Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

23 เฟย์ผู้บอบบาง

ชื่อตอน : 23 เฟย์ผู้บอบบาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.4k

ความคิดเห็น : 98

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2562 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23 เฟย์ผู้บอบบาง
แบบอักษร

"มึงมาช้าอ่ะเฟย์ เห็นไหมกูหมดหล่อเลย" โห ดูไอ้เคมันพูด เดียวก็โบกให้

"แล้วมึงไมกระถืบมันแทน มึงให้มันกระทืบมึงทำไม มึงโง่เองเถอะ" ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่คอนโดฉันค่ะ แล้วดูเหมือนจะพากันเริ่มสร่างเมาแล้ว ยกเว้นมีนาที่ตอนนี้หลับอยู่ในห้องนอนเล็กแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา

"โถ่~ ก็เค้าเมาอ่ะ มือไม้อ่อนไปหมดเลยเถอะตอนนั้น" ไอ้เคพูดไปก็ลูบหัวยัยเบลไป เหอะให้มันได้อย่างนี้สิ

"ตอนมึงลุกไปอ่ะ กูกำลังจะตามไป คิดว่าไปเข้าห้องน้ำกูต้องไปเป็นไม่กันหมาเดียวมีคนมาขอเบอร์มึงตามที่ผัวมึงสั่ง แต่ไอ้เรนบอกกูก่อนว่ามึงไปฆ่าลูกนายกที่มันกำลังจะปล้ำเบลกูก็เลยไม่ไป " แต่ละคน ..แต่เดียวนะ?

"พวกมึงไปรู้อะไรมา" ฉันไม่เคยแสดงฝีมือให้พวกมันเห็นไม่เคยมีเรื่องชกต่อยหรือว่าต่อสู้เวลาอยู่กับพวกนี้นี่หว่า มีแค่ตบผู้หญิงที่ชอบเข้ามาหาเรื่องนิดหน่อยเท่านั้น ย้ำว่าตบ ไม่ได้ต่อย

ถ้าสองคนนั้นพูดให้ฟังพวกนี้ก็ไม่หน้าจะเชื่ออะไรง่ายๆแบบนั้น ฉันเป็นผู้หญิงนะเว้ยแถมตัวเล็กอีกต่างหาก แล้วกรีนกับเบลชอบเรียกว่าน้อง ถ้าบอกว่าฉันไปกระทืบผู้ชายสามสี่คนใครมันจะเชื่อวะ

"ป๊าวววววว ไม่รู้อ่ะไรนิ" ไอ้เคตอบมาทันที

"ใช่ๆๆๆ ไม่รู้ ไม่รู้" ตามด้วยไอ้ต้น

"เราไม่รู้เหมืินกัน ไม่รู้อะไรเลย" ปิดท้ายด้วยไอ้ราเรน

หันไปมองยัยกรีนกับยัยเบลมันก็ทำเมินใส่เหมือนเดิม ฉันไม่ได้จะปิดบังหรอก ถ้าถามก็บอก แต่ไม่ได้จะบอกว่าเป็นลูกมาเฟียเลยสะทีเดียว อาจจะบอกไปที่ละขั้นตอน ที่ไม่อยากบอกเดียวพวกมันจะมีความคิดกับฉันเปลี่ยนไป

แต่วันนี้ที่ไอ้เคเห็นว่าฉันทำอะไรแล้วพูดอะไรไปถ้ามันสงสัยแล้วมันมาถามฉันก็จะตอบ แต่มันก็ไม่ได้ถามอะไร ที่ฉันสงสัยคือ ตอนมันเห็นฉันไปถึง มันก็เลิกที่จะพยายามต่อสู้แล้วแถมยังทิ้งตัวลงนั่งลงไปกับพื้นแบบไม่สนใจไอ้สามคนที่มันชกต่อยกันก่อนหน้านี้แล้วมองฉันขู่ไอ้ลูกนายกแบบสบายใจ

"จะพูดดีๆหรือให้กูลงมือ" ถามดีๆไม่บอกมันก็ต้องลงมือบ้าง ฉันพูดแล้วลุกขึ้นยืน ไอ้เคกับไอ้ต้นที่นั้งติดกันกระโดดกอดกันทันที ยัยเรนก็ขยับออกไปเป็นแขน ส่วนกรีนก็กอดปลอบยัยเบลแล้วนั่งมองธรรมดา ทำเมินไม่รู้ไม่ชี้เวลาฉันหันไปมอง

"พะ..พูดแล้วจ้า คนสวยใจเย็นๆก่อนนะ" ไอ้ต้นที่นั้งข้างฉันฝั่งซ้ายเอานิ้วมาจิ้มๆที่แขนฉันเบาๆเพื่อประจบทันที

"แฮ่ๆ" พอหันไปมองราเรนที่ทางขวาก็ได้รับแค่แฮ่ๆกลับ

"ใช่ๆ น้องเฟย์คนสวยนั่งลงก่อนเนอะ เดี๋ยวจะปวดขาเอา" ฉันก็นั่งลงตามที่พวกมันบอก รอพวกมันเล่าให้ฟัง

แล้วไอ้เคก็เป็นคนเล่าให้ฟัง

"คือว่า ตอนนั้นอ่ะหลังจากงานกีฬาสีผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่งใช่ไหม แล้วมันก็มีรุ่นพี่คณะอักษรสี่ห้าคนชอบพากันมาหาเรื่องมึง พวกกูเลยเป็นห่วง เพราะแก๊งนางดูแรงๆแถมหุ่นก็สูงเหมือนพวกนางแบบแต่แค่หน้าไม่ผ่านเท่านั้น แต่พวกกูก็พอรู้อยู่ว่ามึงสู้คน เพราะดูจากที่มึงตบรุ่นพี่กลางโรงอาหารตอนงานกีฬาอ่ะ

แต่เพราะรูปร่างแล้วก็ตัวมึงมันดูบอบบางไง แบบตอนนั้นพวกกูไม่กล้าถึงเนื้อถึงตัวมึงเลยกลัวจะเผลอไปจับแรงแล้วมันจะแดงจะช่ำ แถมตัวก็เล็กๆหน้าทะนุถนอม เหมือนตุ๊กตา(มาร) ปากนิดจมูกหน่อยตากลมๆ ขนตาหนางอนเรียงสวย คิวเป็นทรงโดยไม่ต้องแต่ง เป็นผู้หญิงที่หน้าสดคือเพอร์เฟคสุดเท่าที่กูเคยเห็นมาเลย

มันก็เลยไม่แปลกที่ผู้หญิงด้วยกันจะไม่ชอบ ถึงจะส่วนน้อยก็เถอะ แล้วก็เห็นหลังๆมาพวกไม่ชอบมึงมันเริ่มตามมาหาเรื่องมึงจนถึงหน้าคณะ แล้วมันก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆจนวันที่ยัยดาวคณะอักษรปีหนึ่งมันมันโพสใส่ร้ายมึง ว่ามึงส่งคนไปรุมทำร้ายรางกายนาง แล้วก็สั่งให้พวกผู้ชายต่ำๆไม่มีการศึกษาไปข่มขืน นางบอกว่าดีที่มีคนช่วยทันตลอด

พอนางลงได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเฟสนางก็ปลิวหายไปเลยจ้า พวกกูก็เลยคิดว่ามึงคงไม่รู้เรื่องนี้ เพราะมึงก็แชทกับไอ้เกียร์แล้วก็ยิ้มหัวเราะเหมือนทุกวัน พวกกูก็เลยไม่บอกกลัวมึงคิดมาก เลยเปลี่ยนเเป็นคอยตามมึงแทนไง เวลาไปห้องน้ำพวกกูสั่งยัยเรนไปเป็นเพื่อนตลอดเพราะสั่งกรีนกับเบลมันก็ด่าพวกกูว่าจะไปเฝ้ามันทำไม จนผ่านไปได้จะอาทิตย์

แล้วกรีนกับเบลมันก็ด่าพวกกูใหญ่เลยว่าจะห่วงมันทำไมนักหนา ห่วงเกินไป ผัวกับพ่อมันยังไม่ห่วงมันเรื่องแบบนี้เท่าพวกมึงเลย เห็นแต่ผัวมันห่วงแค่เรื่องผู้ชายเพราะกลัวมันมีคนมาจีบแค่นั้น นอกนั้นกูก็เห็นแม่งสนับสนุนเมียทุกอย่าง แล้วพวกมึงจะไปห่วงมันทำไมกับเรื่องแค่นี้ ใครจะตบมันก็ให้มาเถอะ กูจะนอนดูมันโดนทไร้ายเอง มันไม่ตายง่ายๆหรอก_**

พอกรีนกับเบลพูดแบบนั้นพวกกูก็คิดว่าสองคนนี้ไม่ชอบมึงหรอหรือว่าอิจฉาอะไรหรือป่าว แล้ววันหลังกรีนกับเบลก็ด่าพวกกูสี่คนอีกเหมือนเดิม

แล้ววันนั้นมึงไม่ได้เอารถมามึงก็เลยจะกลับกับพี่ฟร้อน แต่ไม่ให้พวกกูอยู่เป็นเพื่อน แถมบังคับพวกกูให้กลับพวกกูเลยเดินออกมาจะกลับ แต่เห็นยัยดาวอักษรมันเดินมาพวกกูเลยหลบแล้วฟังเขาคุย โทรศัพท์ได้ยินว่า ไปรอหลังตึกบริหารได้เลย เพราะวันนี้เด็กบริหารกลับกันหมดแล้ว เหลือแค่ไม่กี่คนที่นั่งอยู่หน้าคณะตอนนี้ เดียวกูล่อมันไปให้ พวกมึงมีหน้าทีทำให้มันหมดออนาคตแค่นั้นก็พอ

พวกกุจะเดินกลับไปหามึงแต่กรีนกับเบลจับไว้แล้วบอกว่าให้รอดูน้องเฟย์ผู้บอบบางแล้วก็อ่อนโยนปะทะกับดาวอักษรผู้ที่แรงชัดจัดเต็มเชิดๆตัวสูงๆหุ่นนางแบบก่อน กูก็สงสัยไง เพราะสองคนนั้นยิ้มเหมือนเป็นเรื่องสนุกทั้งๆที่มึงจะโดนทำร้าย

ไม่นานยัยนั้นก็เข้าไปคุยกับมึง แล้วมึงก็เดินตามมันไปหลังตึก พวกกูก็เลยตามไปแอบดูแต่พอเห็นผู้ชายหกคนยืนล้อมมึงไว้พวกกูสองคนจะไปช่วยแต่สองคนนั้นก็ไม่ให้ออกไป แถมบอกกูว่า มันไม่ตายหรอก หรือถ้ามันเป็นอะไรได้แผลแค่นิดเดียวเดี๋ยวก็มีคนมาช่วยมันเองแหละ พวกมึงไม่ต้องออกไปสู้ให้เสียแรงหรอก ทำตัวเป็นนักชมที่ดีพอ

แล้วพวกกูยังงงกับคำพูดของกรีนอยู่สักพัก พอหันกลับไปดูมึงอีกที พวกกูถึงกับต้องยกมือปิดปากตัวเอง เพราะผู้ชายหกคนที่ยืนก่อนหน้านี้ ลงไปนอนตรงพื้นที่ละคน ทีละคน ทีละคน จนหมด ด้วยฝีมึงคนเดียวแถมยังไม่ได้แผลสักนิด ทั้งๆที่ผู้ชายหกคนนั้นก็ดูเป็นการต่อสู้ในระดับหนึ่งอยู่ แต่มึงกลับมีแค่รอยช้ำที่แขนเพราะมึงเอาแขนมึงกันแขนไอ้คนจะชกมึงเท่านั้น

พอมึงจัดการพวกนั้นเสร็จก็มีผู้ชายใส่สูทเดินออกมาจากมุมของใครของมัน แล้วมึงก็เดินนำพวกเขาออกไปขึ้นรถนั้นเลยทำให้กูรู้ว่ามึงมีการ์ดตามอยู่ตลอดเวลาถึงสามคน แถมมีการ์ดที่เป็นนักศึกษาในเอกอีกสองคนที่คอยเฝ้าดูแลตลอดเวลา

แต่การต่อสู้ของมึงต่างหากที่กูอึ้ง มึงทำเหมือนมึงไม่ได้ออกแรงอะไรมากแต่สามารถทำให้ผู้ชายหกคนลงไปนอนกับพื้นได้เพียงเวลาไม่ถึง20 นาทีด้วยซ้ำ นั้นเลยทำให้พวกกูไม่ห่วงอะไรมึงอีกเลย เว้นแต่ไอ้เกียร์สั่งให้พวกกูกันพวกผู้ชายที่เข้าหามึงเท่านั้น

"อืม เข้าใจแล้ว" ฉันไม่ได้ขัดอะไรมันเลยจนมันเล่าจบ

"อ๋อ มีอีกเรื่อง สองคนนั้นบอกกูว่ามึงไม่ได้รอพี่ฟร้อน แต่มึงรอพวกนั้นอยู่แล้ว แล้วเรื่องเฟสยัยดาวอักษรที่ปลิวเพราะฝีมือมึงเองด้วยจริงหรอวะ" ไอ้ต้นถามต่อมันทีกับสิ่งที่มันสงสัย

"อืม ตามนั้นแหละ" สองคนนั้นมันรู้หมดแลหะว่าฉันจะทำอะไร รู้โดยที่ฉันไม่เคยบอกเลยสักครั้ง พวกคุณคิดหรอว่าฉันจะรอพี่ฟร้อน ฉันแค่โทรหาการ์ดไม่ถึงห้านาทีก็ได้กลับแล้วไม่นั่งรอพี่ฟร้อนให้เสียเวลาหรอก

"คนเหี้ยไรน่าตาก็ดี เรียนก็เก่งรวมถึงสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เรียนยังเสือกทำได้ กูเรียนจริงๆยังมำไม่เป็นเลย แถมรวยแล้วมีอิทธิพลอีกต่างหาก เหี้ย ไอ้เกียร์มันไปขุดมาได้ไงวะ เสียอยู่แค่สองอย่า ปากหมาแล้วก็ปัญญาอ่อน" ไอ้เคบรรยายมา แต่อันหลังฉันว่าไม่ใช่ละ หรือใช่ อืม อันนี้ไม่รู้

"มึงอยากนอนโรงพยาบาลใช่ไหมเค แผลเท่านี้คงไม่พอสินะ" ตอนนี้มันทำแผลเสร็จแล้วค่ะ ทำตั้งแต่มาถึวห้องฉันละ ไอ้ต้นเป็นคนทำให้มัน

"กูหยอกเล่นเองเถอะ แหมมมมมม" มาจีบปากจีบคอใส่ฉันอีก

"นี้ๆ กูถามอะไรอีกอย่างสิ มึงทำไงถึงต่อสู้เก่งขนาดนี้วะ คนอย่างมึงไม่หน้าจะเป็นคนทำอะไรแบบนี้ได้เลย กูก็เรียนต่อสู้นะ แต่ทำไมไม่เห็นเก่งเลยวะ" ไอ้ต้นถามขึ้น

"อันนั้นอยู่ที่ตัวมึงแล้วแหละกูว่า"

"มึงเรียนกี่ปีอ่ะ กูเรียนตั้งสองปี"

"ตั้งแต่จำความได้มั้ง" ก็นั้นแหละ ตั้งแต่รู้ตัวก็โดนสอนตลอด

"มึงพูดจริงหรอ"

"แล้วกูจะโกหกมึงทำไม"

"คนรวยเขาให้ลูกเรียนแบบนี้ตั้งแต่จำความได้เลยหรอวะ"

"คนรวยธรรมดาคงไม แต่กูต้องเรียนแล้วก็ต้องทำให้ได้ดีที่สุด"

"แม่ง อย่างมาเฟียเลยวะ มีการ์ดประจำตัวห้าคน พกปืนติดรถติดตัวตลอด ต่อสู้เก่ง ความรู้การทำงานเป็นเริ่ด พูดแล้วอิจฉาไอ้เกียร์ชิบหาย คนสวยสนใจเปลี่ยนใจจากมันมาเป็นคนของกูไม" มันพูดพร้อมกับกอดแขนฉันไว้ แล้ใทำตาปริ่มๆใส่

"มึงอยากกินลูกปืนกูหรอไอ้ต้น!! เอาแขนมึงออกจากเมียกูเดี่ยวนี้!!"

"O.O เกียรรรรรรร!! "


ความคิดเห็น