facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 18 [อยากกินพริก] NC 80%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 18 [อยากกินพริก] NC 80%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2562 11:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 18 [อยากกินพริก] NC 80%
แบบอักษร

รักต้องร้าย 18 

[อยากกินพริก]



พี่ป่าขับรถพาฉันกลับมาคอนโด เขาไม่ยอมให้ฉันกลับห้อง แต่กลับลากฉันมาห้องของตัวเอง สีหน้าและท่าทางของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจฉันมาก พอเข้ามาอยู่ในห้องเขาก็เอาแต่จ้องหน้าฉันไม่ยอมพูดอะไร

"พี่ป่า หนู..."

"มึงไม่ต้องมาพูดอ้อนกูหรอกพริกหวาน ผิดก็คือผิด" เสียงของฉันหายไปมีเพียงความเกรี้ยวกราดของพี่ป่าเข้ามาแทนที่ "กูเคยบอกมึงแล้วใช่มั้ย เพื่อนคนนี้ให้เลิกคบไปซะ"

"ค่ะ แต่หนูก็ไม่เห็นว่าฟ้าจะไม่ดีนี่"

"มึงรู้ไหม ถ้าตัวเองดื่มเครื่องดื่มแก้วนั้นไปอะไรจะเกิดขึ้น ทำไมมึงไม่จำบ้าง ถ้ากูไม่อยู่ด้วยอะไรมันจะเกิดขึ้น และที่สำคัญ ทำไมมึงไปเที่ยวที่แบบนั้นถึงไม่ยอมบอกกู!"

ฉันอยากร้องไห้ ทำไมวันนี้พี่ป่าน่ากลัว ไม่บ่อยนักที่เขาจะโมโหแล้วพูดจาหยาบคายใส่แบบนี้ และไม่บ่อยด้วยที่เขาจะแสดงสีหน้าไม่พอใจชัดเจนแบบนี้

"หนูขอโทษ"

"ขอโทษแล้วมึงสำนึกมั้ย ก็ไม่..."

"สำนึกสิคะ หนูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ไม่อยากรบกวนพี่ด้วยเลยไม่ได้บอก"

"มึงยังเห็นหัวกูอยู่มั้ยพริกหวาน"

"ฮือออ พี่ป่า... ก็หนูขอโทษแล้วไง อย่าโกรธหนูจะได้ไหม คุยดีๆ กับหนูได้แล้ว"

"หึ!" พี่ป่าแสยะยิ้มร้ายๆ ออกมาก่อนจะเดินออกไปนอกระเบียง เขาไปสูบบุหรี่อีกแล้วค่ะ สักพักเหมือนโทรศัพท์มีสายเข้า เขากดรับสายแล้วหันมามองทางฉันเล็กน้อยพลางหันกลับไปสนใจกับบรรยากาศเบื้องหน้าต่อ

ใครโทรมาหาเขาป่านนี้นะ...

คนผิดอย่างฉันถึงกับหงอยไปเลย อยากรู้ แต่ไม่กล้าถาม กลัวไม่ได้คำตอบ อีกใจก็กลัวคำตอบที่ไม่อยากได้ยิน

นั่งรอจนเขาสูบบุหรี่เสร็จเรียบร้อยเดินเข้ามานั่งบนโซฟาตรงข้ามจ้องหน้สฉันนิ่งๆ

"หนูขอโทษ" พี่ป่ายังคงเงียบ เอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่อย่างเดิม "คุยกับหนูหน่อยได้มั้ยคะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะหนี แค่ไม่ได้บอกพี่ หนูไม่คิดว่าจะเจอพี่ที่นั่น คือ..."

"แถ..."

"พี่ป่า! หนูไม่ได้แถ หนูพูดความจริง" ฉันเถียงกลับ ขยับตัวไปนั่งข้างๆ เขา จับแขนเขาเขย่าไปมาด้วย พี่ป่าเบือนสายตามามองหน้าฉันนิ่งๆ "อย่าโกรธเลยนะคะ ไหนๆ พี่ก็พาหนูกลับมาแล้วนี่"

"ถ้าไม่อยากให้โกรธ คืนนี้ต้องนอนที่นี่" ฉันยิ้มพยักหน้า ตอนนี้อะไรก็ได้ที่ทำให้เขาหายโกรธฉันยอมหมด "นอนกับกู!"

"ฮือออ ขี้โกง"

"จะกลับห้องก็ได้นะ"

"ไม่กลับค่ะ นอนก็ได้ แต่สัญญาแล้วนะว่าจะหายโกรธ งั้นหนูไปอาบน้ำก่อนเนอะ ง่วงแล้ว" ฉันว่าฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้พี่ป่าก่อนจะลุกขึ้นเข้าห้องนอนของเขาไป

ปกติก็นอนอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวนี้มันเสี่ยงตรงที่พี่แพงค้างอยู่ที่คอนโดด้วย แต่พี่แพงคงไม่ทันสังเกตมั้ง ฉันสลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไปก่อนจะรีบอาบน้ำ ออกมาแต่งตัวด้วยชุดนอนลายหมีกระโดดขึ้นเตียงนอนทันที จนพี่ป่าเดินกลับเข้ามา เขาปรายตามองฉันเล็กน้อย หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

ตอนนี้ฉันง่วงมาก ไม่รู้ว่าเขาหายโกรธหรือยัง ขอนอนเก็บแรงก่อนละกัน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยง้อ นอนหลับไปสักพักรู้สึกเหมือนมีคนมาก่อกวน

"งื้อออ หนูง่วง"

"ก็นอนไปดิ"

"แบบนี้หนูนอนไม่หลับ อ๊ะ!" ถึงกับตกใจเมื่อสัมผัสจากปลายนิ้วของคนตรงหน้ากำลังบีบเค้นอยู่ที่หน้าอกของฉันอย่างแรง "ฮือออ เจ็บ"

"หมั่นไส้!" เขาว่าเบาๆ ก้มลงมาใกล้ๆ จรดริมฝีปากของเขากับริมฝีปากของฉันทันที ความคิดมากมายมันกระเจิงไปหมดเลย แพ้แล้ว แพ้หมดแล้ว

"อื้มห์... อ่าห์" งื้อออ น่าอายชะมัดเลย ทำไมเสียงแปลกๆ แบบนี้ต้องดังขึ้นมาด้วย พี่ป่าปลุกเร้าอารมณ์ของฉันจนกระเจิงไปหมด สุดท้ายก็ต้องยอมเขาอีกจนได้

"คืนนี้อยากกินพริกจัง"


(ตัดก่อน... 5555 ขี้เกียจ มโนเองบ้าง)


ฉันงัวเงียตื่นขึ้นมาตอนเช้ารู้สึกปวดเมื่อยไปตามตัวหมดเลย แถมคนข้างๆ ยังหายไปแล้วด้วย มองสำรวจตัวเองเสื้อผ้าอยู่ครบเหมือนเดิมแล้ว ลุกเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จก็พาตัวเองออกไปด้านนอก กวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นพี่ป่ายืนอยู่ในครัว

"ตื่นแล้วเหรอ"

"ค่ะ รู้ได้ยังไงว่าหนูยืนอยู่ตรงนี้"

"กูเก่ง"

"พี่ป่า!"

"อะไร?"

"หายโกรธแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมยังไม่พูดดีๆ กับหนูอีก"

"กูพอใจแบบนี้ พูดดีๆ แล้วมึงชอบดื้อใส่ จะพูดยังไงมันก็เหมือนกันเพราะมันออกมาจากปากของผู้ชายที่ชื่อป่าราบ" เขาว่าพลางหันกลับมาแสยะยิ้มร้ายๆ ใส่ฉันด้วย สีหน้าและท่าทางของเขายังดูตึงๆ เลยค่ะ

"ชิ! พี่น่ะใจร้ายที่สุดเลย"

"ยังร้ายได้มากกว่านี้อีก ถ้ามึงดื้อ!"

"หนูไม่ได้ดื้อ!"

"เถียงคำไม่ตกฟาก!"

"ชิ!" เนี่ยๆ ชอบเถียงไม่ชนะเขาอยู่เรื่อยเลย บางทีก็เถียงทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นอย่างที่เขาว่าเลยต้องยอม

มื้อเช้าพี่ป่าทำข้าวต้มกุ้งค่ะ รสชาติสุดยอดมาก ถึงฉันจะเรียนเกี่ยวกับอาหารแต่เรื่องรสชาติยังสู้เขาไม่ได้เท่าไหร่ จะสวยก็แค่การจัดมากกว่า

"ทำไมมีสามล่ะคะ"

"ก็..."


กริ่ง กริ่ง

เสียงพี่ป่าขาดหายไป กลายเป็นเสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังขึ้นมาแทน พวกเราสองคนมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเดินอ้อมออกไปเปิดประตู ฉันนั่งรอเงียบๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงแปลกๆ เลยลุกออกไปดู

ผัวะ!

เหมือนจะลุกออกมาไม่ทันเพราะพี่ป่าถูกต่อยจนล้มลงไปเรียบร้อย

"พี่พายับ! หยุดนะคะ" ฉันรีบวิ่งเข้าไปห้ามเมื่อเห็นว่าเขาจะพุ่งเข้ามาต่อยพี่ป่าอีกครั้ง ฉันนั่งลงตรงหน้าพี่ป่ากางแขนออกเพื่อไม่ให้พี่พายับได้ทำร้ายเขาอีก

ซวยแน่ๆ ทำไมทุกคนถึงมารวมตัวกันหน้าห้องของพี่ป่าแบบนี้

"นี่มันอะไรกัน พี่พาน้องผมมาค้างด้วยงั้นเหรอ?" คำถามไม่ค่อยพอใจเปล่งออกมาจากริมฝีปากของพี่ชาย ทุกสายตามองมาที่ฉันกับพี่ป่า

"ใช่!" ฉันถึงกับหันขวับไปมองหน้าเขาเลยทีเดียว แต่พี่ป่ากลับไม่สนใจพร้อมกับยันตัวเองลุกขึ้นยืน ยื่นแขนมารั้งฉันให้ลุกตามเขาด้วย

"จริงเหรอพริกหวาน" แม่พายถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"ค่ะ" ก้มหน้ายอมรับผิด เพราะมันคือความจริง "หนูขอโทษค่ะ"

"พี่ไม่คิดกว่าพริกจะเป็นคนแบบนี้ ป่าก็ด้วย ทั้งๆ ที่ป่าก็รู้ว่า..."

"ทุกคนเข้าใจไปถึงไหนกัน ผมแค่พาพริกมาค้างด้วย ทำไมสีหน้าของแต่ละคนถึงมองว่าพริกเป็นเด็กไม่ดี ผมคิดว่าทุกคนน่าจะรู้จักพริกดีกว่าผม" ฉันไม่รู้ว่าพี่แพงจะพูดอะไร แต่พี่ป่ากลับพูดแทรกขึ้นมาซะก่อน

"เรานี่เหมือนไอ้ปืนไม่มีผิดเลยนะ ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น" พ่อเดย์พูดด้วยรอยยิ้ม มองหน้าฉันกับพี่ป่าสลับกัน พ่อเดย์กำลังสื่ออะไรอยู่กันแน่

"แต่สิ่งที่พวกเราเห็น มันสื่อไปแบบนั้นนะครับ แล้วพี่กับน้องสาวผม เป็นอะไรกัน" คำถามของพี่พายับทำให้บรรยากาศภายในห้องเงียบไปเลยทีเดียว ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองพี่ป่าเล็กน้อย ทำไมรู้สึกกลัวคำตอบของเขา พอๆ กับรู้ว่าเขาอาจจะปฏิเสธถึงความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเรา

"ฮือออ พี่ป่าคะ ทำไมเสียงดังกันจัง น้องจะนอน" 

...แต่ไม่ทันทีคำตอบจะถูกเอ่ยออกมา เสียงเล็กๆ แสนงัวเงียของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาซะก่อน ทุกสายตาจึงหันไปมองทางต้นเสียงทันที

พี่ชบา... แล้วมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไงกัน




............. 

ความเถื่อนอาจจะสู้พ่อไม่ได้ แต่ความร้ายกาจชนะขาดลอย "คนเลวที่รักเธอ" 5555

Nc ตัดนะคะ ขี้เกียจ เพราะฉะนั้นตอนนี้จะอยู่ที่ 80%

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ


ความคิดเห็น