facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 2 [หมากคนสำคัญ] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 2 [หมากคนสำคัญ] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 17:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 2 [หมากคนสำคัญ] 100%
แบบอักษร

รักต้องร้าย 2

[หมากคนสำคัญ]




ผมเดินลงมาข้างล่าง เดินกลับไปที่รถ นั่งสงบสติอารมณ์เงียบๆ อยู่ข้างใน อธิบายความรู้สึกไม่ถูก คนเดียวที่ผมนึกถึงได้ในตอนนี้คือแม่ ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาท่านทันที


‘แม่มะลิ’


ผมรอสายแค่ไม่นาน แม่ก็กดรับ


ผม : แม่ครับ

แม่ : มีอะไรหรือเปล่า ทำไมน้ำเสียงลูกถึงเป็นแบบนี้

ได้ยินเสียงแม่ น้ำตาถึงกับซึมเลยครับ ผมบอกตัวเองเสมอ ผู้หญิงที่สามารถทำให้ผมร้องไห้ได้คงมีแค่แม่กับน้องสาว ส่วนผู้หญิงคนอื่นๆ ผมไม่พร้อมจะเสียน้ำตาให้ แม้จะมั่นใจว่ารักก็ตามหรือผมยังรักไม่มากพอจะเสียน้ำตาให้ก็เท่านั้นเอง

ผม : ถ้าวันหนึ่งผมทำผิดไป แม่จะให้อภัยผมหรือเปล่าครับ

แม่ : แม่พร้อมจะรับฟังเหตุผลของป่าเสมอนะ แต่จำไว้นะลูก ทำผิดมากแค่ไหน ก็อย่าทำร้ายหัวใจตัวเอง

ผมถึงกับเงียบไปเลยครับ ชั่วขณะหนึ่งความคิดเลวๆ ของผมก็พลันหลุดหายไปในห้วงอวกาศเพราะคำเตือนของแม่

แม่ : เหนื่อยนักก็พักนะลูก กลับมาบ้านเราก็ได้

ผม : ครับ

แม่ : แล้วนี่ทำอะไรอยู่ วันหยุดป่าจะกลับบ้านไหม พ่อเขาบ่นถึงอยู่

ผม : เดี๋ยวผมบอกอีกทีนะครับ ช่วงนี้ผมฝึกงานใกล้เสร็จแล้วด้วย

แม่ : จ้า ดูแลตัวเองดีๆ นะ ฝากดูแลน้องด้วย

ผม : ครับ

วางสายจากแม่ ผมก็นั่งถอนหายใจเงียบๆ อยู่ในรถ จนสายตาเหลือบไปเห็นยัยผมเปียเดินออกมาจากคอนโด เธอยืนหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง จนสุดท้ายเธอกลับเดินไปนั่งตรงริมฟุตบาทแทน ก้มหน้าฟุบกับเข่าของตัวเอง


“เฮ้อ! ทำไมต้องสนใจด้วยวะ”


สุดท้ายผมก็แพ้ จนต้องลงจากรถเดินเข้าไปหาเธอ กระชากข้อมือให้ลุกขึ้นยืน


“พี่ป่า” เธอเรียกชื่อผมพร้อมกับรอยยิ้มดีใจ

“จะไปไหน”

“หนูหิวค่ะ แต่หนูลืมกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์เลยจะนั่งรอพี่แพง”

“โง่!” พริกหวานถึงกับปั้นหน้าใส่ผมทันที แต่เธอก็ไม่ได้ต่อปากต่อคำ “ถ้าแพงไม่กลับมา เธอจะทำยังไง”

“รอจนกว่าจะกลับมายังไงล่ะคะ”

“เธอนี่มัน...”

“ทำไมพี่ป่าต้องดุหนูด้วย” คนตรงหน้าว่าพลางแบนปากใส่ผมไปด้วย

...แววตาของเธอช่างสดใจเหลือเกิน จนบางครั้งผมก็อดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าผมตอนนี้บริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายได้

“หึ! ไป เดี๋ยวพี่พาไปหาอะไรกิน”


ผมลากยัยเด็กผมเปียไปที่รถ เปิดประตูให้เธอขึ้นไปนั่งก่อนจะพาไปหาอะไรกิน ขับรถออกมาเรื่อยๆ จนเจอร้านบะหมี่เกี๊ยว ผมก็หาที่จอดรถก่อนจะพาเธอลงไป

“อยากกินอะไรก็สั่งเอานะ”

“พี่ป่าไม่กินเหรอคะ”

“ไม่หิว”

“อ๋อ... พี่คะ เอาบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงสอง ไม่ใส่ผักหนึ่งนะคะ”

ขนาดผมบอกว่าไม่กิน เธอยังเสนอหน้าสั่งให้เลยครับ ยัยเด็กนี่เกินเยียวยาจริงๆ แถมยังสั่งไม่ใส่ผักไปหนึ่ง ซึ่งไม่รู้เลยว่าเธอสั่งให้ตัวเองหรือผมกันแน่ พริกวานนั่งเงียบอยู่นานจนมีคำถามจากเธอดังขึ้นมา

“พี่ป่ารู้จักกับพี่แพงนานยังคะ”

“ตั้งแต่เด็กๆ”

จะว่าไปพริกหวานก็เป็นลูกของลุงเดย์เหมือนกัน แล้วทำไมตอนเด็กๆ ผมถึงไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยล่ะหรือผมจำเธอไม่ได้

“แล้วจะ...”

"มาแล้วครับ ๆ ทานให้อะไรนะครับ"

พริกหวานเหมือนจะพูดอะไร แต่เสียงของเธอกลับถูกขัดจังหวะโดยเด็กเสิร์ฟไปซะก่อน จนผมต้องเป็นฝ่ายตั้งคำถามเอง

“เมื่อกี้จะพูดอะไรหรือเปล่า” ผมถามถึงข้อสงสัยนั้นทันที

“ไม่แล้วค่ะ หนูสั่งให้แล้ว พี่ป่ากินด้วยนะคะ” เธอตอบปฏิเสธก่อนจะเลื่อนถ้วยที่ไม่มีผักมาตรงหน้าผม

“รู้ได้ยังไงว่าพี่ไม่กินผัก” ผมตั้งคำถามทันที เรื่องผมไม่กินผัก แม้แต่พะแพงยังไม่รู้เลย

“เดาเอาค่ะ” เธอตอบผมพร้อมกับรอยยิ้ม ยัยนี่โคตรยิ้มง่ายเลยครับ

“อืม”


นั่งกินกันเงียบๆ โดยไม่มีใครพูดอะไรกันจนกินอิ่ม ผมก็พาพริกหวานกลับไปส่งที่คอนโดพะแพง ตลอดทางเธอเอาแต่นั่งเงียบจนมาถึง

“ลงไปได้แล้ว”

“โทรหาพี่แพงให้หน่อยได้ไหมคะ หนูไม่รู้จะเข้าห้องยังไง” สีหน้าอ้อนๆ หันกลับมามองผม เด็กคนนี้ดูไม่มีพิษภัยอะไรเลยจริงๆ

“เอาคีการ์ดที่พี่ไปละกัน” ผมว่าก่อนจะหยิบคีการ์ดห้องพะแพงให้พริกหวาน

“ขอบคุณค่ะ เอ่อ... พี่ป่าพอจะมีกระดาษกับปากกาไหมคะ”

“มี”

“หนูขอหน่อยสิคะ”

ผมพยักหน้ารับก่อนจะหากระดาษกับปากกายื่นให้ แต่ยัยผมเปียกลับไม่รับ

“อะไร?”

“จดเบอร์โทรกับไลน์พี่ป่าให้หนูหน่อยสิคะ” เธอพูดยิ้มๆ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์อะไร พริกหวานมักจะยิ้มออกมาตลอด

“หืม? เป็นเด็กเป็นเล็กหัดขอเบอร์ ขอไลน์ผู้ชาย”

“เทอมหน้าหนูก็มอห้าแล้วค่ะ ให้ไหมคะ?”

สีหน้ายัยผมเปียเหมือนกำลังลุ้นมากๆ ใจจริงๆ ผมไม่อยากให้หรอกครับ ไม่อยากยุ่งกับเธอด้วยซ้ำ

“พี่ว่า...”

ปากที่กำลังขยับจะบอกปฏิเสธเธอต้องหยุดชะงักไปทันทีเมื่อสายตาของผมเหลือบไปเห็นพะแพงเดินเข้าคอนโดพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่ง ผมจำได้ว่ามันก็อยู่คอนโดนี้เหมือนกันและพะแพงมักจะบอกผมเสมอว่าเพื่อนกัน ถ้าไม่ติดที่พริกหวานนั่งอยู่ด้วย ป่านนี้ผมลงไปกระทืบมันแล้วครับ

ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ผมต้องรักษาเธอไว้ด้วยวิธีไหนบ้าง เธอถึงจะหันกลับมาสนใจผม

“พี่ป่าคะ”

“ครับ” เสียงของพริกหวานทำให้สติของผมกลับมา พร้อมกับสายตาที่มองไปยังเธอ

“ถ้าไม่อยากให้ก็ไม่เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ ฝันดีค่ะ” เธอพูดพลางหันไปเปิดประตูรถ แต่ผมกลับรั้งเอาไว้ซะก่อน

“เดี๋ยว!” ผมว่าก่อนจะจดเบอร์โทรใส่กระดาษยื่นให้พริกหวาน “ค้นหาไลน์พี่จากเบอร์โทรได้เลยนะ”

“ขอบคุณนะคะ” ยิ้มอีกแล้วครับ ตอนนี้เธอเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจ

“ครับ”

พริกหวานเดินลงจากรถ พร้อมกับโบกมือไปมาจนผมขับรถออกมาจากคอนโดพะแพงเรียบร้อย

“ขอโทษด้วยละกัน แต่โลกนี้มันไม่เหมาะสำหรับคนอ่อนแอ มึงอยากเดินเข้ามาเป็นหมากของกูเอง... พริกหวาน”

จะว่าผมเลวก็ได้ เพราะผมยอมรับ ผมคิดไม่ได้หรอกครับ คิดได้แค่ว่าจะทำยังไงให้พะแพงหันกลับมามองผมก็เท่านั้นเอง…





_______________________________________________

55555555555555555+

พี่ป่าาาาาาาาาาาาาาาาาา

คิดว่าพ่อเป็นคนยังไง ลูกคงแตกต่างจากนั้น ม้างงงงงงง


ก็ยังสั้น ในเวิร์ดตั้งเจ็ดหน้า พอมาลงเว็บแต็ดเดียวเอง 5555 หลาบ

ความคิดเห็น