facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 14 [เตือนตัวเอง] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 14 [เตือนตัวเอง] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2562 08:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 14 [เตือนตัวเอง] 100%
แบบอักษร

รักต้องร้าย 14 

[เตือนตัวเอง]



ตลอดทั้งวันที่พริกหวานถูกแม่กับชบากักตัวเอาไว้ ส่วนพ่อกับพี่แทนออกไปเคลียร์ปัญหาที่ผมก่อเอาไว้ ผมเชื่อว่าทุกอย่างจะต้องจบ คงมีแค่ผมคนเดียวที่ว่างและนั่งเล่นอยู่ จนชบาเดินถือน้ำแตงโมปั่นออกมา

"น้ำแตงโมปั่นกับคุกกี้ค่ะ" ผมมองหน้าน้องนิ่งๆ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองครับ

"พี่จะไม่ตายใช่มั้ย"

"พี่ป่า!" ผมยิ้ม เอื้อมมือไปหยิบคุกกี้มาชิม

พรวด! 

คุกกี้ถึงกับพุ่งเลยครับ รถชาติของมันไม่สมควรกินมากๆ

"น้อง! น้องทำน้ำตาลหกไปทั้งคันรถเหรอครับ ทำไมมันหวานแบบนี้"

"ฮือออ พี่ป่าอะ" ผมมองหน้าชบานิ่งๆ คุกกี้ยังขนาดนี้แล้วน้ำแตงโมปั่นจะขนาดไหน "งั้นชิมน้ำแตงโมปั่นหน่อยนะคะ"

ผมยิ้มแหย่ๆ เจอสายตาออดอ้อนของน้องเข้าไปผมก็ต้องยอมดื่มครับ รับแก้วน้ำแตงโมปั่นมาดื่ม แต่ทว่า...

เฮือก!

โคตรเค็มเลยครับ

"พี่อิ่มแล้ว"

"ไม่อร่อยเหรอคะ" ทำหน้าหงอยๆ ใส่ผม

"ความจริงหรือโกหกดีครับ"

"พี่ป่า"

"พาไปเททิ้งเถอะครับ"

"ฮือออ ไม่เคยให้กำลังใจน้องเลย"

"งั้นน้องเก็บไว้ให้พี่แทนจัดการต่อละกันครับ"

"เชอะ! เขาไม่สนใจของแบบนี้หรอกค่ะ" ทำหน้างอนแล้วยกจานคุกกี้กับน้ำแตงโมปั่นกลับไป พี่แทนต้องทำอะไรให้ชบาโกรธอีกแน่นอน ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้

ชบาหายเข้าไปพักใหญ่ พริกหวานก็เดินออกมาแทนพร้อมกับน้ำแตงโมปั่น ผมมองหน้าเจ้าตัวนิ่งๆ กลัวเค็มเหมือนของชบาครับ

"จะเค็มอีกไหม?"

"จะไม่ดื่มก็ได้นะคะ"

"ยังไม่หายงอนพี่อีกเหรอ" พริกหวานเงียบ วางแก้วน้ำแตงโมปั่นไว้ตรงหน้าผม พลางขยับตัวหันหลังจะเดินหนี ผมเลยลุกไปกระชากแขนจนเจ้าตัวปลิวตามแรงลงมานั่งทับบนตักผม "พี่ต้องทำยังไง เด็กขี้งอนแถวนี้ถึงจะหายนะ"

"พี่ป่า ปล่อยพริกเดี๋ยวนี้นะคะ"

"หรือว่าต้องง้อบนเตียง" ผมไม่ได้สนใจเสียงห้ามของพริกหวานด้วยซ้ำ มือข้างหนึ่งกอดรอบเอวเธอเอาไว้ ลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบทันที พริกหวานเองก็คอยจับมือผมอยู่ตลอด

"ปล่อย! เดี๋ยวใครมาเห็น"

"คืนนี้มานอนกับพี่นะ"

"ไม่!"

"หืม? งั้นพี่ไม่ปล่อย"

"พี่ป่า ปล่อยนะคะ ไม่งั้นพริกไม่คุยด้วยแล้วนะ" น้ำเสียงจริงจังมากจนผมต้องยอมปล่อย พริกหวานรีบเด้งตัวออกไปจากตักผมทันที เธอปั้นหน้าไม่พอใจใส่ผมก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องครัว

ผมช่างใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจหยิบแก้วน้ำแตงโมปั่นมาดื่ม รสชาติโอเคเลยครับ ต่างจากแก้วที่ชบาถือออกมามาก ผมนั่งดื่มเพลินจนหมดแก้วเลยทีเดียว จนแม่ ชบาและพริกหวานเดินออกมาพร้อมกับคุกกี้

"ผมขอตัวนะครับ"

"ป่าราบ!" น้ำเสียงของแม่นิ่งๆ ครับ ทำไมสามสาวถึงอยากทำร้ายผมขนาดนี้ ไม่น่าเป็นคนเดียวที่ว่างงานเลยจริงๆ

"แม่ครับ ผมอิ่มแล้ว"

"ชิมหน่อยสิลูก แม่กับน้องๆ ตั้งใจทำเลยนะ"

"ผม..."

"ป่าราบ!"

"แม่ครับ" ผมไม่อยากชิมเลยครับ หน้าตาสวยก็จริง แต่รสชาติผมไม่รู้เลย บอกเลยว่ากลัวครับ

ยืนนิ่งกันอยู่นานพอสมควรจนได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอด ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะรอดเมื่อเห็นพ่อกับพี่แทนเดินเข้ามา

"กลิ่นอะไรน่ะ ทำไมหอมจัง" เสียงพ่อว่าก่อนจะเดินเข้ามาหาแม่ แขนแกร่งโอบรอบเอวแม่พลางกดจูบแผ่วเบาที่ข้างแก้ม พ่อโคตรไม่อายลูกๆ เลยทีเดียว

"พี่ปืน!"

"ชื่นใจจัง คุกกี้น่าอร่อยเนอะ" พ่อว่าเอื้อมมือไปหยิบคุกกี้เข้าปาก คำแรกที่กินเข้าไปสีหน้าท่านเปลี่ยนเลยครับ "หืม? อร่อยเนอะ ป่า แทน ลองชิมดูสิ"

"ผมอิ่มอยู่ครับ" รีบบอกปฏิเสธทันที กลัวรสชาติครับ

"ผม..."

"พี่แทนคงไม่ชอบขนมแบบนี้หรอกค่ะ" ชบาว่าขึ้น มองหน้าพี่แทนนิ่งๆ "พ่อคะ คืนนี้ชบาไปค้างที่คอนโดนะคะ สวัสดีค่ะ"

น้องสาวสุดแสนจะขี้งอนของผมว่าจบก่อนจะเดินออกจากบ้านไปเลยครับ

"เฮ้ยชบา พ่อยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ" พ่อตะโกนตามหลังไป แต่คงไม่ทันเพราะชบาขับรถออกจากบ้านไปเรียบร้อยแล้ว

"ถ้าอยากเคลียร์ก็ตามไป" พ่อพูดขึ้นลอยๆ แต่ผมรู้ว่าท่านหมายถึงใคร

"เคลียร์อะไรคะ" แม่ถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย

"ไม่มีครับ พี่เมื่อยจัง ลิไปนวดให้พี่หน่อยสิ" พ่อหยิบจานคุกกี้จากมือแม่มาส่งให้ผมก่อนจะพาท่านเดินขึ้นไปข้างบน ส่วนพี่แทนรีบตามชบาออกไป ตรงนี้เลยเหลือแค่ผมกับพริกหวานสองคน

"พี่ป่า แล้วคืนนี้พริกจะนอนห้องไหนล่ะคะ" ทำหน้าตกใจเชียวครับเพราะชบาไม่อยู่บ้านแล้ว

"ห้องพี่"

"ห๊ะ!" ตกใจเวอร์มาก "ตลกแล้ว พริกไป..."

"ไปห้องพี่กันดีกว่าครับ"

"ไม่ค่ะ"

หมับ! 

ไม่ฟังครับ อุ้มพริกหวานกลับขึ้นห้องทันที ก่อนเข้าห้องพ่อเปิดประตูออกมาดูด้วย ท่านมองผมนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไร ส่วนพริกหวานไม่ทันได้มองเลยไม่รู้ว่าพ่อเห็นพวกเรา ไม่กล้าร้องดังด้วย กลัวใครมาได้ยินละมั้ง

พาเจ้าตัวเข้ามาในห้อง วางลงบนเตียง พริกหวานก็พยายามจะหนีลงจากเตียง จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างจนร้องอุทานขึ้นมา

"เอ๋!" คนตรงหน้าผมหยุดนิ่ง มือข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบตุ๊กตากมีสีน้ำตาลที่ผมตั้งไว้หัวเตียงมาถือเอาไว้

ตุ๊กตามันเจอเจ้าของตัวจริงแล้วครับ

"ชอบเหรอ"

"น่ารัก" พึมพำเบาๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิจารณาตุ๊กตาไปครับ

"อืม พะแพงเป็นคนให้" สีหน้าพริกหวานเปลี่ยนไปทันที ผมรู้ว่าตุ๊กตานี้เป็นของพริกหวาน แต่เจ้าตัวก็เป็นคนให้พะแพงเอามาให้ผม ซึ่งผมก็พูดไม่ผิดนี่ "ตอนวันเกิดพี่"

พริกหวานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองสบตาผม รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับคำพูดที่พรั่งพรูออกมา "ในความทรงจำของพี่ป่า คงมีแค่พี่แพงสินะคะ ดีจัง"

เธอว่า น้ำเสียงสั่นๆ วางตุ๊กตาหมีลงก่อนจะขยับตัวลงจากเตียง สายตากวาดหาอะไรบางอย่างพอเห็นก็เดินตรงไปทางนั้น เธอกาห้องน้ำครับ

"เด็กโง่เอ้ย!" ผมว่ายิ้มๆ แกล้งพริกหวานแรงไปหรือเปล่านะ แกล้งจนเจ้าตัวร้องไห้

ผมไม่ได้ตามไปเรียกนะครับ เดินมานั่งรอที่ปลายเตียงแทน จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น


ครืด ครืด

ผมหยิบออกมาดู ปลายสายคือเบอร์ของเมวดี ช่างใจอยู่นานแต่สุดท้ายก็กดรับสายอยู่ดี

"ครับ" 

(ป่าทำแบบนี้แล้วคิดว่าเรื่องมันจะจบงั้นเหรอ) 

"กูเคยเตือนมึงแล้วนี่" 

(เมไม่ยอมจบหรอกนะ ถ้าเมไม่ได้ป่า ก็อย่าหวังว่าผู้หญิงคนไกนจะได้)  

"มึงจะบ้ายังไงก็เชิญ แต่อย่ามายุ่งกับคนของกู" 

(หึ! ผู้หญิงคนไหนล่ะ พะแพงหรือพริกหวาน) 

"เม!"

เสียงของเมวดีขาดหายไป มีเพียงเสียงหัวเราะสะใจเท่านั้น ผมเงียบกำโทรศัพท์ไว้ในมือจนแน่น ถ้าไม่จัดการให้เด็ดขาด ผู้หญิงคนนี้จะไม่จบสินะ

ภายในห้องเงียบสงบจนคนที่หายเข้าไปในห้องน้ำเดินออกมา ผมค่อยๆ หันกลับไปมองหน้าพริกหวาน เธอมองผมแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะหลบสายตาออกไป

"การเป็นผู้หญิง ที่ยืนอยู่ข้างๆ พี่ป่า ต้องร้องไห้อีกเท่าไหร่ถึงจะมีความสุขเหรอคะ"

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามขึ้นมา มันเป็นประโยคที่ผมเองก็หาคำตอบให้กับเธอไม่ได้เช่นกัน

"พริกเลือกจะเดินเข้ามาเอง"

"ค่ะ พริกเลยต้องยอมรับทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นให้ได้ แม้แต่เรื่องที่พี่ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นก็ตาม"

นิ่งๆ แต่เวลาพูดอะไรออกมาที มันกลับเป็นประโยคที่จุกได้เหมือนกัน

"พริกจะขุดอดีตออกมาพูดทำไม"

"เผื่อปัจจุบันมันจะเกิดขึ้น พริกเลยต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอ"

ผมเลือกจะเงียบ สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายหันหลังเดินออกจากห้องซะเอง เรื่องยุ่งๆ มันไม่มีทางจบง่ายๆ แน่นอน พริกหวานเจอแค่นี้ยังแทบถอดใจ ถ้าเธอรู้เรื่องของพะแพงด้วยจะเป็นยังไง

ถ้าเลือกจะยืนข้างๆ ผม ก็ต้องรับให้ได้ทุกอย่างเช่นกัน...



_____________________________ 

กว่าแม่มะลิจะยิ้มได้ ต้องเสียน้ำตาไปเยอะเหมือนกันนะ น้องพริกก็ต้องสู้ๆ นี่แค่เบาๆ ป่าโหมดเถื่อนยังไม่โผล่ออกมาเลย

ไม่ได้หาย แค่ขี้เกียจ อ่านลํกไปก่อนนะคะ ของพ่อคงเย็นๆ โน่นแหละค่ะ แต่ถ้าเสร็จก่อนก็จะลงก่อน

ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็น