ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

“แล้วคุณจะนั่งอีกนานไหม”แป้งหอมเอ่ยถามชายหนุ่มที่ยังคงนั่งดูทีวีสบายใจอยู่ในห้องนี้กับเธอ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน ปวีร์หันไปทำหน้างงๆ ก่อนจะวางรีโมทลงและเดินไปหาร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงนอน

“แล้วคุณจะให้ผมไปไหนล่ะครับ”ปวีร์ยื่นหน้าตาทะเล้นไปให้จนหญิงสาวอยากจะบีบจมูกโด่งที่เข้ามาใกล้นี้เสียทีนึง

“ก็ไปเปิดห้องใหม่น่ะสิคะถามได้ อย่าบอกนะว่าคุณจะมานอนที่ห้องเดียวกับฉันน่ะ....อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะคะคุณวีร์”แป้งหอมแกล้งส่งตาเขียวไปหาเขา จนชายหนุ่มหัวเราะออกมา ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม

“ผมไปเปิดห้องใหม่แล้ว แต่ว่าพนักงานเขาบอกมาว่าห้องเต็มหมด เพราะว่าช่วงนี้เป็นฤดูท่องเที่ยวพอดี ที่เราได้ห้องนี้มาถือว่าโชคดีสุดๆแล้ว ไม่งั้นคุณคงต้องนอนเป็นลมอยู่ข้างถนนแน่ๆ”สิ่งที่ปวีร์กล่าวออกทำให้หญิงสาวอ้าปากค้างทันที นี่หมายความว่าเธอต้องนอนห้องเดียวกับเขาอย่างนั้นหรือ

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็นอนที่โซฟาไปเลยนะ ห้ามข้ามเขตมาที่บริเวณเตียงของฉันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันเอาคุณตายแน่”แป้งหอมยังคงพยศไม่เลิก ก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นและคว้าผ้าขนหนูของทางห้องพักเดินเข้าห้องน้ำไป ปวีร์นั่งมองพรางส่ายหน้าไปมาพร้อมรอยยิ้ม คิดในใจว่าตนเองเจอของแข็งเข้าเสียแล้ว

“กรี๊ดดดดดดด”เสียงหวีดร้องของแป้งหอมทำให้ปวีร์รีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ห้องน้ำทันที

“มีอะไรครับคุณแป้ง คุณแป้งได้ยินผมไหม คุณแป้งครับ”ชายหนุ่มเคาะประตูไม่ยั้งด้วยความตกใจและเป็นห่วงที่อยู่ๆหญิงสาวก็ส่งเสียงดังออกมาแบบนั้น ปวีร์เคาะประตูอยู่เพียงครู่เดียวก็ต้องตกใจหนักเข้าไปอีก เมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วและรุนแรง แล้วร่างบางก็วิ่งออกมากระโดดกอดรอบคอของเขาเอาไว้พร้อมกับซบหน้าลงกับคอของชายหนุ่มแน่น

“ตุ๊กแก ตุ๊กแก ตุ๊กแกมัน.....อยู่ในนั้น......ตุ๊กแก”แป้งหอมพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนั้นอย่างหวาดกลัว ปกติเธอเป็นผู้หญิงห้าวๆลุยๆเหมือนผู้ชาย ไม่เคยกลัวอะไร แต่เว้นไว้อย่างเดียวก็คือ...ตุ๊กแก เพราะเธอฝังใจมาตั้งแต่เด็กที่เคยโดนมันเกาะตัวแล้วไม่ยอมปล่อย จนถึงทุกวันนี้มันก็ยังเป็นสิ่งที่เธอกลัวมาตลอด ปวีร์ไม่กล้าจับร่างบางที่กอดเขาอยู่ เพราะตอนนี้ร่างตรงหน้าเขานั้น....ไม่มีอะไรปกปิดอยู่เลย

“คุณแป้งครับ.....คือ.....คือว่า....คุณ......”ชายหนุ่มอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดจนแป้งหอมฉุกใจค่อยๆละจากเขา จึงทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังเปลือยเปล่าอยู่

 “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”คราวนี้เสียงกรีดร้องของแป้งหอมดังกว่าตอนที่เห็นตุ๊กแกเสียอีก ร่างบางรีบละจากเขาและหันหน้าหนีเข้าไปทางห้องน้ำทันที โดยที่ชายหนุ่มเองก็พยายามหันเหสายตาตัวเองไปทางอื่นเช่นกัน

“เอ่อ...คุณแป้งครับ...คือว่า....”ปวีร์เดินไปเคาะประตูทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้น อีกฝ่ายที่อยู่ในห้องน้ำก็ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย และกำลังหาคำพูดที่แสดงว่าตนเองไม่เป็นอะไรให้เขาฟังอยู่เช่นกัน แต่ว่าต่างฝ่ายก็ต่างหาคำพูดไม่ได้จึงถูกความเงียบเข้าครอบงำ โดยที่ต่างคนก็ต่างยืนเขินอายด้วยกันทั้งคู่

......................................................................................

เวลาล่วงเลยไปจนถึงตีหนึ่งที่ใบบัวยังคงเช็ดตัวและคอยดูอาการของคนที่นอนป่วยอยู่ตลอด หญิงสาวเริ่มเบาใจเมื่อจับตัวเขาดูแล้วความร้อนในร่างกายเขาเริ่มลดลง สีหน้าของชายหนุ่มเริ่มดูมีสีเลือดขึ้น ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นข้างๆเขาจนเผลอหลับไป กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีแสงสว่างก็สาดส่องเข้ามาปะทะใบหน้าเสียแล้ว หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาคนบนเตียง

“หลับสบายเลยนะ”การันต์นั่งกอดอกอยู่บนเตียง พร้อมกับมองมาทางเธอและก็ดูเหมือนว่าเขาจะนั่งมองอยู่นานแล้ว ใบบัวรีบลุกขึ้นยืนหันไปหันมาอย่างไม่รู้จะคว้าอะไรก่อนทำให้ชายหนุ่มหัวเราะกับท่าทางเปิ่นๆของใบบัวที่ไม่ค่อยมีให้เห็นนัก หญิงสาวจึงรู้ว่าโดนหลอกเสียแล้วคิดว่าเขากำลังโกรธที่เธอหนีหลับเสียอีก อยู่ๆเสียงมือถือของการันต์ก็ดังขึ้น ใบบัวรีบวิ่งไปหยิบมาให้เขาทันทีไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าจอด้วยซ้ำว่าเป็นใครที่โทรมา

“ครับ การันต์ครับ”ชายหนุ่มกรอกเสียงเข้าไปเมื่อเห็นหน้าจอแล้วว่าเป็นเบอร์ของที่บ้านโทรมา สิ้นเสียงตอบรับของเขาสีหน้าชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปเมื่อปลายสายบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง ไม่มีเสียงใดๆออกมาจากปากของเขาจนกระทั่งวางสายไป การันต์นั่งนิ่งไม่พูดใดๆออกมาแม้แต่คำเดียวจนหญิงสาวใจเสีย ใบบัวมองเขานิ่งไม่กล้าแม้แต่จะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วอยู่ๆการันต์ก็ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

“เตรียมตัวกลับ”เสียงที่แสนเยือกเย็นกล่าวเชิงสั่งให้หญิงสาวต้องรีบเดินเข้าไปคว้ากระเป๋าที่มีมาเพียงใบเดียวติดมือออกมา พอใบบัวเดินออกมาแล้วก็เห็นเขานั่งรออยู่ในรถที่สตาร์ทไว้เรียบร้อยพร้อมที่จะเดินทาง หญิงสาวรีบเดินไปเปิดประตูรถและยัดตัวเองเข้าไปนั่งเทียบข้างโดยไม่พูดอะไร เมื่อประตูปิดลงการันต์ก็เหยียบคันเร่งออกรถอย่างรวดเร็ว ไม่มีเสียงสนทนาใดๆออกมาจนบรรยากาศภายในรถเริ่มน่าอึดอัด เมื่อเห็นหน้าของเขาใบบัวก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถาม ได้แต่มองสีหน้าที่ดูเหมือนเจ็บปวดของเขาด้วยหัวใจที่รวดร้าวไม่ต่างกัน ใบบัวรับรู้ได้ถึงความเศร้าที่กำลังกัดกินหัวใจของอีกฝ่ายทั้งที่ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าชายหนุ่มรับรู้เรื่องอะไรมากันแน่ รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงนั้นอยู่ๆก็ถูกคนที่ขับมันเหยียบเบรกอย่างกะทันหันจนรถนิ่งสนิทอยู่ข้างทาง ยังดีที่หญิงสาวคาดเข็มขัดนิรภัยไม่เช่นนั้นเธอคงจะต้องได้แผลเป็นแน่ ใบบัวค่อยๆหันไปเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติของอีกฝ่าย ใบหน้าของการันต์นั้นบัดนี้มีแต่ความเจ็บปวดปรากฏให้เห็น

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณรันต์”หญิงสาวส่งเสียงถามออกไปอย่างอดไม่ได้ อยากรู้ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้คนที่เย็นชาแบบเขามีสีหน้าโศกเศร้าได้ถึงเพียงนี้ทั้งที่อยู่ต่อหน้าของเธอ

“ขอฉันอยู่เงียบๆได้ไหม”คำพูดของเขาที่ฟังเหมือนจะเย็นชาแต่ว่ามันก็ไม่ได้มีความโกรธ แต่มันเป็นเสียงที่ปะปนไปด้วยความเสียใจ ชายหนุ่มกำมือจับพวงมาลัยรถเอาไว้แน่นอย่างกับจะทำให้มันแหลกคามือ ดวงตาที่แสนจะดุดันนั้นแดงก่ำไปหมด ลมหายใจที่ดังอยู่นั้นเหมือนกับเขากำลังต้องการข่มอารมณ์ที่กำลังโจมตีเขาอย่างหนัก หยาดน้ำที่คลออยู่ในดวงตาคมบ่งบอกให้ใบบัวรู้ว่าเรื่องนี้มันคงหนักหน่วงเสียจนคนที่แข็งแกร่งอย่างเขาต้องสั่นไหว

“เธอออกไปจากรถก่อนได้ไหม ฉันอยากอยู่คนเดียว”ใบบัวมองหน้าเขาที่ยังคงก้มต่ำก่อนจะลงจากรถไปอย่างพอเข้าใจ สิ่งที่คนไม่อยากให้ใครได้เห็นมีเพียงไม่กี่สิ่งเท่านั้น นอกจากความลับแล้วก็คงจะเป็น.....ความอ่อนแอ ใบบัวล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะควานหาอุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ในกระเป๋าที่ถูกเขาปิดเครื่องเก็บไว้ตั้งแต่ที่เขาพาเธอมาอยู่ที่บ้านพักบนเขาแห่งนี้ มือบางกดเบอร์ของบ้านอิทธิกุลการก่อนจะกดโทรออกและยกขึ้นแนบหู

“ป้าจันหรอคะ นี่บัวเองนะคะ คุณแม่อยู่ไหม”ใบบัวกรอกเสียงในมือถือเมื่อได้ยินเสียงคนรับสายที่คุ้นเคย ก่อนจะได้ยินเสียงร้องไห้โฮเป็นคำตอบตอบกลับมาแทน

“ฮืออออ.....หนูบัว......หนูอยู่ที่ไหนรู้ไหมว่าที่นี่เกิดเรื่องใหญ่แล้ว...ฮือออออ”ป้าจันกล่าวเสียงสะอื้นจนใบบัวตกใจ

“ป้าจัน ป้าจันเป็นอะไรไปคะ เกิดอะไรขึ้น”หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดีแล้วที่คู่สนทนาร่ำไห้เสียใจขนาดนี้ จึงเดาเอาว่าคนที่โทรหาชายหนุ่มคงจะเป็นป้าจันแน่

“คุณท่านค่ะ คุณท่าน...ฮืออออ...คุณท่านเสียแล้วหนูบัว”โทรศัพท์แทบจะหลุดร่วงจากมือเมื่อใบบัวได้ฟังคำบอกเล่าของป้าจัน สมองอื้ออึงไปหมดไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดี ปากบางสั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่จึงต้องใช้ฟันกัดมันเอาไว้จนรู้สึกเจ็บ

“นี่...มะ..มันเกิดอะไรขึ้น....ทะ...ทำไม...คุณลุงถะ...ถึงเสียคะป้าจัน”การพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นทำให้ใบบัวแทบจะพูดไม่เป็นประโยค หญิงสาวค่อยๆหันหน้ากลับไปมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถเพียงลำพัง ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับพวงมาลัยรถโดยที่ใบบัวไม่สามารถรู้เลยว่าสีหน้าของเขาเป็นเช่นไร

“คุณท่าน...ฮือออ..ออกไปกับแม่ของหนูบัว...ฮือออ...แล้วก็...รถไปประสบอุบัติเหตุ....คุณท่านก็เลย...เลย....”พอรู้ว่ามารดาของตนออกไปด้วย เรี่ยวแรงที่มีก็แทบจะหายไปอีกครั้ง แต่ก็ต้องถอนหายใจที่อีกฝ่ายบอกออกมาอีกว่ามารดาของเธอไม่เป็นอะไรแล้ว แต่เพราะรถที่ทั้งคู่ขับไปนั้นชนเข้ากับคู่กรณีทางด้านคนขับพอดีจึงเป็นเหตุให้ก้องเกียรติบิดาของการันต์เสียชีวิตทันที ใบบัวกดวางสายเมื่อรับรู้เรื่องราวที่ชายหนุ่มกำลังเผชิญอยู่แล้ว ร่างบางค่อยๆเดินมาที่ประตูรถก่อนจะยัดตัวเข้าไปนั่งตามเดิม

“เข้ามาทำไม ฉันบอกว่าอยากอยู่คนเดียว พูดไม่รู้เรื่องหรือไง”แม้ชายหนุ่มจะตะคอกออกมาแต่เสียงนั้นกลับสั่นเสียจนไม่น่าจะเป็นเสียงของเขา หญิงสาวรู้เลยว่าเขากำลังร้องไห้ น้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่แล้วของใบบัวไหลลงมาเป็นทาง หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อขับไล่น้ำตาออกไป มือบางค่อยๆเอื้อมเข้าไปหาร่างที่สั่นสะท้านแต่กลับไร้ซึ่งเสียงใดๆให้เธอได้ยิน ใบบัวดึงชายหนุ่มเข้ามาสู่อ้อมกอดโดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเอาเรี่ยวแรงนี้มาจากไหน หรืออาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขัดขืนก็ได้

“กอดบัวเอาไว้ ถ้าคุณไม่อยากให้บัวเห็นคุณกำลังอ่อนแอ”การันต์นิ่งไปกับคำพูดของเธอแต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่หญิงสาวมีให้ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกอดใบบัวเอาไว้แน่นก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆไม่มีแม้เสียงร่ำไห้ จะมีก็เพียงแต่ไหล่กว้างที่สั่นสะท้านอย่างเจ็บปวด หยาดน้ำตาของใบบัวไหลพรากอย่างสุดจะห้าม อยากที่จะแบ่งเบาความเศร้าเสียใจของเขามาเหลือเกิน แต่ในเมื่อทำไม่ได้ใบบัวก็เลยทำได้เพียงอยู่เคียงข้างเขาแบบนี้ มือบางลูบแผ่นหลังของเขาเพื่อถ่ายทอดความรักที่มีส่งผ่านไปให้เขาแม้ว่าเขาจะรับรู้หรือไม่ก็ตาม

“ทำไมทุกคนถึงทิ้งฉันไปหมด”คำถามที่เอ่ยมานั้นไม่ได้ต้องการคำตอบแต่ว่าเขาเพียงต้องการตัดพ้อโชคชะตาของตัวเองที่ต้องทำให้เขาไม่เหลือใครแบบนี้

“ไม่มีใครทิ้งคุณไปหรอกนะคะ พวกคุณพ่อคุณแม่คุณท่านยังอยู่ในใจของคุณเสมอไงคะ”ใบบัวพยายามที่จะปลอบใจแม้จะรู้ว่าไม่มีทางที่มันจะทำให้คนที่ต้องสูญเสียอย่างเขารู้สึกดีขึ้น การันต์กอดร่างบางเอาไว้แน่นอยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้กว่าทีใจของเขาจะเริ่มสงบลง จึงผละออกจากหญิงสาวหันไปหาพวงมาลัยรถก่อนจะออกเดินทางด้วยท่าทีที่นิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และใบบัวเองก็พอเข้าใจว่าเขาคงจะไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอให้เธอได้เห็น

…………………………………………………

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว