Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

20 อย่าดื้อกับเกียร์ให้มากนัก

ชื่อตอน : 20 อย่าดื้อกับเกียร์ให้มากนัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 96

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2562 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20 อย่าดื้อกับเกียร์ให้มากนัก
แบบอักษร

“แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง พวกผมเป็นตัวแทนจากชมรม ได้รับหน้าที่ให้มาแสดงคอนเสิร์ตในคืนนี้เป็นเวลา 5 ชั่วโมงเต็มกันเลยทีเดียว”

ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอพี่ฟร้อนกับพี่อามไปเอารถน้องมาให้ผมเพื่อที่จะพาน้องกลับบ้าน เพราะตอนนี้เจ้าตัวหลับไปแล้วครับ ทั้งๆที่ดื้อจะดูคอนเสิร์ต ผมจะพากลับตั้งแต่กินข้าวเสร็จก็ไม่ยอม แต่พอคอนเริ่มเจ้าตัวเสือกหลับซะงั้น

หลับแล้วกอดผมไม่ปล่อยเลย ที่แรกผมจะไปเอารถเอง แต่พอจับน้องออกจากอกก็ร้องให้งอแงไม่ยอม ท่าเดียวบอกให้นั่งกับพี่เกลก็ไม่เอา กับพี่ฟร้อนก็ไม่ กับเพื่อนยิ่งแล้วใหญ่

“ทำไมเป็นไข้แล้วทั้งอ้อนทั้งงอแงแบบนี้หึ” ผมพูดกับน้องทั้งๆที่หลับอยู่ ตรงที่พวกเรานั่งรอคนก็ค่อนข้างเยอะอยู่ ตอนนี้กลุ่มน้องกลุ่มพี่ฟร้อนแล้วก็กลุ่มผมนั่งรวมอยู่ด้วยกันหมดเลย

“มันเป็นแบบนี้แหละ แต่ปกติมันจะติดคนในครอบครัวนะ ยิ่งพี่ฟร้อนมันยิ่งกอดไม่ปล่อยเลย” กรีนพูดบอกผม

“ใช่ๆ มีบางครั้งฉันเคยพี่ฟร้อนต้องขาดเรียนมานอนให้มันกอดอ่ะ เพราะจับมันออกมันร้องจนตัวโยงเลย” ต่อด้วยเบล

“จากลูกพี่สายโหดพอเป็นไข้กลายเป็นน้องน้อยของกลุ่มเลยล่ะ” กรีนก็พูดเสริมขึ้นอีก

ก็ตั้งแต่อยู่กับผมหรือสนิทกันมาผมก็ไม่เคยเห็นน้องเป็นไข้เลยสักครั้ง ทั้งที่ตากแดดตากฝนตากลมก็ไม่เคยเป็นอะไร

แต่พอโดนผมกินสองวันติดเอง เป็นไข้เฉย ~.~

“เกียร์ พี่ฟร้อนบอกมาถึงแล้ว พาน้องออกไปได้เลย” ผมก็ผยักหน้ารับแล้วก้มลงมาปลุกน้อง

“น้อง! น้องเฟย์! ตื่นก่อนครับ กลับคอนโดกัน”

“งื้อออออ..เกียร์” น้องลืมตามานิดหน่อยแล้วร้องในลำคอ กอดผมแน่นขึ้นแล้วหลับต่อ!! ผมจับน้องออกเพื่อจะอุ้มออกไปได้ถนัดแต่เหมือนไม่ง่ายเลย

“ไม่! ไม่! ฮื้ออออ ไม่ให้ไป! กอด! อึ้อ..เกียร์..กอดน้องเฟย์สิ! ฮื้ออออ” ผทเลยต้องกอดน้องเหมือนเดิมแล้วบอกเหตุผลไป

“เกียร์จะพากลับคอนโด ไม่ได้ไปไหน เกียร์จะอุ้มไปขึ้นรถ หรือน้องจะเดินเองครับ” สายหน้าไปมา น้ำตาเต็มแก้ม เพื่อนๆพี่ๆก็มองกันใหญ่เลย

“งานยากเลยวะไอ้น้องฮ่าาาาาา” พี่เต้บอกผม

“น้องเฟย์ จะให้พี่อุ้มไปหรือว่าจะให้เกียร์อุ้มไปครับ” พี่ฟร้อนเดินเข้ามาพอดีแล้วถามน้องสาวขึ้น ตอนนี้กลุ่มพวกผมไม่ค่อยตกเป็นเป้าสายตาเท่าไหร่ อาจจะเพราะมีคอนเสิร์ตอยู่ข้างหน้ามั้ง แต่ใช่ว่าจะไม่มีคนสนใจเลย

“ฮึก! ฮึก! อยู่กับเกียร์ น้องจะอยู่กับเกียร์!”

“งั้นปล่อยเกียร์แปปหนึ่งได้ไหม เกียร์จะอุ้มน้องไปที่รถ” เฮ้อออออ อุ้มแบบอุ้มแตงก็ได้วะ ผมใส่กระโปรงให้น้องยาวอยู่ อุ้มได้สบาย

ฮึบ!! แล้วผมก็พาเดินออกมา มีคนมองบ้าง พี่เกลพี่ฟร้อนก็เดินตามมาด้วย พี่ฟร้อนเปิดประตูให้ผมเอาน้องไปวางลงเลาะข้างคนขับ แต่นั้นแหละครับ ไม่ยอมปล่อยเลย

“พี่เปิดฝั่งคนขับให้ผมหน่อย” พี่ฟร้อนขมวดคิ้วมองมาแล้วเหมือนเข้าใจแล้วก็เดินมาเปิด

“ให้พี่ขับไปส่งดีกว่าวะ” แต่พี่ฟร้อนก็พูดขึ้น

“ไม่เป็นไรพี่ พี่ไปส่งผม พี่ก็ต้องกลับมามหาลัยอีก ไปๆมาๆทำไม ผมกลับได้” แล้วผมก็ไปนั่งที่คนขับ จัดให้น้องนั่งควบตักผมแบบสบายๆ

“กลับได้แน่นะเกียร์” พี่เกลถามขึ้น

“ได้สิพี่ พวกพี่กลับเข้าไปในงานเถอะ ผมกลับแล้ว สวัสดีครับ”

“เออๆ ที่หลังก็เบาๆหน่อย น้องกูฉ่ำหมดไอ้ห่านิ”

“พี่ก็พูดไป ที่พี่ทำพี่เกลจนเดินไม่ได้แถมเป็นไข้อยู่เกือบอาทิตย์เลยเถอะ” นี้ผมก็ว่าตัวเองเบาสุดแล้วนะ น้องแค่กำลังเคยโดนกินครั้งแรกเถอะเลยเป็นไข้

“ไอ้เกียร์ ไอ้น้องปากเสีย” ฮ่าาาาา อะไรจะเขินจนหน้าแดงขนาดนั้นพี่สาวผม

“หึหึ” อันนี้ก็ทำเหมือนภูมิใจเกินไปแล้วพี่ฟร้อนท์

“ผมไปแล้วนะ สวัสดีอีกรอบครับ” แล้วผมก็ปิดประตูสตาร์ทรถ

“นั่งนิ่งๆนะครับคนดี เกียร์จะขับรถ จุ๊บ ” ก้มลงไปลูบหัวแล้วจุ๊บไปทีหนึ่งค่อยขับรถกลับคอนโด

มาถึงห้องผมก็พาน้องไปนอนเลย กว่าจะปล่อยผมได้ผมต้องนอนให้กอดเกือบชั่วโมง คิดว่าน้องหลับดีแล้วค่อยขยับออกที่ละนิดจนเป็นอิสระ แล้วผมก็ไปอาบน้ำค่อยออกมาเช็ดตัวให้น้อง ตอนผมอุ้มน้องขึ้นมามีแต่คนมองแล้วก็น่าแดงตัวบิดกันไปหมด ไม่เว้นแม้แต่พนักงาน

“งื้ออออ เกียรรรรร์ กอด! หนาว มันหนาว! ฮื้ออออ” มือน้อยๆก็ปัดไปปัดมาไล่สิ่งรบกวน

“ครับ รู้แล้ว เช็ดตัวก่อนนะ” พอเช็ดเสร็จก็ว่าจะไปหาข้าวมาให้น้องกิน แต่เห็นป๊ากับแม่ แล้วก็ปู่ย่า เปิดประตูเข้ามาพอดี

“จะไปไหนเกียร์ แล้วน้องเป็นยังไงบ้าง” สงสัยพี่ฟร้อนบอกทางบ้าน

“นอนบนห้องครับ ว่าจะไปหาซื้อข้าวมาให้น้องกิน แล้วจะได้กินยา”

“ไม่ต้องหรอก ย่าทำมาแล้ว” ย่าบอกผม

“เดียวแม่เอาไปใส่ถ้วยให้ ทุกคนขึ้นไปดูเฟย์ก่อนเลยก็ได้คะ” แม่พูดขึ้นแล้วเดินไปที่ครัว

“เป็นไงบ้าง น้องดื้อไม” ป๊าถามผมขึ้นขณะที่กำลังเดินขึ้นไปบนห้อง

“ไม่ครับ แต่พอเป็นไข้น้องแค่จะงอแงแล้วก็ติดผมเท่านั้นเอง”

“ทำไมน้องเป็นไข้ได้ละ ปกติเป็นไข้ยากจะตาย”

“เอ่อ..” ไม่รู่จะตอบแบบไหนเลยครับงานนี้

“หึหึ เบาๆหน่อยก็ดี น้องยิ่งตัวเล็กอยู่” OMG!!

“อ่าาา คะ..ครับ” ทำตัวไม่ถูกเลยทีนี่

“ฮึก! เกียรรรร จะหาเกียรรร ฮื้ออออ!” เสียงน้องร้องให้ดังออกมา แต่มีปู่กับย่ากำลังเดินเข้าไปหา ผมกำลังจะเดินเข้าไปแต่ป๊าดึงแขนผมไว้ก่อนแล้วก็สายหน้า เหมือนบอกอย่าพึ่งเข้าไป

“คนเก่งของย่า ไม่ร้องนะลูก”

“เกียรรรร อึ้ก ฮื้อออออ หนูจะไปหาเกียรรรร”

“โอ๋ๆๆๆ ไม่อยากหาย่าหรอ”

“เกียรรร อ้าาา ฮึก ฮื้อออออ แค่กๆ อึ้ก” น้องร้องแบบไม่ฟังอะไรเลยตอนนี้ ร้องจนไอ

“ผมขอเข้าไปหาน้องหน่อยนะครับ ปล่อยไว้กว่านี้จะหายใจไม่ออกเอา” ป๊าผยักหน้าให้ ผมก็เลยเดินเข้าไปในห้อง ป๊าก็เดินตามมา

“หยุดร้องก่อนเร็วคนดี” พอผมเดินไปถึงเตียงที่ตอนนี้มีย่านั่งกอดเฟย์ แล้วพูดขึ้นให้น้องหยุด

“เกียรรรร หมับ!! ฮื้ออออออ ไม่ให้ไป อึ้ก ฮึก ฮื้อออ” กระโดดกอดผมจนผมเกือบล้มเลย ผมเลยจับให้น้องนั่งบนเตียงดีๆ แต่เจ้าตัวก็บีนขึ้นมานั้งควบตักผมแล้วกอดอยู่แบบนั้น ผมพยายามบอกอยู่ว่าป๊ากับปู่ย่าอยู่เต็มห้อง น้องเถียงบอกว่าป๊าใจดี ป๊าไม่ว่า ฮ่าาา พวกผู้ใหญ่ถึงกับหัวเราะออกมากันหมด

“ชั่งเถอะ ปล่อยน้องนั่งไปก่อน ป๊าไม่ว่าหรอก” พอป๊าพูดขึ้นผมก็ต้องกอดเอวน้องไว้ แล้วดูเหมือนจะหลับอีกแล้ว

“เฟย์ กินข้าวก่อนลูก จะได้กินยา” แม่ถือข้าวมาให้แล้วดึงโต๊ะที่ใช้วางอาหารออกมาจัดแจงให้เรียบร้อย

“หนูจะกินเองหรือจะให้แม่ป้อนคะ” น้องสายหน้าไปมา

“เดียวแม่เหนื่อย หนูให้เกียร์ป้อน” พูดเสียงอ้อนๆ ทำแก้มป้องๆแล้วแนบลงอกผมทั้งๆที่ยังไม่ปล่อยกอดผม ผู้ใหญ่ก็พากันขำกับท่าทางน้องที่จริงคืออยากให้ผมป้อน แต่คำที่ใช้ปฏิเสธผู้เป็นแม่มันเลยทำให้ทุกคนหลุดขำกันทันที

ผมป้อนข้าวน้องจนหมดให้กินยาแล้วให้นอนพักโดยที่ผมต้องนั่งให้เจ้าตัวนอนแล้วกอดเอวผมไว้ ไม่นานก็หลับไป

ตอนนี้ผู้ใหญ่ก็พากันออกไปหมดแล้ว เหลือแต่ป๊าที่รอจะพูดกับผม

“ป๊าอยากถามว่ามาอยู่ที่นี้ได้ไหม มาดูแลน้องแล้วก็ทำงานช่วยพี่ฟร้อน”

“เอ่อ..ผมต้องดูแลพ่อแม่นะครับ” ไม่ใช่ไม่อยากมา ก็น้องอยู่ที่นี้ผมก็ต้องอยากอยู่สิ แต่พ่อกับแม่ผมละ ถึงตอนอยู่ที่นั้นกลับบ้านอาทิตย์ละครั้งหรือสองอาทิตย์ครั้งก็เถอะ มันยังอุ่นใจว่าท่าสบายดี

“เรื่องนั้นป๊ารู้ ป๊ากับปู่จัดการให้ได้สบายอยู่แล้ว แต่เกียร์อยากมาอยู่ที่นี้ไม” ป๊ามีนพูดเยอะสุดก็วันนี้แหละครับ ท่านคงจริงจังมากเลยสินะ

“ถ้าถามว่าผมอยากมาอยู่ไหม ผมก็ต้องอยากมาอยู่แล้วครับ เพราะเฟย์อยู่ที่นี้ แต่ทำยังไงได้ผมก็เป็นห่วงพ่อกับแม่อยู่ดี”

“ป๊าจะส่งคนไปคอยดูแลให้ ส่งการ์ดไปเฝ้าบ้านสักชุดอยู่แล้ว ถึงตอนนี้จะมีคนคอยดูแลอยู่แล้วก็เถอะ”

“ผมขอปรึกษาพ่อกับแม่ก่อนนะครับ เดียวพรุ่งนี้ผมจะโทรไปบอกอีกที”

“โอเค ป๊าไปละ ดูแลกันดีๆ”

“ครับ สวัสดีครับ ฝากสวัสดีแม่แล้วก็ปู่กับย่านะครับ”

“อืมๆ” แล้วป๊าก็เดินออกไป ในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที แต่ได้ยินแค่เสียงแอร์ดังออกมาเท่านั้น

“เฮ้อออ!” ผมคิดไม่ตกจริงๆนะ นี้ยังไม่ดึกมากโทรหาแม่ดีก็ได้

(ว่าไงเกียร์)

“แม่ พ่อ ผมมีเรื่องจะปรึกษา”

(ไหน ว่ามาสิ ลูกชายเป็นอะไร)

“คือป๊าเขาชวนผมให้มาอยู่ที่นี้เพื่อจะได้ดูแลน้องแล้วก็ช่วยดูแลธุรกิจช่วยพี่ฟร้อนด้วย แต่ผมก็ห่วงพ่อกับแม่”

(ห่วงทำไมขนาดนั้น แม่ไม่เคยบังคับลูกเลยนะ แม่ อยากใหลูกมีความสุข ยังไงแม่ก็ให้เลือกทางเดินชีวิตเองอยู่แล้ว แต่ตอนนี้แม่ยากให้เกียร์ทำงานที่นั้นนะ เพราะน้องเฟย์ก็อยู่ที่นั้น เราก็จะได้ลูแลน้องด้วย)

(ใช้ พ่อกับแม่แข็งแรงดี พ่อน้องเฟย์เขาให้คนมาคอยดูแลพ่อกับตลอดเวลาขนาดนี้ต้องห่วงอะไรอีก แถมตอนนี้เขากำลังให้คนมาสอนเรื่องบริหารให้พ่อกับแม่อีกต่างหาก) ทำไมเขาดีกับพวกผมจัง ขอบคุณที่ทำให้ครอบครัวผมมาเจอกับครอบครัวเขา

“ถ้าผมย้ายมาเรียนที่นี้ พ่อกับแม่สัญญากับผมนะว่าถ้าไม่สบายหรือเป็นอะไรต้องโทรบอกผม”

(รู้แล้ว รู้แล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่ให้กรวดบ้านด้วยซ้ำ จะไปไหนก็มีคนขับรับส่งตลอด ดีที่เขายังให้พวกเราปลูกผักไว้กินกันเองอยู่ ไม่อย่างงั้นเป็นง่อยแน่ๆ)

“ฮ่าาา นั้นสินะ ขนาดผมกับพี่เกลทำงานให้ป๊ายังได้เงินเดือนไม่ใช่น้อยๆเลย แถมยังคอยฝึกผมให้เก่งขึ้นอีกต่างหาก”

(ดีแล้วที่เขารักเอ็นดูพวกเรา เราก็ทำงานตอบแทนเขาให้สมกับที่เขามอบให้ละ อย่าเสเพ อย่าหลงละเลิงกับสิ่งที่ได้มากนัก ยังไงมันก็ต้องหมดเป็นถ้าไม่รู้จักหา)

“ครับ พ่อกับแม่นอนได้แล้ว ดึกแล้ว สวัสดีครับ” พอวางสายไปก็ก้มลงมาคนที่นอนกอดเอวตัวเอง


“เชื่อฟังเกียร์ให้มากๆ อย่าดื้อกับเกียร์มากนัก” นั้งมองน้องได้สักพักผมก็กดรีโมทสั่งให้ปิดไฟปิดแอร์ข้างนอกแล้วก็ล็อคห้องให้หมด ผมค่อยๆเลื่อนตัวลงจนหน้าผมอยู่ช่วงหน้าอดน้องแล้วดึงน้องเข้ามากอด ซุกหน้าเข้ากับหน้าอกนิ่มๆนั้นจนหลับไป


image



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว