ขอให้มีความสุขกับทุกตัวอักษรนะคะ :) #คำผิดก็เหมือนผีรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

ชื่อตอน : #43 เปิดตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2562 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#43 เปิดตัว
แบบอักษร

“นายพกพาขอโทษนะครับ” พลพัชร์มองใบหน้าหวานของคนในอ้อมแขนไม่ละสายตา ลึกลงไปในตาดำขลับคู่นั้นเขาตั้งใจสื่อความหมายทุกอย่างตามที่พูดกับเธอ

อรนลินไม่รู้ว่าน้ำใสใสที่ไหลออกมาจากห่างตาได้ยังไง ความรู้สึกในใจมันตื้อไปหมด ที่ผ่านมาอดคิดน้อยใจกับตัวเองอยู่บ่อยครั้ง หรือเป็นเธอเองที่เห็นแก่ตัวไม่สนใจความรักของเรา การเอาใจใส่ของพลพัชร์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเธออึดอัดเกือบทำความรักของเราพัง หรือเธอควรที่จะปรับตัวเข้าใจในมุมของเขาบ้าง

“โอ้โอ้ไม่ร้องนะครับคนดี” ยิ่งเห็นเด็กขี้อ้อนสั่นเทาด้วยอารมณ์อ่อนไหว พลพัชร์ยิ่งเอ็นดูจับใจที่ยอมให้นิสัยนิ่งเงียบที่ติดตัวมาแต่เกิดบวกกับความเจ็บครั้งเก่าเกือบมาทำร้ายคนที่เขารัก

“อ้อนขอโทษนะคะ ฮึก~ ต่อไปนี้ ฮึก~ อ้อนจะเป็นเด็กดีของพกพาาา” อรนลินพูดก็สะอื้นตัวโยนจนพลพัชร์ต้องรีบกอดปลอบยกใหญ่ โยกตัวไปมาเหมือนโอ้เด็กน้อยอย่างไงอย่างนั้น

“ครับ...พกพารักอ้อนนะ” พลพัชร์กระชับอ้อมกอดกดจูบกระหม่อมบางไปหนึ่งทีแทนความรู้สึกทั้งหมดของเขาที่มีต่อเธอ แทนคำสัญญาว่าจะมีกันและกันไม่เปลี่ยนแปลงหนีหาย แค่หนึ่งอาทิตย์ก็ยาวนานแรมปีทำเขาเหมือนคนใกล้ตายน้ำลายเน่า

จากนี้พอแล้วโกรธก็ต้องคุยกัน งอนก็ต้องคุยกัน ไม่พอใจก็ต้องคุยกัน อึดอัดก็ต้องคุยกัน เพราะเขาพิสูจน์แล้วว่าเว้นวรรคให้พักหายใจไม่ได้ผล มีแต่แย่กับแย่ลงไปกว่าเก่า

อีกคนโตมาท่ามกลางความรักที่อ้อมล้อมพร้อมมูฟออนจนเขายังกลัวใจ

ส่วนอีกคนก็นิ่งเงียบเป็นปกตินิสัยพอเจออารมณ์ผสมทิฐิยิ่งไปกันใหญ่

ความรักมักให้เราเด็กลงไปได้จริงๆพลพัชร์เชื่อแบบนั้น เด็กทั้งอารมณ์ ความคิด สติปัญญาในการแก้ไขปัญหา เพราะความเชื่อมั่นในรักที่มีต่อกันบังตาจนมองข้ามความรู้สึกนึกคิดของอีกคนไปมาก ต่างก็อยากให้สิ่งที่ตัวเองคิดว่าดีจนลืมคิดว่าอาจไม่ใช่สำหรับอีกฝ่าย

“อ้อน ฮึก~ อ้อน” อรนลินสะอึกสะอื้นพูดไม่ออกอยากบอกพลพัชร์เหลือเกินว่าที่ผ่านมามันทรมานแค่ไหน เขาทำให้เธอเสพติดการถูกพะเน้าพะนอเอาใจ ออดอ้อนกันสามเวลาหลังอาหารแต่พอขาดตรงนี้ไปเธอยอมรับหน้าไม่อายเลยว่าถึงกับเคว้ง จนต้องคิดกลับไปกลับมายกใหญ่ ผ่านมาที่บอกว่าไม่พร้อมๆ ไม่พร้อมเพราะอะไรแค่เธอขาดเขาไปก็แทบจะทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว นอกจากภายนอกที่เห็นก็เท่านั้นข้างในยับเยินเสียยิ่งกว่ากระจกบาดใจ ทำเป็นปากดีปลอบใจตัวว่าพร้อมเดินหน้า แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน

พลพัชร์ช้อนตัวร่างนุ่มเดิมดุ่มๆกลับมายังเก้าอี้ทำงาน ที่ที่อรนลินเคยนั่งกอดกันรอเขากลับบ้านทุกเย็น

ที่ที่คุ้นเคย...

อรนลินนั่งตัวคุดคู้อุดอู้อยู่ในตักเขาเหมือนเด็กต้องการความอบอุ่น น้ำตาที่เคยเจิ่งนองมาตอนนี้ก็เหือดแห้งเหลือแต่คราบ ได้ทีนั่งสะอึกสะอื้นปรับโหมดอารมณ์อ้อนพลพัชร์ยกใหญ่

“หยุดร้องได้แล้วเดี๋ยวเย็นนี้พาไปกินไอศกรีม” ได้ยินแบบนั้นอรนลินยิ่งเขินจัดซุกหน้ากับซอกคอพลพัชร์ชนิดที่ว่าพร้อมสิงร่างรวมพลัง

ส่วนเจ้าของตักยิ้มกว้างปากจะฉีกถึงหูไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกดีกับอะไรก่อน แต่ที่แน่ๆคืออิ่มอกอิ่มใจมีความสุขจนล้น จนต้องกอดเด็กขี้อ้อนแถมตอนนี้ยังขี้อายหอมซ้ายหอมขวาระบายความอัดอั้นตันใจที่มันแน่นอกต้องยกออก

ทำคนที่ยืนเคาะประตูมานานเผลอเปิดออกด้วยความเป็นห่วงถึงกับผงะ...!

“เออ...คือ...เออขอโทษค่ะ” ภาพตรงหน้าทำเอาภัทราติดอ่างจากที่ได้เสียงโครมครามเมื่อสักครู่ก็นึกว่ามีอุบัติเหตุอะไรกันรึเปล่า ติดตรงที่มีสายเข้าเลยไม่ได้เข้ามาทันที หนำซ้ำอรนลินยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาง่ายๆเลยคิดเป็นห่วงกลัวจะมีอะไร แต่ที่ไหนได้...

ท่านประธานกำลังทำฉากซึ้งซะเธอหน้าแห้งแก้มแดงเป็นลูกตำลึง

พลพัชร์ดูไม่ตกใจกับการมาของเลขาตั้งแต่สมัยพ่อด้วยซ้ำแถมยังกอดรัดอรนลินไว้แน่น ชายหนุ่มเพียงแค่ชายตามองเชิงเป็นถาม

ว่ามีธุระอะไรรึเปล่า? ถ้าไม่มีก็ออกไปคนกำลังสวีทกับแฟนอยู่ยังไม่ว่าง

ส่วนคุณเลขาน่ารักพ่วงตำแหน่งแฟนท่านประธานจากที่ตกใจก็ได้แต่นั่งนิ่งหลับตาสนิทไม่กล้าสู้หน้ารุ่นพี่ที่คอยสั่งสอนนั่งข้างกันมาเกือบสองเดือน ทั้งรู้สึกผิดทั้งเขินที่บังอาจปล่อยตัวเผลอใจยอมให้สมภารกินไก่วัด

คล้อยหลังบุคคลที่สามพลพัชร์ก็แอบมองคนบนตักที่แกล้งหลับตาพริ้มทำซะเหมือนจริงจนเขาหมั่นเขี้ยวเลยฝังจมูกโด่งจรดลงกระหม่อมบางหนักๆไปหนึ่งที

“อื้อออ~”

“ตื่นแล้วหรอครับ พกพานึกว่าอ้อนหลับเสียอีก”

เด็กขี้อ้อนไม่อยากต่อความยาวอะไรทั้งนั้น อรนลินนั่งมองมือใหญ่ที่คอยกอดประครองตามใจกันเรื่อยมา วางมือน้อยของตัวเองลงทาบสอดประสานพร้อมออดอ้อนขดตัวซุกพลพัชร์เข้าไปอีก

ไม่มีคำพูดหวานๆออกมาจากปากที่เคยเจื้อยแจ้ว ไม่มีคำพูดใดสำคัญไปกว่าการกระทำนี้อีกแล้ว อรนลินอยากเก็บเวลาแห่งความเข้าใจนี้ไว้ตราบนานเท่านาน ช่วงเวลาที่ห่างกันมันทำให้รู้ว่าพลพัชร์มีผลต่อหัวใจแค่ไหน

“เย็นนี้พกพาว่างไหมคะ”

ไม่ต้องเสียเวลาคิดพลพัชร์กระชับอ้อมกอดพยักหน้าตอบพร้อมหอมขมับคนตัวเล็กไปอีกหนึ่งฟอดแทบจะทันที

“ไปกินข้าวกับพ่ออ้อนกัน”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว