล้วใช่มั้ย"

 

"ค่ะ" ฉีกยิ้มกว้างให้ผม แต่ก็ไม่รู้ว่าพริกหวานจะโอเคจริงหรือเปล่า ผมเลือกจะไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะหันมาขับรถกลับคอนโดต่อ

 

ผมไม่รู้ว่าเหตุการณ์อย่างวันนี้จะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่ แต่ที่รู้ๆ เป้าหมายตอนนี้ของพวกมันคือพริกหวานแน่นอน ถ้าผมคาดสายตาแค่เสี้ยววินาทีเดียว เท่ากับชีวิตของพริกหวานจะไม่ปลอดภัย...

 

 

 

 

 

_________________

ตอนนี้ฟรีนะคะ ยาวๆ ไปเลย

เบื่อกันไหม กลัวทุกคนเบื่อ เรื่องนี้ไม่ได้เน้นอะไรเลยจริงๆ นอกจากผัว ผัวแล้วก็ผัว

 

จริงๆ ก็ใกล้จะจบแล้วแหละเพราะเค้าไม่ได้เขียนยาวเหมือนของพ่อปืน...

 

จบบ้านนี้ ไปบ้านพี่แทนกันต่อ ผู้หญิงของผู้ชายตระกูลนี้ ต้องเสียน้ำตาก่อนถึงจะมีความสุข น้องชบาก็ไม่มีข้อยกเว้น 5555

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนเค้ามาตั้งแต่ต้นๆ นะคะ

❤️❤️❤️❤️

 

 

 

 

ความคิดเห็น