ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 10:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

 “ความจริงรันต์ก็ไม่น่าจะอดอยากถึงขนาดไปคว้าเอาผู้หญิงชั้นต่ำแบบนี้มานอนกกเลยนะคะ แค่คุณเรียกขวัญคำเดียว ขวัญก็มาหาคุณแล้วล่ะค่ะที่รัก”ขวัญเกล้าเดินกลับไปเกาะแขนของชายหนุ่มเอาไว้และสะบัดหน้ากลับมามองใบบัวอย่างเหนือกว่า ร่างบางเดินไปหยิบกระเป๋าใบน้อยที่ติดตัวมาก่อนจะก้มหน้าก้มตาเพื่อจะเดินผ่านคนทั้งสองเพื่อจะออกไป แต่ใบบัวกลับถูกอีกฝ่ายกระชากแขนอย่างแรงจนเซล้มลงท่ามกลางความตกใจของการันต์ที่ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวข้างกายจะทำแบบนั้น“จะปล่อยให้เธอกลับไปง่ายๆก็คงจะไม่ใช่ฉัน อย่างน้อยก็คงต้องทำให้เธอไม่กล้ามาแจกของฟรีให้กับแฟนฉันอีก”พูดจบฝ่ามือของขวัญเกล้าก็ฟาดลงไปบนใบหน้าสวยของคนที่นั่งอยู่บนพื้นนั้นเต็มแรงจนหน้าหัน เลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาตามเรียวปากได้รูปของใบบัวทันที หญิงสาวยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองไว้ก่อนจะมองขึ้นมาที่คนทั้งสองช้าๆ การันต์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่เขาเพิ่งคลอเคลียอยู่เมื่อคืน มาบัดนี้มันแดงช้ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ขวัญเกล้าแสยะยิ้มออกมาด้วยความสาใจ    

“พอใจกันหรือยังคะ ฉันจะได้กลับบ้าน”ใบบัวเอ่ยเสียงสั่น มองหน้าชายหนุ่มด้วยความเจ็บปวด น้ำตาคลอจวนเจียนจะไหล นี่สินะคือเวลาของความเป็นจริงเมื่อความฝันเมื่อคืนนี้มันจบลง ใบบัวบอกกับใจตัวเองทั้งที่ก็รู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้แต่ก็ไม่ยอมรับความจริงจนต้องมาให้คนอื่นเตือนสติ ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเดินผ่านการันต์ออกไปยังประตูและเปิดออกไปทันที น้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลรินลงมาไม่ขาดสาย เท้าที่เดินอยู่ออกวิ่งทันทีด้วยต้องการที่จะไปให้ไกลจากที่นี่ให้มากที่สุด จนมาถึงที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งซึ่งเธอเองก็ไม่รู้จักก่อนจะนั่งลงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดใบหน้าเอาไว้และปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ

“จำสักทีใบบัว เขาไม่ใช่คนที่เธอจะหวังได้ เขามีคนข้างกายอยู่แล้ว เธอมันแค่ของเล่นชั่วคราวเท่านั้น คำพูดหวานหูพวกนั้นมันก็แค่ลมปากของผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างเขา เลิกหวังลมๆแล้งๆแล้วยอมรับความจริงสักที เขาไม่มีทางรักคนอย่างเธอ จำเอาไว้”ใบบัวพูดกับตัวเองอย่างเจ็บช้ำ แม้จะรู้ว่ามันไม่มีทางที่เธอจะลืมเขา ลืมไออุ่นของเขาและลืมสัมผัสจากเขาได้ แต่ต่อไปนี้เธอต้องลืมเสียที เพราะมันไม่มีหนทางที่จะทำให้เขาหันกลับมามองเธอได้อีกแล้ว ใบบัวก็คว้ามือถือออกมาเพื่อจะกดหาใครสักคนที่เธอคิดว่าคงจะช่วยเธอได้ในตอนนี้ ซึ่งก็คือแป้งหอม

“แป้งหรอ วันนี้ทำงานหรือเปล่า”ใบบัวถามออกไป พยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้มันสั่น และเมื่อได้รับคำตอบว่าหญิงสาวหยุดงานใบบัวก็บอกว่าจะไปหา ร่างบางลุกขึ้นช้าๆและเดินไปหาป้ายรถเมล์เพื่อมุ่งหน้าไปหาเพื่อนสนิททันที

.......................................................................................................................

“คุณทำแบบนั้นทำไมขวัญ มากเกินไปแล้วนะ”การันต์ขึ้นเสียงกับหญิงสาวทันทีที่ใบบัวออกจากห้องไปแล้ว ขวัญเกล้าหันกลับมาอย่างไม่พอใจที่ชายคนรักพูดเชิงตำหนิเธอ ทำเหมือนปกป้องผู้หญิงคนนั้น

“ทำไมล่ะคะ ขวัญแค่สั่งสอนมัน ที่มันกล้ามายุ่งกับคุณ ขวัญผิดตรงไหน หรือว่าคุณเข้าข้างมัน”หญิงสาวก็ไม่ยอมลดละเมื่อรู้สึกว่าชายหนุ่มมีทีท่าไม่น่าไว้ใจ การันต์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนที่นอน ขวัญเกล้าก็ยังเดินตามไปไม่ยอมลดละ

“คุณติดใจมันแล้วใช่ไหมคะรันต์ คุณจะทำแบบนี้กับขวัญไม่ได้นะคะขวัญไม่ยอมนะ”หญิงสาวกล่าวเสียงดังจนการันต์เริ่มรู้สึกรำคาญอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับขวัญเกล้ามาก่อน ในหัวเฝ้าแต่นึกถึงสีหน้าเจ็บปวดของคนที่เพิ่งออกไปจากห้องนี้ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยังคงพูดไม่ยอมหยุดโดยที่ชายไม่ได้ฟังเลยว่าเธอพูดอะไรออกมาบ้าง

“หยุดสักที เลิกมาวุ่นวายเรียกร้องอะไรให้มากไปกว่านี้นะขวัญเกล้า ทีเรื่องของคุณผมยังไม่เคยยุ่งเลย เพราะฉะนั้นคุณกลับไปได้แล้ว ผมอยากพักผ่อน”พูดจบชายหนุ่มก็ขึ้นไปบนที่นอนและล้มตัวลงนอนไม่สนใจอีกฝ่ายที่ได้แต่ยืนทำหน้าตาสงสัยว่าเขารู้อะไรมา แต่ก็กลัวว่าหากถามออกไปความสัมพันธ์นี้จะขาดลง ขวัญเกล้าจึงทำได้เพียงเดินออกไปจากห้องเงียบๆด้วยความไม่พอใจ

....................................................................................................................... 

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกฉันได้นะบัว”แป้งหอมถามพร้อมกับยื่นแก้วน้ำในมือให้กับหญิงสาว เมื่อใบบัวมาหาถึงที่บ้านแต่กลับไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

“บัวไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีแป้ง มันอัดอั้นอยู่ในใจบัวเต็มไปหมดเลย แต่ว่าบัวอยากขอร้องอะไรแป้งบางอย่างได้ไหม”ใบบัวจับมือเพื่อนเอาไว้มั่นจนแป้งหอมพลอยไม่สบายใจไปกับเธอด้วย แต่เมื่อใบบัวเลือกที่จะไม่พูดอะไร หญิงสาวก็ไม่ถามหากเพื่อนพร้อมเมื่อไหร่เธอก็คงจะได้รู้เอง

“มีอะไรบอกมาเลย ฉันสัญญาว่าจะพยายามช่วยทุกอย่าง”แป้งหอมสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะ ทำให้อีกคนใจชื้นขึ้นมาได้ ที่อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคนนี้ที่พร้อมจะช่วยเหลือและเข้าใจเธอ

“บัวอยากขอมาอยู่ที่บ้านแป้งซักระยะ ระหว่างที่จะหาที่อยู่ใหม่น่ะจ้ะ”แป้งหอมขมวดคิ้วทันทีกับคำขอของเพื่อน ไม่ใช่ว่าเธอจะขัดข้องที่หญิงสาวจะมาอยู่ด้วย แต่สงสัยที่อยู่ๆใบบัวจะออกมาจากบ้านหลังนั้นทั้งที่ชายหนุ่มเจ้าปัญหาก็ย้ายออกไปแล้ว

“ทำไมล่ะ ผู้ชายคนนั้นเขาก็ออกไปอยู่ที่อื่นแล้วไม่ใช่หรอ หรือว่ามีปัญหากับคนอื่นอีก บอกฉันได้นะ”แป้งหอมรีบถามไถ่อย่างเป็นห่วง เพราะหญิงสาวแทบจะไม่ยอมห่างจากครอบครัวมาอยู่คนเดียวเลย ด้วยเพราะเพื่อนคนนี้มีนิสัยขี้เหงาและคิดมาก เจ้าตัวจึงพยายามที่จะไม่อยู่ตามลำพัง

“เปล่าหรอก แต่ว่าที่นั่นมันไม่ใช่บ้านของบัว บัวไม่สะดวกใจที่จะอยู่ที่นั่น ก็เลยอยากจะตั้งหลักเอาเอง ตอนนี้คุณแม่กับบุญก็คงเริ่มปรับตัวได้แล้ว บัวเลยถือโอกาสนี้ออกมาจากที่นั่นเสียที”ใบบัวกล่าวเสียงเศร้าที่แป้งหอมได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่แค่นั้นแน่ๆ แต่ในเมื่อเพื่อนไม่ยอมเล่าเธอก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรมากไปกว่านั้น

“ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ไม่ขัดข้อง ถ้าหากมันจะทำให้เธอสบายใจ แต่ว่าเธอแน่ใจนะว่าไม่ได้หนีอะไร...หรือว่าหนีใคร”หัวใจหญิงสาวกระตุกวาบกับคำถามเพราะมันทำให้เธอนึกถึงเขาขึ้นมาอีก ทั้งที่เธอกำลังพยายามที่จะไม่นึกถึง คำพูดที่เขาดูแคลน สายตาที่เขาเหยียดมองมาที่เธอ มันยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึกของใบบัวไม่จางหาย ทั้งที่หัวใจเตรียมพร้อมสำหรับความเจ็บช้ำเอาไว้แล้ว แต่พอได้รับรู้เข้าจริงๆว่าในหัวใจของเขาไม่มีแม้เศษเสี้ยวความรู้สึกดีๆให้กับเธอเลย ก็ยังทำให้เธอเจ็บปวดเจียนตายอยู่ดี

“ขอบใจนะแป้ง ที่ไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ หากบัวต้องการพูดทุกอย่างให้ใครสักคนได้ฟัง บัวสัญญาว่าคนๆนั้นจะเป็นแป้ง”ทั้งสองสาวยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ แม้ทั้งคู่จะมีนิสัยไม่เหมือนกันเลย แต่ที่คบกันมาได้อย่างยาวนานก็เพราะความเข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายเป็น

“แล้วจะมาเมื่อไหร่ดี ฉันจะจัดห้องเอาไว้ให้ เอาเป็นว่าเธอมานอนห้องเก่าของฉันแล้วกัน เพราะตอนนี้ฉันย้ายมานอนห้องของพ่อกับแม่ฉันแล้ว”แป้งหอมถามขณะที่เดินพาหญิงสาวมาส่งที่หน้าบ้าน ใบบัวครุ่นคิดก่อนจะตอบไปว่าจะมาภายใน 2-3 วัน จากนั้นจึงเอ่ยลาแป้งหอมเพื่อกลับบ้าน หญิงสาวเดินจากบ้านของเพื่อนสนิทไปตามทางอย่างเหนื่อยอ่อน ขาที่ก้าวเดินมันแทบหมดแรงล้มอยู่ตรงนั้น แต่หญิงสาวก็ยังคงกัดฟันเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับคิดอยู่ในใจถึงหนทางในวันข้างหน้าที่ตนเองได้ตัดสินใจเอาไว้แล้วอย่างท้อแท้ใจ

.........................................................................................

“ทำไมต้องลาออกด้วยละบัว ถ้าเหตุผลไม่เพียงพอพี่ไม่อนุญาตให้ลาออกนะ”ปวีร์บอกกับหญิงสาวน้ำเสียงจริงจัง ที่อยู่ๆใบบัวก็จะมาขอลาออกแต่เช้าแบบนี้ ทั้งที่เพิ่งทำงานได้ไม่นาน และเธอก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการทำงานที่นี่เลย แถมยังทำได้ดีเสียอีก ใบบัวทำสีหน้าลำบากใจที่เรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว แต่จะให้เธอบอกเหตุผลก็คงจะไม่ได้เช่นกัน

“นั่นสิพี่บัว มีอะไรไม่สบายใจก็บอกกันสิ พวกเราจะได้ช่วยกันแก้ไข แต่หยกก็ไม่เคยเห็นพี่มีปัญหากับใครเลยนี่หน่า”กิ่งหยกช่วยสบทบอีกคน อุตส่าห์สนิทกันแล้วอยู่ๆใบบัวจะมาหนีลาออกง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง

“บัวมีปัญหาส่วนตัวน่ะค่ะพี่วีร์ บัวกลัวว่าจะทำให้เสียงาน บัวไม่อยากเป็นตัวถ่วง”ใบบัวก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาคนทั้งสองด้วยกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนและไม่สามารถทำอย่างที่ใจคิดได้

“หยกออกไปก่อนไป พี่ขอคุยกับบัวหน่อย”ปวีร์หันไปบอกลูกน้องสาวตัวน้อย ซึ่งกิ่งหยกก็พยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปและไม่ลืมที่จะหันมาปิดประตูไว้ตามเดิม ชายหนุ่มเดินมานั่งลงตรงโซฟาด้านตรงข้าม นั่งมองร่างบางที่นั่งกุมมือตัวเองแน่นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาแม้แต่น้อย

“เป็นเพราะเจ้ารันต์ใช่ไหมที่ทำให้บัวอยากจะหนีออกไปจากที่นี่”คำพูดสั้นของชายหนุ่มทำให้ใบบัวต้องเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสีหน้าแปลกใจที่คนตรงหน้ารู้เรื่องที่เธอกำลังคิดจะทำ

“พี่วีร์”หญิงสาวเรียกชื่อเขาเบาๆราวกับละเมอ ไม่คาดคิดว่าคนที่จะมารับรู้เรื่องราวของเธอเป็นคนแรกจะเป็นชายหนุ่มที่เธอเพิ่งได้รู้จัก แต่ใบบัวก็รู้ดีว่าเขาเป็นคนดีคงจะเข้าใจเธอได้แน่ๆ

“พี่รู้นะว่าเจ้านั่นมันไม่ชอบบัว แต่พี่ก็พอจะเข้าใจมันนะ มันเคยเป็นลูกคนเดียวมาตลอด พ่อแม่เอาใจสารพัดไม่ว่าจะต้องการอะไร เจ้านั่นมันคิดมาเสมอว่าครอบครัวของมันอบอุ่น ถึงจะเป็นลูกคนรวยและเอาแต่ใจตัวเองไปบ้าง แต่มันก็ไม่เคยดูถูกคนอื่น จนมาถึงวันที่มันได้รู้ว่าพ่อของมันกำลังจะพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาอยู่ที่บ้าน ซึ่งก็คือครอบครัวของบัว มันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน”ปวีร์เล่าเรื่องราวต่างๆที่ตนรู้ให้หญิงสาวที่กำลังตั้งใจฟังเขาอยู่ได้รับรู้เช่นกัน

“พี่ไม่ได้โทษครอบครัวของบัวนะ แต่พี่พูดเพื่อให้บัวเข้าใจมัน เรื่องราวมันซับซ้อนและเปราะบางมาก พี่เองก็พยายามเข้าใจทั้งมันและก็บัวนะว่าต่างคนก็อาจจะมีเหตุผลของตัวเอง ตอนนี้มันคงจะยังรับไม่ได้ที่อยู่ๆก็มีน้องชายแล้วยัง....มีแม่เลี้ยง...ที่....อายุน้อยกว่ามันเสียอีกแบบนี้”ใบบัวมองหน้าเข้าอย่างสงสัย และชายหนุ่มเองก็มองกลับมาด้วยสีหน้าอึดอัดใจที่ต้องพูดถึงปมของหญิงสาวแบบนี้

“พี่วีร์หมายความว่ายังไงคะ แม่เลี้ยง...อายุน้อยกว่า”ใบบัวทบทวนคำพูดของเขาก่อนจะเงยหน้าอ้าปากค้างกับความคิดที่ตนเองเริ่มจะเข้าใจ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว