ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

ตะวันลับขอบฟ้าไปนานเท่าไหร่ใบบัวไม่รู้เลย เพราะพอลืมตาขึ้นมาอีกทีบรรยากาศภายนอกก็มืดไปหมดแล้ว ทำให้หญิงสาวไม่รู้เลยว่าเขาพามาที่ไหนและไกลเท่าไหร่ เพราะตอนนี้รถจอดอยู่กับที่และไม่มีคนที่ขับรถพาเธอมาอยู่ตรงนี้แล้ว หญิงสาวหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆก็ไม่เห็นใครจึงเปิดประตูรถและก้าวขาลงมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ตรงนี้มีเพียงบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งที่มีสวนดอกไม้ล้อมรอบมากมายอย่างสวยงาม ขนาดตอนนี้มืดเกือบจะสนิทแล้วยังคงเห็นสีสันของมันได้ ในตอนกลางวันมันคงจะสวยมากแน่นอน ขณะที่ใบบัวกำลังชื่นชมดอกไม้อยู่หญิงสาวก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนกำลังมาทางนี้ ใจดวงน้อยสั่นระรัวแต่ขากลับก้าวไม่ออกก่อนที่เธอจะตัดสินใจหันกลับไปมองทางที่เธอรู้สึกถึงใครคนนั้น

“มัวทำอะไร”การันต์เดินออกมาจากความมืด เมื่อเห็นว่าเป็นเขาใบบัวก็ยกมือขึ้นทาบอกและผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ชายหนุ่มเดินมาดึงแขนของหญิงสาวก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเธอเข้าไปภายในบ้าน

“คุณรันต์พาบัวมาที่นี่ทำไมคะ”ใบบัวเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ในเมื่อความสงสัยมันมีมากกว่าความกลัวเขาเสียแล้ว การันต์หันมามองหญิงสาวตาเขม็ง ก่อนจะลากเธอเข้าไปโดยไม่ยอมตอบคำถาม ชายหนุ่มเปิดประตูบานหนึ่งในบ้านก่อนจะโยนร่างบางเข้าไปจนหญิงสาวลงไปทรุดอยู่กับพื้นห้อง ใบบัวกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ไม่ยอมให้มันได้ไหลออกมาให้เขารับรู้ถึงความอ่อนแอที่เธอมี พร้อมกับถามอยู่ในใจว่าทำไมเขาถึงได้ใจร้ายกับเธอนัก

“เธอต้องมาอยู่ที่นี่”หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ปากเรียวได้รูปสั่นระริกเมื่อมองไม่เห็นชะตากรรมของตัวเอง นี่เขากำลังจะทำอะไรกันแน่

“ในเมื่อเธอไม่ยอมออกไปจากชีวิตของพ่อฉัน ฉันก็จะลากเธอออกมาเอง แล้วไม่ต้องคิดที่จะหนีไปไหนเด็ดขาด เพราะหากเธอหนี....ฉันคงไม่ต้องบอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่และลูกชายของเธอ”เสียงดุดันของเขาบ่งบอกให้เธอรู้ว่าเขาพูดจริงแค่ไหน ใบบัวมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด ไม่คิดเลยว่าเขาจะใช้ครอบครัวของเธอมาเป็นเครื่องมือในการกักขังเธอเอาไว้แบบนี้ ชายหนุ่มที่มีรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น น้ำเสียงที่แค่ได้ยินก็รู้สึกมีความสุขคนนั้นได้หายไปเสียแล้ว คนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้กลายเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก น้ำตาแห่งความผิดหวังไหลนองเต็มแก้มนวลทั้งสองข้างของใบบัว แต่ไม่มีแม้เสียงสะอื้นออกมาให้เขาได้ยิน

“คุณรันต์จะให้บัวอยู่ที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่”ใบบัวกลั้นใจถามเขาออกไป ชายหนุ่มหันมามองหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่กับพื้นก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างเลือดเย็น

 “ถึงเมื่อไหร่ดีหล่ะ เอ....ฉันเองก็ยังไม่ได้คิดเสียด้วยสิ”การันต์ตีสีหน้ายียวน เดินไปนั่งตรงหน้าร่างบางมองไปในดวงตาเศร้านั้นอย่างเย้ยหยัน

“เอาเป็นว่า จนกว่าเธอจะตายเลยดีไหมใบบัว”ชายหนุ่มหัวเราะใส่หน้าใบบัวและลุกขึ้นยืน ก้มลงมองร่างบางก่อนจะเดินจากไป หญิงสาวมองแผ่นหลังที่ลับไปด้วยหัวใจที่ร้าวราน ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องที่มีเพียงห้องเดียวภายในบ้านหลังน้อยนี้ ภายในห้องถูกจัดแต่งอย่างสวยงามและน่ารัก แม้ห้องจะเล็กแต่ก็ถือว่าใช้พื้นที่ได้คุ้มค่ามากๆ หญิงสาวเคยคิดอยากมีบ้านหลังเล็กๆมีห้องนอนเล็กๆแบบนี้สักหลัง หากเธอมาที่นี่ด้วยความเต็มใจมันคงจะมีความสุขแน่ๆ ใบบัวเดินมานั่งลงบนที่นอนสีขาวสะอาดตาก่อนจะปล่อยให้หยดน้ำตามันไหลลงมาชำระใจที่มันแปดเปื้อนไปด้วยความเสียใจ เมื่อหันไปเห็นนาฬิกาบนผนังซึ่งบอกเวลาสี่ทุ่มแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นสำรวจภายในห้องว่ามีของใช้อะไรบ้างที่เธอใช้ได้ เพราะเธอรู้สึกเหนียวตัวเหลือเกิน อยากจะอาบน้ำเสียที มือบางเอื้อมไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าก็เจอชุดที่น่าจะใส่ได้อยู่ในนั้น แม้จะไม่มากแต่ใบบัวก็เห็นว่ามันจำเป็น เพราะมันก็ดีกว่าที่เธอจะต้องใส่เสื้อผ้าชุดเดิมนี้ ร่างบางหอบเอาชุดนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที เป็นเวลาเดียวกับที่การันต์เดินกลับมาพร้อมอาหารสดในมือ ชายหนุ่มถือของทั้งหมดไปไว้ในตู้เย็นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ตาคมตระหนกนิดนึงเมื่อมองไม่เห็นหญิงสาวในนี้ แต่เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหลเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคงกำลังอาบน้ำ การันต์เดินมาคว้าผ้าขนหนูมาผาดไว้กับไหล่กว้าง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าบนร่างกายตัวเองออกทีละชิ้นและดึงผ้าขนหนูลงมาพันรอบเอวไว้

“เธอจะอาบอีกนานไหมใบบัว ฉันอยากอาบน้ำแล้ว”เสียงของเขาที่ดังอยู่หน้าห้องส่งผลให้ร่างบางที่ไม่มีอาภรณ์ใดๆปกปิดถึงกับผวา รีบอาบน้ำถูตัวอย่างรวดเร็ว กลัวเหลือเกินว่าเขาจะเปิดเข้ามาทั้งที่รู้อยู่ว่าห้องน้ำนี้ถูกตัวเองล็อคเอาไว้ ไม่นานนักร่างบางก็ออกมาพร้อมผ้าขนหนูที่พันรอบอกไว้ ใบบัวไม่กล้าแต่งตัวกลัวเขาจะเข้ามาเสียก่อนจึงต้องหอบชุดนอนออกมาด้านนอก ลมหายใจของการันต์สะดุดเมื่อเห็นหญิงสาวที่มีเพียงผ้าผืนเดียวอยู่บนร่าง ใบบัวรู้สึกตัวแล้วว่าถูกสายตาคมกริบจ้องมองอยู่ ร่างบางจึงยกชุดนอนขึ้นมาบังหน้าอกขาวนวลเนียนนั้นเอาไว้อย่างรวดเร็ว เหมือนการันต์จะได้สติกับท่าทางของใบบัว ตาคมกระพริบถี่ก่อนจะเดินเลี่ยงหญิงสาวเข้าไปในห้องน้ำ ร่างบางรีบเดินมาหน้าโต๊ะกระจกอาศัยช่วงที่เขาเข้าไปอาบน้ำเพื่อแต่งตัว ใบบัวปลดปมผ้าขนหนูออกจากร่างก่อนจะคว้าเสื้อที่เธอวางไว้กับเก้าอี้เพื่อจะสวม แต่พอยกตัวขึ้นมาเท่านั้น ภาพในกระจกที่สะท้อนออกมากับเป็นภาพของเขาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ หญิงสาวแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะคว้าผ้าขึ้นมาพันรอบตัวตามเดิม

“คุณรันต์ออกมาทำไมคะ”ใบบัวถามเขาออกไปเมื่อเห็นว่าเขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม การันต์เองก็ตกใจเช่นกันที่เปิดประตูออกมาแล้วเห็นหญิงสาวแบบนั้น

“ฉันจะออกมาบอกว่าให้เธอเตรียมชุดนอน แต่ว่าที่เธอทำให้ดูเนี่ย สงสัยว่าเธอคงไม่อยากให้ฉันใส่เสื้อผ้าหรอกมั๊ง”การันต์พูดพร้อมกับก้าวเดินเข้ามาหา หญิงสาวถอยหนีเขาโดยอัตโนมัติเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้เดินเข้ามาอย่างบริสุทธิ์ใจแน่ มือที่จับชุดนอนไว้กำเข้าหากันแน่นเพื่อปกปิดร่างกายเย้ายวนเอาไว้ให้พ้นจากสายตาเขา

“เอ่อ....คุณรันต์ไปอาบน้ำเถอะค่ะ....เดี๋ยว...เดี๋ยวบัว...จะเตรียมไว้ให้”หญิงสาวบอกเสียงสั่นเมื่อเขายังคงก้าวเดินเข้ามาไม่ยอมหยุดจนเธอถอยไปถึงผนังห้อง ชายหนุ่มกระชากทีเดียวร่างบางก็ถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเสียแล้ว

“คุณรันต์ปล่อยนะคะ คุณจะอาบน้ำไม่ใช่หรอคะ ไปสิคะ...ดึกแล้วคุณจะได้พักผ่อน”ใบบัวพยายามเกลี้ยกล่อมเขา เพราะรู้ดีว่าหากแข็งขืนก็รังแต่จะเปลืองตัว การันต์ยิ้มกับคำพูดของหญิงสาว

“ดีมาก...รู้จักปรับตัวเข้าหาฉันแบบนี้ ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจ เธอก็อาจจะได้เป็นอิสระเร็วขึ้น เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ฉันไม่พอใจ”พูดจบมือหนาก็ดึงคางมนเข้าหา ก่อนจะมองจุมพิตเร่าร้อนรุนแรงให้กับหญิงสาว ลิ้นร้อนรุกรานอย่างจาบจ้วง ลิ้มรสหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างก็เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามเนื้อตัวนุ่มนิ่ม คว้าเสื้อนอนที่อยู่ในมือของหญิงสาวแล้วขว้างมันไปจนพ้นทาง ก่อนจะวาดแขนแข็งแรงไปที่แผ่นหลังขาวนวลและรั้งเข้ามาหาตัว อกนุ่มเบียดชิดเข้ากับอกกว้างของเขาแน่นจนรับรู้ถึงแรงเต้นหัวใจของกันและกัน

“ยังหวานไม่เปลี่ยนเลยนะ เธอทำให้ฉันลืมตัวได้ทุกทีสินะ ต้องพอก่อนสำหรับวันนี้ แต่ฉันรับรองว่าครั้งต่อๆไป ฉันจะทำให้เธอเรียกร้องจากฉันด้วยความเต็มใจ....ใบบัว”การันต์เอ่ยเสียงพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ตนเองพยายามสะกดกลั้น ก่อนจะละจากร่างหอมกรุ่นอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้หญิงสาวงุนงงกับการกระทำของเขา

..............................................................................

แป้งหอมนั่งหน้ามุ่ยก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง โดยมีปวีร์มองตามอย่างขบขันกับท่าทางเหมือนเด็กๆของอีกฝ่าย

“เราจะไปหาที่ไหนได้อีกไหม ฉันเป็นห่วงบัวจังเลย”แป้งหอมบอกกับเขาเมื่อชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ปวีร์เองก็มืดแปดด้านแล้ว ไปตามหาที่คอนโดก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีใครรู้ว่าเพื่อนสนิทเขาหายไปไหน ไปตามบ้านหลังอื่นๆที่ก้องเกียรติซื้อไว้ก็ไม่เจอ แถมเพื่อนคนอื่นของการันต์และใบบัวก็ไม่มี ทั้งคู่จึงต้องมานั่งกลุ้มอยู่แบบนี้เมื่อหาทางออกไม่เจอ

“จริงสิ บ้านพักตากอากาศของอาก้อง”เมื่อนึกขึ้นมาได้ปวีร์ก็เอ่ยขึ้นมาทันที แป้งหอมก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย เมื่อพบหนทางอีกเส้นขึ้นมาแล้ว

“ที่ไหนหรอ ที่ไหน ไปกันเลยไหม”แป้งหอมใจร้อนขึ้นมาอยากจะไปเสียเดี๋ยวนี้เลยจริงๆจนปวีร์หน้าเจื่อนไป เมื่อนึกได้ว่าบ้านพักของครอบครัวนั้นมีหลายที่และหลายจังหวัด

“ผมไม่รู้ว่าที่ไหน อาก้องเขาซื้อไว้หลายที่ จะไปถามเขาดีไหม”ปวีร์ถามความเห็นของหญิงสาว แป้งหอมทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้าออกมา

“ไม่ได้หรอก เกิดเขาสงสัยขึ้นมาเรื่องมันจะยุ่งไปใหญ่ เราคงต้องไปหาทีละที่แล้วหล่ะ ว่าแต่คุณรู้จักทุกที่หรือเปล่า”แป้งหอมหันไปถามและได้คำตอบมาเป็นการส่ายหน้าของปวีร์ หญิงสาวถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก

“เอาเป็นว่าไปที่ที่คุณรู้จักก่อนแล้วกัน ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย”หญิงสาวลุกขึ้นอย่างมุ่งมั่นก่อนจะเดินไปยังรถของอีกฝ่าย ปวีร์มองตามก่อนจะวิ่งไปเดินเคียงข้างเธอ

“นี่คุณจะไปกับผมหรอ”ปวีร์ยื่นหน้าเข้าไปถามจนหญิงสาวต้องหยุดเดิน เพราะอยู่ๆเขาก็เอาหน้าเข้ามาใกล้แบบนี้ ชายหนุ่มจึงเดินมายืนตรงหน้าและรอฟังคำตอบ

“ก็ใช่น่ะสิ ทำไมล่ะ ไม่พอใจหรือไง งั้นฉันไปเองก็ได้”แป้งหอมยกแขนขึ้นกอดอกก่อนจะหันหน้าหนีเขาอย่างขัดใจ ปวีร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหูสะอาดของเธอก่อนจะพูดกระซิบเบาๆ

“ใครบอกหล่ะ ผมดีใจต่างหาก”แป้งหอมหันมองหน้าเขาทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าสวยร้อนวาบเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ส่งมาให้เธอ ก่อนที่หญิงสาวจะก้มลงไม่ยอมมองหน้าเขาอีก เพราะรู้สึกได้ว่าใบหน้าตัวเองนั้นกำลังเป็นสีเลือด ปวีร์มองอีกฝ่ายอย่างรู้สึกชื้นใจที่หญิงสาวก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจตน เพียงเท่านี้เขาก็คงมีแรงที่จะเดินหน้าความสัมพันธ์กับเธอแล้ว

“แล้วคุณไม่ทำงานหรือไง ไปแบบนี้เดี๋ยวก็โดนไล่ออก”แป้งหอมเฉไฉไปเรื่องอื่นทันที แม้เธอจะเป็นผู้หญิงเก่ง พึ่งพาตัวเองมาตลอด แต่ถ้าเป็นเรื่องเพศตรงข้ามนั้นเรียกได้ว่าอ่อนหัดเลยทีเดียว หญิงสาวเดินหนีเขาไปพร้อมใบหน้าที่เริ่มจะแดงมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว โดยไม่รอฟังคำตอบจากเขา ปวีร์ยิ้มดีใจก่อนจะรีบวิ่งไปเดินเคียงข้างหญิงสาวเพื่อกลับไปขึ้นรถและเตรียมตัวออกตามหาเป้าหมายที่หามาทั้งวัน แม้จะไม่มีวี่แววว่าจะเจอก็ตาม

..............................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว