facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 23 [ต้องรู้สึกยังไง] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 23 [ต้องรู้สึกยังไง] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2562 12:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 23 [ต้องรู้สึกยังไง] 100%
แบบอักษร

 

 

รักต้องร้าย 23 [ต้องรู้สึกยังไง]

 

 

[พริกหวาน]

 

"รักครับ"

วินาทีที่ฉันได้ยินคำพูดประโยคนี้พร้อมกับอ้อมกอดจากใครบางคนมันทำให้ตัวฉันแข็งทื่อไปหมดเลย แม้จะแค่สองคำแต่มันกลับทำให้ฉันดีใจจนน้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิมเลยทีเดียว

 

พี่ป่าเอาแต่กอดและพร่ำบอกว่าขอโทษ ฉันเองก็เอาแต่ร้องไห้ไม่อายใคร เขาพูดจนน้ำเสียงเริ่มแหบพล่า มันเริ่มจะเบาลงจนกระทั่ง...

 

ตุบ!

 

ร่างกายของคนที่กอดฉันล้มฟุบลงไปกับพื้นทันที

 

"พี่ป่า!" ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว เนื้อตัวเขามีแต่แผลและกลิ่นคาวเลือด "คุณลุง ฮือๆ ชะ ช่วยพี่ป่าด้วยนะคะ หนูขอโทษ หนูทิ้งเขาไม่ได้แล้ว หนูไปไม่ได้แล้ว"

 

ฉันขอร้องอ้อนวอนท่าน ยกมือไหว้ท่านไปด้วย จนพี่แทนต้องเดินเข้ามาพยุงฉันให้ลุกขึ้นยืน

 

"พาไอ้ป่าไปส่งโรงพยาบาลซะ"

 

"ครับ" พี่ป่าถูกพาตัวออกไป ฉันเอาแต่ร้องไห้มองหน้าท่านสลับกับพี่แทน

 

"จะผิดสัญญากับลุงเหรอ?" น้ำเสียงของท่านน่าเกรงขามจนฉันรู้สึกกลัว ได้แต่เงยหน้ามองสบตาพี่แทน แต่เขากลับทำเพียงส่งยิ้มเบาๆ มาให้ฉันเท่านั้น

 

"หนูขอโทษ หนูจะไปต่อเมื่อพี่ป่าไล่ คุณลุงอย่าบังคับหนูเลยนะคะ หนูทำไม่ได้ อึก..." ฉันพยายามจะฝืนตัวเองไม่ให้ร้องไห้ อยากเข้มแข็งกว่านี้

 

"งั้นเหรอ เชื่อฟังมัน ทั้งๆ ที่มันทำร้ายสินะ... ขอบคุณนะที่รักลูกชายของลุง" ท่านว่าฝ่ามือหนาวางลงบนหัวของฉันพลางขยี้มันเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้ม "พาน้องไปดูไอ้ป่าด้วยละกัน กูจะไปจัดการเรื่องยุ่งๆ ตอนนี้สักหน่อย ส่วนมึงอย่าคิดว่าจะรอด ตอนนี้แค่ไอ้ป่าคนเดียวกูก็ไม่รู้ว่าจะบอกมะลิว่ายังไงแล้ว"

 

"ครับ" พี่แทนขานรับน้ำเสียงไม่ได้กลัวต่อคำขู่ของคุณลุงเลยจริงๆ

 

"สร้อยข้อมือสวยดีนะ ลุงน่าจะคิดได้ตั้งแต่แรก" ท่านว่าก่อนจะเดินออกจากห้องไป ฉันถึงกับงงเงยหน้ามองคนข้างๆ เลยทีเดียว

 

"สร้อยข้อมือเส้นที่พริกใส่อยู่เป็นของพ่อ ท่านยกให้ไอ้ป่า มันคือสร้อยที่ท่านเคยใช้แทนใจกับแม่" พี่แทนอธิบายขยายความถึงเส้นที่ฉันใส่อยู่พร้อมกับรอยยิ้ม

 

"งั้นที่พ่อเดย์พูดกับหนูก็..."

 

"พวกท่านเป็นเพื่อนกัน ทำไมจะไม่รู้ อีกอย่างสร้อยเส้นนี้พ่อพี่ใส่ติดตัวตลอด จนท่านยกให้ไอ้ป่า จริงๆ แค่ดอกมะลิก็น่าจะรู้แล้วว่ามันสำคัญมากแค่ไหน"

 

"ฮือออ พี่แทนคือ... แล้วแบบนี้พ่อเดย์ก็ต้องรู้สิคะ"

 

"อันนี้พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันครับ" พี่แทนว่าพร้อมกับรอยยิ้ม แต่ทำไมฉันรู้สึกกลัวรอยยิ้มของเขาจัง "เปลี่ยนเสื้อก่อนนะครับ ตัวนี้มีแต่เลือดไอ้ป่า"

 

"ค่ะ" พี่แทนเดินหายเข้าไปในห้อง กลับออกมาพร้อมกับเสื้อยืดสีขาวหนึ่งตัว ฉันรับมาถือเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อตัวใหญ่กว่าตัวฉันเยอะมาก "เสื้อใครเหรอคะ"

 

"ของไอ้ป่าน่ะ เสื้อนักศึกษาตัวเก่าเอาวางไว้ที่นี่แหละครับ พวกเราไปกันเถอะ"

 

ฉันกับพี่แทนออกจากคอนโดในเวลาไล่เลี่ยกัน มาถึงโรงพยาบาลพี่ป่าก็ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว พี่แทนเดินไปคุยกับคนของคุณลุงก่อนที่พวกเขาจะพากันกลับออกไป นั่งรออย่างใจจดใจจ่อจนคุณหมอเดินออกมา

 

"ลุงหมอ ไอ้ป่าเป็นบังไงบ้าง" คุณหมอหันมามองหน้าฉันเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันไปสบตากับพี่แทนต่อ พวกเขากำลังคุยกันทางสายตาหรือยังไง

 

"ปลอดภัยแล้ว กระสุนไม่ได้โดนจุดสำคัญ วิธีจัดการของไอ้ปืนยังโหดเหมือนเดิมสินะ" คุณหมอพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ แล้วท่านก็ขอตัวออกไป ฉันมองหน้าพี่แทนทันที

 

"ตอนนี้ไอ้ป่าปลอดภัยแล้ว พริกกลับห้องไปอาบน้ำก่อนมั้ย"

 

"หนูอยากเฝ้าพี่ป่า ได้มั้ยคะ" มองหน้าพี่แทน อ้อนวอนสุดฤทธิ์ เขายิ้มยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งมาลูบหัวฉันเบาๆ

 

"ครับ แต่ตอนนี้ต้องกลับไปอาบน้ำก่อน"

 

"ขอบคุณค่ะ" ฉันยิ้มให้พี่แทนก่อนจะพากันเดินกลับไปที่รถเพื่อกลับคอนโด

 

 

บรื้น ~~

 

ตลอดทางที่รถแล่นอยู่บนท้องถนนไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงความเงียบเท่านั้น ฉันเองก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนพี่แทนเรียกฉัน

 

"พริก"

 

"คะ?"

 

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พริกต้องเดินหน้านะ ส่วนเรื่องอื่นไอ้ป่ามันจัดการเอง ขอแค่พริกเชื่อใจมันและไม่ทำตามคำพูดของใคร เหมือนอย่างวันนี้ก็พอ" ฉันมองหน้าพี่แทนดวงตาทั้งสองข้างกะพริบเข้าหากันถี่ๆ ไม่ค่อยเข้าใจหรอก "ทำได้หรือเปล่า"

 

"ทำได้ค่ะ"

 

กลับมาถึงคอนโด ฉันแยกกับพี่แทน เขาขึ้นไปรอที่ห้องพี่ป่าส่วนฉันกลับห้องตัวเอง เปิดประตูเข้าห้องพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงเพราะพี่แพงนั่งอยู่ในห้อง ตรงหน้ามีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์วางอยู่

 

"พี่แพง"

 

"ตกใจอะไรเหรอ แล้วไปไหนมา" เสียงพี่แพงนิ่งๆ แววตาที่มองมาทางฉันช่างว่างเปล่าเหลือเกิน

 

"พริกเจอเพื่อนนะคะ เลยไปด้วยกัน" ฉันเลือกจะโกหกเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่สีหน้าของพี่แพงเหมือนไม่เชื่อฉันเลยด้วยซ้ำ

 

"เพื่อนคงสำคัญมากสินะ"

 

"เอ่อ... งั้นพริกขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบหมุนตัวจะเดินกลับเข้าห้องแต่กลับต้องหยุดเพราะเสียงเรียกของพี่แพง

 

"พริก!" ฉันหยุดเดินก่อนจะหันกลับไปมองเป็นจังหวะเดียวกับอะไรบางอย่างลอยมาตรงหน้า

 

ตุบ!

 

โอ้ย!

 

ฉันร้องลั่นเมื่อร่างกายสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด สิ่งที่ปะทะเข้ากับหััวคิ้วของฉันก็คือโทรศัพท์ ฉันก้มลงมันก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับพี่แพง

 

"ตอแหล!" ฉันแทบไม่อยากเชื่อหูของตัวเองด้วยซ้ำ ทำไมพี่แพงคนตรงหน้าของฉันถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ "เสียแรงที่ฉันรักแกเหมือนน้องแท้ๆ แต่ทำไมแกถึงทำกับฉันแบบนี้"

 

"พี่แพงพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ"

 

"ก็เพราะแก..."

 

แกร๊ก... แอ๊ด

 

ประโยคของพี่แพงขาดหายไปเมื่อเสียงประตูห้องถูกไขและผลักเข้ามา เจ้าของร่างกายของผู้มาใหม่คือพี่แทน เขามองหน้าฉันสลับกับพี่แพง แต่ดูเหมือนจะมองหน้าฉันไปพร้อมกับขมวดคิ้ว

 

"ขอโทษที่เสียมารยาท" พี่แทนว่าขึ้นสองขาสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้องหยุดยืนอยู่ข้างๆ ฉัน

 

"พี่มีสิทธิ์อะไรที่กล้าเข้ามาในห้องของคนอื่นแบบนี้" พี่แพงถามพี่แทนด้วยน้ำเสียงและสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ พี่แทนเลือกจะเงียบ เขาก้มลงเก็บโทรศัพท์มาถือเอาไว้ ฉันไม่รู้เลยว่าพี่แทนคิดอะไรอยู่ สีหน้าและท่าทางของเขาดูน่ากลัวมาก

 

"พะแพงคนเดิมหายไปไหนซะแล้ว" พี่แทนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"ผู้หญิงคนนั้นตายไปตั้งนานแล้ว เรื่องนี้พี่ไม่ควรมายุ่งเพราะมันเป็นเรื่องภายในครอบครัว"

 

"งั้นเหรอ? ถ้าโทรศัพท์เครื่องนี้มันปลิวไปโดนเธอบ้าง มันจะเจ็บหรือเปล่านะ" พี่แทนมองหน้าพี่แพงพร้อมกับรอยยิ้ม และสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกืดขึ้นเมื่อพี่แทนปาโทรศัพท์เครื่องในมือกลับไปหาพี่แพง

 

ตุบ!

 

โอ้ย!

 

โทรศัพท์ปะทะเข้ากับช่วงอกพี่แพงเต็มๆ จนเจ้าตัวร้องลั่นออกมา ฉันได้แต่ยืนนิ่ง เพราะไม่คิดว่าพี่แทนจะกล้าทำขนาดนี้

 

"มันจะมากไปแล้วนะ พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง" ถามด้วยน้ำเสียงโกรธจัด

 

"มันน้อยไปด้วยซ้ำ อย่าทำแบบนี้อีก เพราะครั้งต่อไปเธออาจจะไม่โชคดีอย่างครั้งนี้... อย่าหวงก้างในสิ่งที่เธอเองไม่เคยต้องการ เพราะมันไม่มีประโยคอะไรที่จะเรียกร้องสิทธิ์คืน" พี่แทนกับพี่แพงมองหน้ากันเหมือนไม่มีใครยอมกันเลยทีเดียว "ไปเถอะ เดี๋ยวไปอาบน้ำห้องไอ้ป่าละกัน"

 

ฉันเลือกจะยิ้ม มองหน้าพี่แทนพร้อมกับพยักหน้ารับ ส่วนพี่แพงฉันไม่กล้าหันหน้ากลับไปมองด้วยซ้ำ พี่แทนจับมือพาเดินออกจากห้อง พวกเราเงียบกันตลอดทางจนมาถึงห้องพี่ป่า

 

"ทำไมพี่แพงพูดเหมือนหนูไม่ใช่น้องล่ะคะ" พี่แทนหยุดชะงักไปทันที เขาเบือนหน้ามามองฉันด้วยใบหน้านิ่งๆ แต่ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในเวลาต่อมา

 

"อย่าไปใส่ใจเลยนะ แล้วเจ็บหรือเปล่า" พี่แทนชวนเปลี่ยนเรื่อง สายตาของเขามองไปทางหัวคิ้วข้างซ้ายของฉันพร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่แตะลงบริเวณรอยปูดเบาๆ

 

"เจ็บค่ะ"

 

"รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ" 

 

ฉันยิ้มก่อนจะเดินเข้าห้องที่เคยนอนทำตามที่พี่แทนว่าเอาไว้เพราะถึงยังไงเสื้อผ้าในห้องนี้ก็ยังมีอยู่ ฉันมองหน้าตัวเองในกระจกพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้เพราะพี่ป่าใช่มั้ย พี่แพงทำเหมือนต้องการพี่ป่าคืนไป

 

 

สองชั่วโมงต่อมา

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในห้องพักพิเศษซึ่งมีพี่ป่านอนหลับอยู่แล้ว ความรู้สึกมากมายมันตีกันรวนไปหมด รวมไปถึงคำพูดของพี่แทนก่อนจะมาถึงโรงพยาบาลด้วย

 

"อย่าเลือกจะโกหก เพราะไอ้ป่าไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพริก"

 

ฉันนิ่งมองหน้าพี่แทนเงียบๆ บอกความรู้สึกตอนนั้นไม่ถูกเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไงมันแย่มาก 

 

นั่งมองหน้าพี่ป่าผ่านแสงไฟสลัว... ใครก็ได้ช่วยบอกพริกที พริกควรทำยังไง ทำไมต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้ด้วย

 

"หนูรักพี่นะ พี่จะไม่ทิ้งหนูใช่มั้ย อึก... หนูกลัว" ฉันว่าฟุบหน้าลงกับมือพี่ป่า หยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่ได้อยากอ่อนแอแค่รู้สึกว่าสักวันฉันต้องเสียเขาไป

 

ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ พริกต้องรู้สึกยังไง?

 

 

 

 

 

 

_____________________

นิยายเรื่องนี้ความลับเยอะนะ 😂😂😂

 

พริกไม่ต้อง พี่จัดการเอง องครักษ์พริกหวานเยอะค่ะ 555

 

ตอนนี้ฟรีนะคะ

 

ความคิดเห็น