ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

เสียงกุกกักในห้องครัวทำให้เขาต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก เหมือนร่างกายมันหนักอึ้งไปหมด ทั้งที่ใจอยากจะลุกขึ้นแต่ว่าเขากลับขยับตัวไม่ได้เลย

“อย่าเพิ่งลุกซิคะ คุณมีไข้อยู่นะคะ”ใบบัวที่เดินเข้ามาเห็นว่าชายหนุ่มกำลังพยายามที่จะลุกขึ้น จึงต้องรีบวิ่งเอาข้ามต้มร้อนๆไปวางไปที่โต๊ะก่อนจะเดินมาช่วยประคองให้เขานอนลงตามเดิม ซึ่งการันต์เองก็ยอมนอนลงแต่โดยดี เพราะตอนนี้เขารู้สึกแย่เอามากๆ

“เดี๋ยวทานข้าวต้มหน่อยนะคะ จะได้ทานยา”ใบบัวบอกเขาอย่างยิ้มแย้มทั้งที่ใจก็หวั่นว่าจะโดนเขาดุที่ทำตามอำเภอใจเจ้ากี้เจ้าการเรื่องของเขา แต่ก็ผิดคาดที่การันต์พยักหน้าช้าๆเป็นการตอบรับ ใบบัวค่อยๆประคองเขาให้ลุกนั่ง ใช้หมอนรองหลังกว้างของเขาเอาไว้ หญิงสาวหันไปหยิบชามข้าวต้มหอมกรุ่นและตักมันขึ้นมาเป่าก่อนจะเอื้อมมือไปป้อนเขา แต่ว่าชายหนุ่มกลับนั่งนิ่งไม่ยอมทาน จนใบบัวหน้าเสียไปทันที

“อร่อยหรือเปล่า”คำถามของเขาเรียกรอยยิ้มให้หญิงสาวได้อย่างดี ใบบัวรีบพยักหน้าโดยลืมไปเลยว่ามันเป็นการชมตัวเอง มือบางเอื้อมช้อนข้าวต้มไปหาเขาอีกครั้ง การันต์จับมือหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะยัดข้าวต้มเข้าปากตัวเอง จนใบบัวหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“อร่อยจริงๆนี่ ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเธอทำเอง”ถึงจะชื่นชมแต่ก็ยังคงแฝงถ้อยคำยียวน จนใบบัวค้อนให้เขาไปเล็กน้อย การันต์หัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางของหญิงสาว หากเป็นเวลาปกติเขาคงจะหมั่นไส้เธอไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไมตอนนี้เขาถึงไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

“เดี๋ยวคุณรันต์ทานยานะคะ บัวจะเอาชามไปเก็บ”ใบบัวตั้งท่าจะลุกหลังจากที่จัดการป้อนข้าวต้มให้เขาจนหมดแล้ว แต่ก็ต้องนั่งลงตามเดิมเมื่อถูกเขารั้งกลับมา

“ฉันกินเองไม่ไหว ป้อนหน่อยสิ”เมื่อได้ทีชายหนุ่มก็ออดอ้อนขึ้นมาทันที จนใบบัวต้องวางชามลงและหันไปคว้ายามาแทน หญิงสาวยื่นยาให้เขาและส่งแก้วน้ำตามไป การันต์รับมากินอย่างว่าง่ายก่อนจะส่งแก้วกลับมาให้หญิงสาวและล้มตัวลงนอนตามเดิม

“อย่าไปไหนนะ อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อน”การันต์ส่งสายตาหวานเชื่อมพร้อมกับจับข้อมือหญิงสาวเอาไว้ จนใบบัวต้องใจอ่อนยอมนั่งลงข้างๆเขา ชายหนุ่มทำเป็นยิ้มอย่างไร้เดียงสาก่อนจะหลับตาลงทั้งที่มือยังคงกุมมือบางของหญิงสาวเอาไว้กับอก ใบบัวยิ้มกับความทะเล้นก่อนจะถูกเขากอดรั้งลงนอนด้วยกัน

“อุ๊ย!!!คุณรันต์”หญิงสาวอุทานอย่างตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัวที่อยู่ๆเขาก็ดึงเธอเข้าไปสู่อ้อมกอดแบบนี้ แต่การันต์ก็ยังแสร้งทำเป็นละเมอ ไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองร่างบางแม้แต่น้อย ใบบัวจึงต้องเลยตามเลยก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นใจ และหลับตาลงเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราไปกับเขา แต่อยู่ในอ้อมกอดเขาเพียงพักเดียวเท่านั้นก็รู้สึกถึงไอร้อนๆที่ออกมาจากตัวของเขา

“คุณรันต์ปล่อยบัวก่อนค่ะ ตัวคุณร้อนมากเลยนะคะ”ใบบัวดิ้นออกมาจากอ้อมแขนนั้นอย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้เจ้าของวงแขนแข็งแรงนั้นไม่มีสติหลงเหลืออยู่แล้ว หญิงสาวตกใจมากกับอาการของเขาที่ตอนนี้มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าไปหมด และเขายังมีทีท่ากระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด ใบบัวรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อไปหาผ้าและน้ำมาเช็ดตัวให้เขาทันที ไม่นานนักร่างบางก็วิ่งกลับมาพร้อมผ้าผืนเล็กและน้ำในมือ

“เช็ดตัวหน่อยนะคะคุณรันต์”ไม่มีเสียงตอบรับหรือปฏิเสธออกมาให้ได้ยิน แต่ใบบัวก็ไม่รอช้า รีบจัดแจงถอดเสื้อเขาออกอย่างยากลำบาก ก่อนจะลงมือใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดไปตามเนื้อตัวของเขาอย่างเบามือ หญิงสาวเช็ดอยู่แบบนั้นนานร่วมครึ่งชั่วโมงถึงได้รู้สึกว่าตัวเขาเริ่มเย็นแล้วจึงวางผ้า ก่อนจะยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าอย่างลวกๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในสภาพไหน ใบบัวสนใจเพียงร่างที่ยังคงหลับไม่ได้สติอยู่ตรงหน้านี้

“อย่าเป็นอะไรไปนะคะคุณรันต์ อย่าเป็นอะไรไปเพราะบัวนะคะ”หญิงสาวนั่งลงกับพื้นข้างๆเตียงอย่างหมดแรง ทั้งที่ยังคงกุมมือหนาที่อบอุ่นของเขาเอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นมาวางบนแก้มอย่างทะนุถนอมและเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น

...................................................................................

สองหนุ่มสาวที่เดินถามหาคนกับชาวบานแถวนั้นกลายเป็นจุดสนใจของผู้คนอย่างมาก เพราะดูจากบุคลิกท่าทางแล้วไม่น่าจะเป็นคนแถวนี้ ปวีร์เดินไปซื้อน้ำก่อนจะกลับไปหาหญิงสาวที่รถอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะอากาศริมทะเลนี้มันไม่ถูกโรคกับเขาเลยจริงๆ

“ทานน้ำก่อนครับคุณแป้ง”ชายหนุ่มยื่นขวดน้ำที่ไปซื้อมาให้กับหญิงสาวที่ยืนพิงรถเอาหมวกที่ใส่มาพัดเพื่อเพิ่มความเย็นให้กับตัวเอง แต่ดูเหมือนมันไม่ค่อยช่วยได้สักเท่าไหร่ เพราะเหงื่อเม็ดโตยังคงผุดขึ้นบนหน้าสวยนั้นไม่ขาดสาย

“เราจะเจอเขาไหมคะ ไม่มีใครที่นี่เห็นสองคนนั้นเลยนะคะ แน่ใจนะคะว่าเรามาถูก”แป้งหอมบอกด้วยความอ่อนเพลีย เพราะตั้งแต่เดินทางมาที่พังงาซึ่งชายหนุ่มบอกว่ามีบ้านพักตากอากาศของการันต์อยู่ที่นี่ เธอก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย แต่ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนทำให้หญิงสาวลืมเลือนอาการหิวนี้ไป ภาพรอบๆข้างเริ่มหมุนเป็นวงกลมจนแป้งหอมยืนไม่อยู่ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดสนิทไปทั้งที่เป็นเวลากลางวัน

“คุณแป้ง!!!!!!”

ปวีร์นั่งเฝ้าหญิงสาวไม่ยอมห่าง รู้สึกกังวลที่อยู่ๆแป้งหอมก็หมดสติไปแบบนี้ จากที่ตั้งใจว่าจะไปตามหาการันต์และใบบัวต่อที่จังหวัดอื่น ก็กลับกลายเป็นว่าเขากับเธอต้องมาพักที่นี่แทน ชายหนุ่มนั่งมองคนบนเตียงไม่วางตา  และเวลาแห่งความไม่สบายใจก็สิ้นสุดลงเมื่อร่างบางที่นอนอยู่นั้นขยับตัวไปมาและลืมตาขึ้น

“เป็นไงบ้างครับคุณแป้ง”ปวีร์ลุกจากเก้าอี้โดยไว ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังค่อยๆลุกขึ้นนั่งด้วยความงุนงง แป้งหอมมองไปรอบๆและมาจบลงที่ชายหนุ่มตรงหน้า

“ที่นี่ที่ไหนคะ แล้วฉันเป็นอะไรไป ทำไมปวดหัวจังเลย”หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตามันพร่ามัวให้เป็นปกติ ปวีร์หยิบน้ำที่โต๊ะมายื่นให้ก่อนจะนั่งลงที่ขอบเตียงข้างๆเธอ แป้งหอมรับน้ำมาดื่มและยื่นแก้วคืนให้กับเขา

“คุณเป็นลม ก็ตั้งแต่เดินทางมาคุณก็ยังไม่ยอมทานอะไรเลยนี่”ปวีร์กล่าวเชิงตำหนินิดๆที่หญิงสาวดื้อ ไม่ยอมทานอะไรทั้งที่เขาก็ชวนแวะทาน แต่เธอก็จะอ้างว่าอยากรีบตามหาคนทั้งสองทุกครั้งไป จนเขาเองก็ไม่ได้ทานอะไรไปด้วย

“ก็ฉัน.....”

“อยากรีบตามหาเพื่อน”ปวีร์กล่าวแทรกอย่างรู้ทัน เพราะเขาฟังคำนี้มาตลอดทางที่มาด้วยกัน แป้งหอมอมยิ้มแหยๆที่ตนเป็นต้นเหตุให้ล่าช้าเสียเอง ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย

“ทีนี้คุณก็พักผ่อนได้แล้ว ไม่ต้องฝืนไปตามหาพวกเขาอีกนะ เอาไว้คุณหายดีแล้วเราค่อยออกเดินทาง”ชายหนุ่มแสร้งทำเสียงดุด้วยความเป็นห่วง แป้งหอมจึงทำหน้ามุ่ยใส่เขาแต่ก็ล้มตัวลงนอนโดยดี ปวีร์หัวเราะเบาๆกับท่าทางของหญิงสาวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปนั่งลงที่โซฟาและล้มตัวลงนอนเช่นกัน

.......................................................................................................................

ใบบัวสะดุ้งรู้สึกตัวขึ้นมา เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบว่าเวลานี้มันเย็นจนใกล้ค่ำเสียแล้ว หญิงสาวรีบลุกขึ้นไปจับตัวคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงทันที และก็ต้องตกใจที่อาการของเขาดูแย่ลงกว่าเดิมเสียอีก

“คุณรันต์คะ คุณรันต์”ใบบัวเขย่าตัวชายหนุ่มเบาๆแต่ก็ไม่มีท่าทีตอบสนองกลับมา หญิงสาวเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว รีบวิ่งไปหาคนดูแลบ้านพักทันทีแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าใครจะอยู่เลย ใบบัวรีบวิ่งกลับมาในห้องก่อนจะคว้าเอาผ้าเช็ดตัวไปชุบน้ำอีกหนและกลับเข้ามาในห้อง ลงมือถอดเสื้อและเช็ดตัวให้เขาอีกครั้งอย่างร้อนใจ

“คุณรันต์คะ ลืมตาสิคะ อย่าทำแบบนี้นะคะ บัวใจคอไม่ดีเลย”มือก็เช็ดตัวให้เขา ปากก็เอ่ยเรียกสติเขาอยู่ตลอดเวลา ขอบตาเริ่มจะร้อนผ่าวกับอาการไร้สติของชายหนุ่ม มือที่เช็ดตัวเขาอยู่นั้นเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่

“อื้ออออ”เสียงครางที่ผ่านออกมาให้หญิงสาวได้ยินส่งผลให้รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นมาอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็ยังรู้สึกตัวอยู่แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม น้ำตาแห่งความดีใจไหลลงมาอาบแก้มนวล ใบบัววางผ้าเช็ดตัวลงก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนเขาเพื่อปลุกให้เขารู้สึกตัวอีกครั้ง

“คุณรันต์คะ ลืมตาขึ้นมาสิคะ คุณเป็นยังไงบ้าง”เสียงหวานๆที่เอ่ยใกล้ๆ ส่งผลให้การันต์เริ่มได้สติ มือหนาไขว่คว้าไปทั่วจนใบบัวต้องเอื้อมมือมากุมมือของเขาเอาไว้

“แม่ คุณแม่ครับ แม่”เสียงที่เอ่ยขึ้นนั้นแหบพร่า จากคำพูดที่เขาพูดออกมานั้นทำให้หญิงสาวรู้เลยว่าเขากำลังเพ้อเพราะพิษไข้อยู่แน่นอน

“คุณรันต์คะ นี่บัวเองนะคะ”ใบบัวยังคงเรียกสติของเขาแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล เมื่อการันต์ยังคงหลับตาและร้องเรียกหาแต่มารดาของตนเองอยู่แบบนั้น แล้วอยู่ๆชายหนุ่มก็รั้งหญิงสาวเข้ามาสู่อ้อมกอดไว้แน่นจนใบบัวตกใจ แต่พอรู้ว่าเขาคงจะคิดว่าเธอเป็นแม่ของเขา หญิงสาวก็กอดตอบกลับไปเช่นกัน

“คุณแม่ครับ ผมขอโทษครับที่ทวงความยุติธรรมให้แม่ไม่ได้ ขอโทษครับแม่....”จบประโยค ชายหนุ่มก็นิ่งไปก่อนจะคลายอ้อมกอดออกจากร่างบาง ใบบัวนั่งมองเขาด้วยความรู้สึกเสียใจ ที่ครอบครัวของเธอเป็นต้นเหตุของบาดแผลในใจของเขา หญิงสาวนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย พร้อมคิดในใจว่าหากเขาปล่อยเธอไปเมื่อไหร่ เธอจะต้องถามความเป็นมาของเรื่องนี้จากมารดาให้ได้ แต่ไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง เธอก็คงไม่สามารถที่จะตำหนิมารดาและมาเข้าข้างเขาได้เช่นกัน

........................................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว