ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 :: ความลับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 :: ความลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 09:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 :: ความลับ
แบบอักษร

ความลับ

ถ้ามึงไม่ตอบว่าเบลอ กูจะคิดว่ามึงอ่อยแล้วนะ

“..............” น้องไม่ได้ตอบอะไรแค่เงยหน้าสบตาผมทั้งๆที่หน้าผากยังวางอยู่บนลาดไหล่ แววตาที่ส่งมาให้มันอดไม่ได้เลยที่จะคิดเข้าข้างตัวเอง

ผมขยับปลายจมูกและริมฝีปากแนบลงบนศีรษะเขา ส่วนมือที่เคยลูบหัวเขาอยู่ก็ใช้นิ้วชี้เกลี่ยเบาๆตรงหลังคอ “ถ้าอยากอ่อยจริงๆเดี๋ยวไปอ่อยต่อบนห้องกูก็ได้ ตอนนี้คนเต็มโรงอาหารเลย ทำอะไรตอนนี้คงไม่สะดวก โอ้ยยย ไอ้มิคคคค...เจ็บบบบ”

น้องแม่งกัดไหล่ผมเต็มแรงเลย

“ก็พี่นั่นแหละ”  หลังจากที่น้องขยับหน้าออกจากไหล่ ผมก็เอื้อมมือไปดึงแก้มคนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้

“กูทำไม ไหนบอกมา แล้วนี่เป็นไรมากัดกันเนี่ย”

“ทำไมผมกัดพี่ไม่ได้ พี่แม่งไม่ยุติธรรมเลยว่ะ” น้องพยายามปัดมือผมออกจากแก้มตัวเอง “เชี่ยพี่ไนท์ ปล่อยแก้ม อื้อออ เจ็บ...”

“ไม่ยุติธรรมอะไร??”

“............” ไม่ตอบแล้วยังทำหน้ายู่อีก ผมเลยเปลี่ยนจากดึงแก้มเป็นบีบปากคนตรงหน้าแทน

“ไม่ยุติธรรมอะไร” น้องหันหน้าหนีทั้งๆที่มือผมยังบีบปากเขาอยู่ “อ๋อ...หรือไม่ยุติธรรมเพราะกูกัดมึงไปแล้วสองครั้ง พอมึงจะกัดกูคืนกูด่า มึงเลยรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ งี้เหรอ??”

“..........”

“ว่าไงมิค เรื่องนี้หรือเปล่า เพราะถ้าเป็นเรื่องนี้ กูจะบอกว่ากูดูดครั้งนึง ส่วนครั้งหลัง ก็แค่ใช้ฟันงับ ไม่ได้กัดแรงแบบที่มึงทำ กูตั้งหากที่เสียหาย” ผมยังไม่รู้หรอกที่น้องพูดถึงความยุติธรรมมันใช่เรื่องนี้ไหม ก็แค่โยนหินถามทางไปก่อน

“แต่ที่พี่ทำมันเป็นรอย แดงมากด้วย พวกปุ่นก็ถามว่าไปโดนอะไรมา ผม...ไม่รู้จะตอบอะไร” น้องโวยวายแบบเงียบๆ สีหน้าดูกังวลกลัวว่าเพื่อนที่อยู่โต๊ะข้างๆจะได้ยิน หน้าเขาแดงจัดบ่งบอกว่าเรื่องยุติธรรมที่พูดถึงคือเรื่องที่ผมเคยทำไปสองครั้งก่อนหน้านี้จริงๆ

แม่งเอ๊ยยยย ทำไมน่ารักแบบนี้

“โอเค ก็ได้ กูผิด กูยอมรับ เพราะงั้น...” ผมบังคับหน้ามิคให้หันกลับมามองผม “ถ้าอยากกัดกูคืน กลับห้องไปจะให้กัดจนถึงเช้าเลย อยากกัดตรงไหนกูจะยอมนอนนิ่งๆ ไม่ร้องสักแอะ ข้อตกลงนี้มึงดีลไหมล่ะ.....”

“ดีลบ้านพี่ดิ  โอ้ยยยย เจ็บบบนะ ทำไมต้องบีบแก้มด้วย”

“ก็มึงมันน่าหมั่นไส้... พอแล้ว เลิกเล่น เลิกงอแง กูร้อน รีบไปเอากระเป๋าสักทีจะได้กลับห้อง” ผมยอมปล่อยแก้มน้องแล้วไล่ให้มันไปเอากระเป๋า น้องเดินไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้กับปุ่น ร่ำลากันอยู่สักพักถึงเดินมาหาผม

เขาลูบแก้มตรงที่ผมบีบเมื่อกี้อีกรอบ  สายตาหันไปมองคนรอบข้างแล้วเริ่มทำหน้างออีกครั้ง จริงๆไอ้เด็กนี่ไม่ได้ใสอย่างที่พวกมึงคิดหรอก เชื่อไหมว่า มันร้าย

“พี่ไนท์หยิกแก้มผมอ่ะ...เจ็บมากเลย” นั่นไงกูว่าแล้ว น้ำหน้าอย่างมัน ขี้ฟ้องสินะ ทำหน้าอ้อนคิดว่าจะมีคนเห็นใจมึงหรือไง พวกนี้คนของกูทั้งนั้น

“ไนท์ททททท อย่าแกล้งน้อง / พี่มึงงงง สงสารมิค น้องง่วง / แกล้งไรน้องนักหนา แก้มน้องแดงหมดแล้ววว” เชี่ยยยย พวกเลว ผมอุตส่าห์มั่นหน้าว่าคนที่นั่งตรงนี้ส่วนใหญ่อยู่ข้างผม

แต่ที่ไหนได้ โลกมันโหดร้ายกว่าที่คิด

ใช่สิ กูมันคนไม่สำคัญนี่ นึกจะเปลี่ยนทีมพวกมึงก็เปลี่ยนเลยสินะ

“น้องมิคไม่ต้องไปสนใจหรอก ไนท์มันก็แบบนี้แหละ นิสัยเสียยยย” เออ ถ้ามึงจะปลอบกันขนาดนี้ อวยกันขนาดนี้ แล้วกูจะเหลืออะไรวะ ฮัลโหล ขอโทษได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้พวกมึงทีมกูนะครับ

“แล้วที่มันกัดไหล่กูล่ะ” ผมถามพวกที่นั่งอยู่ด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง

“น้องตัวเล็กนิดเดียว กัดทีก็เหมือนรอยเท่าแมวข่วนแหละ”

“ใช่ รอยแค่นี้ทำเป็นบ่น”

“แมวข่วนห่าอะไรล่ะ ไอ้นี่ก็อีกคนยิ้มอยู่ได้ จะกลับไหมห้อง!!!”

“โอ้ยยยย” ร้องเว่อร์อีกแล้ว กูผลักหัวมึงเบาๆเองไหมมิค

“พี่ไนท์ททททท อย่าผลักหัวน้องงงง”

“พอเลย เลิกเข้าข้างน้องมึงได้แล้ว ไม่รู้เหรอว่าแม่งสำออย” ผมดึงแขนน้องให้เดินตามมาที่รถไม่ลืมที่จะขยี้หัวน้องแรงๆด้วยความหมั่นไส้อีกที “ร้ายเหลือเกินนะมึงอ่ะ”

“ผมเปล่า...”

“เหรออออออ”

“ใช่” ยังมีหน้ามาเถียง คอยดูเถอะมึงเดี๋ยวสักวันกูจะทำให้มึงเถียงไม่ออก

ผมใช้เวลาขับรถมาถึงหอเกือบ 20 นาที ไอ้ข้างตัวผมพอเจอแอร์หน่อยก็จ้องจะหลับตลอด กว่าจะปลุกให้ตื่นก็ใช้เวลาไปอีกเกือบ 10 นาที รู้เลยว่าเด็กนี้เวลาปลุกให้ตื่นแม่งยากโคตร

“อาบน้ำก่อนไหม”

“ไม่อ่ะ” น้องพูดเหมือนคนละเมอเดินไปที่ห้องนอน มันปิดประตูไปแล้วสักพักถึงเปิดออกมาอีกรอบ

“ผมนอนบนเตียงได้ใช่เปล่า”

“ก็นอนไปสิ”

“อื้อ เจ้าเหมี้ยวมานี่มา” จะนอนแล้วยังเรียกแมวไปเล่นอีก

“มาตินเขาเรียกไอ้เหมี้ยวไม่ได้เรียกมึงไม่ต้องตามเลย” มาตินหันมามองผมแล้วหันไปมองมิค

“เรียกมาตินด้วย” อิมาตินก็ได้ใจวิ่งตามเจ้าเหมี้ยวเข้าไปในห้องทันที กระรอกเลวววว ใช่สิกูมันก็แค่คนไร้ประโยชน์

“ฝันดีนะพี่”

“เออ”

ประตูปิดลงพร้อมกับความสงบ ผมเดินไปเปิดตู้เย็นว่ามีของสดอะไรอยู่ในตู้บ้าง กะว่าตอนเย็นเด็กนี่ตื่นมาคงหิวน่าดู สรุปว่าไม่มีอะไรเหลือเลย

“มิคจะออกไปกินข้าวข้างนอกหรือสั่งพิซซ่า” ผมเดินมาถามมิคตอนที่เข้ามาเปลี่ยนชุดในห้อง มันสะลืมสะลืออยู่บนเตียงโดยที่มีเจ้าเหมี้ยวนอนทับบนผ้าห่มอีกที ส่วนมาตินก็นอนคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ

“ขี้เกียจออกไป สั่งพิซซ่าแหละ ช่วงนี้ซื้อ 1 แถม 1”

“แดกหมด??”

“อื้อหมด” 

“ชุดแม่งก็ไม่เปลี่ยน” อดบ่นมันไม่ได้จริงๆ เพราะภาพที่เห็นคือไอ้มิคนอนทั้งๆที่ยังใส่เสื้อนักศึกษา แต่ก็นั่นแหละระหว่างที่เปลี่ยนชุดอยู่ตาผมดันไปเห็นกางเกงสแล็คที่มั่นใจว่าไม่ใช่ของผมถอดวางอยู่ในตะกร้า

ผมหันไปมองน้อง แล้วก็หันมามองกางเกงอีกรอบ

“อย่าบอกนะว่า....”

ผมเม้มปากแน่น ความคิดบางอย่างในหัวมันมากจนต้องสะบัดทิ้ง สุดท้ายก็รีบออกจากห้องแล้วมานั่งเปิดซีรีย์ดูข้างนอก มีบ้างที่แว่บคิดถึงคนในห้องนอน ผมไม่ใช่พวกหื่นอะไรหรอกนะครับ แต่ถ้าพวกคุณเป็นผม คนที่เรารู้สึกมากกว่าปกติกำลังนอนโดยที่มีเสื้อสีขาวขนาดไม่พอดีตัวกับกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวสั้นอยู่ในห้อง พวกคุณจะทนมันไหวเหรอ

เด็กเวรนั่น....จงใจอ่อยผมแน่ๆ

ผมปัดความคิดเรื่องน้องออกจากหัว แล้วนั่งดู game of thrones ไปเกือบห้าชั่วโมง นั่งดูเพลินมาก รู้ตัวอีกทีก็ตอนนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้มันดังนี่แหละ เพราะต้องโทรสั่งพิซซ่า

หลังจากที่สั่งพิซซ่าเสร็จก็เดินเข้ามาในห้องนอน มาตินกับเจ้าเหมี้ยวนอนอยู่อีกฟากของเตียง ส่วนอีกคนยังนอนหลับตาพริ้มไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแม้ว่าผมจะขึ้นมานอนข้างๆบนเตียงเขาแล้วก็ตาม

“มิค ตื่นได้แล้วเดี๋ยวก็ปวดหัว”

“อื้อ”

“อื้ออะไรล่ะ กูสั่งพิซซ่าไปแล้ว เดี๋ยวอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงคงมาส่ง ไม่หิวหรือไง”

“หิว”

“งั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้า”

“แต่ง่วงมากกว่า”

“มิค”

“ขอ 10 นาที” น้องดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าก่อนจะขยับเอาหน้าซุกลงที่ไหล่ผม

“แม่ง....” แล้วจะไม่ให้ผมคิดเองเออเองได้ไงวะว่าสิ่งที่น้องทำอยู่คือการอ่อย

“10 นาทีนะมึง” ผมให้เวลาน้องนอนตามเวลาที่มันขอ ส่วนผมหลังจากปล่อยให้คนตัวเล็กกว่าซุกก็หยิบมือถือมาเปิดเข้าเฟสบุ๊คตามปกติ

Feed แรกที่เด้งขึ้นหน้าจอคือเพจ cute ของมหาลัย

ความหวานที่มาแรงที่สุดตอนนี้ต้องยกให้ #ไนท์มิค ว่ะแก ดูค่ะดู ซบกันกลางโรงอาหาร #เหม็นความรักสุด *แนบรูป*

ฮืออออออ น่ารักกกกกก เสียดายว่ะเรียนอยู่ อยากเห็นบ้างงงงง

อยากซิ่วโว้ยยยย อยากส่องโม้เม้น #ไนท์มิค บ้าง

ซบน่ะไม่เท่าไหร่ นี่ฟินสุดตอนที่แมวหันมาอ้อนฟ้องว่าพี่หยิกแก้มมมม หน้านี่แบบอยากปลอบลูก อยากถีบอิพี่ให้ไปไกลๆ นิสัยไม่ดี แกล้งน้อง Nighteiei

Nighteiei แกล้งน้องเหรอวะพี่ไนท์ ทำไมนิสัยเสียยยย

ผมกำลังจะตอบ แต่เม้นที่ด่าผมแม่งเยอะเกิน นู่นก็มิค นี่กูมิค อะไรก็บอกว่าอย่าแกล้งน้อง ที่ผ่านมาไม่ว่ากูจะทำอะไรกูผิดคนเดียวสินะ

ได้!!! ที่เคยบอกว่าจะไม่ live กูเปลี่ยนใจแล้วว่ะเพราะกูจะ live แต่มากกว่านั้นคือจะทำให้พวกมันกระอักเลือด

กรีสสสส ไลฟ์แล้วคิดว่าจะต้องรอเป็นอาทิตย์ คิดถึงพี่มึงโคตร

“ตอแหล คิดถึงกูหรือคิดถึงใครกันแน่ และที่กู live ครั้งนี้เพราะกูพิมพ์ตามพวกมึงไม่ทัน เร็วเลยรีบเข้ามาดู กูจะได้ด่าครั้งเดียว เรียงตัวทีละคำถาม”

พี่มึงแกล้งแมวมิคเหรอวะ หยิกแก้มน้องไม น้องช้ำหมดแล้ว

“แล้วที่มันกัดไหล่กูล่ะ พวกมึงเคยเข้าข้างกูไหม”

 ผมเปิดไหล่ให้พวกขี้เสือกดู รอยฟันเริ่มเห็นชัดเจนขึ้น  มีบางจุดที่ห้อเลือด แม่งเล่นเอาซะจมเขี้ยวเลยนะมิค

“มึงดูหลักฐานรอยขนาดนี้ สงสารกูบ้าง เห็นใจกูบ้าง”

Porpar of Y นังหน้าด้านนนน กล้าเนอะมาเรียกร้องรอยกัดที่ไหล่ อย่าให้กูแฉนะว่ามึงทำอะไรน้องบ้าง

“มึงอยากแฉอะไรก็แฉเลยปลา กูไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว” ผมยักไหล่ ดูไอ้ปลาที่แม่งคงก็อบวางข้อความว่าหน้าด้านลงใน live เกือบสี่ห้าบรรทัด รอยฟันที่ผมกัดน้องไปคราวนั้นยังเทียบกับรอยฟันที่ไอ้มิคกัดผมเมื่อกลางวันนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

พี่มึงแมวมิคอยู่ไหนอ่ะ คิดถึงอยากเห็นหน้าแมวววว

“นี่มันเฟสบุ๊ค live กูไง ไม่ใช่ของไอ้มิค มึงถามหาผิดที่แล้วป่ะ”

อยากเห็นแมววววว

“อ่ออยากเห็นแมวใช่ไหม ได้!! กูแถมมาตินให้ด้วย” ผมแพลนกล้องไปที่มาตินกับเจ้าเหมี้ยวที่นอนอยู่ตรงเตียงอีกฟาก

พี่มึงแม่งกวนตีน เมื่อกี้เห็นแมวมิคแว่บๆ ถ่ายให้ดูที อยากดูตอนน้องหลับ

“แล้วมันเรื่องอะไรที่กูจะต้องถ่ายสิ่งที่พวกมึงต้องการด้วย”

เชี่ยพี่ไนท์ ถ่ายน้อง อย่าเห็นมิค

“โทษนะ บอกอีกรอบว่านี่เฟสบุ๊คกู กูจะถ่ายอะไรมันก็เรื่องของกูครับผม ฮ่า ฮ่า กระอักเลือดตายไปเลยพวกมึง แม้แต่เส้นผมกูก็จะไม่ถ่ายให้มึงเห็น แต่กูจะบอกอะไรไว้อย่าง น้องแม่งใส่เสื้อนักศึกษากับบ๊อกเซอร์ตัวเดียวว่ะ บอกเลยว่าโคตรดี” ถามว่าที่พูดมาทั้งหมดเคยเห็นไหม บอกเลยว่าไม่ เห็นแต่เสื้อนักศึกษากับผ้าห่มที่พันตัวเองเป็นดักแด้

บ๊อกเซอร์ตัวเดียวที่มโนไว้ก็ยังไม่รู้ว่าน้องมันใส่แค่นั้นจริงหรือเปล่า แต่หมั่นไส้พวกมึงไง เพราะงั้นก็มาร่วมมโนไปกับกูล่ะกัน

กรีสสสสสสส อยากเห็นนนน ฮือออออออ

เชี่ยพี่ไนท์ทททท คนเลววววววว

เกลียดเสียงหัวเราะว่ะแม่งเอ๊ยยยย เกลียดดดด ใครก็ได้ไปเคาะประตูแล้วขโมยแมวหนีที อิพี่แม่งสายตาน่ากลัวมากกก

ขาขาวๆของมิคแม่งคงดีมากกกอ่ะ พี่มึงงงงอย่าใจร้ายกับกูนักเลยยยยย ขอดูขาน้องหน่อย -.**,-

 Porpar of Y เลวววว หน้าด้านนนน

“ฮ่า ฮ่า” ผมยอมรับว่าผมหัวเราะเสียงดังมาก เพราะคอมเม้นที่อ่านเหมือนมีเสียงกรี๊ดร้องออกมาจากตัวอักษร

“พี่ไนท์...”

“ห้ะ....”

“เสียงดังอ่ะ...นอนอยู่” น้องงัวเงียพูดทั้งๆที่หน้ายังซุกผมอยู่

ผมพยักหน้าเสร็จก็หันไปมองที่กล้องก่อนจะยักคิ้วให้พวกแม่งไปที

“อิจฉากูล่ะสิ บอกตรงๆว่าวันนี้เป็นวันที่กูโคตรมีความสุข”

ผมมีความสุขเพราะได้กวนตีนพวกที่กำลังดู live อยู่ นั่งอ่านเม้นไปก็ขำพวกมันที่โหยหวนไม่หยุด แตก่อนที่ผมจะได้พูดกวนตีนอะไรพวกมันต่อเสียงโทรศัพท์ในห้องก็ดังขึ้น ผมวางมือถือไว้บนเตียง ก่อนจะเดินไปรับสาย

รปภ.โทรมาบอกว่าพิซซ่ามาส่ง ผมบอกให้เขาขึ้นมาที่ห้องเลย รอไม่นาน คนส่งพิซซ่าก็มาถึง ผมจ่ายเงิน เอาพิซซ่าวางไว้ตรงเคาเตอร์ครัวแล้วเดินเข้ามาในห้องคิดว่าใช้เวลารวมทั้งหมดไม่เกิน 10 นาที กะว่าเดินเข้ามาในห้องนอนจะปลุกให้มิคไปกินด้วยกัน

“พี่ไนท์....หิวแล้ว” ภาพที่เห็นคือ มิคตื่นแล้ว หัวยุ่งมาก กระดุมนักศึกษาหลุดไปสองเม็ดจนคอเสื้อข้างหนึ่งตกมาที่ไหล่ น้องยังละเมออยู่ เขาเหมือนเพิ่งลุกขึ้นนั่งเมื่อกี้ เจ้าเหมี้ยวที่นอนอยู่เดินเยื้องย่างมานอนบนตักมิค มันร้องเบาๆเหมือนบอกเจ้าของให้เกาท้องให้ มิคหัวเราะแล้วขยับขาข้างนึงออกจากผ้าห่ม

“เหี้ยยยยย” ผมไม่ได้ห่วงอะไรเลยนอกจากกล้องที่ยังถ่าย live อยู่

เลือดหมดตัวแล้วข่าาาาา ดาเมจแรงมากกกกก ฮือออออ

ตะกี้ขาแม่งขาวมากมึง ถึงจะเป็นภาพมุมกลับแต่ขอบคุณพระเจ้ากูแคบทันค่ะ

ชอบความคอเสื้อหลุดไปที่ไหล่ ฮืออออ อิจฉาพี่มึงโดยแท้

“อะไรของพวกมึงเนี่ย กูจะเลิก live แล้ว แค่นี้แหละ”

แพ้แล้วพาลว่ะ

หวงไปก็เท่านั้นว่ะพี่มึง กูเห็นหมดแล้ว คือดีมากกก แคบแล้วแปะทั่วม.แม่งเลย กูจะให้คนมาจีบมิค ให้อีพี่กระอักเลือดดด

ใช่ขัดขวางพวกกูดีนัก กูจะยกมิคให้คนอื่น

“โทษนะพวกมึงไม่มีสิทธิ์ทำอะไรทั้งนั้นอ่ะ เพราะมิคเป็นของกูครับ บาย” ผมกดปิด live ก่อนจะหันมามองตัวปัญหา

“พี่ live อีกแล้วเหรอ”

“เออ กูหมั่นไส้แฟนคลับมึง”

“???”

“แฟนคลับกูด้วย อยากให้มันอิจฉากูเล่นๆ”

“ไม่มีใครอิจฉาพี่หรอก ผมไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”

“หึ คนเด๋ออย่างมึงจะไปรู้อะไร” ผมขยับนั่งลงข้างมิคที่ยังลูบท้องเจ้าเหมี้ยวอยู่ มองภาพที่ตอนนี้น้องแม่งก็ยังไม่รู้ตัวเลยมั้งว่าเสื้อข้างนึงมันตกมาที่ไหล่

 “มิค”

“อืม”

“.....”

“อะไรของพี่เรียกแล้วก็ไม่ยอมพูด”

“เสื้อมึงอ่ะ...เห็นหัวนมหมดแล้ว”

“แล้วไง?? ผู้ชายเหมือนกัน หัวนมผมมันก็ไม่ต่างจากหัวนมพี่หรอก” คำพูดมิคเหมือนไม่ได้แคร์ แต่ท่าทางและอาการที่แสดงออกมามันชัดเจนมากว่าเขากำลังเขิน มิคดึงเสื้อนักศึกษาขึ้นมาปิดหัวไหล่ ก้มหน้าเล่นแมวโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมามองผม

“ก็แหง ผู้ชายเหมือนกัน แต่มันต่างกันตรงที่มึงต่างหาก” ผมขยับมาใกล้น้องจนริมฝีปากแตะลงที่ใบหู ขบเม้มเบาๆแล้วลากปลายจมูกผ่านลงมาจนถึงต้นคอ

“พี่ไนท์...พอเลย”

“พออะไรยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” ผมยิ้มแล้วพิงศีรษะลงบนบ่าเขา

“มิค”

“ว่า”

“มิค”

“อะไร”

“มิค....”

“เอ๊ะอะไรของพี่วะ เรียกอยู่ได้” น้องยู่ปากแล้วเคาะหัวผม “ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็ลุกออกไปเลย ผมหนัก”

เรื่องพูดกับน้องจริงๆมันก็มีแต่ตอนนี้ยังไม่กล้าว่ะกลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วน้องจะเกลียดผม

“ไอ้พี่ไนท์ ลุกดิวะ”

“กูเมื่อยคอ ขอยืมไหล่หน่อยไม่ได้ไง”

“แต่ว่าผม....”

จ๊อกกกกก

“หืมมม”

“งื้ออหิวแล้ว...อยากกินพิซซ่า”

“ห้ะ”

“หิวไง ท้องร้องไม่ได้ยินเหรอ”

“อ๋อเหรอ เคๆ ลุกแล้วๆ” ผมยอมลุกจากบ่าเขาดีๆแต่ก็อดหัวเราะไม่ได้

“ไอ้พี่!!!! หยุดหัวเราะเลยนะ คนเรามันก็ท้องร้องได้เถอะ”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย”

“ไม่ได้ว่า แต่หน้าพี่แม่ง....เชี่ยยย”

“โหหหหห มิค โหหหห มึงอยากโดนดีใช่ไหม”

Rrrrrrrrrrrrrrrrrr

“โทรศัพท์ดังไปรับเลย” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนที่น้องเดินออกจากห้องนอนไปแล้ว

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

มันดังอีกครั้งจนผมต้องล่ะสายตาจากน้องมาที่ชื่อบนหน้าจอ

“อะไรของมึงปลา ถ้าเรื่องที่โทรมาไม่สำคัญพอกูจะด่ายันแม่มึงคอยดู”

(กูขอโทษ...ขอโทษที่ขัดความสุขมึง แต่เรื่องนี้แม่งสำคัญว่ะ คันปากมาก อยากเล่าเบอร์แรง)

“อะไร”

(กูว่ามิคแอบชอบมึงอยู่ว่ะนอ)

"ว่าไง...นะ..."

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว