ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31
แบบอักษร

“อ้าว...บัว เป็นอะไรถึงมายืนอยู่คนเดียวมืดๆแบบนี้”ภาวินทร์เอ่ยถามทันทีที่กลับมาที่ห้องแล้วเห็นเพื่อนยืนอยู่ตามลำพังที่หน้าห้องซึ่งก็อยู่ติดๆกับห้องของเขา แต่ชายหนุ่มกลับได้คำตอบเป็นหยดน้ำตาที่เริ่มรินไหลลงมาอาบแก้มนวล แม้มันจะเป็นภาพที่เขาเคยชินเสียแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะเดินทางหนีความเจ็บปวดของหญิงสาวมาทำงานที่นี่ เขาเห็นน้ำตาของหญิงสาวแทบจะทุกวัน แต่ไม่ว่าจะเห็นมันกี่ครั้งก็ยังคงสะท้อนใจเหลือเกิน หากว่าชายหนุ่มนั้นมีความรู้สึกดีๆที่เกินกว่าเพื่อนกับหญิงสาวล่ะก็ เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะอาสาเช็ดน้ำตาให้กับคนดีๆอย่างใบบัว แต่เพราะความใกล้ชิดสนิทสนมกันแบบเพื่อนมาแต่เด็ก ทำให้เขาทำได้เพียงปลอบใจเพื่อนคนนี้เท่านั้น ภาวินทร์รีบเดินเข้ามาหาทันทีที่เห็นหญิงสาวร้องไห้ นานแล้วที่ไม่ได้เห็นอาการของใบบัวที่ดูหนักหนากว่าทุกทีแบบนี้

“เกิดอะไรขึ้นหรอบัว เป็นอะไรไหนบอกวินทร์มาซิ ปวดท้องหรือเปล่า”คำพูดแสดงความห่วงใยของชายหนุ่ม ยิ่งทำให้ใบบัวร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม เพราะว่าเธอรู้สึกเวทนาตัวเองเหลือเกิน ที่ทำตัวเป็นภาระให้เพื่อนคอยเป็นห่วงอยู่เสมอ

“เปล่าหรอกวินทร์ บัวไม่ได้ปวดท้องหรอก ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ วินทร์ไปพักเถอะ กลับมาเหนื่อยๆ”ใบบัวกล่าวจบ พร้อมกับยกมือบางขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปเพื่อที่จะเข้าห้องพักของตัวเอง ที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้กับพนักงาน ภาวินทร์รีบยกมือขึ้นจับแขนเรียวเล็กนั้นเอาไว้ ก่อนจะดึงร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา

“วินทร์ไปพักเถอะนะ อย่าเป็นห่วงบัวเลย แค่นี้บัวก็ทำให้วินทร์เดือดร้อนมามากพอแล้ว”หญิงสาวกล่าวขอร้อง แต่ชายหนุ่มกลับตีหน้าขรึมใส่ทันที

“ถ้าบัวยังเห็นว่าเราเป็นเพื่อนนะ ห้ามบัวพูดแบบนี้อีกเด็ดขาด บัวไม่เคยเป็นภาระของเรา เราช่วยบัวเพราะเราเห็นว่าบัวเป็นเพื่อน หากว่าบัวเป็นเราแล้วเรากำลังลำบาก บัวเองก็ต้องช่วยเราแบบนี้เหมือนกัน...จริงไหม”เหตุผลของภาวินทร์ทำให้ใบบัวเถียงไม่ออก เพราะมันจริงอย่างที่เขาพูดทุกอย่าง ร่างบางจึงนั่งลงกับเก้าอี้หน้าห้อง โดยมีชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ

“คราวนี้จะบอกกับเราได้หรือยังว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น”ใบบัวมองหน้าเพื่อนรักอย่างลำบากใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“โรงแรมนี้ที่เราทำงานอยู่...เป็น...ของคุณรันต์”ภาวินทร์เองก็ทำหน้าสงสัย ที่ตนเองและหญิงสาวไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย เพราะว่าสาขานี้เป็นสาขาเล็ก จึงมีคนดูแลแทนโดยที่ไม่เคยมีใครเคยเห็นเจ้าของจริงๆเสียที มีเพียงคนเก่าแก่เท่านั้นที่จะเคยพบกับเจ้าของเดิม ซึ่งก็คือก้องเกียรติ

“บัวรู้ได้ยังไง ใครบอกหรอ”ภาวินทร์ถามอย่างสงสัย ถึงสาเหตุที่อยู่ๆเพื่อนรักก็มีอาการเสียใจแบบนี้ ใบบัวส่ายหน้าช้าๆก่อนจะเงยขึ้นมองหน้าเขา

“บัวไปเจอเขากับตัวเลยล่ะวินทร์”คำตอบของหญิงสาวทำให้อีกฝ่ายต้องลุกขึ้นอย่างตกใจในความโลกกลมที่ทำให้คนสองคนมาเจอกันแบบนี้

“แล้วเขาว่ายังไง บัวบอกกับเขายังไงเรื่องเด็กในท้อง บอกเขาไปหรือเปล่า”ภาวินทร์เอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะในใจแล้ว เขาอยากจะให้เพื่อนเลิกเศร้าเสียใจเสียที อยากให้หญิงสาวกลับไปมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์ แต่ก็รู้ว่ามันเป็นไปได้ยาก เพราะความใจแข็งของหญิงสาว

“เขาเข้าใจว่าบัว...ท้องกับวินทร์”คราวนี้ชายหนุ่มตกใจเข้าไปใหญ่ หนทางชีวิตครอบครัวของเพื่อนดูริบหรี่เสียแล้ว เมื่อฝ่ายนั้นเข้าใจผิดมากมายขนาดนี้

“แล้วทำไมบัวไม่อธิบายให้เขาฟังล่ะว่าไม่ใช่ บัวไม่รักเขาแล้วจริงๆหรอ”คำว่ารักที่ชายหนุ่มเอ่ยถาม มันกรีดหัวใจหญิงสาวได้ทุกครั้งไป

“บัวเองก็อยากบอกเขานะวินทร์ แต่ทุกครั้งที่บัวคิดจะกลับไปหาเขา ภาพที่เขาอยู่กับพี่ขวัญในคืนนั้น มันก็ตามหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา บัวเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้นะวินทร์ แต่บัวไม่รู้จะทำยังไง”ใบบัวยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ภาวินทร์ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนกับปัญหาที่ดูจะยิ่งใหญ่มากของใบบัว

“ทำไมบัวไม่ถามเขาไปตรงๆ ว่าเรื่องในคืนนั้นมันคืออะไร บางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่บัวคิดก็ได้”ชายหนุ่มยังคงพูดให้ใบบัวได้คิด แล้วก็ได้ผล เมื่อร่างบางนิ่งไปกับคำพูดนั้น แต่คนพูดก็ต้องผิดหวังที่ได้เห็นหญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง

“บัวไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะถามเขาได้หรอกวินทร์ มันเป็นสิทธิ์ของเขาอยู่แล้วที่ทำอะไรก็ได้ บัวขี้ขลาดเกินไปที่จะเผชิญกับคำตอบที่เขาจะตอบมา หากว่าบัวถามเขาออกไปแบบนั้น บัวรักเขา...รักเขามาก แต่ว่ารักของบัวที่มีให้เขา มันมีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่ได้กลับมา บัวบอกตรงๆว่าบัวอ่อนแอเกินไปที่จะรับมันได้ไหวอีกต่อไปแล้ว บัวขอร้องนะวินทร์ อย่าพูดถึงเขาอีกเลย บัวอยากจะลืมเขาจริงๆ”ภาวินทร์อ่อนใจกับความดื้อรั้นของเพื่อนเสียแล้ว ชายหนุ่มมองหญิงสาวในชุดคลุมด้วยความรู้สึกที่หลากหลายจนไม่รู้ว่าอะไรมันมากกว่ากัน แต่ที่รู้ๆนั้น เขาไม่พอใจแน่ที่ใบบัวอ่อนแอมากเสียจนหันหลังหนีปัญหาแบบนี้

“ถ้าบัวต้องการแบบนั้นจริงๆ เราก็จะไม่พูดถึงเขาอีก แต่เราขอบอกอะไรเอาไว้อย่างนะบัว คนเราทุกคนโกหกใจตัวเองไม่ได้หรอกนะ และใครที่พยายามโกหกตัวเองทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เราไม่เคยเห็นใครสักคนที่จะมีความสุข แล้วเราก็ไม่อยากให้บัวเป็นหนึ่งในคนที่โกหกตัวเองพวกนั้น”ภาวินทร์กล่าวจบก็เดินหนีออกไป เพื่อให้หญิงสาวได้มีเวลาคิดทบทวนตัวเอง ชายหนุ่มเดินมายังสวนหน้าโรงแรมก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ของบ้านอิทธิกุลการ ที่เขาแอบเอามาจากมือถือของใบบัว หวังจะติดต่อหาการันต์ รอสายอยู่สักครู่ก็มีเสียงขอป้าคนหนึ่งรับสาย ชายหนุ่มจึงบอกจุดประสงค์ แล้วได้คำตอบว่าคนที่เขาต้องการเรียนสายนั้นไม่อยู่ ภาวินทร์จึงขอเบอร์มือถือโดยอ้างว่าเป็นเพื่อนของการันต์ เมื่อได้มาแล้ว ชายหนุ่มก็กดเบอร์มาทันที แต่ก็ไม่มีใครรับสายเลย คนกดต่อสายถึงกับหัวเสียก่อนจะใส่มือถือเข้ากระเป๋ากางเกงตามเดิม แล้วเดินกลับไปยังห้องอีกที

“วินทร์ช่วยบัวด้วย”ภาวินทร์ตื่นตระหนกทันทีที่เห็นว่าเพื่อนรักกำลังถูกชายคนหนึ่งที่ใส่ชุดดำทั้งตัว แล้วสวมหมวกปิดบังหน้าตา ลากขึ้นรถกระบะไปต่อหน้าต่อตา ก่อนจะรีบวิ่งหวังจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกผู้ชายอีกคน ยันเข้าที่กลางอกจนเขาเซล้มลงกับพื้น ด้วยความจุกทำให้เขาขยับไม่ได้อย่างใจนึก จึงทำได้เพียงนอนมองรถคันนั้นพาเพื่อนจากไปต่อหน้าต่อตา ร่างสูงค่อยๆพยุงร่างขึ้นยืนอย่างยากลำบาก มันเจ็บไปหมดจนแทบลุกไม่ขึ้น แต่ภาวินทร์ก็ยังพยายามเพราะเพื่อนรักของตนถูกจับตัวไปเสียแล้ว เสียงมือถือดังขึ้นในขณะที่เขายังนึกหาทางช่วยหญิงสาวไม่ออก มือหนาหยิบมันขึ้นรับด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

“ฮัลโหล...ไม่ทราบว่านี่เบอร์ใครครับ พอดีผมเพิ่งจะเห็นมิดคอลเมื่อสักครู่นี้เองครับ”เสียงเข้มของการันต์ที่ชายหนุ่มจำได้ดีกรอกมาตามสายอย่างถูกจังหวะ ภาวินทร์ใจสั่นไปหมดจึงต้องพยายามรวบรวมสติก่อนจะตอบกลับไป

“ตอนนี้ผมไม่มีเวลาอธิบาย ฟังให้ดีนะคุณการันต์ ตอนนี้บัวถูกจับตัวไป ผมไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะบัวไม่เคยมีศัตรูที่ไหน หากคุณยังเห็นความสำคัญของเขา ช่วยกรุณาตามหาเขาที”ภาวินทร์กล่าวจบก็กดวางสายทันที เพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายรู้ว่าใบบัวอยู่ที่นี่ ถ้าหากเขาต้องการช่วย เขาต้องมาที่นี่แน่ ทางด้านการันต์นั้นเหมือนโลกหยุดหมุนไปเลยทีเดียวที่ได้รับรู้เรื่องราว ก่อนจะรีบตั้งสติกดเบอร์โทรหาเพื่อนสนิททันที

“แกอยู่ไหนวะวีร์ ช่วยฉันหน่อย ตอนนี้บัวถูกใครไม่รู้จับตัวไป ฉันเป็นห่วงมากเพราะว่าตอนนี้บัวกำลังตั้งท้องอยู่ด้วย แกช่วยแจ้งตำรวจให้ฉันหน่อยนะ ฉันจะไปที่โรงแรมของฉัน...สาขาที่ชลบุรี แกตามฉันไปแล้วกัน”ไม่ทันได้กล่าวรายละเอียดอะไรให้เข้าใจ ชายหนุ่มก็กดวางสายไปแล้ว ปวีร์จึงกดโทรหาเพื่อนที่เป็นตำรวจ เพราะว่าตนเองยังไม่รู้รายละเอียด จึงบอกกับเพื่อนเพื่อขอคำปรึกษา ก่อนจะขับรถออกไปหาแป้งหอมทันที

......................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว