ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16 :: เรียนรู้

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 :: เรียนรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 :: เรียนรู้
แบบอักษร

เรียนรู้

ร้อนมาก

ไม่อยากจะเชื่อว่าอากาศตอนเย็นจะทำให้เหงื่อออกได้มากมายขนาดนี้ผมน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้คนที่ยิ้มมีความสุขกับการถ่ายรูปนี่ดิ เหงื่อเต็มเสื้อไปหมด

มันก็ดีถ้าเราอยู่กันสองคนเพราะน้องดู...เซ็กซี่

แต่มันน่ารำคาญตรงที่ผมกับมิคไม่ได้อยู่กันแค่สองคนนี่แหละ เสื้อบางเบาของเขาชุ่มเหงื่อจนแนบไปกับลำตัว หลายครั้งที่ผมเผลอมองต่ำไปจนถึงหน้าอก...

“เชี่ย...” ผมสบถออกมาเพราะอะไรบางอย่างที่เตะตามากจนต้องรีบเสมองไปที่อื่น

มิคไม่ใช่ผู้หญิงที่มีส่วนนูนส่วนเว้าให้มอง แต่ในความที่ไม่มีของมิคมันกลับน่ามองมากกว่าในสายตาผมเอาเป็นว่าผมจะข้ามประเด็นนี้ไปล่ะกันไม่อยากบรรยายว่ามันเป็นแบบไหน แต่บอกเลยว่ามันดี...ดีมากๆ

“เหนื่อยป่ะ” ถามพร้อมกับเอาโค้กกระป๋องเย็นจัดแนบลงบนแก้มขาวที่มีริ้วแดงๆจากอากาศที่ร้อนจัด

“เย็นอ่ะ” น้องไม่ได้เอียงคอหลบเขาหลับตาเหมือนชอบที่ความเย็นจากกระป๋องโค้กส่งผ่านมาที่ผิว ผมผลักกระป๋องโค้กที่แก้มเขาเบาๆจนน้องต้องรับโค้กจากมือผมไป มีหันมาทำหน้าตาน่ารักใส่อีก เขาคิดว่าตัวเองน่ารักมากหรือไงวะ แม่งหมั่นเขี้ยว “อื้อออ พี่ไนท์”

น้องร้องเสียงดังเพราะผมขยี้หัวเขา

“เหงื่อเต็มมือกูเลย”

“รังเกียจเหรอ” น้องถามพลางแกะกระป๋องโค้กไปด้วย

“ไม่นะ จริงๆชอบที่เห็นมึงเหงื่อออก ยิ่งถ้าเป็นเหงื่อที่เกิดจากกิจกรรมในห้องนอนมันก็จะฟินหน่อยๆ...อยากลองป่ะ” ผมยักคิ้วใส่เขาสองสามที น้องถอนหายใจออกมาอย่างรำคาญ

“ทำไมพี่ชอบลากเข้าเรื่องนี้ตลอดเลยวะ”

“เป้าหมายกูชัดเจนไง”

“กับการเรียนพี่ทุ่มเทขนาดนี้ไหม”

“อันนั้นมันประเด็นรองว่ะแมว เพราะประเด็นหลักอันดับหนึ่งในชีวิตกูตอนนี้คือ...มึง”

“......”

“ว้ายย หน้าแดงอ่ะ”

“เกลียดเสียงว่ะพี่ไนท์”

“ก็มึงหน้าแดงจริงๆ”

“ผมร้อนไง” เขาทำเสียงขึ้นจมูก สีหน้าตอนโกรธน่ารักดี แต่ตอนเหวี่ยงแม่งน่ารักกว่า ผมไม่ได้แซวอะไรเขาอีก แต่หยิบผ้าเย็นที่ซื้อมาเมื่อกี้ฉีกถุงออกแล้วแปะเข้าที่หน้ามิค ผมเช็ดมันเบาๆจากข้างแก้มก่อนจะไล่ขยับลงมาที่ซอกคอ

มิคหลับตายืนเฉยๆให้ผมเช็ดให้เขา

“พี่ไนท์ตรงหน้าผากด้วย” น้องเปิดผมหน้าม้าตัวเองขึ้นเหมือนกำลังบอกกลายๆว่าให้ผมเช็ดตรงหน้าผากเขาด้วย

“ขี้อ่อยว่ะ” ถึงปากจะแซะเขาแต่ก็ยอมเลื่อนมือจากซอกคอขึ้นไปเช็ดหน้าผากให้

“ผมเปล่า” ปากบอกว่าเปล่าแต่ก็ยังยืนอยู่เฉยๆไม่ขยับ น้องดื่มโค้กโดยที่มีผมคอยเช็ดเหงื่อให้

“สบายเหลือเกินนะครับ”

“มันก็สบายหน่อยๆนะ”

“เหรออออ” ผมส่ายหน้าไปมาแล้วกดนิ้วชี้ลงไปที่หน้าผากน้องหลังจากเช็ดเสร็จ

มิคทำหน้าตาน่ารักอีกแล้ว ผมอดไม่ได้จริงๆว่ะที่จะดึงน้องเข้ามากอดคอแล้วโยกไปมา ถ้าใครมาเห็นสีหน้ามิคตอนนี้ก็คงคิดเหมือนผมว่าน้องแม่งโคตรน่ารัก

“พี่ไนท์คนมองงงง”

“ใครแคร์”

“ผมไง ปล่อยเลย” น้องทุบผมสองสามทีเพื่อบอกให้ผมปล่อยเขา

“เอ่ออออ...ขอโทษนะคะพี่ๆ”

“........”

“พี่สองคนใช่พี่ไนท์กับพี่มิคหรือเปล่าคะ” นักเรียนม.ปลายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาผมกับน้องแล้วถามคำถามเมื่อกี้

“ใช่ครับ” มิคเป็นคนตอบแล้วยิ้มออกมา เขาดึงแขนผมออกจากไหล่ตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้เด็กผู้หญิงสองสามคนตรงหน้า

“ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะพี่มิค”

“ได้ครับมาสิ” ใจดีมากกกก เฟลนลี่สุด ยอมหมดแม้ว่าตัวเองจะอยู่ในเวลาส่วนตัวแบบนี้ “พี่ไนท์มาดิน้องจะถ่ายรูป”

ผมเดินเข้าไปรวมเฟรมกับน้องๆม.ปลายที่เข้ามาขอถ่ายรูป น้องๆเหล่านั้นถ่ายรูปที่มีผมอยู่สองสามใบก็ผลักผมออกจากวงโคจร มิคโดนล้อมหน้าล้อมหลังและมีผมที่ยืนไม่มีความหมายอยู่ข้างๆ

“พี่มิคน่ารักมากเลยค่ะ ยังไงขอเอาไปลงทวิตนะคะ”

“ครับ” ถ่ายอยู่นานมุมซ้ายมุมขวา มีให้ผมเป็นตากล้องให้บ้างทั้งๆที่มันไม่ใช่หน้าที่ด้วยซ้ำ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปหลายนาที หน้ากูนี่ตึงไปหมด มองแรงใส่ไปหลายรอบโกรธสุดก็ตอนที่เด็กพวกนี้ถ่ายรูปโดยการกอดมิคนี่แหละ

“ขอบคุณนะคะ ไม่รบกวนเวลาส่วนตัวแล้วค่ะ” เพิ่งรู้เหรอว่ารบกวนเวลาส่วนตัวพวกกูอ่ะ แม่งไม่เห็นหรือไงวะว่ากูกำลังเดท เข้าใจไหม เดทอ่ะ เดทแรกของกูกับน้อง เดทนอกสถานที่ที่ไม่ใช่ห้องนอนและมหาลัย ไม่ใช่รอบมหาลัยและร้านข้าว

“ไม่เป็นไรครับ กลับดีๆกันนะ” มิคโบกมือลาน้องๆพวกนั้นเสร็จก็หันหน้ากลับมามองผม “ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว”

“ก็แม่งแย่งเวลากูไปหมด”

“ไม่ถึงสิบนาทีเลยไหมพี่ไนท์”

“เหอะ” 10 นาทีก็เวลาของกูไหมวะ

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

(พี่น้อง เป็นไงมั่ง ถ่ายรูปเสร็จยัง)

“เสร็จแล้ว พวกมึงอยู่ไหน”

(กำลังเก็บงาน เดินมารอที่คณะเลย เดี๋ยวจะได้ไปกัน กูแม่งหิวอีกแล้ว กะเพราไก่มึงที่ซื้อมาแม่งน้อยสัด ซื้อร้านไหนวะต่อไปไม่ต้องซื้อมาฝากกูอีกนะมึง ไม่อิ่มไม่พอ รสชาติแม่งหมาไม่แดกด้วย)

“แล้วมึงแดกไหม”

(ก็หมดนะ ฮ่า ฮ่า) ผมล่ะเหนื่อยใจกับมุขตลกแดกของไอ้หมากจริงๆมันหัวเราะอยู่นานก่อนจะบอกสถานที่ว่าให้ผมไปเจอที่ไหนถึงวางสาย

 “พวกไอ้หมากโทรมาตามแล้ว หิวป่ะ”

“มากเลยยย”

“ตัวก็แค่นี้ทำไมแดกเยอะจังวะ”

“เลี้ยงผมไหวไหมอ่ะ” คว่ำปากทำหน้าอ้อน ผมเลิกคิ้วมองคนที่นับวันยิ่งอ่อยแรง

“เรื่องเลี้ยงไหวไม่ไหวมันไม่ได้อยู่ที่เงินกูว่ะมิค”

“แล้วอะไร”

“มึงก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องอะไร กูเน้นลีลานะ เด็ดไหมอะไรไหม”

“พอออออ” น้องผลักหน้าผมให้ห่างออกจากหน้าเขาก่อนจะเดินนำหน้าหนีไป ผมไม่รู้ว่ามุขที่ตัวเองคอยหยอดน้องวันล่ะหนสองหนแบบนี้มันจะทำให้น้องใจอ่อนหรือเปล่า

จริงๆแล้วผมก็เบื่อกับมุขแบบนี้นะ กลัวน้องรำคาญและมองผมไม่ดี คิดเสมอว่าให้น้องยินยอมพร้อมใจมันจะดีกว่า แต่การจะยินยอมพร้อมใจได้มันก็ต้องค่อยๆหยอดแบบนี้ไม่ใช่เหรอวะ ถึงจิตสำนึกด้านดีที่มีอยู่น้อยนิดจะคอยเตือนตัวเองเสมอว่าอย่าเยอะมากแต่ด้านชั่วมันก็มีมากกว่าไง

ทุกวันนี้เลยเลิกคิดเรื่องจิตสำนึกไปแล้ว เพราะถือคติน้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนแทน

ความพี่มึงเช็ดหน้าให้แมวมิคจ้า เห็นน้องที่ถ่ายมาบอกตอนแรกไม่กล้าเข้าไปขัด แต่อยากถ่ายรูปกับแมวจริงๆเลยเดินเข้าไปขอ หน้าอีพี่ตึงมากตอนเข้าไป สงสารแรง *แนบรูป*

ฮืออออน่ารักอ่ะ ความเหงื่อน้องแม่งดีมากกกก

รูปสองอิพี่ดึงหน้ามาก วงวารว่ะ  #คนหวง2017ที่แท้ทรู

ขนาดรูปสองคนถ่ายไม่ได้กะจะเอารวมเฟรมยังมีพี่มึงติดมาอ่ะ นี่มันชัตเตอร์กดติดนรพัฒน์ชัดๆ

ตอนเช็ดหน้าน้องกับตอนเป็นตัวประกอบฉากไกลๆความดึงหน้าแม่งห่างกันมากอ่ะ จะขำก็ขำจะสงสารก็สงสาร โถวววเอ็นดู สู้เข้านะไนท์*#ทีมไนท์น้า*

นี่มองแต่รูปแรก แล้วซูมแรงไปที่หัวนม ชัดมากเหอะซิสสส ฮือออ ร้องห้ายยย

เม้นบนทำฉันต้องกลับมาดูรูปอีกรอบ พอดูเสร็จได้แต่ร้องออกมาว่า พี่มึงทนความพีคนี้ได้เยี่ยงไร พีคมากข่าาา ร้องด้วย

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วคว่ำมือถือลงกับโต๊ะ แน่นอนว่ารูปแรกที่เด็กพวกนั้นถ่ายผมเซฟไว้เหมือนกัน แต่ที่น่าโมโหคือมันมีคนเห็นเหมือนผมจริงๆนี่ดิ บอกแล้วว่าน้องแม่งมีเสน่ห์กับทั้งชายและหญิงจะมองว่าหล่อแม่งก็หล่อ

แต่ถ้าจะมองว่าน่ารักก็น่ารัก ทั้งสองอย่างพอมันรวมๆกันแล้วโคตรน่าหมั่นไส้

“อะไรอ่ะ” ทอดมันที่คาบในปากถูกมือเล็กดึงออกมาถือแล้วทำหน้างงๆ เขาถามคำถามเมื่อกี้หลังจากที่ผมหยิกแก้มเขาไปเต็มแรง

“หมั่นไส้เฉยๆ” มือที่หยิกแก้มในตอนแรกเปลี่ยนมาท้าวพนักเก้าอี้น้องแล้ววางมือแปะไว้บนหัวเขา

“เอ้า..ซะงั้น” น้องทำหน้างงแล้วหันไปหยิบทอดมันมายัดเข้าปากผม “อร่อยป่ะ”

“อร่อยดี มึงชอบทอดมันเหรอ”

“ผมกินได้หมด จริงๆชอบกินไก่มากสุด”

“ไม่สั่งไก่มาเพิ่ม...”

“กลัวพี่ๆไม่กินกันอ่ะ”

“สั่งได้มิคไม่ต้องเกรงใจ ไอ้ไนท์เห็นหน้ามันเถื่อนเหมือนเด็กแว๊นแบบนี้แต่มันรวยมากนะ เชื่อพี่ว่ามันไม่ปล่อยน้องหิวตายแน่ ตัวเล็กแค่นี้กินเยอะๆเลย” ไอ้บอมพูดเสริมพร้อมกับยัดเมนูที่อยู่ใกล้ๆส่งมาให้มิค

“ผมจ่ายเองได้” เขาหันมาพูดกับผมก่อนจะเอนตัวเอาหลังมาพิงที่อก เก้าอี้ผมกับน้องติดกันสาเหตุเกิดจากผมดึงมันมาใกล้จนติดกันเอง ส่วนไอ้บอมนั่งคู่กับไอ้เจ๋งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผม ไอ้หมากนั่งตรงหัวโต๊ะ

ร้านแจ่มจันทร์ถนนพระอาทิตย์เป็นร้านที่อยู่บนดาดฟ้า ลักษณะเป็น Rooftop วิว 360 องศา บรรยากาศค่อนข้างดี ผมชอบนะถ้ามีโอกาสก็จะพาน้องมาอีก

“กูจ่ายเองมึงจ่ายค่า KFC ไปแล้ว”

“เอางั้นเหรอ”

“เออเอางี้แหละ” พูดพลางโขกศีรษะลงไปที่ศีรษะน้องด้วยความเอ็นดู

“โอเค” น้องขยับไปเรียกพนักงานมารับออเดอร์ ส่วนผมก็หันไปเห็นสายตาแซวอย่างหนักจากพวกเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกัน

“พอเลยพวกมึง” ตั้งแต่มาจนถึงตอนนี้พวกมันมีแซวน้องเป็นระยะๆ มิคเริ่มชินบ้างแต่จริงๆน้องเลือกที่จะไม่สนใจมากกว่า ถึงใบหน้าและหูแดงๆของน้องจะเข้าทางให้พวกมันหัวเราะออกมาอย่างซะใจก็เถอะ

“หวานจนเหล้ากูเปลี่ยนรสชาติเลยว่ะ”

“จริงงงงง นี่แดกๆอยู่ยังคิดเลยว่ากินน้ำหวานหรือเหล้ากันแน่” ไอ้หมากตบมุขไอ้เจ๋งแล้วหันมายิ้มกรุ่มกริ่มใส่ผม ส่วนไอ้บอมทำทีหันไปชงเหล้าให้มิค แอบเห็นว่ามันใส่ส่วนผสมของเหล้ามากขึ้นเรื่อยๆ มีขยิบตาให้กูด้วย เหอะ อยากจะบอกแม่งเหลือเกินว่าเมาไปแล้วน้องไม่รู้ตัวกูก็ไม่ทำอยู่ดี

“เชื่อไหมมิค นี่เป็นครั้งที่สองเองนะที่ไอ้ไนท์พาคนที่มันคุยด้วยมาเจอพวกพี่ ปกติไม่เคยพาใครมาให้เจอง่ายๆหรอก”

“ใช่ คนก่อนหน้านี้ก็ไอ้หมิวถึงจะเริ่มจากเพื่อนแต่ก็นับว่าพามาเจอ แต่เดี๋ยวนะ ทำไมชื่อ ม.ม้าเหมือนกันเลยวะ” ไอ้เจ๋งทำท่านึก

“เออว่ะ ใช่เลย หมิวกับมิค ชื่อเหมือนกันด้วย ไอ้ฉิบหายนี่มันบังเอิญไปไหมวะ” หมากขยี้ไปอีก มิคหันมาขมวดคิ้วมองผม เขาไม่ได้เอ่ยปากถามแค่มองเฉยๆ แต่การที่ไม่ถามนี่แหละน่ากลัวเพราะคนเราถ้าไม่พูดออกมาให้รู้เรื่องเขาก็จะเอาไปคิดเองต่างๆนาๆ ซึ่งผมไม่รู้ว่าในหัวน้องตอนนี้คิดอะไร และผมก็ไม่อยากให้น้องเข้าใจผมแบบผิดๆ

“พวกมึงอย่าลากดราม่า หมิวมันไปดีมีผัวใหม่ไปแล้วอย่าไปลากมันมายุ่งกับกูเลยขอร้อง แล้วเรื่องชื่อก็ไม่เกี่ยวด้วยเพราะความรู้สึกกูไม่ได้อยู่ที่ชื่อ...จริงๆนะ” ประโยคหลังหันมากระซิบกับมิคพร้อมกับงับที่หูเขา น้องเอนตัวหนีแล้วยกแก้มเหล้าขึ้นดื่มด้วยมือทั้งสองข้างบ่งบอกว่าน้องกำลังเขินอยู่

“ฮิ้ววววว เอาใจไปเลยครับพี่น้อง แบบนี้สิวะเพื่อนกู เอ้าชนหน่อยครับชนหน่อย” ผมไม่ได้ดื่มเหล้า ถึงพวกมันจะคะยั้นคะยอแต่ผมก็ไม่ได้ดื่ม ปล่อยให้มิคทำหน้าที่ในส่วนนี้ไปเพราะยังไงคืนนี้ผมก็ต้องเป็นคนพามิคกลับห้องไม่อยากให้ต่างคนต่างเมาแล้วพากันกลับไม่ได้

“พี่ไนท์ เดี๋ยวผมไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ” เรานั่งดื่มกันพักใหญ่ๆมิคก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พอลับหลังน้องพวกเพื่อนเวรก็รีบหันมามองผมเป็นตาเดียว

“อะไร”

“ได้น้องยังวะ”

“หึ น้ำหน้าอย่างกู” ผมเงียบแล้วแกล้งยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม พวกมันสามคนมองตากันแล้วหันมามองผมอีกรอบ

“ลีลาแบบนี้แสดงว่ายัง ฮู้วววว เสือไนท์ตอนนี้กลายเป็นหมาน้อยไปแล้วว่ะ” ไอ้หมากพูดพร้อมทำท่าลิ้นห้อยเหมือนหมาจริงๆ พอไอ้เจ๋งพูดขอมือหน่อยมันก็รีบส่งมือไปให้อย่างล้อเลียน

“มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยบังคับใครเรื่องนี้”

“แต่ปกติก็ยินยอมพร้อมใจในเวลาไม่ถึงสัปดาห์”

“ถึงแม้ว่าเธอคนนั้นจะบ่ายเบี่ยงแต่สุดท้ายก็เสร็จทุกราย” เพื่อนสามคนช่วยกันซักไซ้ผมทีล่ะคำถาม

“คนนี้กูจริงจังว่ะ” พวกมันทำหน้าไม่เชื่อ แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเข้าใจ

“ก็ดี...พวกกูเองก็อยากเห็นมึงมีความสุขนะไนท์ พวกกูไม่ซีเรียสอยู่แล้วว่าจะเป็นใคร แค่มึงชอบกูก็โอเคหมด ไม่ว่าจะหญิงชายหรืออะไรก็ตาม”

“กูรู้อยู่แล้วว่าพวกมึงจะเข้าใจ”

“แต่ตอนนี้อาจจะไม่เข้าใจแล้วว่ะ ดูนู่น” ไอ้บอมบุ้ยปากไปที่ๆนึงที่ไม่ห่างจากระยะสายตาผม มิคกับผู้หญิงคนนึงกำลังคุยกันอยู่ ผมจะไม่รู้สึกหงุดหงิดอะไรเลยถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่....ทราย

“ท่าทางคนนี้จะหนัก มึงรู้จักเหรอ” บอมถาม

“แฟนเก่าน้อง”

“บังเอิญฉิบหาย เอาน่าเขาก็แค่ทักทายมึงอย่าไปคิดมากเลย” ผมไม่ได้คิดอะไร อันนี้เรื่องจริงเพราะสำหรับผมอันไหนจบไปแล้วก็คือจบไม่ได้เอามาคิดต่อยอดอะไร

แต่ลึกๆแล้วมันก็อดหงุดหงิดกับความบังเอิญและความสัมพันธ์ในอดีตไม่ได้

เห็นแบบนี้แล้วจู่ๆความคิดชั่วๆก็แว่บเข้ามาในหัวทันที

“กูจะแกล้งน้อง”

“ห้ะ??”

“เออมึงไม่ต้องตกใจอะไรนะ กูแค่จะแกล้งมันเล่นๆ”

“แบบไหน”

“ก็แกล้งนอยด์ น้อยใจ ทำเป็นไม่เข้าใจอะไรแบบนี้”

“มึงนี่มันเลวววว”

“อันนั้นกูรู้ตัวว่ะ เอาเป็นว่าพวกมึงอยู่เฉยๆไปก่อนที่เหลือกูจัดการเอง” ผมยิ้มมุมปากมองน้องคุยกับผู้หญิงคนนั้น ในแววตาที่ผมเห็นระหว่างน้องกับเธอมันไม่มีอะไรอยู่แล้วจริงๆ แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ต้องฟังจากปากน้องเองด้วย

มิคคุยกับผู้หญิงคนนั้นอยู่นานกว่าจะกลับโต๊ะ พอกลับมาก็เหมือนจะรับรู้บรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้นได้

“พี่ไนท์” น้องเรียกผมแต่ผมไม่ตอบ ไอ้สามเพื่อนเวรถอนหายใจออกมาอย่างรู้ทันแต่ก็ไม่ยื่นมือเข้ามายุ่ง “ทรายเขามากับเพื่อน บังเอิญเจอกันเฉยๆอ่ะ”

“อืมกูเข้าใจ” ตอบแค่นี้แล้วหันไปเล่นเกมส์ในมือถือ ผมเหลือบมองน้องเห็นสีหน้าเศร้าแล้วอยากจะยกเลิกแผนเสียเดี๋ยวนี้ แต่เดินทางเลวก็เอาให้มันสุดล่ะกัน แม้เพื่อนๆรอบโต๊ะจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่แผนก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

บรรยากาศในโต๊ะแตกต่างจากก่อนหน้านี้ลิบลับ มิคกินเหล้าแก้วที่เท่าไหร่แล้วผมเองก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ไอ้บอมเรียกผมให้หันไปมองขวดเหล้าที่หมดไปเกือบสองกลม

“กูว่าพอเถอะว่ะน้องแม่งเมาแล้วเนี่ย แดกคนเดียวเกือบกลมนึงเลยมั้ง”

“เออกูก็ว่างั้น เอาไงไนท์จะพอหรือจะแดกต่อ”

“เออพอๆเก็บตังค์เลย”

“น้องเก็บตังค์ครับ” ไอ้เจ๋งตะโกนเรียกพนักงานให้มาคิดเงิน ใช้เวลาไม่นานหลังจากเคลียร์ค่าใช้จ่ายก็แยกย้ายกันกลับ ผมพาน้องนั่งแท็กซี่มาด้วยกันตลอดทางทั้งผมและมิคไม่มีใครพูดอะไรกันสักคำ มิคหันหน้ามองข้างทางส่วนผมก็ไม่คุยอะไรกับเขา

พวกเรามาถึงหอผมเกือบๆตีหนึ่ง ตอนแรกมิคทำท่าจะกลับบ้านเลย ดื้อดึงว่าจะนั่งแท็กซี่กลับ แต่เพราะผมไม่ยอมและดุเขาไป สุดท้ายเขาก็ยอมเงียบแล้วเดินไปนั่งรอผมตรงโซฟา

เจ้าเหมี้ยวของเขาหลับแล้วมิคเลยเลือกหยิบมือถือขึ้นมาเล่นเกมส์แทน

“กูอาบน้ำก่อนนะ” เดินมาลูบหัวเขาเบาๆ แต่น้องกลับเอนตัวหนี ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นช้าๆ พฤติกรรมที่แสดงออกมาบอกว่ามิคกำลังไม่พอใจผม

ซึ่งผมพยายามไม่คิดอะไรเดินเข้าไปอาบน้ำในห้อง พออาบน้ำเสร็จถึงมาตามน้องให้เข้าไปอาบบ้าง มิคทำตามอย่างว่าง่ายไม่ดื้อแพ่งเหมือนอย่างที่เป็นก่อนหน้านี้ก็คิดเองเออเองว่าทุกอย่างน่าจะโอเคขึ้นแล้วเลยมานั่งเล่นมือถือรอเขาอยู่บนเตียง เกือบสิบห้านาทีประตูห้องน้ำถึงเปิดออก มิคใส่ชุดนอนเป็นกางเกงบอลกับเสื้อกล้าม เขาเดินไปตากผ้าเช็ดตัวด้านนอกแต่ไม่เดินกลับเข้ามาในห้องนอน

ผมรอเขาอยู่นานถึงเดินออกมาตามเขา

“มิค” พอเดินออกมาถึงรู้ว่าน้องนอนอยู่บนโซฟาเขาไม่ยอมเข้ามานอนในห้องกับผม “ทำไมมานอนตรงนี้”

จริงๆความคิดที่จะแกล้งน้องมันหายไปตั้งแต่ที่กลับมาถึงห้องแล้ว ผมรู้สึกว่าตัวเองเล่นแรงไป มันเป็นครั้งแรกที่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันแย่

“ไปนอนในห้องนอนกัน ตรงนี้ยุงกัดนะ”

“ไม่อ่ะ ผมจะนอนตรงนี้”

“อย่าดื้อกับกูน่ามิค”

“...........”

“ได้ยินไหม” ผมถามพร้อมกับดึงมือน้องให้ลุกขึ้นอีกครั้ง น้องถอนหายใจเบาๆก่อนจะยอมเดินตามแรงจูงผมเข้ามาในห้อง พอถึงเตียงน้องก็สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มก่อนจะขยับนอนหันหลังให้ผมทันที

“มิค”

“..........” ผมเรียกชื่อเขา แต่ผมลัพธ์ที่ได้คือความเงียบ ความอึดอัด มันแทรกอยู่ทุกอณูระหว่างผมกับน้อง ผมไม่คิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเอง

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าตัวเองเล่นแรงไป

ไม่คิดว่าสิ่งที่ทำก่อนหน้านี้มันจะส่งผลกระทบกับความรู้สึกน้อง ลืมคิดไปด้วยซ้ำว่าถ้าเป็นเราที่เจอเหตุการณ์ไม่ฟังคำอธิบายแบบนี้จะรู้สึกแย่แค่ไหน

“มิค” ลองเรียกชื่ออีกครั้งผลตอบรับที่ได้กลับมาก็เงียบเหมือนเดิม

“.........”

“อย่าเงียบแบบนี้ดิวะ...กู....ใจไม่ดีเลย” พูดพร้อมดึงเอวน้องมากอด ผมกอดเขาจากด้านหลัง จูบเบาๆลงที่หลังคอ ปลอบประโลมไหล่บางที่เริ่มสั่นไหว เสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆทำให้ผมรู้ทันทีว่าน้องกำลังเป็นอะไร

แม่ง...เกลียดตัวเองว่ะผมไม่คิดเลยว่าการเล่นสนุกของตัวเองจะทำให้น้องคิดมากจนร้องไห้แบบนี้

“ฮึก...ผมกับทรายไม่ได้มีอะไรกันแล้ว...ผมอยากบอกพี่แค่นี้...แต่พี่ไม่ฟังผมเลย......ฮึก....หน้าก็ไม่มอง...”

“กูขอโทษ...กูแค่...จะแกล้งมึงเล่น...”

“พี่เห็นผมเป็นอะไรวะพี่ไนท์ แกล้งผมทำไม..รู้ไหมว่าผมไม่สบายใจแค่ไหน......ผมกลัวไปหมด ไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่...ฮึก...ฮือ...ผมไม่ชอบแบบนี้เลย...ฮือ...พี่ไนท์...ฮึก...ผมไม่ชอบ...”

เสียงร้องไห้จากน้องทำความรู้สึกผมสะดุดไปหมด ความคิดแว่บแรกที่เข้ามาในหัวคือผมจะไม่เล่นแบบนี้อีก

มันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่ได้ยินเสียงร้องไห้จากมิคแบบนี้

“ขอโทษมิค...กูขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว ไม่แกล้งอะไรแบบนี้อีก...อย่าร้องนะมิค...อย่าร้องเลย..” ผมพลิกตัวมิคให้หันมามองหน้ากัน

“ฮึก...ผมไม่ได้ชอบทรายแล้ว....”

“รู้แล้วครับ พี่รู้แล้ว....”

“ผมชอบพี่ไนท์...ฮึก...ฮือ..ชอบพี่”

“รู้...พี่รู้มิค พี่ขอโทษ อย่าร้องเลยมิค”  ใจกูจะขาดแล้ว

“ฮึก...ฮือ” น้ำตาเขาทำหัวใจผมอ่อนยวบไปหมด ผมจูบลงไปที่หน้าผาก แก้ม และจมูก ก่อนจะทาบทับมันลงที่ริมฝีปากเขา พร่ำบอกกับเขาว่าขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงร้องของน้องยังดังเป็นระยะๆผมกอดเขาอยู่อย่างนั้นและไม่คิดจะปล่อย

รู้แล้วครับว่าการเล่นกับความรู้สึกคนมันแย่แค่ไหน

ผมเคยคิดว่าตัวเองจะชนะแต่เปล่าเลยครั้งนี้ผมแพ้

ทั้งแพ้และได้เรียนรู้จากมันว่าอะไรก็ตามที่มันมากเกินไปบางครั้งอาจจะไปกระทบกับความรู้สึกของบางคนโดยที่ตัวผมเองก็ไม่รู้ตัว

“กูขอโทษนะมิค...ขอโทษจริงๆ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว