ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 16:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

การันต์ออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าภายในห้องไม่มีร่างของหญิงสาวอยู่แล้ว ชายหนุ่มจึงรีบแต่งตัวด้วยชุดลำลองใส่สบายก่อนจะเดินออกจากห้องไปยังหน้าบ้านพักอย่างร้อนใจ เท้าเขาต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวยืนกอดอกอยู่ตรงนี้ไม่ได้หายไปไหนอย่างที่เขากังวล ใบบัวยืนมองดาวที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่บนฟ้าเต็มไปหมดด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย แม้สายตาจะจับจ้องอยู่บนนั้นแต่จิตใจกับอยู่กับคนบนพื้น หญิงสาวค่อยๆก้มหน้าลงมามองไปรอบๆอย่างไร้จุดหมาย เธอไม่รู้เลยว่าต่อไปชีวิตเธอต้องเจอกับอะไร เมื่อคิดแบบนั้นน้ำตาก็พาลไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ร้องไห้ทำไม เสียใจมากเลยหรอที่มาอยู่กับฉัน”การันต์กล่าวเสียงเรียบ ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆจนใบบัวไม่รู้เลยว่าคำถามนี้ของเขาต้องการที่จะรู้คำตอบหรือว่าต้องการที่จะทำร้ายจิตใจเธอกันแน่ หญิงสาวปาดน้ำตาและค่อยๆหันกลับมาหาเขาช้าๆ

“บัวมีสิทธิ์เสียใจด้วยหรอคะ”คำถามของเธอทำเอาเขาหายใจสะดุด ก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างบางอย่างรวดเร็ว มือขวาของเขาคว้าที่ต้นแขนซ้ายของเธออย่างแรง จนใบบัวต้องจับมือของเขาเอาไว้เพื่อคลายความเจ็บ

“ปากดีนักนะ รู้สึกว่าฉันจะใจดีกับเธอมากไปหน่อยแล้วนะ เธอถึงได้กล้ามาต่อปากต่อคำกับฉันแบบนี้”การันต์สะบัดมือออกจากแขนหญิงสาวจนเธอเซถลาไป ยังดีที่มีรั้วระเบียงกันเธอเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเธอคงลงไปอยู่ในสวนแน่ๆ ใบบัวหันมามองหน้าเขาด้วยสายตาตัดพ้อจนอีกฝ่ายรู้สึกถึงความน้อยใจในสายตาเศร้าสร้อยนั้น

“บัวไม่กล้าหรอกค่ะ ทุกวันนี้บัวก็เจียมเนื้อเจียมตัวทุกอย่างแล้ว เพื่อไม่ให้คุณเกลียดบัวไปมากกว่านี้ แต่ไม่ว่าบัวจะทำอะไรมันก็ผิดไปหมด จนตอนนี้บัวเองก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว คุณรันต์บอกบัวหน่อยสิคะว่าบัวควรจะทำยังไง ต้องเอาลมหายใจของบัวไปเลยไหมคุณรันต์ถึงจะพอใจ”น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนั้น ออกมาพร้อมกับคำพูดที่หญิงสาวเก็บมานาน ความรู้สึกทั้งหมดที่มีถูกถ่ายทอดออกมาให้เขาได้ฟังจนหมด เธอเก็บเอาไว้ไม่ไหวแล้ว เธอทนไม่ไหวอีกแล้วกับการกระทำและคำพูดของเขา ใบบัวไม่รู้จริงๆว่าตัวเองควรจะทำยังไง การันต์มองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เริ่มสั่นไหวและไม่มั่นคง หัวใจแกร่งนั้นอ่อนยวบลงเมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว อยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาเพราะเขานั้นเหลือเกิน แต่เขาก็ต้องห้ามใจตัวเองพร้อมกับบอกหัวใจว่าเธอสมควรที่จะได้รับความเจ็บปวดนี้

“ถ้าฉันอยากได้ลมหายใจของเธอ ฉันก็เอามาได้ไม่ยากหรอกใบบัว”ชายหนุ่มพูดเสียงเข้มก่อนจะหันหลังและเดินจากหญิงสาวมา ใบบัวเดินตามเขาเข้าไปภายในบ้านทันที หญิงสาวเดินเข้าไปในครัวท่ามกลางความงุนงงของชายหนุ่ม และเขาก็ต้องเบิกตาโตเมื่อหญิงสาวออกมาพร้อมกับมีดในมือ

“เธอจะทำบ้าอะไรใบบัว วางมีดลงเดี๋ยวนี้นะ”การันต์บอกเธอเสียงสั่น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังจะจ่อมีดเข้าที่คอระหงของตัวเอง น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไม่ยอมหยุด ใบบัวรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินอยากจะพาตัวเองออกไปจากวังวนนี้เสียที เมื่อไม่มีทางเลือกแล้ว ทางนี้คงเป็นทางเดียวที่จะทำให้คนตรงหน้าเลิกเกลียดเธอได้

“บัวไม่วาง บัวอยากจบเรื่องนี้ หากบัวตายไปคุณรันต์เลิกเกลียดบัวได้ไหมคะ บัวขอให้คุณรันต์ยอมรับบุญ เพราะอย่างน้อยเขาก็เป็นน้องชายของคุณ ขอให้ทุกอย่างจบลงที่ชีวิตของบัว นะคะบัวขอร้อง”ใบบัวอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา มีดที่จ่อลำคอของเธออยู่นั้นบีบคั้นจิตใจของเขามากเหลือเกิน แม้เขาจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แค่คิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะหายไปตลอดกาล ใจของเขาก็ปวดหนึบขึ้นมา

“เธออย่าทำแบบนั้นนะใบบัว เธออยากให้ฉันกลายเป็นฆาตกรหรือไง ถึงได้ทำแบบนี้”ทั้งที่ใจเป็นห่วงเธอ แต่เขาก็เลือกที่จะพูดแบบนั้นออกมาแทนความรู้สึกที่แท้จริง หญิงสาวส่ายหน้าทันทีกับข้อกล่าวหาของเขา

“บัวไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ แต่บัวอยากให้คุณรันต์ยกโทษให้ครอบครัวของบัวก็เท่านั้น”เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มลังเล การันต์ก็รีบเข้าไปคว้ามีดในมือของหญิงสาวทันทีที่เธอเผลอ จนทั้งคู่เกิดการยื้อแย่งขึ้นมา

“ปล่อยบัวนะ คุณรันต์ ปล่อยบัว บัวกำลังจะชดใช้ให้คุณ”ใบบัวไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ ต่างคนต่างไม่ยอมปล่อยจนอยู่ๆการันต์เซถลาออกมาและยกมือขึ้นกุมต้นแขนตัวเองเอาไว้แน่น

“คุณรันต์!!!!”ใบบัวอุทานเสียงดังเมื่อเห็นว่ามีเลือดสีแดงฉานไหลลงมาตามแขนแข็งแรงของเขาเต็มไปหมด หญิงสาวก้มมองที่มีดในมือก็เห็นว่ามันคือต้นเหตุของบาดแผลบนแขนของเขา มือบางสั่นเทาจนจับมีดเอาไว้ไม่อยู่จึงต้องปล่อยมันหล่นจากมือไป ใบบัวแทบช็อคที่ตนเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาบาดเจ็บแบบนี้

“คุณรันต์ คุณรันต์เป็นยังไงบ้างคะ บัวขอโทษ บัวขอโทษ”ใบบัวรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที มือบางเอื้อมไปจับแผลเขาเอาไว้อย่างไม่รังเกียจ การันต์มองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้มีแต่แววตื่นตะหนกอย่างแปลกใจ

“รอบัวก่อนนะคะ บัวจะไปตามคนมาพาคุณไปหาหมอ”พูดจบหญิงสาวก็ลุกไปหาคนทันที การันต์จะอ้าปากบอกว่าบ้านคนงานของเขาอยู่ตรงไหนก็ไม่ทันแล้ว เพราะเธอวิ่งออกไปเสียก่อน แต่เหมือนโชคจะเข้าข้างใบบัวเมื่อเธอวิ่งออกมาเจอเข้ากับลุงมีที่เป็นคนดูแลที่นี่เข้าพอดี จึงรีบพาเขาไปช่วยชายหนุ่มได้อย่างรวดเร็ว ลุงมีรีบช่วยประคองชายหนุ่มขึ้นรถทันที โดยมีใบบัวนั่งไปด้วย หญิงสาวกุมแขนของเขาไว้ตลอดทาง ปากก็คอยถามตลอดว่าใกล้จะถึงหรือยัง เธอดูร้อนใจจนคนเจ็บต้องหันมามองเธออยู่เป็นระยะ

“บัวขอโทษนะคะ บัวไม่ได้ตั้งใจให้คุณเจ็บแบบนี้จริงๆ คุณเจ็บมากไหม”หญิงสาวถามพรางก้มดูแผลที่ตอนนี้เลือดก็ยังไม่ยอมหยุด มือที่จับแขนเขาไว้มันสั่นไปหมดจนการันต์ต้องเอื้อมมือขึ้นมากุมเอาไว้ ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากเขา แต่หญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่เขาส่งผ่านมาให้

“เลิกร้องสักที ฉันยังไม่ตายง่ายๆหรอกน่า”แม้คำพูดจะฟังดูไม่เข้าหูเท่าไหร่นัก แต่มันกลับทำให้ใบบัวสบายใจอย่างประหลาด ไม่นานนักรถก็เข้ามาเทียบที่หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล หญิงสาวรีบพาเขาลงจากรถก่อนจะบอกให้เขายืนรอและตัวเองก็รีบวิ่งเข้าไปตามเจ้าหน้าที่ออกมา ทั้งที่ตัวเองก็ไม่คุ้นเคยกับที่นี่นัก การันต์มองหญิงสาวที่วิ่งไปมาด้วยความรู้สึกหลากหลายที่เริ่มจะก่อตัว

.......................................................................................................................

ใบบัวเดินวนไปมาอย่างกังวลใจอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน คอยชะเง้อคอมองผ่านกระจกเข้าไปมองก็ไม่เห็น หญิงสาวเป็นห่วงเขามากเพราะที่เขาต้องมาบาดเจ็บขนาดนี้ก็เป็นเพราะเธอ หลังจากที่เวลาผ่านไปประมาณสี่สิบห้านาที แต่ว่าสำหรับใบบัวนั้นมันดูนานมาก พยาบาลก็ออกมาจากห้องเพื่อเรียกหาญาติของชายหนุ่ม หญิงสาวก็รีบวิ่งเข้าไปทันที

“ระวังอย่าให้โดนน้ำนะคะ แล้วก็ทานยาที่หมอจัดให้อย่างสม่ำเสมอ ส่วนวันตัดไหมหมอลงไว้ให้ในบัตรแล้วนะคะ”คุณหมอสาวบอกกับใบบัวอย่างมีไมตรี ก่อนจะส่งใบรับยาให้เธอไปรับที่ห้องจ่ายยา ไม่นานนักยาทั้งหมดก็ถูกส่งให้ ใบบัวรับมาถือไว้ก่อนจะรีบวิ่งมาหาชายหนุ่มที่มานั่งรออยู่ที่รถเรียบร้อยแล้ว

“ทำไมนานแบบนี้ ฉันง่วงจะแย่แล้วนะ”การันต์ส่งเสียงตำหนิอย่างไม่จริงจังนักที่เห็นเธอรีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาหลังจากหายไปนานเกือบครึ่งชั่วโมง

“ขอโทษค่ะ เรียบร้อยแล้ว เรากลับกันได้แล้วค่ะ”ใบบัวจัดแจงช่วยพยุงเขาขึ้นไปนั่งในรถ ก่อนจะยัดตัวเองเข้าไปนั่งข้างๆเขา ใบบัวหันมองเขาเป็นระยะๆแต่ก็ไม่มีสายตามองตอบเธอกลับมาสักครั้ง ใบบัวจึงนั่งเงียบๆโดยไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มเองก็คอยหันมามองที่เธอเช่นกัน

............................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว