facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 26 [เสียงหัวใจ...เต้นช้าลง] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 26 [เสียงหัวใจ...เต้นช้าลง] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2562 07:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 26 [เสียงหัวใจ...เต้นช้าลง] 100%
แบบอักษร

 

 

 

รักต้องร้าย 26 [เสียงหัวใจ...เต้นช้าลง]

 

 

 

[พริกหวาน]

ฉันกลับจากโรงพยาบาลพร้อมพ่อเดย์ ตลอดทางที่นั่งอยู่ในรถพวกเราเงียบกันมากจนรถแล่นมาถึงคอนโด พ่อเดย์หันมายิ้มให้ฉันเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนห้อง พอเข้ามาข้างในบรรยากาศเงียบมาก ในห้องมีพี่แพงกับแม่พายนั่งอยู่ ส่วนพี่พายับเขาบินกลับไปเรียนแล้ว

 

"พริก จริงหรือเปล่าที่ลูกคบกับพี่ป่า" ประโยคแรกที่แม่ถามฉัน สีหน้าของท่านดูเป็นกังวลมาก ฉันไม่รู้ว่าพี่แพงบอกอะไรกับแม่ไปบ้าง

 

"ป่าบอกหนูยังไง หนูก็พูดออกมาเถอะ" พ่อเดย์หันมาพูดกับฉัน จบประโยคของท่านฉันก็นึกถึงคำพูดของพี่ป่าทันที ถ้าพูดความจริงทุกอย่างจะจบแบบสวยงามใช่มั้ย

 

"ค่ะ" และสุดท้ายฉันก็ยอมสารภาพความจริง พี่แพงมองหน้าฉันด้วยความไม่พอใจทันที

 

"ทำไมหนูถึงไม่บอกพ่อกับแม่ หนูรู้หรือเปล่าว่าพี่แพงกับพี่ป่าเคยคบกันมาก่อน" คำว่าคบกันมาก่อนของแม่พายมันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นแรงเลยทีเดียว

 

"หนูขอโทษที่ปิดบังเรื่องนี้ หนูแค่อยากเรียนให้จบก่อน หนูไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่ป่ากับพี่แพงคบกัน"

 

ในเมื่อพี่ป่าเลือกจะปกป้องฉัน ถึงเขาจะเคยใจร้ายมาก่อนก็ตาม ตอนนี้ฉันเองก็อยากปกป้องเขาเหมือนกัน ข้อตกลงระหว่างเราสำหรับฉันมันคือความลับ ถ้าจะถามหาคนผิดก็คงผิดที่พวกเราทั้งคู่นั่นแหละค่ะ

 

"หนูคบกับพี่ป่าตั้งแต่เมื่อไหร่" แม่พายถามขึ้นอีกครั้ง

 

"สามปีกว่าแล้วค่ะ" จบประโยคของฉันทุกคนพากันเงียบ มีเพียงเสียงร้องไห้สะอื้นของพี่แพงเท่านั้น "หนูคบกับพี่ป่าตั้งแต่มอห้าค่ะ ตอนนั้นหนูยังเด็ก หนูเลยไม่กล้าจะบอกพ่อกับแม่ หนูขอโทษ"

 

"แต่พริกน่าจะมองออกไม่ใช่เหรอว่าพี่กับป่ามีความรู้สึกยังไงต่อกัน ทำไมพริกถึงทำแบบนี้" พี่แพงต่อว่าฉันขึ้นมาทันที เอาจริงๆ ฉันแค่สงสัย จนพี่แพงบอกกับปากถึงได้กระจ่าง

 

"พี่แพงบอกกับพริกเองไม่ใช่เหรอ ตอนนั้นพริกถามแต่พี่กับบอกว่าเป็นเพื่อนกัน" ฉันหันไปมองหน้าสบตาพี่แพงที่แสดงสีหน้าไม่ค่อยพอใจออกมาทันทีที่ฉันพูดจบ

 

"ตอนนั้นพี่กับป่าทะเลาะกัน พี่เลยพูดแบบนั้นออกไป" พี่แพงรีบพูดขึ้นมาทันที ฉันได้แต่นิ่งประสานฝ่ามือเขาหากันจนพ่อเดย์ถามพี่แพงขึ้นมาอีกครั้ง

 

"แล้วเลิกกันได้ยังไง"

 

"ป่ามีคนอื่นค่ะ แพงโกรธเลยขอเลิก" จบประโยคของพี่แพงหัวใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเลย ผู้หญิงคนอื่นที่ว่าจะใช่พี่เมไหมนะ

 

ทั้งโมโห ทั้งน้อยใจ ตอนนี้มันปะปนกันไหมหมดแล้ว... อยากร้องไห้แต่ต้องกลั้นเอาไว้

 

"มีใครอยากพูดอะไรอีกหรือเปล่า" พ่อเดย์ตั้งคำถามพลางหันมามองหน้าฉันก่อนจะหันกลับไปมองหน้าพี่แพงและแม่พาย

 

"พายไม่อยากให้ลูกต้องมาผิดใจกันเพราะผู้ชายคนเดียว มันต้องมีสักคนที่ยอม" แม่พายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ท่านมองหน้าฉันสลับกับพี่แพงน้ำตาไหล

 

"หนู..."

 

"ไม่ใช่สักคนที่ต้องยอม เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับคนสองคน" ยังพูดไม่ทันจบพ่อเดย์ก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน "พายจำสร้อยข้อมือที่พริกใส่อยู่ได้หรือเปล่า"

 

"คุ้นๆ ค่ะ แต่นึกไม่ออก"

 

"งั้นลองมองดีๆ สิ" แม่พายนิ่งไปก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาฉัน ท่านเอื้อมมือมารั้งข้อมือฉันเพื่อสำรวจสร้อยข้อมือที่ใส่อยู่

 

"พายว่า... พริกหนูได้มายังไง" แม่พายเหมือนจะพูดอะไร ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตั้งคำถามแทน ส่วนฉันก็ได้แต่เงียบเพราะไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี

 

"พูดความจริง" เสียงของพ่อเดย์ดังขึ้นมา

 

"พี่ป่าให้มาค่ะ" แม่พายเงียบไป ท่านปล่อยมือฉันก่อนจะหันไปมองหน้าพี่แพง

 

"ตอนคบกับป่าแพงก็เคยได้แบบนี้ มันก็เหมือนๆ กันไม่ใช่เหรอคะ" พี่แพงพูดขึ้น

 

"ไม่เหมือนหรอกแพงเพราะเส้นนี้มันสำคัญกว่า" แม่พายหันไปพูดกับพี่แพงก่อนจะหันมามองหน้าฉัน "แม่ขอโทษ แม่เกือบทำอะไรแย่ๆ กับหนูซะแล้ว"

 

"ค่ะ"

 

"ถ้าพ่อเป็นป่า พ่อจะเลือกผู้หญิงที่ปกป้องเรา ไม่ใช่ทำร้ายเรา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พ่อขอสั่งห้ามนะพะแพง เลิกยุ่งกับป่าซะ ไม่ว่าจะยังไงเรื่องของลูกกับป่าก็จบกันไปนานแล้ว ตอนนี้ป่าคบกับพริกหวานอยู่ พ่อหวังว่าลูกจะเข้าใจ" พ่อเดย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ท่านมองหน้าพี่แพงตลอดเวลาที่พูดประโยคเมื่อกี้ออกมา

 

"พ่อกับแม่รับได้เหรอคะ พี่กับน้องคบผู้ชายคนเดียวกัน ทำไมล่ะคะ ทั้งๆ ที่แพงมาก่อน ทำไมแพงต้องเสียสละ"

 

"มันไม่เกี่ยวว่าใครมาก่อนหรือมาหลัง สิ่งสำคัญใครต่างหากที่ถูกเลือกให้สำคัญที่สุด ต่อให้ป่ากับพริกต้องเลิกกัน พ่อก็มั่นใจว่าป่าไม่มีทางเลือกลูกอีกแน่นอน... อย่าทำให้ตัวเองดูไร้ค่าไปมากกว่านี้เลย" จบประโยคของพ่อเดย์ พี่แพงนั่งร้องไห้มองหน้าฉันอย่างไม่พอใจ "กลับบ้านซะ ส่วนน้องไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พาแพงลงไปรอที่รถ"

 

แม่พายพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปจับมือพี่แพงออกจากห้อง ความเงียบเกิดขึ้น จนฉันรู้สึกอึดอัด ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาทันที แต่ไม่ทันได้พูดอะไร พ่อเดย์ก็รั้งฉันไปกอดเอาไว้ซะก่อน

 

"พ่อขอโทษ"

 

"หนูจะทำยังไงดีคะ พี่แพงจะเกลียดหนูไหม" ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา กอดตอบพ่อเดย์จนแน่น

 

"ทำตามหัวใจตัวเองก็พอแล้ว พอไม่เคยคิดจะลำเอียง ผิดก็ว่าไปตามผิด เรื่องนี้มันบังคับใจใครไม่ได้หรอกนะ" พ่อเดย์พูดพลางลูบหัวฉันไปด้วย "เชื่อใจป่าก็พอ พ่อมั่นใจว่าลูกจะมีความสุข"

 

"ขอบคุณค่ะ"

 

"อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย" พ่อเดย์ผละออกจากตัวฉันพร้อมคำถาม

 

"ค่ะ" ยิ้มให้พ่อเดย์ฝ่ามือปาดน้ำตาตัวเองทิ้งไป "ขอบคุณนะคะ"

 

หลังจากทุกคนออกไป ฉันนั่งเงียบๆ อยู่ในห้อง คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเกือบชั่วโมงเลยก็ว่าได้ค่ะ จนกระทั่งได้ยินเสียงเหมือนอะไรบางอย่างสั่น ฉันกวาดสายตามองหาก็พบว่าเป็นโทรศัพท์ของพี่แพง เครื่องเดียวกับที่ปาใส่ฉันเมื่อวาน

 

มีสายเข้าจากเบอร์ใครก็ไม่รู้ ฉันตัดสินใจกดรับสายเพราะเกรงว่าปลายสายจะมีธุระสำคัญ

 

ฉัน "ฮะ..."

 

"ทำไมพ่อทำแบบนี้กับแพงล่ะคะ" ไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยอะไรออกไป เสียงพี่แพงก็ดังแทรกขึ้นมาซะก่อน ฉันเงียบและรอฟังต่อทันที

 

("พ่อทำอะไร?")

 

"ทำไมพ่อต้องปกป้องพริกหวานด้วยล่ะคะ ทั้งๆ ที่แพงเป็นลูกของพ่อ แพงมาก่อนแต่ทำไมถึงไม่มีสิทธิ์ จริงอยู่ที่แพงเคยทำร้ายความรู้สึกของป่า แต่แพงก็อยากแก้ไข" น้ำเสียงตัดพ้อของพี่แพงดังขึ้นมา ฉันนั่งฟังด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

 

("พอเถอะแพง แม่ขอร้อง")

 

"แม่ก็อีกคน ทำไมทุกคนต้องรักพริกหวานมากกว่าแพงด้วย ทั้งๆ ที่แพงเป็นลูกแท้ๆ แต่พริกหวานไม่ใช่!"

 

ตึดตัก ตึกตัก

หัวใจเต้นแรงโดยอัตโนมัติ มันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก เมื่อกี้พี่แพงบอกว่าฉันไม่ใช่ลูกของพ่อเดย์กับแม่พายงั้นเหรอ แล้วจู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาโดยอัตโนมัติ

 

("พะแพง!") เสียงพ่อเดย์ตะโกนดังลั่น แต่มันคงดังไม่เท่าเสียงหัวใจของฉันในตอนนี้หรอก

 

"แพงพูดความจริง พริกหวานเป็นแค่คนอื่น แพงต่างหากที่เป็นลูก แพง..."

 

พรึบ!

เสียงพี่แพงขาดหายไป ฉันยกโทรศัพท์ออกมาดูปรากฏว่ามันจอดับไปแล้ว แบตคงหมดแล้วสินะ

 

ทำไมถึงเจ็บแบบนี้... ที่พี่แพงพูดคือความจริงงั้นเหรอ ก่อนหน้านี้พี่แพงก็เคยพูดอะไรทำนองนี้เหมือนกัน ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกเลย

 

"นะ นี่พริกไม่ใช่ลูกของพ่อเดย์แม่พายงั้นเหรอ แล้วพริกเป็นลูกของใคร" ฉันตั้งคำถามกับตัวเองพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหบอาบแก้ม ทรมาน เจ็บปวด ทำไมทุกเรื่องเข้ามาในชีวิตพร้อมๆ กันแบบนี้ล่ะ

 

หัวใจที่เคยเต้นแรง ตอนนี้มันกำลังเต้นช้าลง จนแทบอยากหยุดเต้น ยังมีความเจ็บปวดอะไรรอฉันอยู่อีกหรือเปล่า ตอนนี้ฉันจะรับมันไม่ไหวแล้ว...

 

 

 

 

 

 

_____________________

T^T เดี๋ยวมันก็ผ่านไป พริกหวานสู้ๆ

 

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันเสมอมานะคะ ❤️

 

 

ความคิดเห็น