ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 32

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32
แบบอักษร

การันต์ขับรถไปด้วยความเร็วสูง มือหนาก็กดหาเบอร์ที่โทรหาตนเพื่อสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม แต่ก็ไม่มีใครรับ ความมืดที่ครอบคลุมอยู่ ทำให้เขาไม่สามารถเร่งความเร็วได้ดังใจนัก ยิ่งหันไปมองน้ำมันชายหนุ่มก็ต้องหัวเสียอีกครั้งเมื่อรู้ว่ามันใกล้จะหมดแล้วทั้งที่เพิ่งมาได้เพียงครึ่งทาง การันต์จึงตัดสินใจหักพวงมาลัยเข้าไปในปั้มน้ำมัน ชายหนุ่มชะงักไปเมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังเดินผ่านหน้ารถตนเองไป แต่ว่าหน้าตาที่คุ้นเคยนั้นยังไม่เรียกความสนใจของเขาได้มากกว่าคำพูดที่ผู้ชายคนนั้นพูดใส่มือถือของตัวเอง

“ครับ...ผมได้ตัวมันมาแล้วครับ...ไม่มีใครเห็นครับ นอกจากผู้ชายคนหนึ่งที่มันอยู่ด้วย เห็นมันเรียกว่าวินทร์หรือไงนี่แหละครับ แล้วจะให้ผมพามันไปไหนดีครับ...ครับๆ...แม่นี่มันฤทธิ์มากจริงๆ ขนาดมันท้องอยู่นะครับเนี่ย”แต่ละประโยคที่เขาได้ยินมันเรียกเลือดในกายให้เขาเดือดพล่าน แม้ว่าจะยังไม่รู้แน่ชัดว่าใช่คนพวกนี้หรือไม่ ที่เป็นคนจับตัวใบบัวมา การันต์รีบออกรถทันทีที่เติมน้ำมันเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะค่อยๆชะลอความเร็วเพื่อรอให้ผู้ชายคนเมื่อครู่ออกมา และไม่นานนักมันก็ออกมาพร้อมกับน้ำดื่มสองสามขวด และเดินข้ามถนนไปยังรถที่จอดรออยู่อีกฝั่ง การันต์กดมือถืออีกครั้งอย่างหัวเสีย ที่การติดต่อมันยากเหลือเกินในตอนนี้ แต่ก็เหมือนฟ้าเห็นใจเมื่อปลายสายกดรับ

“รถที่จับบัวไปเป็นรถแบบไหน สีอะไร จำทะเบียนได้ไหม”การันต์ถามไปทั้งที่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าปลายสายเป็นใคร เพราะตอนนี้เขาไม่ต้องการรับรู้อะไรทั้งนั้น และเมื่ออีกฝ่ายบอกมา การันต์ก็รีบขับรถออกไปและกลับรถมาทันที เมื่อลักษณะที่ปลายสายบอกมามันตรงทุกอย่างกับรถคันที่เขาสงสัย รถคู่ใจของเขาวันนี้ดูจะช้าไม่ทันใจเขาเอาเสียเลยทั้งที่มันก็เร็วมากแล้ว มือหนาควานหามือถือแล้วกดบอกปวีร์ทันทีถึงความคืบหน้าที่เพิ่งได้รับรู้ และภาวนาขอให้เป็นคันที่เขาคิดนี้ด้วยเถิด ชายหนุ่มขับตามมาจนมันเข้ากรุงเทพ การันต์เริ่มสงสัยว่าคนบงการเป็นใครกันแน่ และแล้วจุดหมายก็มาถึงเมื่อรถที่เขาตามมานานเลี้ยวเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่งซึ่งเขาจำมันได้ดีว่าที่นี่เป็นของใคร ชายหนุ่มจอดรถเอาไว้ด้านนอกก่อนจะโทรหาปวีร์อีกครั้งเพื่อบอกจุดหมายให้เพื่อนรับรู้ ปวีร์จึงต่อสายหาเพื่อนตำรวจทันที มือถือของการันต์ดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่เจ้าของจะรีบรับมันอย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล”การันต์กรอกเสียงตอบไปเบาๆ เพราะเขากำลังแอบอยู่และกำลังจะเข้าไปด้านในพอดี

“เจอบัวหรือยัง ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”ภาวินทร์กล่าวถามอย่างร้อนใจ จะออกมาตามหาก็กลัวว่าหากหญิงสาวหนีกลับมาได้อาจจะคลาดกัน จนตอนนี้ก็ใกล้จะสว่างแล้วหากหญิงสาวไม่กลับมา ชายหนุ่มก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะออกตามหาแม้ว่าจะไม่รู้ว่าจะตามที่ไหน

“คิดว่าน่าจะเจอแล้ว ผมกำลังแอบดูพวกมันอยู่ว่ามันเอาตัวบัวมาด้วยหรือเปล่า ตอนนี้ผมอยู่ในกรุงเทพแล้ว”การันต์บอกชื่อสถานที่ที่ตนเองอยู่ตอนนี้ ก่อนจะกดวางสายไป และพอดีที่ภาวินทร์เองก็รู้จักที่นั่นเช่นกัน จากที่จะรอจนเช้าชายหนุ่มก็เปลี่ยนใจและออกรถไปตามหาเพื่อนทันที

....................................................................

“คุณขวัญครับ คุณขวัญ ผมพามันมาแล้ว”ธีรัชเอ่ยเรียกเบาๆเมื่อมาถึง ขวัญเกล้าจึงออกมาจากด้านหลังโกดัง

“เอามันลงมา ฉันอยากจะเจอหน้ามัน”เสียงลอดไรฟันนั้นฟังดูขัดแย้งกับใบหน้าสวยๆเสียเหลือเกิน ธีรัชจึงหันไปสั่งให้ลูกน้องพาตัวใบบัวลงมาทันที หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่ถูกชายหนุ่มอีกคนบีบเข้าที่ต้นแขนแล้วเหวี่ยงเธอออกมาจนพ้นตัวรถ ร่างบางเซถลาลงไปบนพื้น ยังดีที่พื้นนั้นมีกระสอบเก่าๆวางอยู่จึงไม่ได้รับอันตรายใดๆ ขวัญเกล้าแสยะยิ้มน่าเกลียดเมื่อได้เห็นร่างอุ้ยอ้ายนั้นลงไปกองอยู่แทบเท้าตนเอง

“หาตัวยากจริงๆเลยนะแกเนี่ย...นังใบบัว”ฝ่ายที่ถูกจับมาเงยหน้าขึ้นมองมาด้านบนก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อได้เห็นเต็มตาว่าคนตรงหน้านี้เป็นใคร

“คุณขวัญเกล้า...คุณ...นี่คุณจับบัวมาทำไม”แววตาตื่นตระหนกทำให้ขวัญเกล้าพึงพอใจมาก ก่อนจะหย่อนตัวลงตรงหน้าอีกฝ่าย ยกมือบางขึ้นจับคางบนก่อนจะสะบัดมันทิ้งจนใบบัวหน้าหันไปตามแรง

“แกไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ฆ่าแกหรอกนะ หากไม่จำเป็น”ประโยคสุดท้ายถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น จนใบบัวขนลุกด้วยความหวาดกลัว ยิ่งหญิงสาวกลัวมากเท่าไหร่ ขวัญเกล้าก็ยิ่งพอใจมากเท่านั้น ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะตรงไปนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่งตรงหน้าใบบัว

“ฉันเคยเตือนแกมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าให้แกอยู่ห่างๆรันต์ไว้ แต่แกก็ไม่ฟัง ยังจะพาตัวเองมาอยู่บ้านเดียวกับเขาอีก ในเมื่อแกไม่เชื่อที่ฉันพูด ฉันก็เลยจะใช้อย่างอื่นคุยกับแก”ขวัญเกล้าวางกระเป๋าลงข้างตัว ก่อนจะหยิบวัตถุสีเงินแวววาวออกมาจากกระเป๋าแล้วทำทีเป็นเล็งมันมายังร่างบางที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้น ใบบัวตาโตกับสิ่งที่ได้เห็น ชั่ววินาทีนั้นเธอไม่ได้คิดห่วงตัวเองแม้แต่น้อย แต่ว่าอีกชีวิตที่กำลังจะได้ลืมตาดูโลกนี่สิ เธอจะปกป้องเขายังไงดี ขวัญเกล้าหัวเราะร่ากับท่าทางหวาดกลัวของอีกฝ่าย ซึ่งแม้แต่ธีรัชกับลูกน้องก็ยังหวาดหวั่นกับการกระทำของหญิงสาว ทางด้านการันต์ก็หาทางเข้ามาภายในได้สำเร็จ และทันทีที่เขาได้เข้ามาก็ได้เห็นภาพของหญิงสาวที่เป็นดั่งดวงใจนั่งอยู่กับพื้น และมีหญิงสาวอีกคนเล็งปืนมาทางเธอ

“ขวัญเกล้า...เป็นเธอจริงๆ”เสียงที่เล็ดลอดไรฟันออกมานั้น หากใครได้ฟังก็คงจะหนาวไปตามๆกัน ความโกรธนั้นพุ่งพล่านไปหมดจนเขาอยากจะตรงเข้าไปบีบคอสวยๆของขวัญเกล้าให้แหลกคามือนัก มือหนากำเข้าหากัน ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าด้านในอย่างไม่รู้สึกกลัวเกรง

“ผมนึกไม่ผิดจริงๆว่าต้องเป็นคุณ...ขวัญเกล้า”เสียงคำรามก้องดังขึ้น จนคนทั้งหมดต้องหันมามอง และมีเพียงใบบัวเท่านั้นที่ดีใจกับการปรากฏตัวของเขา ผิดกับขวัญเกล้าที่หน้าสวยซีดเผือดไปอย่างเห็นได้ชัด

“คุณรันต์”เสียงเรียกแผ่วเบาของใบบัว แต่ว่าชายหนุ่มก็ยังได้ยิน หน้าคมหันมามองหญิงสาวด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปอย่างไม่กลัวอาวุธร้ายที่จ่อมาทางเขาแม้แต่น้อย

“อย่าเข้ามานะรันต์ ไม่อย่างนั้นขวัญยิงนังนี่ทิ้งแน่”ขวัญเกล้าลุกขึ้นยืน พร้อมกับจ่อปลายกระบอกปืนไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่พื้น ใบบัวหันกลับมาเมื่อถูกหมายหัวไว้ การันต์ขบกรามเข้าหากันแน่น เมื่อได้ยินแบบนั้น เขาไม่เคยกลัวเลยที่จะเข้าไปช่วยหญิงสาว แต่เขากลัวยิ่งนักว่าขวัญเกล้าจะทำอย่างที่พูดออกมาจริงๆ

“คุณทำแบบนี้ทำไมขวัญ บัวไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยนะ ปล่อยเขาไปแล้วคุณต้องการอะไรก็บอกผมมา ผมให้คุณได้ทุกอย่าง”การันต์หว่านล้อมทันที เพราะตอนนี้ใช้ไม้แข็งไม่ได้เสียแล้ว มีแต่ต้องทำตามที่ขวัญเกล้าพูดเท่านั้น รอเวลาที่ตำรวจและปวีร์จะมาถึงแล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไร ยังไงตอนนี้ก็ขอให้ได้ช่วยใบบัวให้ออกไปจากที่นี่เสียก่อน

“ห่วงมันมากนักใช่ไหมคะรันต์ ทำไมคะ...ขวัญมีอะไรด้อยกว่ามันงั้นหรอ คุณถึงรักขวัญไม่ได้ ทำไมต้องเป็นมัน ในเมื่อมันเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณเปลี่ยนไป ขวัญก็จะทำให้มันหายไปเช่นกัน”ขวัญเกล้าเริ่มโวยวาย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ตนเองรักนั้นปกป้องผู้หญิงอีกคนที่เป็นมารหัวใจมาตลอด ร่างบางยกปืนขึ้นจ่อเล็งไปที่อีกฝ่ายอย่างไม่ยอมลดละ

“ใจเย็นๆนะขวัญ ไหนคุณบอกผมมาสิ ว่าคุณต้องการอะไร ผมยินดีให้คุณ”การันต์ยังคงต่อรอง แต่ดูเหมือนมันกลับทำให้ขวัญเกล้าไม่พอใจเข้าไปอีก ใบบัวนั่งมองคนทั้งสองอย่างงุนงง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็ดูรักกันมากจนเธอต้องเป็นฝ่ายที่จากมา แต่ว่าทำไมทุกอย่างมันถึงได้กลายไปเป็นแบบนี้ได้ แต่ว่ามันไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคิดถึงเรื่องนี้ ที่เธอควรจะคิดตอนนี้ก็คือ เธอจะทำอย่างไรที่จะหนีไปจากตรงนี้ได้ เพื่อความปลอดภัยของลูกน้อยในครรภ์

“คุณแน่ใจหรอว่าให้ขวัญได้ ในเมื่อขวัญก็เห็นอยู่กับตาว่าคุณยังรักมันอยู่ขนาดนี้ แต่ขอโทษนะ...ตอนนี้ขวัญไม่ต้องการอะไรอีกแล้วจากคุณ ที่ขวัญต้องการมากที่สุด คือการได้เห็นนังนั่นตายต่อหน้าต่อตาขวัญ”น้ำเสียงดุดันที่กล่าวออกมาทำให้ทั้งการันต์และใบบัวต่างหวาดกลัว แต่ไม่ได้หวาดกลัวว่าตนเองจะเป็นอะไรเลยสักนิด แต่หวาดกลัวว่าคนสำคัญในชีวิตจะจากไป การันต์เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้น ท่ามกลางสายตาที่จิกมองมาอย่างเกรี้ยวกราด ชายหนุ่มค่อยๆพยุงใบบัวขึ้นยืนพร้อมกับโอบร่างบางเอาไว้แน่น

“ถ้าคุณจะทำอะไรบัว คุณก็ช่วยส่งผมตามบัวไปด้วยแล้วกัน...ขวัญเกล้า เพราะหากผมไม่มีบัว ผมก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน ผมรักเขา!!”คำพูดของเขา ทำให้ใบบัวต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง น้ำตาเอ่อคลอและไหลลงมาอย่างหยุดไม่อยู่ นี่สินะคำพูดที่เธออยากได้ยิน แต่ทำไมต้องเป็นที่นี่และตอนนี้ด้วย หญิงสาวสั่นระริกอยู่ในวงแขนของเขาทำให้การันต์ต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เพื่อให้หญิงสาวสบายใจ

“มันจะมากไปแล้วนะรันต์ คุณหยามขวัญมากไปแล้ว ดี...รักกันมากนักก็ดี จะได้ส่งไปรักกันต่อในนรกไง ธีรัช...จัดการ!!”สิ้นคำพูดของขวัญเกล้า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ทั้งหมด ก็เดินตรงเข้าไปหาเหยื่อทั้งสองทันที การันต์อยากจะตบสมองตัวเองเหลือเกิน ที่คิดอะไรไม่ออกเลยในตอนคับขันเช่นนี้ ร่างสูงเดินมากันหญิงสาวเอาไว้ พร้อมกับถอยหลังช้าๆเพื่อหนีความอันตรายเบื้องหน้า

พลั่ก!!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว